|
HET HUISARCHIEF HIER STAAN DE JOURNAALS, BELEVENISSEN EN WAT IK ER VAN VOND (NU IN CHRONOLOGISCHE VOLGORDE) ZOALS ZE IN HET DAGBOEK VERSCHENEN, EN DIE IK (NOG) NIET LOS KAN LATEN |
Woensdag
18 september 2002
Aan de software-hand van Erik Ykema meelopend heeft hij met zijn andere hand
mijn website geinstalleerd! De volgende uitdaging is 'uploaden' (op eigen
'kracht'). En dat allemaal in mijn 72e levensjaar.
Donderdag
19 september 2002
Vandaag heb ik op de 50+ Beurs in Utrecht voor het eerst mijn eigen website
bekeken en tevreden vastgesteld dat de toevoegingen van gisteren op hun plek
zijn gekomen.
Vrijdag 20
september 2002
Van een 2e up-load-sessie maak ik een rotzooitje. Denkfouten en verkeerde
knoppen nemen enkele uren om te corrigeren. En het komt voor elkaar! Ook al
omdat het raadzaam is na een up-load operatie enkele minuten te wachten
alvorens te controleren of alles is 'aangekomen'. De computer van de server
heeft even tijd nodig een en ander te hergroeperen. De volgende stap, als
voorbereiding op Nieuw Zeeland, is proberen vanuit een internetcafé een
'upload' te bewerkstelligen.
Maandag
23 september 2002
Vandaag probeer ik deze toevoeging op de website te zetten in de gemeentelijke
bibliotheek in Zuidlaren.
Woensdag
25 september 2002
In Zuidlaren's bilbiotheek keken ze mij aan alsof ik een besmettelijke ziekte
had toen ik mij met een floppy, waarop ik de dagboekaantekeningen had gezet,
meldde aan de balie voor een internet-mogelijkheid. Geen eigen schijfjes
gebruiken want daar kon wel eens een virus op ziten. Besmettelijk dus. Vandaag
probeer ik het in Stad Groningen.
Vrijdag
27 september 2002
In een gronings internetcafé kwam ik verder. Ik mocht mijn eigen floppy
gebruiken. Er was echter geen -ik kon het althans niet vinden-
"WS_FTP" o.i.d. op de computer geinstalleerd. Ik heb geprobeerd te
downloaden maar raakte verstrikt in allerlei commercieele aanbiedingen en
keerde een uur later -lichtjes gefrustreerd- naar huis. Vandaag probeer ik het
weer in Utrecht. Als er weer gedownload moet worden dan gebruik ik de
Euronet-site: daar komt ook het FTP programma vandaan wat op mijn laptop staat.
Woensdag
2 oktober 2002
Ik ben wat opgeschoten met het ontdekken van, en oefenen met de truc van het
bijhouden van het dagboek vanaf een vreemde [niet mijn eigen laptop] lokatie.
(Dat is dus nodig om straks in Nieuw Zeeland beslagen ten ijs te komen) De
technische term hiervoor is uploaden. Euronet Helpdesk heeft zinnige
aanwijzingen gegeven nadat ik een demonstratie van Gerard op een vreemde
computer zag. En nu lukt het vanuit Bilthoven wél. Zoals vaak als je eenmaal
het trucje kent: fluitje van een cent.
Donderdag
17 oktober 2002
De 'truc' van Euronet via een speciaal 'ftp-adres' blijkt te werken maar alleen
vanaf computers die niet van een of andere firewall voorzien zijn. In 3
verschillende internetcafe's en 3 verschillende openbare bibliotheken lukte het
opladen van deze website niet vanwege die beveiliging die men firewall noemt.
Euronet zegt daar niks aan te kunnen doen. Ik laat dit even rusten en onderzoek
nu de mogelijkheid om mijn mobiele telefoon in Nieuw Zeeland te voorzien van
een lokale SIM-kaart. Ik heb al een programma Pro-Traveller op mijn lap-top
geinstalleerd. Dat programma geeft lokale inbelnummers in 150 verschillende
landen waaronder Nieuw Zeeland. Ik denk dat het stuurprogramma -NOKIA data
suite 3.0- in mijn laptop zich niks aantrekt van welke SIM-kaart er in mijn
mobiele telefoon zit en het dus gewoon goed blijft doen zoals al aangetoond in
vele landen van Europa. Als dit allemaal geen wishful thinking blijkt dan heb
ik weer een onafhankelijkheid van andermans internetfaciliteiten bereikt waar
ik op mijn reizen door Europa aan gewend ben. Ondertussen is Prins Claus
eergisteren bijgezet, het kabinet Balkenende gevallen en kunnen we uitkijken
[in de neutrale zin van het woord] naar het bijzetten van de LPF als
invloedrijke partij aan het nederlandse politieke firmament.
Zondag
27 oktober 2002
Vanochtend heb ik alle klokken in huis een uur terug gezet en bedacht daarbij
dat als ze volgend jaar weer een uur vooruit gaan de ''Nieuw Zeeland-reis"
al weer achter de rug is. Paul had, toen ik vanmiddag bij hem was ter viering
van de 9e verjaardag van zijn beide zonen, niet de beschikking over een
digitale camera. De aanschaf van zo'n apparaat om tijdens de Nieuw Zeeland-reis
te gebruiken is onderwerp van gesprek geweest.
Woensdag
6 november 2002
Vandaag, bij terugkeer van Zuidlaren in Bilthoven, krijg ik bevestigd dat er
enkele dagen terug een verpakt trommeltje (zie 'nu je er toch bent') aan mijn
voordeurknop is gehangen. De groep mensen die weten van mijn
trommeltjes-verzamel-behoefte en de groep mensen die de URL van mijn website
kennen is beperkt. Het is een byzondere verrassing!
Donderdag
14 november
De vliegtickets zijn gearriveerd. Een
soort 'point of no-return'. We vliegen op zondag 8 december via Los
Angelos naar Auckland. De zomer tegemoet. We komen daar op 10 december aan want
er zit ook nog een datum-lijn tussen. Via Gertie Rozema hebben we ons Nieuw
Zeelands kampeerbusverhuurbedrijf op de hoogte gesteld en worden we om 08.10
uur 's ochtends van het vliegveld afgehaald. We blijven een nacht bij hen om
van de jet-lag te bekomen en kennis te maken met het busje.
Dinsdag
19 november
De site heeft nu, dank zij de deskundige steun en medewerking van mijn zoon
Paul, een uitbreiding gekregen waarmee ik wel de wijde wereld in durf. Zie
"Nu je er toch bent'' en luister!
Woensdag
20 november
In de 'Kampeerauto' [lijfblad van de Nederlandse Kampeerauto Club] van deze maand
staat een artikel van de hand van een redacteur die vorig jaar op precies
dezelfde tijd met een kampeerbus van precies dezelfde kampeerautoverhuurder in
Nieuw Zeeland een rondreis van 6 weken maakte. Aan het eind is tevens een
reactie van de verhuurder op de inhoud gegeven. Het ziet er allemaal positief
uit. Nu wij nog.
Voor de teksten aangaande de periode 8 december 2002 tot 9 maart 2003: zie Het Nieuw Zeeland Archief
Dinsdag
11 maart 2003
Vandaag zijn er verkiezingen voor de Eerste Kamer (indirect via de Provinciale
Staten), heeft Chirac geroepen dat hij een VS/UK resolutie in de
Veiligheidsraad zal 'veto'en', ruikt de SP-er van Bommel bloed in de
Margarita-affaire en begin ik aan de hand van allerlei vragen van allerlei mensen
mij te realiseren dat 'het leven' van voor 8 december 2002 weer beslag op mij
gaat leggen. Met het jet-lag fenomeen heb ik nauwelijks kennis gemaakt. Ik weet
nog precies wat ik met deze website aan moet. Voorlopig heb ik voor
belangstellenden een overzichtje gemaakt bij wijze van antwoord op vragen
zoals: ''Is Nieuw Zeeland duur?" en "Is het huren van een camper nou
niet duurder dan er een kopen en verkopen?". (Natuurlijk heb ik mij zelf
ook die vragen gesteld) Maar kijk en vergelijk:
|
Nieuw Zeeland reis: 2 + 86 + 2 dagen = 90 dagen |
|
Uitgaven in euro's
|
|
Uitgaven in NZ kunnen als volgt opgesplitst worden: |
|
Benzine |
550 |
|
Campings |
850 |
|
Excursies etc |
800 |
|
Tel./Internet |
100 |
|
Wijn |
400 |
|
Voedsel en andere huishoudelijke zaken |
1600 |
Iedereen kan conclusie's trekken uit welke getallen dan ook. Bijvoorbeeld: 20% van ons voedselbudget hebben wij besteed aan wijn. Of zichzelf vragen stellen zoals: Geven wij in Holland in 90 dagen ook 2000 euro aan voedsel, drank en andere huishoudelijke zaken zoals zeep, afwasmiddel en toiletpapier uit, oftewel 11 euro p.p.p.d.? Th.
15
maart 2003
Het dagboek betreffende de Nieuw-Zeelandreis is nu in z'n geheel geplaatst in
het archief. Het staat daar in chronologische volgorde met 11 maart 2003 als
laatste toegevoegde dag.
7
april 2003
Vandaag heb ik de sprong gewaagd en de 'verbouwde' site naar de www-server
getransporteerd via WS-ftp. Spannend moment is dan de controle of alle links
wel werken en op de goede plaats staan en of er 'onderweg' niks verloren is
gegaan. Ik ben redelijk tevreden, temeer nu er enkele pagina's in staan die ik
in Word2000 heb gemaakt ipv in Frontpage-express en die gelukt zijn.
22
april 2003
Ik heb, bij wijze van voorbereiding voor de 'Mei-reis' naar Spanje, enkele
kaarten aan de site toegevoegd. Het is elke keer weer spannend: het luistert
allemaal nauwkeurig. De bus is enkele dagen geleden APK gekeurd en kan wat dat
betreft weer tot volgend jaar april mee de weg op. Het busje wordt wel steeds
ouder -bijna 16 jaar en 280.000 kilometer- en het lijkt alsof ik er een steeds
sterkere band mee krijg. Wanneer, oh wanneer rijd ik er de laatste kilometer
mee? Ik doe er waarschijnlijk verstandiger aan om van elke kilometer in het
hier en nu te genieten.
1
mei 2003
Gisteren -Koninginnedag- heb ik het electrische-Lego-locomotiefje van mijn
kleinzoon Jonas gerepareerd. Het moeilijkste is het ding zodanig uit elkaar
halen dat het ook weer in elkaar kan. Het lukte en het was 'slechts' een slecht
contact. Herstel duurt 10 seconden. Vinden van de plek en de oorzaak enkele
uren. En vanochtend heb ik een proto-type bloembak van watervast multiplex voor
Mineke gemaakt zodat zij tijdens mijn afwezigheid er nog enkele 'in elkaar kan
knutselen'. En dus lijkt het er op dat ik weer op reis kan. Het wordt waarschijnlijk
4 of 5 mei.
3
mei 2003
Morgen vertrek ik. De bus staat klaar. Gevuld met leeftocht en o.m. een
boek van Harry Mulisch (Siegfried) wat ik onderweg wil lezen. Ik ben halverwege
het boek 'Zestig jaar in de beschaving' van Wim Zaal. Mensen die ik van mijn
vertrek mondeling op de hoogte stel vragen: 'heb je er zin in?'. Antwoord: ja.
Helaas komt er dan mijnerzijds nog een heel verhaal achteraan waardoor het zou
kunnen lijken dat ik ook bezwaren heb. Welnu die heb ik. Ik reis alleen -Mineke
is druk in Groningen en vindt bovendien mijn busje wat tochtig en roestig. Ook
breekt haar het ontbreken van stuurbekrachtiging op- en soms vraag ik mij af
waarom ik nou nog zo nodig moet op mijn 72e. En ik wéét dat ik Mineke zal gaan
missen. Gisteren was ik samen met Mineke nog gast op een bruiloft in Ter Apel.
Een traditionele trouwpartij in een tot 'huis van de gemeente' omgebouwde kerk
die bij een klooster hoort. Schitterend weer, iedereen in het 'pak'. Het was de
eerste bruiloft die ik meemaakte waarbij het bruidspaar twee witte duiven liet
vliegen. (Rijst mocht er niet gestrooid worden, tenzijn men de rommel zelf zou
opruimen, want het volgende bruidspaar wilde natuurlijk niet knarsend over rijst
de trouwzaal in.) Zie foto.
|
DE REISROUTE TOONT GEEN PLANNING MAAR UITVOERING |
TERUG NAAR DE ETALAGE
4
mei 2003
Op mijn reizen naar het zuiden is mijn eerste stop practisch altijd
Bettembourg, een stadje aan de grens van Luxemburg met Frankrijk. Ik ben door
ooit eens bij toeval terecthtgekomen, de brandstof voor de kampeerbus is daar
nog 'goedkoop'. Aan de doorgaande wegen langs de hoofdstad Luxembourg staan
vier enorme benzinestations met bijna altijd rijen met vrachtwagens etc, Het is
een kleine 'camping-municipale' met opvallend goede sanitaire voorzieningen.
Vlak bij centrum en station. Grenzend aan het Parc Merveilleux, een parkje wat
voor Bettembourg dezelfde functie heeft als een ramblas in een spaans stadje.
De camping-uitbater kent mij al: hij komt met uitgestoken hand naar mij toe
lopen. Een praatje en een potje bier. Prachtig weer vandaag. De 4-mei
herdenking is voor mij een beetje uit beeld. Op het stilte moment in Holland
zat ik 'na te tafelen' in mijn busje. Het is wel even wennen na drie maanden in
een ander busje. Morgen ga ik, voor ik verder reis, even met het busje 'naar de
dokter'. Ik heb het gevoel dat de koelwater temperatuur enkele graden hoger is
dan ik gewend ben. Vorig jaar is door een wegenwacht in Nederland de V-snaar
verwisseld en ik wil even laten controleren of die er wel strak genoeg om zit.
Of wat anders. Het byzondere als je, zoals ik, vele duizenden kilometers met
zo'n busje rijdt, is dat je elke minuscule afwijking van de normaal-situatie
registreert. Dat is soms wel eens lastig maar kan ook een voordeel zijn.
Wellicht is het niks byzonders: ik heb tegenwoordig wel eens pijn in mijn knie
en daat ga ik niet mee naar de dokter. Ouderdom. Maar ja: het busje moet mij
dragen en niet andersom.
5
mei 2003
Goed was het bezoek aan de 'dokter'. Ik kreeg in Bettembourg een garage
aangeraden door de campingbaas maar die wilde er pas 's middags naar kijken.
(Laat staan: repareren, denk ik dan) Door naar Frankrijk, per slot is het busje
daar geboren. In de buurt van Thionville vond ik een (ex)Peugeotgarage(tje),
''Garage des 3 sources''. De kleuren van Peugeot waren er nog wel maar het was
commercieel niet 'agreable' meer, zei de garagist/monteur. 1½ uur later reed ik
weer (ongeveer op het tijdstip dat de monteur in Bettembourg er naar wilde
kijken) met een goed werkend koelsysteem. Ik ken en bespaar jullie de
technische details. Kosten: € 45 (€ 30 per uur) Op het marktplein voor de
garage was een tegeltablaux met een leuk vers?/gedicht? Van/door Boris Vian.
Een Lao Tse-achtige wijsheid. Betreffende hoe je zou willen dat de wereld in
elkaar steekt
|
Je voudrais pas mourir |
Verder
naar het zuiden kwam ik -onverwacht- in Domremy La Pucelle. Dat is de
geboorteplaats van Jeanne d'Arc en dat willen ze daar weten ook. Het
geboortehuis is in tact. Je kunt er een kijkje nemen (een foto verschijnt een
dezer dagen op de website) en de kamer zien waar ze geboren werd[op 6 januari
1412]. In de kerk [naast het huis] is de plek waar ze ter communie ging en waar
de doopvont stond met een plaquette aangegeven. Buiten kerk en huis is de plek
gemarkeerd waar ze 'stond' toen ze haar 'roeping' ontving, haar geboorteplaats
verliet op haar 17e en haar eigen christelijke 'jihad' begon. Ik kon in het
dorp helaas geen slaapplekje vinden en werd doorverwezen naar Neufchateau, 10
km verderop naar het zuiden. In het centrum van de 'ville vieille' zag ik vlak
bij [natuurlijk] Place Jeanne d'arc in een boekwinkel-etalage van vier
nederlanders vertaalde boeken liggen (Enquist, van Dis, Nooteboom en Margriet
de Moor)
Ik kom langzaam aan weer in mijn reisritme en dat ziet er toch anders uit dan
wanneer ik met Mineke reis.
6
mei 2003
Ik 'sta' weer eens aan een meertje in de buurt van Lormes. Zomaar een stadje 90
km pal west van Dijon. Het werkwoord 'staan' betekent in dit zinsverband dat ik
er de nacht ga door brengen. Het was een mooie zonnige dag en de het
koolzaadgewas begint al stevig geel te kleuren. Elke keer als ik met koolzaad
in Frankrijk wordt geconfronteerd denk ik dat die fransen hun benaming van het
gewas toch maar mooi uit het hollands hebben overgenomen: le colza. (Evenals
'polder' maar daarbij hebben ze zelfs niet de spelling veranderd: le polder) De
route leidde ook langs Chaumont. Daar is een zeer indrukwekkend viaduct te
bewonderen. Het bestaat uit 50 'romaanse' bogen van een dikke 50 meter hoog. De
eerste trein reed er in 1857
overheen nadat ze in 1855
begonnen waren met bouwen. Totale lengte 650 meter! Van steen, er zit geen
klinknagel in. Ik heb vergeten er een foto van te maken. Vandaag sprak ik een
nederlandse mijnheer op de parkeerplaats voor een supermarché. Zo'n gesprek
gaat meestal over niks [waar kom je vandaan en waar ga je naar toe] maar toen
hij vertelde dat hij 77 jaar was werd ik helemaal blij. In stilte hoop ik op
mijn 77e ook nog zo te kunnen reizen. Hij was in zijn werkzame leven
walsdeskundige geweest bij de Hoogovens en wist mij te vertellen dat het
roesten van de carrosserie ( dit woord hebben wij waarschijnlijk van de fransen
gepikt) van mijn Peugeot kampeerbus mede te wijten is aan een te hoog
kopergehalte van de plaat. Door een electrolitische werking ontstaan op de
plekken waar minuscule koperdeeltjes zitten roestplekken. ''Tegenwoordig hebben
ze dat beter onder de knie" zei hij. Ik was bij de supermarkt om diesel te
kopen. Het is daar beduidend goedkoper dan 'langs de weg'. €0,79 vs €0,91 per
liter. [Ter vergelijking: in Luxemburg betaalde ik per liter €0,61 !!] Vlak
voor ik uit Nederland vertrok zag ik een berichtje in de krant dat Shell
practisch alle benzinestations in Frankrijk gaat verkopen -behalve die langs de
autoroutes- waarmee ze de strijd tegen de supermarktprijzen opgeven. 'Het kan
niet meer uit' zou men in het noorden van Nederland zeggen.
7
mei 2003
Van mijzelf zal ik niet gauw zeggen dat ik een impulsief type ben. En zowaar
vanochtend besloot ik zomaar eerst een uurtje te gaan rijden en dan pas
ontbijt. Ergens buiten tussen het koolzaad. Dat lukte wonderwel en vanavond
deed ik weer iets wat ik normaliter niet doe: ik heb buiten gegeten. [Niet in
de camper, dus] Als ik met Mineke reis gebeurt dat wel vaker, maar 'alleen'
resulteert altijd in een gedachte -projectie natuurlijk- dat men mij zielig
vindt. En ja hoor, bij de afwas komt er een mevrouw 'meewarig' [denk ik dan]
vragen hoe dat is om alles nou ook nog alleen te moeten afwassen. Het was een
heerlijk maal: gebakken aardappeltjes, een grote bak verse sla, een gehaktbal
[al in Bilthoven bereid!] en een lekker flesje Corbieres wijn. Aardbeien met
fromage frais (kwark) toe. Ik zat hoog aan de oever van en met een prachtig
uitzicht op de (rivier)Allier. En de afwas: geen punt. De plek waar ik ben is
onderdeel van een kasteel-camping. La Grange Fort. Een veertigtal kilometers
ten zuiden van Clermont Ferrand. Uitbater en eigenaar is een hollandse familie
J.M.W. van Bronkhorst. (Ik was hier met Mineke al eens eerder - op 6 oktober
2001 - maar toen was het nogal regenachtig en aten we binnen. Het menu was
toen: linzensoep, spruitjes, tamme kastanjes, aardappelen, jambonette en een
fles Ventoux wijn. Yoghurt met appelmoes toe. ) Ik heb vandaag wat foto's
gemaakt en zal deze morgen eerst maar een op de fotosite proberen te krijgen.
Afgezien van die meewarige mevrouw was het een beetje naar binnen gekeerde dag.
Ik heb het boek ''Zestig jaar beschaving'' van Wim Zaal uitgelezen. Een
heerlijk boek. Wim Zaal heeft ongeveer mijn leeftijd, van jongsaf aan
dagboeknotities gemaakt en deze nu uitgewerkt in dit boek. Het gaat dus over de
tijd waarin ook ik leef. Het boek heeft vergelijkbare effecten op mij als Geert
Mak's ''De eeuw van mijn vader'' en Chris vd Heyden's ''Grijs verleden''.
8
mei 2003
In Aurillac begonnen de eerste kwartjes op hun plaats te vallen [bij mij is
meestal méér dan één kwartje nodig]: Het toeristeninformatie kantoor was dicht.
Gesloten van 1200 tot 1400. Dat kan nog: ik stond er 12.15. Ik wilde weten waar
er mogelijk een internetcafé zou zijn. Informatie in vier verschillende kroegen
leverde niks meer dan schouderophalen op. ''Pas en Aurillac''. Ik zag een
winkeltje nog open, kocht daar sinaasappels en een potje jam en vroeg naar een
internetcafé. De vier aanwezige fransen begonnen mij door elkaar één mogelijke
plaats aan te duiden maar wellicht was die ook dicht. Kan gebeuren: tussen de
middag. Op weg naar die ene mogelijkheid verander ik mijn prioriteiten: eerst diesel!
De tank is leeg en ik wil geen risico. Ik vraag een mevrouw waar ''LeClerc'' is
(supermarkt vanwege de goedkope brandstof). 5 kilometer noordwaarts maar ze
zijn misschien wel dicht, want het is toch een vrije dag vandaag? Waarom, vraag
ik, is er een vrije dag? Dat weet ik niet, ik weet alleen dat ik niet hoef te
werken. Oh. Bij LeClerc [inderdaad dicht] alleen mogelijkheid tot tanken met
een speciale carte bancaire. {Ik heb reservebrandstof in een jerrycan bij mij
en overweeg een noodvulling} Dan verschijnt bij de pomp opeens ''Michelle'' [ik
noem haar zo omdat ooit ene Michelle lyrisch door Jacques Brel is bezongen] en
die suggereert mij haar contant te betalen en vervolgens op haar kaart te
tanken. Aldus geschiedt. Ik vraag haar waarom er een vrije dag is. Fete de la
victoire 1945. Gewoon: de franse 5 mei. Vandaar alles potdicht etc. Met een
volle tank diesel besluit ik maar meteen vandaag op zo'n verkeersarme dag langs
Toulouse te rijden. En dus beland ik vrij laat waar ik nu ben. Middenin een vredig
dorpje (25 kilometer zuid van Toulouse) met een pleintje waar men petanque
speelt. Een klein parkeerstukje met aanpalend publiek sanitair. Opvallend
schoon inclusief wastafels. Ik kook, was af, wandel door het dorp en stel vast
dat het allemaal, ook op deze bevrijdingsdag, aardig op zijn pootjes terecht
komt. Alleen de foto's staan nog niet op de website. Het ziet er naar uit dat
ik morgen de Pyreneeen over steek en in Spanje terecht kom. Ik neem mij voor
voor ik Frankrijk verlaat het nog een keer te proberen. Alleen niet in
Aurillac.
9
mei 2003
Tien jaar geleden -het was toen Moederdag op 9 mei- overleed mijn moeder. Mijn
zus Ellen belde op naar El Bloque waar ik toen was en nu naar op weg ben. Ik
heb vandaag aan haar gedacht en aan de invloed die zij op mijn leven heeft
gehad, en -wie weet- nu nog heeft. Ze heeft het beste met mij voor gehad, of ik
het bereikt heb kan door haar niet meer beoordeeld worden. Ik denk dat ze mij
[en dus waarschijnlijk ook zichzelf] een ruime voldoende gaf op het moment dat ik
haar voor het laatst écht sprak. Ik ben wat dat betreft tevreden. Zij ruste in
vrede.
Op weg naar Spanje heb ik gestopt in St Gaudens om te kijken of ik wat
fotootjes op de website kon krijgen. En dat lukt zowaar. Eén echte internet
faciliteit -er is ook nog het postkantoor met een machine die op een
telefoonkaart werkt maar waar niks opgeladen kan worden- en voor €3 wen ik
eerst even aan het franse toetsenbord, laad op, lees een half uur kranten en
constateer dat alles wat ik zo in mijn campertje zit te vogelen toch ook goed
terecht komt. Het normale leven -bv alle winkels open- gaat weer gewoon door.
De kransen op de diverse gedenktekens liggen er nog wel [ook een van die
kwartjes die gisteren maar niet wilden vallen] en uit een krant begrijp ik dat kwajongens
in Amsterdam met die kransen aan het gooien en smijten waren geslagen. De
vlaggen zijn van de Mairie's binnengehaald. Het is mooi weer. Bij een
kilometerstand van 1715 vanaf Bilthoven kruis ik de grens met Spanje en even
later de Tunel de Vielha. Die tunnel is een beleving apart -ik gebruikte hem al
een paar maal eerder- 5½ kilometer lang, kaarsrecht, slecht verlicht, met
tegenliggend verkeer en stijgend [als je tenminste van Frankrijk komt] alleen
helemaal aan het eind is een flauwe bocht, waarschijnlijk omdat je dan niet
tegen het directe daglicht hoeft in te kijken na 5 kilometer donkerte. De enige
-plezierige- beperking is dat vrachtwagens hoger dan 4 meter er niet door
mogen. Grote mastodonten kom je dus niet tegen. Er is een tweede tunnelbuis in
aanbouw. Toch prefereer ik deze route over de Pyreneeen ten opzichte van twee
andere: die via Biarritz aan de westkant en die via Jonquera aan de oostkant.
Minder druk, prachtige omgeving. Ik schrijf deze teksten op het terrein van Mas
Lluerna, een ecologische boerderij met Ricard en Isel (een Catelaans echtpaar)
aan het roer. In hun opvatting betekent ecologisch onder meer: afbreekbare
wasmiddelen [ze stellen ze gratis beschikbaar] composteertoilet of anders met
een schepje het bos in maar wél 30 cm diep putje graven. Geen chemische
bestrijdingsmiddelen voor hun vrij omvangrijke moestuin, Zonnecollectoren voor
zowel warm water als electriciteit. Koken doen ze -als de zon tenminste
zichtbaar is- met parabolische spiegels in zwarte pannen. Er is wel telefoon
(met een internetverbinding) en een autootje voor naar de stad. De boerderij
ligt 5 kilometer over een zandpad van de hoofdweg af. Katten, kippen en eenden
lopen vrij rond en, zo te zien, staan elkaar niet naar het leven. Ze hebben een
B&B mogelijkheid, je kunt er tenten opzetten en de keuken huren of voor je
laten koken. De producten van de moestuin zijn uiteraard ook te koop. Ze zijn
er nu tien jaar bezig. Ik krijg hier weer hetzelfde ''Robinson Crusoe''-gevoel
als ik ervaar op het terrein van Stijn. De Mas Lluerna opereert onder de vlag
van ECEAT [The European Centre for Ecological an Agricultural Tourism.
(www.eceat.nl) Voor de liefhebbers.] Prachtige plek.
Ik heb gisteren in Aurillac mijn digitale camera laten vallen. Hij zat nog wel
in het tasje. Maar er is toch een minuscuul plastic lipje afgebroken waardoor
de batterijtjes niet goed meer op hun plaats gehouden worden. Met wat
duimbrekende toeren hoop ik toch nog wat foto's te kunnen maken. Maar ik báál
wel!
|
OVER DE PYRENEEEN VAN FRANKRIJK |
OVER DE PYRENEEEN NAAR FRANKRIJK |
10
mei 2003
Ik wordt op de ecologische boerderij wakker met ongelofelijk veel vogelgeluiden
om mij heen. In mei leggen alle vogeltjes een ei en met al het gedoe rond het
voortbestaan van ras en soort hebben ze het deze dagen maar erg druk denk ik.
En dat laten ze de wereld weten ook. Na ontbijt reken ik af met Isel: ze vraagt
voor de nacht € 13. Ecologisch overnachten wordt relatief duur betaald, denk
ik. Op weg dus met de gedachte dat ik best wel over die €13 heen kom maar even
moet rationaliseren dat er naar mijn gevoel een evenredige hoeveelheid
practische service tegenover dient te staan. (In Frankrijk betaalde ik tussen
de €7 en €11 en dan ook nog mét electriciteit.) Maar goed in Spanje is de
diesel weer goedkoper: €0,69 per liter tegenover Frankrijk -bij de supermarkt-
€0,76. Ach ja, waar zeur ik over? In Granadella is het tijd voor een cortado op
het plein en tegelijk kan ik wat inkopen doen. In de winkels staat het overal
vol met vrouwen, luid kwetterend. Hun mannen zitten op het pleintje in de zon,
denk ik dan, wellicht niet luid kwetterend maar leggen elkaar wel op een
enthousiaste manier dingen uit. Ik heb nog geen schaap gezien in Spanje, maar
wel ligt er een ruime keus manchego [schape(n?)kaas] in de winkels. Verderop
passeer ik Ascó. Daar staat -nogal onopvallend, vind ik- een kerncentrale. In
mijn verbeelding ziet de omgeving van een kerncentrale er ook altijd(?) veel
gelikter uit dan de omgeving van een gewone fabriek. Ascó ligt aan de Ebro
-koelwater!- die daar al een brede machtige stroom water is. In de NRC van 3
mei las ik -nog in Holland- dat er in Brussel(EU) en in Spanje een heel
getouwtrek is vanwege een project om een miljard liter water per jaar uit die
Ebro via een buizen/kanalen stelsel naar het droge zuid Spanje te voeren. Wie
zal dat betalen, en zo. In Spanje lopen de groepen die de
'gedraaide-kwikstaart-schildpad' willen beschermen zich al warm. Anderen roepen
luidkeels ''Blijf van ons water af'' (In oost-Nigeria roepen de bewoners
dergelijke teksten -blijf van onze olie af- naar de regering in west Nigeria)
en weer anderen zeggen dat tegen de tijd dat het project in bedrijf kan, de
Ebro al lang opgedroogd is (Betuwelijnargument: als die klaar is, is het niet
meer nodig) tot een simpel bergbeekje. Ook de graffitte spuiters hebben hun
handen vol: ''Transvasaments No!''. (Ik heb er een foto van -zonder mijn duim
te breken- en die verschijnt, hoop ik, snel op de website. Tezamen met nog
enkele andere.) Vanmiddag heb ik naar Stijn gebeld en mijn aankomsst
morgenmiddag aangekondigd. Het is heerlijk weer, ik slaap aan de middelandse
zeekust bij Vinaroz. Oh ja, de naam van die ecologische boerderij -Mas Lluerna-
komt van lluerna=vuurvliegje.
11
mei 2003
Vanmiddag om 4 uur kwam ik op La Higuera aan. Het is de naam die Stijn aan zijn
'landje' (zoals hij het noemt) gegeven heeft. Een warm weerzien. Het is héél
laat geworden .
12
mei 2003
La Higuera staat in de tijd in het teken van de nisperos oogst. (De hele streek
trouwens: het internetcafé in Calossa gaat pas 's avonds open want het
personeel plukt overdag)Heel veel mensen beweren dat de nederlandse benaming
'mispel' is. Ik kan het niet beamen want ik weet niet hoe een mispel er uit
ziet. De nisperos zien er uit als abrikozen/gele pruimen. Zelfde formaat. De
pitten zien er uit als donkerbruine 'smarties', net zo glad. Soms zitten er
twee in. De vrucht is zeer kwetsbaar. Er komen bv gauw bruine plekken op. Stijn
brengt zijn oogst naar de Cooperativa waar hij lid van is. In de meest iedeale
situatie plukt men de vrucht zonder aan te raken. Alleen vasthouden bij het
steeltje. Sorteren op grootte en dan in aparte kistjes in bedjes van zacht
papier en schuimrubber. Beschadiging hoe gering ook, betekent 'er jam van
maken' en niet naar de veiling brengen. Bij de Cooperativa is men zéér streng.
De aanvoer wordt gedegen bemonsterd. De prijs ligt niet vast. Dat wordt aan de
hand van de veilingopbrengst later vastgesteld. Stijn en zijn hulptroepen
oogsten elke dag enkele kistjes afhankelijk van wat er op de dag weer voldoende
is gerijpt. De oogst vandaag blijkt 61 kg te zijn en Stijn kijkt tevreden als
op het roze bonnetje, dat uit de printer komt, geen aanmerkingen of afkeuringen
vermeld staan. Het zal tussen de € 2,00 en € 3,50 per kilo opbrengen. Fruta de
la belleza: Het fruit van de schoonheid. Ik geniet er van zo'n 'bedrijf' in
alle facetten mee te maken. Er komen foto's op de website.
13
mei 2003
Met Kiki en Jan [twee gasten op La Higuera] uren gewandeld in de bergen rond La
Higuera. Spannend en ontspannend tegelijk. Het lukte me voor vertrek een
klemmetje bij wijze van provisorische reparatie te maken zodat ik mijn digitale
camera weer vrijwel zonder duimbrekende toeren kan gebruiken.
15
mei 2003
Een dagboekbijdrage is er gisteren niet van gekomen. Een bizarre combinatie van
redenen. Nadat ik op 13 mei de website had bijgewerkt blijkt er in mijn e-mail
in-box een bericht van een vriend en ex-shell-collega van mij te zitten waarin
hij aankondigt dat bij hem een in-operabele tumor in de buurt van zijn hart is
vastgesteld en dat de prognose zeer slecht is: 2 - 12 maanden! Hij kiest nog
wel voor de chemo-therapie weg maar meer dan verlichting en enkele maanden aan
de goeie kant van de prognose terecht komen verwacht hij er niet van. Hij is
bezig met de organisatie van een instrument-engineers-reunie en hoopt ons in
october nog allemaal te zien.
Als ik zo'n bericht lees ben ik verbijsterd. Ik schrik. Vreselijk. Hoe erg moet dit wel niet zijn om zo iets te horen te krijgen van de dokter. Radeloos. Your days are numbered! Die man heeft enkele jaren het bureau naast mij gebruikt en samen keken we uit over het IJ aan de Westerdoksdijk en ouwehoerden we over de Shell, het weer of een technisch probleem. De man die eigenlijk ook Theo heet maar in rooms-katholieke kring wordt daar wel eens Dick van gemaakt [ik weet niet waarom] en ik ken hem dus als Dick. Hij (her)trouwt enkele jaren terug en begint een 'nieuw' leven als gepensioneerde met ook een bestuursfunctie in de vereniging vanoud-employees. Vreselijk, om je dan te realiseren dat het eigenlijk allemaal geen zin meer heeft. Of....?
Met enige moeite slaap ik op de dertiende mei in [wil ik hier nou wél of niet iets over op de web site zetten?] en wordt op 14 mei [gisteren dus] wakker in de mensengroep op La Higuera met een jarige zoon van Chris (die met Stijn als partner het landje beheert, bewerkt en bestuurt), Alex, die dertien jaar wordt. Feest, cadeaux en een versierde stoel. Dan is er een dreigende regen. Voor nisperosboeren is regen erg bedreigend want dat beschadigt de vrucht gemakkelijk als ze niet 'onder dak' of 'in kas' zijn. (Aan de andere kant zijn de vruchten die in de vrije natuur rijpen sterker, dus ...kiest U maar). Extra plukken. Ik neem een uur in mijn busje om een reactie naar Dick te schrijven. Aan het eind van de middag toch ook nog de bar-b-que aan bij wijze van feestdiner voor Alex. Ik ben de bakmeester en tussen de worstjes en spiesen door denk ik aan Dick. Er is een kampvuur en er is wijn. Het wordt laat. Geen web-site, wel Dick's e-mail onderweg. Het is nu 15 mei en wat doet Dick's ziekte en naderende dood mij? Ik kan, heel nuchter en rationeel, zeggen: dood zal mij ooit ook eens overkomen. Maar wil ik van te voren binnen enge grenzen weten wanneer? Wil ik afscheid kunnen nemen? Wil ik dat er afscheid van mij genomen kan worden? Kan ik dat wel? Afscheid nemen voor altijd? Of wil ik ook daarvoor vluchten? Ik ken mijn eigen vluchtneigingen. Helpt het om te denken dat mijn leven 'af' is en dat ik er tevreden over ben? Of wil ik op dat moment toch nog even meer, langer en anders?
17
mei 2003
Vandaag ben ik verkast. 18 km verderop naar El Bloque. El Bloque noemt zichzelf
een evolutionair centrum. Organiseert workshops e.d. gericht op bewustwording
en persoonlijke groei. Ooit was ik daar lid van de gemeenschap die ze zaak draaiende
houdt. Dat was na mijn pensionering en totaal iets anders dan mij leven als
Shell-employee. Drie-en-een-half jaar afwassen, zwembad schoonmaken, en lampjes
repareren. Alle 'niet emotionele defecten' heb ik dat wel eens samengevat. Ik
was er ook niet omdat ik vond dat er wat aan mijn bewustwording en persoonlijke
groei gedaan diende te worden maar veeleer om nou eens gevolg te geven aan dat
Robinson Crusoe gevoel en andersoortige verantwoordelijkheden te hebben en er
ook anders mee om te gaan. Mijn kampeerbus heb ik er ook gebouwd en ben toen
dat ding klaar was op reis gegaan. Sindsdien bezoek ik El Bloque regelmatig en
herbeleef de sfeer van toen en nu. Prachtig. Altijd weer een emotioneel
weerzien. Ik heb er veel herinneringen liggen. Ik ben er ook erg gelukkig
geweest.
Gisteren, de laatste dag op La Higuera, eindigde met het 'eten van een visje'.
Met Stijn heb ik al jaren de gewoonte om, als ik er ben, 'een visje te gaan
eten'. We zoeken dan een restaurantje uit en gebruiken 'het visje' [wat lang niet
altijd een visje is] als achtergrond om weer eens gedegen bij te praten en de
wereldproblemen onder de loupe te nemen. Maar ditmaal heb ik het visje (zalm)
en de witte wijn in Callossa d'Ensarriá gekocht en heeft Chris er een feestmaal
van gemaakt. Ik vond dat we het wel verdiend hadden. Met Stijn en Jan hebben we
samen een nieuwe afvoer voor de keuken aangelegd, de septic-tank gerepareerd en
water in de beek gehaald. Dat laatste klinkt simpeler dan het is. 2000 liter
met een pompje uit een stroompje oppompen en met behulp van een trailer 10 km
verplaatsen naar het 'landje'. Het volpompen duurt een half uur en met twee
stoeltjes aan de rand van de stroom midden in het bos is zo'n tijd prima door
te komen. Rust en vogels. En activiteiten die uitstekend passen bij mijn
'Robinson Crusoe-gevoel'. Heerlijk.
Maar nu zit ik op El Bloque. De bus staat precies op de plek waar ik het
interieur er in bouwde. Ik ben op een bepaalde manier weer helemaal thuis.
18
mei 2003
Vanaf waar ik nu deze teksten aan de website toevoeg kan ik de Middellandsche
Zee zien. El Bloque (www.elbloque.org) ligt op een bult van plm 200 meter hoog.
Het is schitterend weer. Het leven hier voor mij bestaat tot nu toe
hoofdzakelijk uit (bij)praten, een plons in het zwembad en een vegetarisch maal
klaargemaakt door mensen die van 'vegetarisch' beduidend meer weten te maken
dan gewoon een maaltijd en het vlees weglaten. Daarnaast heb ik de gelegenheid
een kleine reparatie aan mijn website uit te voeren: als je reisroute aanklikt
krijg je de kaart van Frankrijk met mijn route te zien. Onderaan Frankrijk kun
je doorklikken naar Spanje (en straks op de terugreis kun je bovenaan Spanje
ook weer terugklikken over de Pyreneeen heen). Ik begreep uit feed-back dat dit
lang niet iedereen lukte. Het moet nu wel goed gaan. De komende week in El
Bloque zal een enigzins stationair karakter krijgen. Er is voor mij hier genoeg
te beleven en ontdekken maar of dat allemaal web-site materiaal zal worden
betwijfel ik. Bijvoorbeeld: El Bloque krijgt van de spaanse Telefonica de
maandelijkse gespecificeerde telefoonrekening op een floppy toegestuurd! Reuze
makkelijk want ze hebben hier nu vijf lijnen. In de periode dat ik hier woonde
was er één lijn. De (openbare) toegangsweg naar El Bloque is vorig jaar van af
de hoofdweg geasfalteerd. Weer 2 km asfalt er bij en het maakt de toegang een
stuk eenvoudiger. Aan de zuid-west zijde van El Bloque dringt de urbanisatie
steeds verder op. In Spanje kent men, wat mij betreft, een goede regel dat in
elk ontwikkelingsplan er pas een bouwvergunning voor woningen wordt afgegeven
als de hele infrastructuur opgeleverd is. Dat wil zeggen: de straten zijn klaar
inclusief verlichting, riolering en bewegwijzering. Het levert soms rare
plaatjes op, (zie mijn fotosite). Maar niet een plaatje van trotse eigenaar van
een nieuw huis die over een plankje door de bagger naar zijn mooie nieuwe
voordeur moet soppen want de stoepen en de straten zijn nog niet af. Hoe dan
ook: op deze zondag overheersen de zon, een fris windje en rust op El Bloque. Pompoenen
genieten er ook van (zie plaatje).
19
mei 2003
Ik word op deze -stralende- maandagmorgen wakker met
'kinderspeelplaatsgeluiden' op de achtergrond. Het zijn de kinderen die zich na
het weekeinde weer melden voor een schooldag op het 'El Bloque-schooltje'. Ik
noem het voorlopig maar zo want de school is nog volop in ontwikkeling. Er zijn
inmiddels 2 klaslokalen en 15 leerlingen. Men wil een ''home-school" zijn
en langzamerhand verschuift het karakter van de school in antroposofische
richting. De kinderen komen van import-ouder-gezinnenen het geheel wordt sterk
mede gedragen door de ouders. Bijvoorbeeld bij toerbeurt zorgen zij er voor dat
de zaak schoon blijft. Er wordt schoolgeld betaald, er zijn enkele leerkrachten
naast 'bevoegde' ouders die als zodanig functioneren. Fascinerend is het om op
afstand waar te nemen dat een groepje kinderen bezig met een opdracht in het
engels en dat er dan vervolgens twee van, laten we zeggen, noorse en
nederlandse afkomst, elkaar in vloeiend spaans uitleggen wat er nou werkelijk
aan de hand is. Wat verder weg op de achtergrond klinken de verkiezingsleuzen
van verkiezingsauto's want over een week zijn er verkiezingen (voor lokale
overheden) in Spanje. En natuurlijk kijkt men dan of Aznar (van de rechtse Partoido Popular) kan oogsten
van zijn steun aan de 'oorlog in Irak'. Die oorlog is al lang voorbij. Het was
een 'maf' stel. Die (ultra -mijn woorden)rechtse Bush, alleen maar uit op eigen
gewin, Tony Blair, charismatisch en op mij de indruk makend dat hij echt het
beste voor Britain wil, maar door practisch niemand in zijn eigen land als een
pure 'labour-man' gezien wordt, plus die wat 'onzichtbare' Aznar met toch wel
rechtse politieke overtuiging.
21
mei 2003
Er gebeurt eigenlijk iets en er gebeurt eigenlijk van alles. In El Bloque, ik
was mij dat ook al bewust in de tijd dat ik er woonde, lijkt alles wat er
gebeurt 'versterkt' te gebeuren. Gewoon gesprekken aan de dinertafel lijken
intenser dan elders, bij een wandeling komt de stilte intensiever op je af.
Vreugde levert een meer springerig dansje op, verdriet een extra traan. Ik ben
weer helemaal opgenomen, ik voel mij helemaal 'thuis' zoals in de periode
1986-1989. Er is niks veranderd, er is van alles veranderd. Er worden nog
steeds die goeie dingen gedaan en dezelfde fouten gemaakt. Mensen zijn gegaan
en mensen zijn gekomen. Kortom: El Bloque leeft. Op dit moment is er een
'gastenperiode', dwz er zijn geen georganiseerde cursussen. De bezoekers
(gasten) zijn dus mensen die er willen zijn. Niet meer en niet minder. Gewoon
om verzorgd te worden en in en bij het zwembad van de zon te genieten, om iets
uit te zoeken, om een boek te lezen of om hun verhaal kwijt te kunnen. Ik ben
er van overtuigd dat vooral dat laatste een belangrijk aspect is, een
belangrijke functie vervult bij het je op je gemak voelen in El Bloque. Er is
iemand die naar je luistert.
22
mei 2003
Een opvallend 'ding' aan El Bloque is dat men sinds enkele jaren voor de
financieele bijdrage voor verblijf en workshop het DANA-beginsel hanteert.
Uitgangspunt is dat 'geven in vrijheid een centrale menselijke kwaliteit en
oefening is'. Gasten worden -afgezien van het inschrijfgeld- uitgenodigd zelf
hun bijdrage te bepalen. Ze kunnen zich daarbij laten leiden door wat hun eigen
financieele mogelijkheid/ruimte is en wat men er voor over heeft om El Bloque
te laten voortbestaan zodat ook anderen na hen ervan kunnen profiteren. Het
beginsel is al enkele jaren 'in bedrijf', faillissement is niet aangevraagd, de
deurwaarder is geen velden of wegen te bekennen, men gaat opgewekt verder en
over dit succes valt dus eigenlijk niet te discussieren. Persoonlijk heb ik het
er wel moeilijk mee. Ik weet dat El Bloque zich bewust is van dat vaststellen
van je bijdrage een persoonlijke oefening is. Dat klopt want mijn moeite zit in
het feit dat ik niet als een 'krent' gezien wil worden. En een even grote hekel
heb aan teveel betalen. De kunst is dus te vinden dat dat wat je geeft echt
goed is. Tegelijkertijd kan ik zien dat voor de 'ontvanger' [als ik even mijn
tekortkoming op die ontvanger projecteer] het ook moeilijk is blij en opgewekt elke bijdrage te
accepteren. In practische zin kun je natuurlijk allerlei
anoniemiserings-rituelen bedenken [het collecte-zakje vs de collecte-schaal]
maar daar is men hier nooit aan begonnen. Het is een gewoon afrekenritueel
gebleven zoals in de boekwinkel of supermarkt. Maar ja, een boek en een pakje
boter zijn meetbaar, maar met 'lekkere keuken', 'mooi zwembad', 'heerlijk
rustig' ligt dat moeilijker. Ik vraag mij in mijn kritische momenten weleens af
of een bioscoop ook zó zou kunnen werken? Want meestal weet je bij de uitgang
wel of je een rot-film of een knaller gezien hebt. Bij de nederlandse
spoorwegen dien je ook vooraf te betalen. Goed, ik houd er over op. Het is
prachtig weer en ik heb het reuze naar mijn zin. Wie weet, helpt het.
23
mei 2003
Vanavond houden de meeste politieke partijen hun 'campagne-afsluit-avond'.
Gemeenteraadsverkiezingen zouden we ze in Holland noemen. Das Fest der
Demokratie -zoals ik de verkiezingen in een duits blaadje genoemd zag- is
aanstaande zondag tussen 9.00 en 20.00 uur. 'Buitenlanders' kunnen onder
voorwaarden gekozen worden en op diverse lijsten komen dan ook buitenlandse
namen voor. Ana Vasbinder, Horst Globe en Amanda Dean: zo maar willekeurige
namen van diverse lijsten. Morgen, zaterdag, is er op El Bloque weer wisseling
van cursus-deelnemers. Deelnemers gaan, nemen afscheid van elkaar en El Bloque,
en deelnemers komen. Ik heb het vroeger wel eens een 'emotionele veldslag'
genoemd. Er vloeit een traan, geen bloed.
24
mei 2003
Mijn laatste dag op El Bloque. (voorlopig) Morgen vertrek ik via Stijn
noordwaarts. Ik heb het plan om langs de westzijde van de Pyreneeen Frankrijk
binnen te trekken. Maar dat is nog enkele dagen weg. Op dit moment -het is tien
uur 's avonds- steekt er een stevige wind op. Dikke dreigende wolken. Het zal
elders waarschijnlijk flink regenen. In de kampeerbus merk ik er niet veel van.
De warmte van vandaag 'zit er nog in', en het is er dus warm en knus. Gelukkig
is Janine ook gekomen. Men verwachtte haar al. Zij is een arts zonder grenzen
en komt net uit Nepal. Ze gaat, zegt ze, 6 maanden uitrusten. Ik ken haar al
jaaaaaren en El Boque is de plek waar we samen veel herinneringen hebben. Veel
bij te praten en we hebben het zelfs over SARS gehad. Ik heb een fijne week
achter de rug. Veel gepraat vooral met Dolf. En Nel, Jeanne en Monty.
25
mei 2003
20 kilometer is het 'maar' van El Bloque naar La Higuera. Op weg er heen kom ik
door enkele dorpen. Van de verkiezingen merk ik niet veel. De algemene
verwachting is dat de 'rechtse' P(artido) P(popular) wint. Aznar blijft dus aan
het bewind.Stijn en vriendin Chris tref ik aan in werktenue. Er zijn momenteel
-op een nederlands gezin met drie kinderen na- geen gasten en het is uitgelezen
weer om 'de tuin' te doen. Het heeft vannacht stevig geregend maar de zon
schijnt nu weer volop. Plus een frisse wind maken de weersomstandigheden
ideaal. De nisperos-oogst is inmiddels, voor wat Stijn's boomgaard betreft,
voorbij. Het aantal kilo's is iets tegengevallen. Na de thee maak ik een
wandeling door de bergen rond La Higuera. Daarna geef ik mij over aan helemaal
niets doen. Voor mijn dochter Karen maak ik een uitzondering. Zij is morgen
jarig en aangezien ik dan 'en route' verwacht te zijn bel ik haar nu en wens
haar een zalig uiteinde. Ik zit voor mijn busje en kijk uit over de bergen en
dalen. Er komt af en toe een kip langs. Of een hond. Behalve een poes met een
nest van drie jonge poesjes lopen er op La Higuera drie honden rond plus nog
wat kippen die op ongestructureerd wisselende plekken eieren leggen. Een haan
is er niet. De haan die -Stijn's woorden- de drie barnevelders leiding gaf werd
te agressief en te luidruchtig en is liefdevol opgenomen in een dierenasiel. Ik
heb mij al eerder in enthousiaste woorden uitgelaten over La Higuera.
(www.elbloque.org/lahiguera.htm) Het is geen luxe vakantie-oord met zwembad,
maar voor wie rust, wandelgelegenheid, hartelijkheid zoekt is het een aanrader
met stip. Je kunt met een eigen tent, caravan of kampeerbus komen. En je kunt
er een (houten)huisje huren. We 'tafelen na' met z'n drieen -Alex, de zoon van
Chris, slaapt al- en het is heel laat geworden. Practisch alle problemen van de
wereld zijn opgelost.
26
mei 2003
Vandaag is inderdaad, behalve de verjaardag van Karen [mijn oudste dochter] ook
een echte 'en route'-dag. Ontbijt op het landje van en met Stijn en Chris en
dan op pad. De binnenlanden in via Alcoy, om Valencia heen en bij Sagunto
westwaarts verder het land in. Eindstation Teruel. Ik was al enkele malen eerder
in de stad, deed er nu slechts inkopen en vergat compleet een krant te
raadplegen voor de uitslag van de verkiezingen gisteren. Teruel ligt 'hoog'
[plm 1000m] op de hoogvlakte van Teruel. Prachtig om over te steken. De eerste
maal dat ik over de hoogvlakte reed was in April en toen lag er sneeuw. Nu
alleen maar weidsheid en bloemen. Er zijn enkele ski-gebieden. Het spaanse
woord voor ski = esqui. De 's' wordt dus nadrukkelijk uitgesproken. Iets
dergelijks viel mij indertijd op toen ik in Iran [dat heette toen Perzie]
woonde. Ik heb daar veel bridge gespeeld [in mijn vrije tijd] en de perzen
spreken de 'schoppen' van het kaartspel ook op zijn engels uit als 'espade'. De
's' wordt nadrukkelijk uitgesproken. Ik weet niet waar dat vandaan komt. Ik heb
wel eens gedacht dat het een gevolg is van de 'arabische' invloed op de spaanse
taal. En dat diezelfde invloed ook in het 'farsi' -de taal van de perzen- die
overigens wel arabische woorden kent maar er verder niet 'sprekend' op lijkt.
Ik vind het eigenlijk best om weer en route te zijn. Het waren prima weken bij
Dolf op El Bloque en bij Stijn en Chris op La Higuera. Ik overnacht vannacht 5
km ten noordwesten van Teruel aan het stuwmeer van Blas in de
Guadelaviar-rivier. Ook aan dit stuwmeer stond ik drie jaar geleden -toen samen
met Mineke- alleen sta ik vanwege de GSM dekking nu hoger(!) met overigens een
adembenemd uitzicht op de embalse en rondom over de hoogvlakte van Teruel.
27
mei 2003
Vanochtend aan dat stuwmeer van St.Blas ontbijt ik buiten met een strak blauwe
hemel boven mij en een prachtig uitzicht op stuwmeer, stuwdam en verdere
omgeving. Een fris windje en alleen de volgels horen dat ik zeg: ''dit is waar
ik het voor doe: dat reizen met mijn busje''. Ik beleef het als absolute
vrijheid. Om 09.00 uur vertrek ik richting Zaragoza. Halverwege in de buurt van
Cariñena kom ik een afslag tegen naar Fuendetodos. Het dorp wordt geafficheerd
als de geboorteplaats van Francisco de Goya. Ik kies voor de omweg maar het
valt tegen. Ik had al een geboortehuis gezien deze reis (op 5 mei dat van
Jeanne d'Arc). Eenvoudig huisje met een klein museumpje binnenin. In de
dorpskerk schijnt verder nog een werk van Goya te hangen, maar dat heb ik maar
overgeslagen. Van Goya weet ik alleen dat hij ooit eens dezelfde mevrouw twee
keer schilderde op dezelfde sofa. Het verschil tussen beide schilderijen is dat
hij bij de ene de mevrouw wél, en bij de andere geen kleren aan geschilderd
heeft. Beide schilderijen hangen in het Prado in Madrid en toen ik er voor
stond, indertijd, kon ik alleen maar bedenken: ''welke zou hij nou het eerste
geschilderd hebben, en waarom die volgorde?''. Verder met mondaine zaken. Ik
rijd om Zaragoza heen richting Huesca. Dan komt er weer een prachtig stuk
Spanje in zicht. De weg gaat pal noordwaarts en de Pyreneeen liggen voor mij.
Met nog veel sneeuw op de toppen. En weer denk ik: dit is waar ik het voor doe!
In Jaca wil ik stoppen maar kan geen fatsoenlijke camping vinden. De lap-top
moet n.l. opgeladen worden. Richting Pamplona, bij Sta Cilia de Jaca vind ik er
een. Er is nog plek en ik krijg de rekening zelfs in het 'nederlands' geprint.
Ik heb nog even in Jaca rondgelopen maar ik vind er niet veel te beleven. Ik
koop wel brood voor morgenochtend en zie in de winkel dat aardbeien € 1,50 en
nisperos € 4,00 per kilo kosten. Waarschijnlijk had ik meer zin in een pilsje
voor mijn busje op de camping en bovendien heb ik nog wat nispero in de bus die
ik van Stijn kreeg voor ik gisteren vertrok. Het wordt waarschijnlijk mijn
laatste nacht deze reis in Spanje. Morgen rijd ik via de Col du Somport
richting Frankrijk. Oh, ja, Aznar is, ondanks licht stemmenverlies,
optimistisch. En mevrouw
Aznar heeft een zetel ergens in Madrid gewonnen!
28
mei 2003
Col du Somport is vlak bij [50 km]. Op de weg er heen kom ik enkele
'Santiago-gangers' tegen. De pelgrimsroute naar Santiago de Compostella kent
diverse aanlooproutes maar het laatste stuk is gemeenschappelijk: van Jaca naar
Santiago de C. Het is prachtig weer en ze lopen er fris en monter bij. De dag
is nog maar net begonnen. Hoe zullen ze er vanavond bijlopen en hoeveel
kilometers zijn ze dan opgeschoten? Ik koop de laatste 'goedkope' liters diesel
( € 0,71 per liter en hoewel de club airmiles weggeeft wil mijn hollandse
airmileskaart maar niet door de spaanse machine geaccepteerd worden. Ik
probeerde het al enkele malen eerder. Ik kreeg op een gegeven moment een
tegoedbon die ik in Holland ga inwisselen! Ik ben benieuwd!) Over de Col du
Somport rijd ik vervolgens niet, wel door een tunnel die er onder door
'gegraven' is. Mooi tunneltje. Tweebaans, goed verlicht en enkele kilometers
lang. Gratis. Aan de franse kant is de weg duidelijk smaller, bochtiger en
loopt steiler naar beneden maar even mooi nu met de Pyreneeen in de rug. Ik
word enkele kilometers verderop door de franse douane gecontroleerd en moet
mijn amerikaans stempel in mijn paspoort uitleggen. (Tussenstop vanuit Nieuw
Zeeland) Nieuw Zeeland = Nouvelle Zélande, weer wat geleerd. Met de zon in de
rug verder noordwaarts. In Aire sur l'Adour lunch ik inclusief een middagdutje
in een prachtig park midden in de stad. Opeens realiseer ik mij dat het morgen
Hemelvaartsdag (jour de l'Ascension) is. En wellicht alle winkels dicht. Dat
blijkt goeddeels te kloppen en ik fourageer dus voor 2 dagen inclusief
(relatief) goedkope diesel (€ 0,74 per liter) bij de Intermarché. Tegen vier
uur zie ik bij toeval een 'camping a la ferme'-bord zo'n 20 kilometer zuid van
Bergerac [110 kilometers pal oost van Bordeaux]. Ik sla af en kom na enkele
kilometers uit in Fonroque op de camping-boerderij 'Lou Tuquet' van Olivier en
Gwen Bagard. Jong frans stel met minstens een baby van enkele maanden oud. Het
blijkt een schot in de roos. De 'camping' wel te verstaan. Kleinschalig.
Schitterend uitzicht. Alles bij elkaar zo'n 20 plekken, onder de bomen of aan
de rand met een fantastisch uitzicht op de heuvels en dalen van de Dordogne. Ik
installeer mij op een randplek en zit vervolgens een uur naar die heuvels en
dalen te kijken, en nuttig ondertussen een pilsje. Prachtige plek, nogmaals. Er
zijn enkele stopcontacten op het terrein en mijn snoer is gelukkig net lang
genoeg. Er is dekking voor mijn gsm-metje. Later ontdek ik ook nog een goed
functionerende douche. Aanrader
met stip. De zon gaat zojuist knalrood onder. Dat belooft alle
goeds voor morgen. Ik bel mijn broer Bennie nog even. Hij bewoont de
bovenverdieping van mijn huis in Bilthoven en wordt vandaag 64. Volgend jaar
AOW, dan zal er wel een feestje af kunnen.
29
mei 2003
Bij het inslapen, gisterenavond, na een telefoongesprek met Mineke, wist ik het
eigenlijk al: ik neem morgen een vrije dag. Geen 'baaldag', nee, gewoon: ik
geniet van de plek en wil dat nog een dagje continueren. Vanochtend, op mijn
vrije dag wordt ik wakker en ontbijt buiten met datzelfde 'rustgevende'
uitzicht en alleen maar kwetterende vogeltjes. Het is per slot nog steeds
'maand mei' en ze zijn druk doende, denk ik, met eitjes leggen, opvoeden en
africhten. Zorgen dat de groep en soort in stand blijft. Op advies van Olivier,
de campingbaas/boer wandel ik naar Eymet. Binnendoor, want ik krijg van hem een
zeer gedetailleerde kaart. 6 kilometer! In Eymet is 'marché'. Eymet is ook een
'bastide'. Versterkte steden met muren, speciaal gebouwd in de 13e en 14e
eeuw(?) om boeven buiten de poorten te houden. Kenmerk is ook het schaakbord-achtige
stratenplan en dat de kerk niet meer centraal staat, nog wel binnen de
stadsmuren. Centraal is het marktplein, daar is nu ook de 'marché'. Het gaf
kennelijk aan dat de 'kerk' als centraal punt in de samenleving heeft ingeboet
en dat markt en handel belangrijker worden voor welvaart en dus welbevinden,
denk ik dan. De marché: markt en braderie tegelijk. Marktplein en toelopende
straten staan vol. Tarotkaarten. vis, planten, schoenen, brood, kaas, honing,
'english books', groente en pain de campagne. In een café aan het plein koop ik
een krant [Le Monde] en koffie. In het geroezemoes lees ik de krant zo goed en
zo kwaad als dat gaat (en dat is niet vanwege het geroezemoes maar vanwege mijn
beperkte kennis van het de franse taal) en zie dat VDG [Valerie Giscard
d'Estaing] als hoofd van een europeese hervormingscommissie de uitspraak heeft
gedaan: ''Si on veut aller trop vite, on va moins loin''. Kalm aan dus, vernieuwers! Er is een 'Gouvernement
d'austérité pour les Pays Bas'. ''Participer, plus de travail, moins de
regles''. In het artikel wordt Balkenende verder een ''premier ministre
inexpériment'' genoemd en ook "n'avait pas convaincu''. D66-ers heten de
'réformateurs'. Jean-Pierre Stroobants is de correspondent. In
verband met de rondreis van George Bush door het Midden Oosten staat er een
kort verhaal over de bezette gebieden in Irael. Het artikel heeft als kop
''Territoires 'occupés' ou 'disputés'. Sharon blijft, natuurlijk, roepen over
'disputés'. Subtiele verschillen: toezeggingen? Krant en koffie, ik hoor
opvallend veel engels om mij heen. De mevrouw van de kroeg blijkt ook engels.
Bij het scheiden van de markt koop ik brood en groente etc. En nog een ''Loesje''-achtige kaart met ''Celui qui ne
pense pas a moi est un ÉGOISTE''. (Uitspraak van Eugene Labiche,
1815-1888) Ik ken de man niet, vind het wél een doordenkertje. Dan wandel ik 6
km terug in de hitte door het prachtige landschap van de Périgord. Wij
hollanders noemen dat dan wel de Dordogne, hier is dat alleen maar de naam van
de rivier die er doorheen loopt. Ik denk ook nog aan de wandelaars van gisteren
richting Santiago. Morgen echt verder. (NB: de lieve lezertjes moeten nog even
wachten op foto's. Ik heb ze wel, maar op 30 mei wordt de bestaande serie
'geveegd' en daarna komen er weer verse.)
30
mei 2003
Nog steeds prachtig weer. Ontbijt buiten met uitzicht op de heuvels van de
Périgord. Ik wil eigenlijk helemaal niet weg. Ik wil eigenlijk hier blijven tot
het mij verveelt. Ik maak nog een praatje met Gwen -campingbaas/boer- die mij
vertelt dat de 'vignes' familieeigendom zijn en goeie wijn produceren.
(Bergerac Appellation Controlee) Toch maar afrekenen en weg wezen. Ik koop een
fles van zijn wijn en een potje confiture wat Gwen maakt van het fruit van het
land. De totale rekening inclusief twee overnachtingen bedraagt € 19.80. In
Jaca, enkele dagen terug, betaalde ik voor één nacht zonder wijn en jam: €
15,57. Gwen zegt mij nog dat het vandaag zeer warm wordt: 35 graden, 'roulez
calme' is het advies. Op weg dus via Perigueux, om Limoges heen, dan binnendoor
via Confolens naar Poitiers. Dwars door Poitiers heen [klein warm foutje met
dit soort weer rond het middaguur] op weg naar Tours. Vlak voor Tours sla ik af
en ga op zoek naar -weer- een 'camping a la ferme'. Ik vind er een in St.
Epain. Midden in een bos met open plekken. Camping 'Du Bois Fleuri'. Jong stel
aan het hoofd en ditmaal een zwembad. Dat is er pas enkele jaren, zij zelf
runnen deze tent al 10 jaar. Ik krijg een foldertje met nederlandse tekst en
daaruit blijkt dat één overnachting inclusief een duik in het zwembad(je) €
8,00 gaat kosten. Ook deze camping zal ik iedereen aanraden -alleen al vanwege
de kleinschaligheid en de rust- en die in Jaca niet. Een zwembad betekent
overigens wél gillende kinderen. Dat ben ik ontgroeid. Gillende
kleinkinderen?....... Met een pilsje na zo'n drukkend warme dag -380 kilometer-
in mijn hand ben ik redelijk mild. Ik krijg vervolgens zowaar buren. Een duits
echtpaar met een luxe sjieke camper. Ze zijn een dik half uur bezig met het
zoeken van een plek. Het probleem blijkt -dat vertelt de duitser mij later- de
automatische schotelantenne. Die wilde maar niet bij het gewenste station stil
blijven staan. En, ja, je wilde toch wel de ''nachrichten'' horen. Ik eet mijn
maal met de Bergeracwijn van Olivier buiten de bus, in het bos dus. Ik stel
vast dat ik zoiets liever 'met z'n tweeen' doe. Vooral in een bos raak ik,
ondanks open plekken, toch gauw op bomen uitgekeken. Ik geniet ook van mijn
luxe vrijheidsgevoel. Ik wil nooit een camper met een schotelantenne. Ik neem
wel voor de hele reis pindakaas van de natuurvoedingswinkel uit Bilthoven mee.
Het lijkt of ik alles heb wat ik hebben wil. Behalve gezelschap (af en toe).
31
mei 2003
Het verhaal wordt eentonig: ik heb alweer geen zin om weg te gaan. Ik begeef
mij in de routine van busje ombouwen van slaapkamer naar leefruimte. Ontbijten
doe ik buiten. Met de vogeltjes in alle rust. Klaarmaken voor vertrek: alles
vastzetten, deurtjes op slot, snoer los en vaststellen of ik 'links' of
'rechts' ga. Bij het achteruit rijden rijd ik een minuscuul [het zoveelste]
deukje in de achterzijde. Ik zag de boom niet en ik báál. Op weg via de
supermarkt en belendend goedkoop diesel tanken. Weer op weg. Dan ontdek ik
vergeten te zijn om pers-sinaasappels te kopen. Inmiddels zit ik midden in het
verkeer op de N10 en zomaar even sinaasappels kopen is ingewikkelder dan je
denkt. Balend verder. Het wordt tijd om de knop om te draaien naar: 'Wat is het
toch weer een leuke dag!'. Ik rijd dwars door Tour heen. Is makkelijker dan je
denkt als je tenminste dóór hebt dat je de Loire over mag (moet) steken via de
A10 (betaalde snelweg) die voor het stukje door Tour gratis is. Met een boog om
Chartres heen, Parijs rechts laten liggen, middagdutje tussen de tarwevelden
[het landschap is wel veranderd] en door naar Rouen. Ik baal minder, maar vind
het langzamerhand wel een echte 'werkdag' worden. Gassen=kilometers maken. Op
weg naar Amiens kom ik door Aumale en daar is een 'camping municipal'. Lekker
dicht bij het centrum, kan ik alsnog sinaasappels kopen, denk ik dan. Ik vind
de plek boven op een berg, prachtig uitzicht, lekker rustig, kleinschalig en
hier en daar een toerist. ''Installez vous'' staat er uitnodigend op de deur
van het kantoortje, ''de gardien komt later langs''. Mooie groen gras. Ik kies
een plek -er zijn er zestien om uit te kiezen- en installeer mij met een
pilsje. De berg weer af om sinaasappels te kopen en dan weer naar boven lopen?
Straks. Dutje, eten koken en afwassen. Op weg naar de douche, voor ik mij aan de
web-site zet, kom ik inderdaad de gardienne tegen. Je ziet het onmiddellijk.
Gemeenteambtenaar in dienst van de Ville d'Aumale, kordate pas, met een plank
met klemmetjes -zoiets als sommige buschauffeurs ook gebruiken- met biljetten
er onder. Ja, hoor, mijn kenteken wordt genoteerd en ik krijg drie bonnetjes.
Voor de campeur bonnetje no. 078642 (lichtblauw), voor de camping-car bonnetje
no 002708 (rood) en voor de douche bonnetje no 017254 (clericaal paars) plus
een 'jeton'. Speciale munt die via een passend gleufje in een doosje in het
douchehok kan waarop er warm water uit de douchekop komt. Voor hoelang is
onbekend. Totale kosten (Campeur € 2,00, camping-car € 3,50, Jeton € 1,50) €
7,00. Ik diende de bonnetjes goed te bewaren want morgenochtend komt iemand
anders controleren. De flauwe vraag of ik het douchebonnetje ook moet bewaren
slik ik moeiteloos in. Weg, baalgevoel. Want wat als zij wat later gekomen was
en ik daar ontkleed zonder munt in het douchehok......ach ja een koude douche
zou er nog net bij gekund hebben. Ik behoor overigens tot die groep
nederlanders die onder de douche blijft staan tot dat het mechaniek het warme
water uitschakelt. Het bleek ruim voldoende, inclusief hoofdhaar wassen.
1
juni 2003
Het is de eerste van een volgende maand en er staan weer enkele achterstallige
en nieuwe foto's op de website.(De vorige zijn er afgeveegd) Vooral de foto's
van die ''camping a la ferme'' in de Dordogne -die er nu op staan- vind ik zeer
de moeite waard. Eén foto is tegelijk een zoekplaatje: kijk of je mijn camper
kunt zien staan en wellicht begrijp je dat ik daar een dagje 'vrij-af'' nam.
Het hier en nu vandaag is 'andere koek'. Bedekt weer -nuageux, voorspelde de
gemeenteambtenaar mij gisterenavond- en de behoefte om te blijven neemt af. Via
de bakker op pad. Heerlijk verse pain de campagne voor de lunch straks. Een
rustige zondagmorgen zeker ook qua verkeersdrukte op de weg. Via Amiens
binnendoor naar Bapaume en vervolgens Lille. En dan opeens, voor ik er
eigenlijk erg in heb, ben ik Frankrijk uit en rijd ik in Belgie. Het enige wat
ik daar op dit moment te zoeken heb is de juiste afslag richting Terneuzen,
ergens even ten noorden van Gent. Het duurt even voor ik door heb dat Terneuzen
op belgische verkeersborden niet de eerste prioriteit heeft. Maar Zelzate en
Zeehavens Gent -met vele kaaien!- gelukkig wel. Terneuzen verschijnt later,
ruim bijtijds, ook.
Via Terneuzen ga ik naar Philipine. Daar heeft een vriendin en lid van een/mijn
eetgroep, Agnes, een weekendhuisje. Niet zo verwonderlijk want ze is er geboren
en haar zus heeft er zelfs een 'camping a la ferme'. De bedoeling om Agnes in
haar huisje te verrassen mislukt: ze is er niet. Bij haar zus op de camping is
het erg vol en, alweer, voor ik het weet, besluit ik door te rijden naar
Bilthoven. Ik heb alle eten bij mij en kan dat ook in Bilthoven koken, en
verder vanavond onder mijn eigen -niet beschilderde- douche. Ondanks de
waarschuwingen dat 'half kust-minnend duitsland' vanmiddag na een lang weekend
ook naar huis gaat. Wat ik mij wel lang geleden voornam is om door de nieuwe
-sinds 15 maart open- Westerscheldetunnel te rijden. Aldus geschiedt. Met mijn
ervaring van met credit-card betalen op franse en spaanse tolwegen kom ik bij
de credit-kaart poort aan. Geen loket, geen levend persoon die bijv even kijkt
naar hoeveel assen de kampeerbus heeft, wel een gleuf waar de credit kaart in
moet. Achteraf blijkt dat lengte en hoogte van het voertuig automatisch gemeten
worden. Ik stop mijn kaart in de gleuf en die komt er vervolgens 'per kerende
post' weer uit. Fout ingestopt, denk ik dan, en probeer het nogmaals andersom.
Zelfde resultaat. Een levende 'helpdesk' komt kijken (je weet maar nooit, het
systeem draait pas 2 maanden) en zegt dat de kaart er zó in moet. Ik ga NIET in
discussie dat ik alle beschikbare mogelijkheden probeerde -een uitzondering- en
doe wat ze zegt. Kaart komt terug EN de slagboom gaat omhoog. Een
triomfantelijke helpdesk zegt: 'kijk maar!'. Ik zie nog net dat ik € 4.00 ga
betalen en vraag mij de rest van de rit naar huis af of die slagboom de eerste
-en wellicht ook de tweede- keer óók openging maar dat ik dat in mijn
verbijstering niet zag. In ieder geval zal ik de afschrijvingen van mijn bank
de komende tijd extra scherp in de gaten houden. ( www.westerscheldetunnel.nl ) Een
prachtige tunnel, twee gescheiden tunnelbuizen dus geen tegemoetkomend verkeer.
Het resterende traject naar Bilthoven is niet druk. Geen opstoppingen en geen
files. Om zes uur ben ik thuis. Heelhuids. Gelukkig. 4911 kilometer gereden in
30 dagen. Het was een mooie meimaand, niet in de laatste plaats ook vanwege de
website. Morgen of overmorgen produceer ik nog wat overpeinzingen over waarom
ik reizen met zo'n busje zo leuk vind.
5
juni 2003
In october 1990 ging een reis(je) naar Toscane niet door vanwege een dusdanige
'pijn op mijn borst' dat ik medische hulp inriep. Het resulteerde in een
traject van onderzoek onder toezicht van een cardioloog en de conclusie was 'angina
pectoris'. In een lichte vorm. Er hoefde niet gedotterd te worden, geen
bypasses of zo, wel medicatie en regelmatige controle en kalm aan met de
roomboter en orgaanvlees. Vandaag was het weer zover: een -op dit moment-
tweejaarlijks bezoek aan de cardioloog. Hartfilmpje, bloeddruk en luisteren,
medicatie doornemen, ''nee, ik heb de afgelopen 2 jaar niets gemerkt''.
Conclusie: ''we zullen maar op dezelfde voet doorgaan, het lijkt mij niet
zinvol anti-cholesterol aan uw medicatie toe te voegen, want dat verlengt uw
prognose met 6 maanden en om daar nou 10 jaar lang weer extra pillen voor in te
nemen........, ik zie u wel weer terug over 2 jaar, dan bent u 75!''.
1 juli 2003
Nee, ik ben niet met een winterslaap bezig geweest. Ik ben ook niet op reis
geweest. Wat er gebeurt met en rond mij, gebeurt in Holland en is, gemeten naar
de maatstaven die ik aanleg voor info op deze website, niet 'website-fahig'.
Niks bijzonders. Een enkel emotioneel moment vind ik een uitzondering waard. Op
zondag 29 juni ben ik op kraambezoek geweest in Amstelveen. De kersverse moeder
is Marie-Louise Voors en de even kersverse vader Paul Bos. Hun -eerste- kind is
een meisje en heet Milla. Marie-Louise [in de wandelgangen Loetje] is de
jongste dochter van mijn jongste broer Onno. Helaas is het ook zo dat die broer
op jonge leeftijd overleed ten gevolge van een auto-ongeluk. Op woensdag 25
juni -vier dagen voor mijn kraambezoek- was dat precies 30 jaar geleden.
Marie-Louise was toen net 2 jaar oud en heeft haar vader dus eigenlijk nooit
gekend. Er gaat geen '25 juni' voorbij zonder dat ik terugdenk aan dat
vreselijke moment. Toen ik Loetje nu dus als stralende moeder weer zag namen
mijn emoties het over.
Er staan weer nieuwe foto's op de website. Helaas nog niet van mijn jongste
nicht Milla, maar dat zal ongetwijfeld komen.
30 September 2003
Het is een tijdje rustig geweest op het web-site front. Een opleving komt er
aan nu de 2e Nieuw Zeeland reis in de maak is. Tickets en camper zijn
'geregeld' en de vertrekdatum is 6 december aanstaande. Natuurlijk reis ik weer
met Mineke -en Mineke met mij- en we zijn allebei enthousiast al was het alleen
al vanwege de ruil van de hollandse winter voor de nieuw-zeelandse zomer. We
nemen ons voor weer ongeveer drie maanden 'onderweg' te zijn. We reizen ditmaal
heen en terug 'via de oost' en hebben op de heenreis een stopover in Tokyo
gepland.
1
November 2003
De opleving waar ik een maand geleden over sprak manifesteerde zich enkele
weken terug op een totaal andere manier. Ik reed in mijn kampeerbus naar
Zuidlaren even noord van Assen op de A28 en werd op een gegeven moment wakker
met mijn bus in een sloot langs de weg. Misschien moet deze zin wel zijn: kwam
ik weer bij mijn positieven met mijn bus in de sloot. Hoe of wat dan ook: het
resultaat is hetzelfde: busje total loss. Het busje waar ik een kleine 300
duizend kilometer mee reed over de laatste 17 jaar is exit! Het was een
moeilijk moment om dat gekreukelde geval op de takelwagen te zien staan. Ik heb
wel eens gekscherend gezegd; ''was er maar een spuitje voor kampeerbusjes!''.
Als een huisdier gebrekkig en hulpbehoevend wordt is er altijd een dierenarts
die met een spuitje het dier een waardig einde bezorgd. Toen ik dat zei had ik
per sé niet de manoeuvre van 20 october in gedachten. Maar er is leven na het
busje weet ik nu, voor het grootste deel van de tijd. Af en toe krijgt dat
geamputeerde gevoel de overhand en realiseer ik mij dat er iets onherstelbaars
is gebeurd. Mijn ego gekreukeld en wel in de sloot en later bij de sloper! Zie
foto op de fotosite. Edoch, de aanstaande (2e) Nieuw Zeeland reis vormt een
mooi extra 'therapietje'. Want vluchten in de aanschaf of bouw van een
nieuwe..........
1 december
2003
1 april 2004
Het moge lijken alsof er in de afgelopen maanden
niks gebeurd is wat vermelding in dit journaal rechtvaardigt. Er is wel
degelijk het een en ander te vermelden: ik heb samen met Mineke een tweede reis
door Nieuw Zeeland gemaakt.
ZIE VOOR HET VERSLAG VAN DEZE TWEEDE NIEUW
ZEELANDREIS HET NIEUW ZEELAND ARCHIEF (AANKLIKBAAR VIA
DE ETALAGE)
5 april 2004
’Of we alweer gewend zijn na Nieuw Zeeland?’ Een
regelmatig terugkerende vraag waarop ik eigenlijk geen antwoord weet. Ik vond
het heerlijk in Nieuw Zeeland: ik wil er zó weer heen [ en……..wie weet!] maar ik heb absoluut geen moeite hier in
Holland de draad weer op te pakken. Ik moet zeggen dat het gedonder en gedruis
van de westerse wereld hier beduidend nadrukkelijker op mij af komen waarbij ik
mij realiseer dat het wat dat betreft in Nieuw Zeeland lekker rustig is. Ik heb
een nieuwe laptop aangeschaft en ben druk doende alles van de oude naar de nieuwe
over te zetten. Daarbij loop ik op tegen allerlei nieuwtjes als gevolg van
de technische vooruitgang. Ik heb het
gevoel dat ik met mijn nieuwe apparaat heel snel naar huis moet gaan om
tenminste nog heel even van ‘the state of the art’ te genieten. Want je
zit al heel gauw op een verouderd model je dagboek bij te houden. En ondertussen lijkt het alsof met de
regelmaat van de klok een of ander station ontruimd moet worden vanwege een
verdacht pakje. En steekt een
verongelijkte man zijn hele schoonfamilie overhoop omdat hij het met de
omgangsregeling betreffende zijn dochtertje niet eens is. Politiek Nederland
praat zich suf over de integratie en uitgesproken meningen worden niet
gewaardeerd. Of je nou Fortuyn, Cliteur of Wilbers heet
22 april
2004
Er zit een Medtronic Reveal Plus 9562 ter hoogte van mijn hart onder mijn vel.
De cardioloog heeft het ding -ter grootte van een volwassen postzegel-
aangebracht. Kwartiertje werk. Pleister er over heen en de komende 14 maanden
worden hartslag en ritme geregistreerd en opgeslagen op de chip die het
hoofdbestanddeel van het apparaat vormt. Dit is het laatste deel van het
onderzoek wat ik in gang zette na dat ik mijn kampeerbusje in october vorig
jaar in de sloot gereden had. Was ik 'gewoon' in slaap gevallen of was/is er
wat anders -een wegraking bijvoorbeeld- aan de hand? De neuroloog kon na twee
EEG's en een CT-scan niks alarmerends ontdekken en vroeg zich af of er mogelijk
een cardiale oorzaak te vinden zou zijn. 'Mijn' cardioloog -ik loop al 14 jaar
bij die man- kon na een ECG eigenlijk ook niks bedenken met wat hij noemde 'een
redelijke pakkans'. Want bij een wegraking zou je willen weten wat het hart in
de tijd die daar direct aan voorafgaat heeft uitgespookt. Vandaar de
reveal-chip. Mocht ik 'wegraken' dan dien ik direct erna een magneetje op de
chip te zetten. Dat magneetje kreeg ik mee en draag ik dus bij mij. Het
magneetje bewerkstelligt de opslag van de gegevens van het laatste kwartier.
Daarna kan de cardioloog gaan uitlezen en diagnoseren. Mocht ik in Nieuw
Zeeland zijn en 'wegraken': geen nood, er is ruimte voor drie wegrakingen en de
gegevens blijven gedurende de leeftijd van de batterij bewaard. Bij deze hele
operatie vielen mij twee dingen op en één ding mee: wat mij opviel was dat ik
het eigenlijk 'eng' vind met iets vreemds onder mijn vel te lopen. En het
tweede: het haar op de rechterzijde van mijn borstkas inclusief mijn oksel werd
geschoren door iemand op de zaal waar ik wachtte, terwijl ik toch
veronderstelde dat mijn hart links zou zitten en dat daar ook dat chippie zou
komen. Dat gebeurde ook: waarom er rechts geschoren werd heb ik niet gevraagd
evenmin waarom het links zonder scheren ook kon. En wat mééviel was dat ik -zo
bleek achteraf- er erg tegenop gezien had. Het voelde zo ernstig aan. Maar het
stelt eigenlijk niks voor en: baat het niet dan schaadt het evenmin. Van
buitenaf kan niemand het zien, ingewijden kunnen het wel voelen!
De chip zit er nog steeds. Het wondje is geheeld en een mooi 2 cm lang litteken
plus een langwerpig bobbeltje zijn zichtbaar. Nu maar wachten op een wegraking
die, hoop ik, binnnen de levensduur van de chipbatterij [14 maanden] niet zal
komen. Dan kan dat ding er weer uit en ben ik volledig uit het medisch circuit
voor wat dit voorval betreft. Langzaam dringt de realiteit dat ik geen
kampeerbusje meer heb tot mij door. Aanstaande maandag vlieg ik –met Mineke-
naar Alicante om met een huurauto naar Stijn op La Higuera te rijden en daar
een week te logeren. Tot nu toe deed ik dat altijd met mijn bus. Maar eens
ervaren hoe dat bevalt. Wellicht draagt die ervaring bij tot een beantwoording
van de vraag: “wel of niet een nieuwe bus”. Bovendien is Stijn de man die 18
jaar geleden het laatste duwtje gaf in de richting van een ‘kampeerbus’ als
bestelauto aanschaffen en zelf bouwen. Ook voor hem zal het vreemd zijn mij
zonder busje mee te maken. Ik neem ook nieuw ‘speelgoed’ mee naar Spanje: een
nieuwe laptop, nieuwe mobiel en een bluetooth-verbinding tussen beide. De
bedoeling is om ook deze website regelmatig van teksten te bedienen.
Ik ben gisteren met Basiq Air van Schiphol naar Alicante gevlogen. (Basiq Air
is niks meer en niks minder dan de goedkope prijsvechterstak van Transavia)
Tickets via internet geboekt en betaald. Ingecheckt via internet en met een
thuis uitgeprintte boardingpas aan boord gestapt. En voor het eerst in mijn
leven moest ik voor de voedsel- en drankvoorziening aan boord tijdens de vlucht
apart betalen. € 4,50 voor een Italiaans broodje met mozarella en € 1,80 voor
een bekertje koffie. Een belevenis apart. We landden precies op tijd -20.00
uur- en reden om 21.00 uur in een gehuurd –van te voren via internet besproken-
autootje naar Stijn. Gelukkig was het aankomen bij Stijn op zijn landje La
Higuera als vanouds. Een warm hartelijk welkom. Na vele glazen wijn slapen in
één van de houten ‘alpenhuisjes’ op het terrein en vanochtend wakker worden met
de regen kletterend op het dak. Het huisje staat op het hoogste terras en we
hebben uitzicht op de nisperosboomgaard. Alle bomen [over]-vol met rijpe
vruchten. De oogst zou vandaag –bij droog weer- beginnen. Stijn hoopt nu maar
dat na de regen niet direct de zon te fel gaat schijnen want dan is er een kans
dat de vruchten beschadigen. De regendruppels op de huid van de vrucht werken dan
als kleine lensjes en de hitte zal de huid op die plaats doen barsten. Wat de
vrucht rijp maakt voor alleen nog maar jam. Het is heerlijk om hier te zijn.
Het heeft 37 uur achter elkaar geregend. (Van maandagavond 22.45 tot
woensdagmorgen 11.45) En vanmiddag kon ik, buiten zittend, af en toe zelfs in
de zon, beginnen aan Geert Mak’s “In Europa” (1100 blz.) Het plukken van de
nisperos is begonnen. Stijn heeft de hulptroepen geinstruëerd en die lopen nu
met van binnen met schuimrubber bekleedde
emmertjes en een kniptangetje door de boomgaard op zoek naar de rijpe
exemplaren die met veel zorg in de emmers gelegd worden. Net als een baby in
een wieg. De goede rijpe nisperos zijn even kwetsbaar als kostbaar. Ondertussen
lees ik over de Dreyfus-affaire en de veronderstelling dat wellicht het
verlangen naar de aparte staat Israël rond die tijd –begin vorige eeuw- als
gevolg van deze affaire ontstaan is. Ik herinner mij uit mijn jeugd de naam
–Dreyfus- en ook uit latere jaren. Nam
echter nooit de moeite precies uit te zoeken waar dat nu over ging en krijg het
nu, in de eerste bladzijden van Mak’s boek, op een presenteerblaadje
aangeboden.
13 mei
2004
Ik slaap een gat in de –zonnige- dag en als tegen elven het ontbijt -samen met
Stijn in het zonnetje- verorberd is gaan we aan wat min of meer dagelijkse
klusjes zoals drinkwater halen bij de bron even buiten Beniarda, afwassen,
opruimen en zo. Ik lees verder in Mak’s boek. Het –voor mij- byzondere van het
boek is dat hij over plaatsen en dingen in Europa schrijft die ‘iets’ hebben
betekent in de geschiedenis van Europa. Bijvoorbeeld de slagvelden van de
Eerste wereldoorlog. Plaatsen waar ik op mijn kampeerbusreizen door Europa
langs kwam, en wel wist dat er iets van de geschiedenis achtergebleven was maar
niet verder exploreerde. Gebeurtenissen waar ik over hoorde of las maar er niet
verder ‘indook’ zoals het einde van de Romanov’s en opkomst van Lenin in
Rusland. Mak doet dat wel, beschrijft, vertelt en plaatst dingen in een
historische context. Boeiend om te lezen
15 mei 2004
200 bladzijden verder in Mak’ s boek stel ik vast dat de joden toch wel heel
wat andere rassen, volken en culturen tegen zich hadden zo vanaf het begin van
de vorige eeuw. Ik kan dus wel wat meer bedenken bij dat verlangen naar een
eigen joodse staat. Al realiseer ik mij dat bij een deel van de mensen die dat
verlangen hebben dit hebben vanuit overlevering. En ik kan mij een verlangen
naar een gevoel van veiligheid binnen die ‘eigen’ staat ook goed voorstellen en
dat het na al die ervaringen moeilijk is vertrouwen te hebben in zó maar iemand
anders.
18 mei 2004
Willem,Neeltje,Bea,Martijn,Nel,Jeanne,Anna,Dakka,Dolf: we hebben ze allemaal
weer even gezien en gehoord en we zijn weer bijgepraat. De zon is ook weer
terug met een verrukkelijke regelmaat en intensiteit. Mineke vertilt of
verkookt zich bijna aan vele potten nisperos-jam. Gelukkig bijna, want de
resultaten zijn zeer smakelijk. En daar tussendoor lees ik verder in Mak’s
Europa, afgewisseld met klusjes en praatjes en glaasjes met Stijn. De
ongekroonde koning van La Higuera en mij dierbaar. Morgen terug naar Nederland
maar we zullen zeker weer gevolg geven aan Stijn’s roep; ‘ontspan je bij mij in
Spanje!.
Gisteren werd mijn oudste dochter, Karen, 49 jaar! Het getal beschouwde zij als
een voorproefje van volgend jaar wanneer zij de halve eeuw vol gaat maken. Zij
verwacht dat zij dan iets wat niet zo leuk en extra is te verwerken gaat
krijgen. En Ik? Het dringt nauwelijks tot mij door dat ik al een dochter hebt
die 50 wordt volgend jaar. Ik kan mij mijn 50e verjaardag nog goed herinneren.
Geert Mak reist 'nu' rond Stalingrad waar in 1942 de Duitse opmars tot staan
werd gebracht. Ik ben 12 en dat cruciale moment dringt dan ook niet tot mij
door.
31 mei
2004
Gisteren -1e Pinksterdag- bezocht ik een ‘Garden en
Country-fair in en rond het Slot Zeist.
Een beetje ‘kakkerig’ gebeuren. Parkeergeld €4 en de toegang voor [65plussers]
€ 10. Plantjes, tuinmeubels, landgoedlinnen, champagne, flensjes met verse
aardbeien en slagroom, een promotie tent voor ‘Het betere Boerenbed’ en
natuurlijk, antieke meubels en etsen. Tantrix Holland was aanwezig met een
nieuw spel wat het midden houdt tussen domino en tangram. (www.tantrix.nl en je kunt het online spelen).
Het meest frapperende voor mij was een door ABN-Amro gesponsorde trailer met
daarop een geldautomaat. En, ja
hoor, met een rij wachtenden die keurig
afstand hielden.
10 juni 2004
Wouter, onze buurjongen, wordt vandaag 18 jaar. Het duurt nog één week voor hij
de, naar verwachting gunstige, uitslag van zijn HAVO-eindexamen hoort. Er
hangen slingers en ballonnen en hij gaat voor de eerste keer in zijn leven
stemmen. Van 6 tot 8 vult hij vakken bij Albert Heyn. Ik zal hem vanavond
dubbel feliciteren: met zijn verjaardag en met het feit dat hij gebruik maakt
van zijn stemrecht. Ik weet niet meer wanneer ik voor de eerste keer ging
stemmen, wél weet ik dat vandaag voor het eerst een soort ‘protest-stem’ (op
van Buitenen, die heeft laten zien dat hij kan, wat ik denk dat nodig is) heb
uitgebracht.
12 juni
2004
In de Titus Brandsma Gedachteniskerk in Nijmegen heeft Hettie Berflo vandaag
haar plechtige professie afgelegd in de Orde van Onze Lieve Vrouw van de Berg
Karmel. Ze is dus van nu af ‘non’. Ik ontmoette Hettie 19 jaar geleden in
Spanje waar ze staflid van El Bloque was. Vandaag was ik getuige van de
bekroning van een weg die zij enkele jaren terug opging. Tijdens de
indrukwekkende liturgie voelde ik mij een gespleten mens. De ene wereldse die
jaloers was op die andere die getuige was van iemand die echt een overtuigde
keuze maakt voor de rest van haar leven. In de samengestelde vorm heb ik te
maken met een hoeveelheid bindingsangst.
21 juni
2004
Gisteren feliciteerde ik Milla, de eerste kleindochter van mijn broer Onno met
haar eerste verjaardag. Onno verongelukte dodelijk 31 jaar geleden en de moeder
van Milla (Marie-Louise, Onno’s jongste dochter) was destijds (25 juni 1973)
ruim één jaar oud. Gisteren was ook vaderdag en het moge Milla gegeven zijn met
haar vader op te groeien en groot te worden. Er staat één foto op de fotosite
–aanklikbaar vanuit de etalage- van vader en jarige dochter. De tijd vliegt.
Vanaf morgen worden de dagen alweer korter.
11 juli 2004
Mijn broer Bennie, met wie ik enkele jaren mijn huis in Bilthoven deelde, is
sinds enkele dagen opgenomen in De Biltse Hof. Een verpleeghuis. Bennie heeft A.L.S. (Amyotrofe Lateraal
Sclerose) een afschuwelijke spierziekte die alles verlamt op de hartspier na.
De prognose is ronduit slecht: gemiddeld drie jaar. Afgelopen Pinksteren hebben
we zijn 65e verjaardag gevierd en hem welkom geheten in de rijen van
AOWers. Bennie blijft (zich?) optimistisch (voor)doen: hij lijkt zich de ernst
van zijn situatie nauwelijks te realiseren. Voor mij –en zijn 4 kinderen- is
het uitermate confronterend. Zal ik hem daar laten of écht wakker schudden?
5 augustus
2004
Bennie lijkt, naar eigen zeggen, wortel te schieten in De Biltse Hof. Ik breng
af en toe ‘post’, een fles wijn of zijn favoriete snoepjes. En verder gaat het
leven door. Dat klinkt ‘cru’ en het is tegelijkertijd de realiteit. Ik lees op
dit moment het herfstdagboek van Leo Vroman “Vroeger donker dan gisteren”. Wat
mij raakt in dit boek is zijn manier van schrijven over allerlei ‘flutdingen’
in zijn leven samen met zijn vrouw Tineke ergens in de USA. En dat hij zijn
vrouw consequent met ‘T’ aanduidt en daar de meest liefderijke dingen over
zegt. Beiden zijn ver in de tachtig.
20 augustus 2004
Ik heb zojuist uitgelezen: "Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de
nacht" geschreven door Mark Haddon (die er een aantal prijzen voor kreeg).
Het is een soort dagboek geschreven door een 15-jarige autistische jongen. Het
heeft iets van een detectiveroman want de jongen gaat op zoek naar de
moordenaar van de hond van de overbuurvrouw en komt hele andere dingen tegen.
Ik herken in het gedrag van de jongen erg veel van het gedrag van mijn
autistische kleinzoon. En daarnaast wordt ik bezig gehouden door de
'overeenkomst' die ik denk te zien met het dagboek van Leo Vroman.
5
september 2004
Sinds 26 augustus ben ik 74 jaar. Ter viering ben ik met Mineke gevlucht naar
Maastricht waar wij ons in een goed hotel hebben laten verwennen. Ik denk dat
de meeste lezers en lezeressen bij Maastricht direct Vrijthof, St Pietersberg,
St Servaaskerk en, wellicht, Bonnefantenmuseum denken. Preuvenemint zal minder
vaak in dit rijtje voorkomen. Preuvenemint is een culinair festijn in de open
lucht op het Vrijthof en het is daar waar ik de verjaardagstoost tot mij nam.
(Zie fotosite) Een stadstoer inclusief vaart op de Maas stond ook op het
programma. Tot 21 september ben ik weer net zo oud als Gerard.
15
september 2004
Tot nu toe valt 74 jaar zijn wel mee. Vandaag zag ik die ‘batman-figuur’ op een
richel aan de voorkant van Buckingham Palace staan om aandacht te vragen voor
het feit dat er vaders zijn die –om de een of andere reden- hun kinderen niet
mogen zien. En ik zag vandaag een stukje uit Frankrijk waarin een organisatie
van ‘vaders die hun kinderen niet mogen zien’ kinderen gaan ‘terug ontvoeren’.
Vader mag zijn kind wél zien en gaat er vervolgens mee vandoor. Ontvoert dus
zijn eigen kind. Moeder neemt de organisatie in de hand en het kind komt
terug! “Kinderen van de rekening” dus.
Vreselijk.
8 october
2004
Vandaag heeft onze Tweede Kamer weer eens iets 'zinvols' afgescheiden: Ze
vinden dat de SVB (Sociale VerzekeringsBank die onder meer de AOW-uitkeringen
verzorgt) zich wat minder intensief diende te bemoeien met de controle op 'of
alleenstaande AOW-ers niet stiekum samenwoonden en zodoende teveel aan
uitkering kregen. Ik heb zelf ook van die controle 'genoten'. Met mijn
alleenstaande jongere broer woon ik samen in mijn huis. Hij boven en ik
-volledig zelfstandig- beneden. Een bezoekende ambtenaar verlangde echter wél
een schriftelijke verklaring dat mijn broer -tegen betaling- de bovenverdieping
huurt. De britse gijzelaar in Irak is uiteindelijk onthoofd. Ultiem fanatisme.
Afschuwelijk!
15 october 2004
Toen ik vanochtend bij Groentezaak Mesu mijn kostje voor vandaag kocht, vroeg
de baas ‘hoe het met mijn broer was’. Hij heeft gezien dat Bennie langzaamaan
meer hulpbehoevend werd (hij kon bijvoorbeeld niet meer het geld uit zijn
portemonnee halen om voor zijn groente te betalen) en weet dat hij nu in een
verpleeghuis woont. Ik schetste een kort ziektebeeld en zei dat ik hem zó ging
opzoeken. Ik kreeg een bakje fruitsalade
mee met de hartelijke groeten. Bennie en ik hebben het samen op zitten
eten en Bennie heeft een hartelijk dank je wel per telefoon overgebracht. Het
heeft mij ontroerd.
2 november 2004.
Voor de weet ik hoeveelste keer in mijn leven meldde ik mij vanmorgen bij een
incheckbalie op een vliegveld om een vliegreis te beginnen. PASPOORT VERGETEN!
Nog nimmer eerder gebeurd. Ondanks het feit dat ik binnen het zgn
Schengen-gebied zou blijven: geen schijn van kans om met (bijv) een geldig
rijbewijs op reis te gaan. Omboeken naar morgen. Terug naar huis en bedenken
wie ik nou eens de schuld van deze ultieme stommiteit zou kunnen geven. Kon
niks anders bedenken dan dat de reis via internet geboekt is bij Basiq Air die
géén tickets stuurt maar alleen een bevestigingsnummer opgeeft.(en -helaas-
vermeldt dat je een geldig paspoort moet meenemen) En nu maar hopen dat de
Amerikanen straks niet Bush kiezen. Want dat zou een nog grotere stommiteit
zijn.
20
november 2004
Mission (de volgende dag had ik mijn paspoort wél bij mij) succesfully
completed. Ik bemiddelde in een (echt)scheiding –om uit de handen van advocaten
en rechters te blijven- en was 17 dagen geconfronteerd met gevoelens van ‘als
oud vuil bij de weg gezet te worden’ en ‘geheel kaal geplukt te worden’. Kun je
gevoelens toedekken met €’s? Heeft het zin om twee versies van de realiteit tot
één waarheid om te smeden? 20 minuten voor mijn –aan het begin al- geplande
vertrek stonden er handtekeningen onder een convenant. Opluchting en tranen.
Tussen de sessies door las ik 2 boeken van Gerrit Krol: ‘De ziekte van
Middleton’ (1969) en ‘Middletons dood’ (1996) O.m. over relaties die wel of
niet stand houden.
28
november 2004
Vanochtend was ik getuige van de doop van mijn jongste kleinkind Gabriél
(ergens pikte ik op dat dat zoveel betekent als ‘gabber’ van God) in de Geertekerk in Utrecht. Een blije gebeurtenis
met een indrukwekkende ‘verantwoording voor de doop’ uitgesproken door mijn
dochter Heleen. Later in de middag nog even bij broer Bennie om de hoek kijken
in het verpleeghuis De Biltsche Hof. Zijn ziekte is hem geestelijk nog lang
niet de baas. De atrofie van zijn spiersysteem maakt het hem steeds moeilijker
uit zijn stoel op te staan maar hij vindt de extra moeite ‘nog steeds de moeite waard’. Wat een
contrast: een leven net uit de startblokken en een leven wat langzaam wegebt.
1 januari
2005
Net vòòr dit nieuwe jaar begon hoorde en zag ik het laatste deel van de 'Proms'
op de tv. Traditioneel zingt het publiek [in Londen] het "Land of Hope and
Glory". [In de verte vergelijkbaar met het nederlandse 'Waar de blanke top
der duinen'] De laatste twee jaarwisselingen beleefde ik in Nieuw Zeeland en dus
'verraste' mij het allerlaatste lied [wat gezongen werd na Land of Hope and
Glory]: "Let it Be". .....Speaking words of wisdom: let it
be.......Ik vond het op dat moment -en nu nog steeds- aantrekkelijk om dat als
mijn motto voor 2005 te nemen.
29 januari
2005
Het Cornerhouse op de Neude in Utrecht is opgeheven. Het was een winkel waar
serviezen e.d. verkocht werden. Ik herinner mij de naam uit mijn jeugd. Een van
mijn ouders legde uit dat 'corner' het engelse woord voor 'hoek' is, en de
winkel stond op een hoek. In het pand worden nu zonnebanken verkocht. Er is nog
één winkel over in het centrum (Dillen op het Vreeburg) die op mij in die tijd
indruk maakte vanwege een soort caroussel in de etalage waarop het assortiment
'langs kwam'. Hoewel het (ijzerwaren)assortiment wat meer 'trendy' is geworden
-koffiezetmachines in plaats van gereedschap- draait de caroussel nog steeds.
Een dierbare herinnering uit mijn jeugd.
4 februari
2005
Bonaire. Een andere dierbare herinnering uit mijn lagere-school tijd. Ik leerde
dat het één van de ABC-eilanden is. Er zijn ook nog de drie SSS: Saba, St
Eustatius en St Maarten [De laatste voor de helft frans] Gisterenmiddag geland
op Flamingo airport. De gezagvoerder meldde dat het 28 Celsius was maar het,
wat ik noem, Saoudie Arabie effect bleef uit. Dat is dat als je uit een winters
klimaat komt en dan zo de ‘woestijn met de daarbij horende temperaturen’
instapt. Hoewel hier en daar de Nederlandse taal zichtbaar is [en wordt
gesproken] voel ik mij toch meer in het buitenland dan als ik met de boot in
Schiermonnikoog aankom. Bij de bagageband staat ‘iedereen’ zijn mobiele
telefoon
te proberen. Sinds een jaar kan je gewoon met een nederlands mobieltje vanuit
Bonaire naar Nederland bellen. Je hebt geen triple-band nodig of iets dergelijks.
[De KPN zal je er, gezien de tarieven, dankbaar voor zijn!] We wonen voor één
week in een appartement aan zee. Ik zit op de ‘porch’, schrijf deze
dagboek-entry, en kijk uit op wuivende palmen, bougainville en levensgrote
cactussen. Af en toe schuift er een hagedis voorbij. Het doet mij erg aan
Nigeria denken en geeft mij tegelijkertijd een
ontspannen gevoel. Het is lekker weer, ik loop weer in een T-shirt en
sandalen en ga straks een kopje koffie drinken in Kralendijk. Dat is de enige
‘stad’ op het eiland van plm 7 x 40 km groot. Th.
Gelaten
voel ik mij hier zitten; het tijdsverschil speelt me parten. Hier is het 5 uur
vroeger dan daar.. we gingen naar bed om 02.30 jullie tijd, hier was het toen
21.30; om 03.00 tijd van hier voelde ik mij tamelijk wakker… maar ja, het is nu
10.15 (antillen-tijd) het ontbijt is op, heb ik zin aan koffie? Een dagje
acclimatiseren lijkt mij voor mij niet gek! M.
6 februari
2005
Het blijft mij opvallen dat Bonaire op een of andere manier Nederlands gebied
is. Het Nederlands is alom aanwezig, al hoor je ook Spaans, engels en het
lokale dialect. [Het lekkere weer valt niet op: dat hoort zo als ik op reis
ben.] We maakten, min of meer bij toeval, een ritje door de binnenlanden. Over
onverharde wegen. Weinig landbouw, veel cactussen en hier en daar een
semi-vervallen huisje. Autowrakken en geiten. Terug in Kralendijk weer een
kopje koffie op de boulevard. We worden bediend door een inktzwart meisje wat
absoluut perfect Nederlands blijkt te spreken. Niks tongval of accent. Het
blijkt dat ze in Nederland opgroeide en na haar middelbare school even ‘terug’
is omdat ze nog niet weet wat ze verder wil studeren. Lekker even rondkijken en
wat bijverdienen in een café. Terug via de Dominicaanse Republiek en een weekje
New Hork. Hollandser kan het bijna niet. Achter het café is een modern
internetfaciliteit. Kosten US$ 5 per kwartier. De carnavalsoptocht in Rincon,
een dorp met 1500 inwoners in het binnenland van Bonaire, is een aanrader met
stip. Een parade van een stuk of acht praalwagens. De geluidswagens van de
diverse groepen wedijveren met de keiharde muziek uit de café’s langs de route.
Bijna letterlijk oorverdovend maar toch een prachtige beleving. De laatste
praalwagen heet ‘De brug van Bartlehiem’. De brug -compleet met de namen van
alle elf steden- nagebouwd, en bovenop twee ‘friezen aan de latijns amerikaanse
muziek’. Rollerkaters in plaats van een dansgroep eromheen. Maar ja, leg dat alles maar eens uit aan een
lokale inwoner die niks van nachtvorst en sneeuw weet. De carnavalsoptocht in
Kralendijk, een dag later, is een copie van die in Rincon, inclusief de brug
van Bartlehiem. Méér wagens, dat wel en ook meer mensen langs de route die door
de parade TWEE keer gelopen wordt! Dat is nog eens enthousiasme! Th.
Ik moet mijn oordeel bijstellen…. In Nederland vond ik Antilianen vaak niet
aardig, macho’s, vrouwenversierders, veel show…. Ik generaliseer, maar toch. In
mijn vroegere werk had ik geen goede ervaringen; andere buitenlanders, zoals
Surinamers of Turken waren vriendelijker, minder macho, echter. Hier zijn de antilianen (tot mijn verrassing) aardig,
behulpzaam, groeten ze zomaar…. het lijkt soms wel Nieuw Zeeland! Ik realiseer
me dat het mij opvalt! En, dat je
zomaar, midden tussen de cactussen, op een zeer hobbelige zandweg (wij hebben
een 4 wheel drive!) een toevallige tegenligger in het Nederlands kunt vragen
waar Mickey’s snack is (een aanrader uit ons gidsje) en dat die zeer donkere
man je gewoon verstaat en vrolijk voor je uit rijdt om je te gidsen, doet goed!
Wij aten een visje, in plaats van de aanbevolen ingewanden-soep, we genoten van
het zeer primitieve “restaurantje” Mickey’s snack. Couleur locale, dat zeker.
De tocht rond de zuidpunt van het eiland was bijzonder, alles wat aanspoelt uit
deze zee is (op de vele schoenen na) mooi: prachtige stenen, jammer dat ik niet
durf te duiken: ik kan me voorstellen dat het onderwater een sprookje moet
zijn. M.
9 februari
2005
Morgen vliegen we –met BonaireExel- naar Curaçao. Acht ‘ontspannen’ dagen zijn
omgevlogen. Ik begon mij er al een beetje thuis te voelen. Wat mij het meeste
opviel is dat het ’s nachts niet beduidend afkoelt. Slechts enkele graden. De
airconditioner in de slaapkamer was echter ook niet de hele nacht echt nodig.
Weersvoorspellingen is überhaupt geen gespreksonderwerp. Ach, het regent wel
eens, maar het is ook zo weer prima. We hebben twee nachten een flinke plensbui
beleefd en één keer moest overdag de ruitenwisser aan. Op alle nummerplaten van
de auto’s hier staat “diver’s paradise”. Duiken en snorkelen is waar heel veel
toeristen voor komen. Ik heb vanochtend een tocht gemaakt met een trimaran
waarvan de middelste drager van glazen ramen was voorzien zodat je kon zien wat
duikers en snorkelaars ook zien zonder dat je haar nat wordt. Boeiende wereld daar
bij die koraalriffen, zo héél anders, maar voor mij na een uur ook saai. Ik
weet nu ook dat ik geen snorkelfanaat zal worden. De tocht veranderde
plotseling ook nog in een zeiltocht omdat de koelwaterpomp van de motor kuren
vertoonde. Heerlijk een uurtje zeilen –ipv een uurtje snorkelen- en Bonaire
zien vanaf zee. En nu ik het over
storingen heb: er is brand geweest in de electriciteitscentrale wat tot gevolg
heeft dat delen van het eiland via een bepaald patroon ‘in het donker’ zitten.
Niet lang genoeg om de inhoud van vrieskisten en dergelijke volledig te
ontdooien. Zoals ik al schreef: een heerlijk eiland. Rust als je het wilt:
vooral in het Washington Slagbaai Nationaal Park. Cactussen, hagedissen en
flamingo’s in overvloed. Weinig zwerfvuil!!!! Een naaktstrand en géén
stoplichten. Er is ook een museum en
daar ga ik morgen nog naar toe. Misschien is het een maatstaf dat ik maar 200
bladzijden las. [Van Tom Wolfe: “I am Charlotte Simmons”. Martin Ros noemde dit
boek op 29 januari in OVT een ‘non-boek’]. Vooralsnog deel ik Ros’ mening niet
en de ‘maar’ slaat er op dat er ook zoveel andere leuke dingen te doen bleken.
Th.
Voor
enkele foto's van Bonaire: klik hier
Bonaire, ik vind het een heerlijk stukje Nederland en ben blij dat ik het
“ontdekt” heb; 2 Dorpen, stranden, veel
cactussen in onbewoonde gebieden, weinig mensen, waar van velen erg
vriendelijk. Eén weg bijna rond het eiland en één dwars er overheen, simpel. Gisteravond, zittend op de pier van Karel (een
café) aan een kopje koffie, voelde ik de vergelijking met Vlieland. Kralendijk,
een heerlijk dorp, wat slenterende mensen langs de kade, wat zeilbootjes, de
watertaxi naar en van Klein Bonaire, de wind, het ontspannen gevoel van een
eiland… net Vlieland, met iedere dag zo’n heerlijk zwoele avond, waarvan we er in Nederland maar een paar per
jaar kennen. Ik zag in Nederland op tegen het warme klimaat, maar mede door de
bewolking overdag en het permanente heerlijke briesje en de weldadige avonden
vind ik het prima! Ik ben verrast door dit stukje heerlijk land en ik voel
zelfs een soort trotsheid dat dit ook Nederland is. We moeten er zuinig op
zijn. M.
11
februari 2005
Ik ben naar Curaçao gevlogen. 20 minuten per vliegtuig en dan weer landen. In
die 20 minuten kan nog net de demonstratie van het zwemvest plaatsvinden. Niks
lekkere lunch in een kartonnen doosje. Bij de immigratie –jawel, met een
Nederlands paspoort als non-resident gewoon immigreren!- waren de benodigde
formulieren niet aanwezig. Wachten. Op Nederlands grondgebied met een
Nederlands paspoort nota bene! Dan komen ergens de formulieren vandaan en mag
ik doorlopen. Verder geen problemen. Mineke liep bij het verlaten van Bonaire
op weg naar het vliegtuig nog tegen wat bureaucratie op: ze had wat
steentjes/koralen verzameld op het strand. Er liggen er miljarden in allerlei vormen
en verschijningen en ze had een paar ‘mooie’ uitgezocht. In de scan worden ze
er uit gepikt en ze heeft ze moeten achterlaten. Vanaf het strand mag je niks
meenemen. Punt uit. Ik houd mijn gedachten voor me [met moeite!]. In Curaçao
worden we verwelkomd door een mevrouw die ons naar het hotel brengt. Het regent
en ze vertelt dat ze net ’s ochtends de was had buiten gehangen en nu régent
het! Ze is gekleed in een flamingo-rose outfit. Het is een mooi hotel.
Inrichting van de kamers (suites!) door Jan de Bouvrie. High speed internet
aanwezig. Maar het kost wél US$ 15 per dag. Ik krijg 4 minuten gratis
internet-access en heb –vanwege mijn beperkte intelligentie cq
computervaardigheid- twee minuten nodig om ‘op het net’ te komen en kan dus nog
net zien dat ‘9 februari er op staat’. Als welkom-geschenk staat er een
heerlijk flesje witte wijn op de kamer en we zetten het witte-wijn drinken
voort in het restaurant om een heerlijk visje weg te spoelen. “Catch of the
day” staat er op de menukaart. Een prima manier om te beginnen aan vijf dagen
op Curaçao “de toerist uithangen”. Onze kamer kijkt uit op palmen, het Hilton
hotel en het Casino: dat is wel wat anders dan het ‘landelijke’ Bonaire.
Voor enkele
foto’s van Curacao klik hier
12
februari 2005
Het hotel waar wij verblijven, heeft geen voordeur. Je kunt er zó naar
binnenlopen. Het is hier nooit koud, al klaagde de receptioniste vanmiddag dat
ze het maar koud vond. We hebben vandaag wat door de stad geslenterd.
Willemstad, al heeft niemand het over Willemstad als ze het centrum bedoelen.
Punda [het meer chique deel] of Otrabanda [het echte winkelcentrum]. Beide
‘wijken’ verbonden door de ponton[loop]brug die op vele ansichtkaarten staat.
Willemstad is ‘willemstad’ geworden vanwege de [ex]Shell raffinaderij die er
midden in ligt. In mijn jonge jaren als Shell-man was een uitzending naar
Curaçao ‘geliefd’. Ik ben nooit in die prijs gevallen, de raffinaderij heet nu
ISLA-refinery en is nog steeds een belangrijke werkgever. En ja, we waren al op
Bonaire gewaarschuwd: Curaçao is anders. Het is de stad vergeleken met het
platteland Bonaire. Er lopen veel meer toeristen rond, er zijn vierbaans wegen
en, naar mijn gevoel, veel meer grote hotels. Ik heb vandaag ook wat foto’s
gemaakt van het huis op Monteursweg 15 in Willemstad. Dat is het huis waar mijn
schoondochter Els geboren is. Haar vader werkte indertijd bij een bank. Ik ben
erg benieuwd of zij zich nog iets kan herinneren als ze foto’s gaat zien van de
plek waar ze haar leven begon. Th.
Hoewel ik
na enig gesputter nu helemaal gewend ben aan de euro merk ik dat ik het zeer
prettig vind dat hier afgerekend wordt in guldens! Heerlijk, het voelt terug naar hoe het was.
En als aanvulling op Theo’s stukje: de eet”zaal” van dit hotel heeft aan één
kant geen muren: het loopt over in de tuin: je zit achter een haag van
palmbomen, oleanders, bougainville, bananenbomen en ander groen. Het zou
heerlijk zijn als in Nederland ook zulke huizen mogelijk waren. Overigens
ervaar ik dit eiland wel totaal anders dan Bonaire: daar is het dorps, rust,
eenvoud. Hier is het drukte, veel meer mensen, winkels, auto’s, stoplichten en
noem maar op. Maar ook heerlijke stranden! Vanavond aten we aan een tafeltje op
het strand, blote voeten in het zand, een wit wijntje, een heerlijk maal en
prachtige zwarte obers in witte pakken die de maaltijd kwamen brengen: wat wil
je nog meer. Morgen gaan we Curaçao verder ontdekken. M.
13 februari
2005
Curaçao, meer stad dan Bonaire. Drukker, meer auto’s, meer mensen en weer
verkeerslichten, iets wat je op Bonaire niet aantreft. Maar ook hier een stukje
Nederland, ook al heb ik nu niet het waddeneiland gevoel. Het is hier luxer,
meer restaurants, meer hotels, grotere (land)huizen. Heerlijk is het klimaat, wij treffen het denk
ik, omdat de dagen redelijk bewolkt zijn en daardoor minder zonnebrand kennen.
Een dagtemperatuur rond de 29 graden, ’s nachts enkele graden minder. Altijd
wat wind. Vooral ’s avonds is het verrukkelijk, altijd buiten eten, zonder vest
of trui. Avonden om buiten te blijven, zittend aan zee. Ook vanavond aten we
weer met de klotsende zee naast ons restauranttafeltje. Voor morgen bespraken
we een tafeltje op het strand, een speciaal Valentijnsmenu behoort tot de
mogelijkheden. Valentijn is hier zoiets als moederdag en bijna zo belangrijk
als Kerst. Iedereen “doet” eraan.
Tot nu toe voelt B en C erg thuis: heerlijk dat je gewoon in je eigen taal kunt
communiceren, niet alleen in hotels of restaurants, maar ook met mensen op
straat, met vissers in de haven. We spreken dezelfde taal en zien er zo
verschillend uit. Zelfs de televisie zendt iedere dag op een kanaal programma’s
vanuit Nederland uit: zo zag ik vanavond een paar liedjes song festival en zien
we op de raarste tijd Nova of toevallig een journaal. Net als thuis en toch zo
totaal anders! M.
14
februari 2005
Mijn gedachten zijn de laatste dagen beheerst geworden door een
overlijdensbericht van een vriend/Shellcollega in Holland. Op 31 januari jl.
zat ik in Doorn nog aan zijn bed. We hebben herinneringen opgehaald en we
hebben afscheid genomen. Gisteren schreef ik vanuit Curaçao een
condoleancebrief naar zijn vrouw Annemarie. In het Curacaosch Museum zie ik
vanochtend als een van de eerste dingen de volgende ‘spreuk’ aan de muur
hangen: “I shall pass through this world but once. So, if there be therefor any kindness I can show, or any good thing I
can do, let me do it now, for I shall not pass this way again” Het/mijn leven gaat door. Lopend door het
museum stel ik vast dat de Shell raffinaderij hier op het eiland vanaf 1915 een
enorme invloed op de ontwikkeling van Curacao heeft gehad. Het valt mij verder
op dat er een origineel doek hangt van Han van Meegeren. Ik ken zijn naam van
de meesterlijke vervalsingen die pas bekend werden nadat hij dat zelf vertelde.
Ter geruststelling: er hangt ook werk van Willink, Charley Toorop, Jan Sluyters
en Israéls ed. In een bijgebouw staat de ‘cockpithelft’ van “De Snip”. Dat is
het KLM vliegtuig wat de geregelde dienst op Curaçao opende. Na de koffie doen
we nog één poging op het bevolkingsregister van Willemstad om uit te vinden of
[en waar] mijn nicht, Edith Walbeehm, hier woont. [Ze staat niet in het telefoonboek]
Ja hoor, succes! Om half vier zitten we in haar huis aan de aloëdrank en
herstel ik een familierelatie van een halve eeuw terug. Heel bijzonder. Ons
Valentijndiner, [we kunnen er, gezien de belangstelling die er hier voor
bestaat bijna, niet onderuit], genieten we op het strand en we sluiten er
tegelijkertijd ons Curaçaoverblijf mee af. Morgenochtend vliegen we naar Aruba.
Iedereen vertelt ons ‘dat het daar weer anders is’. Hoe anders weten we over
enkele dagen. Th.
08 april 2005 wordt er een referendum in Curaçao gehouden. De Verenigde Naties
hebben bepaald dat elk volk het recht op zelfbeschikking heeft; dat is het
recht op de relatie met het (voormalig) moederland te herzien en een andere
staatkundige toekomst te bepalen. In 1993 was er ook al een referendum op
Curaçao en in 1994 op de andere eilanden van de Antillen. Op Aruba na zijn de
bestuurders van de vijf andere eilanden er niet in geslaagd de uitkomst van dat
referendum te realiseren, vandaar dat men weer naar de stembus moet. De Verenigde
Naties bieden 3 basisvormen voor het zelfbeschikkingsrecht aan: associatie,
integratie en onafhankelijkheid. Associatie betekent dat C een staatkundige
relatie met Nederland behoudt, of als onderdeel van de Antillen of als status
aparte. Onafhankelijkheid betekent dat C een soevereine staat wordt (lijkt iedereen onmogelijk toe) en integratie
betekent dat C deel van Nederland wordt,
b.v. een provincie (ook dat lijkt onmogelijk). Het lijkt dat de bevolking de
band met Nederland niet wil en misschien ook niet kan verliezen: men heeft
Nederland nodig. Zelfstandigheid lijkt helemaal niet mogelijk: vooral Amerika
zou hiertegen zijn, Venezuela ligt om de hoek en Curaçao neemt een strategische
plaats in. De Curaçaoënaar moet straks kiezen uit 4 mogelijkheden: a. C wordt
een autonoom land binnen het Koninkrijk (zoals ook Aruba is), b. C wordt een
aparte staat en iedereen moet het Nederlandschap opgeven, c. Curaçao blijft
deel uitmaken van de Nederlandse Antillen (waardoor er niets veranderd en ook
de 2 bestuurslagen, die veel tijd en geld kosten, blijven) en d. Curaçao wordt
een provincie van Nederland. Het lijkt mij een moeilijke keuze, omdat een en
ander ook samenhangt met de andere eilanden van de Antillen. M.
16 februari 2005.
Aruba. We komen –met 2 uur vertraging- na een vlucht van 20 minuten aan op
Reina Beatrix International Airport. De naam alleen al suggereert een verschil
met de naam van het vliegveld op Curaçao: Hato Airport. Het verschil is er ook.
Wereldser. Groter. Een bus van het vliegtuig naar de aankomsthal. Roltrappen.
Nog wel die stomme immigratieformulieren invullen en voor de bagagekarretjes
moet je –net als bij Albert Heyn- de beschikking hebben over munten. En dan
zien we vriendin en gastvrouw Karin –op wiens poes, planten en huis we gaan passen.
Het is een weldaad om op deze manier afgehaald te worden.. Aan de manier waarop
Karin in de auto naar huis over Aruba praat is overduidelijk te merken dat ze
drie jaar met overtuiging en plezier op Aruba gewoond heeft. Zij en echtgenoot
Coen keren na drie jaar op Aruba in juli terug naar Nederland. [Vrijwillig en
om werktechnische redenen] Op hun porch aan de thee komen allerlei
herinneringen bij mij op aan Umukoroshe [Port-Harcourt, Nigeria, ik heb daar
een aantal jaren gewoond] Hun tuin is prachtig groen en lommerrijk. De
regentijd is zo ongeveer voorbij en er is verhoudingsgewijs veel regen
gevallen. Ondanks het windje lijkt het wel wat vochtiger –en broeieriger- dan
op Bonaire en Curaçao. Ik zal verder niet meer vergelijken. Na een appartement
op Bonaire en een hotel op Curaçao gaan we nu gewoon wonen in een prachtig huis
aan een rustig pleintje met de gouverneur van het eiland als buurman. Ja dat
ook nog! “One happy Island” staat op alle nummerplaten van alle auto’s. Mijn
gevoel is dat er redenen zijn om dat er op te zetten. En ik verwacht geen reden
te ontdekken om het tegen te spreken al ben ik mij bewust dat ontbreken van
tegenspraak geen bewijs van waarheid is. Inmiddels hebben we een wandelingetje door de omgeving
gemaakt. Dat was tegelijkertijd een wandelingetje over de boulevard want de
Caribische zee is vlak bij. Met enige moeite kunnen we vanuit de voortuin de
zee zien. Toeristen, zeilboten, cruise-schepen, casino’s, een shopping centre
en enkele mammoethotels. Een totaal ander ervaring is mij ook nog ten deel
gevallen. We hebben Coen op zijn kantoor opgezocht –hij is rechter- en voor het
eerst in mijn leven ben ik in een rechtszaal geweest. Dat maakte indruk op mij,
gezagsgetrouw als ik ben. Koningin Beatrix aan de muur, stoelen voor de rechter,
griffier en officier van justitie met kroontjes op de rugleuningen. Ik zie het
stoeltje van de verdachte. Die daar een veroordeling aanhoort van zoveel jaar
cel. Of vrijspraak natuurlijk. Ik ken de statistieken niet met betrekking tot
wat vaker voorkomt. Het gerechtsgebouw ziet er, overigens, vervallen uit. Ik
begrijp van Coen dat er renovatievoorstellen in de maak zijn.
Voor
wat foto's van Aruba klik hier
20
februari 2005
Ik ben nu 72 uur op Aruba en zag vanochtend, op weg naar de supermarkt, het
zesde cruiseschip afgemeerd. Ze blijven gemiddeld 2 etmalen en vertrekken dan
weer. Na afmeren [men heeft mij verteld dat dit gemiddeld 280 keer per jaar
gebeurd] worden de passagiers [toeristen] uitgelaten en die ‘doen’ dan de main-straat. Aan boord hebben ze
al kortingsbonnen gekregen, hoofdzakelijk van de juweliers. Toerisme is een
industrie hier, maar dat wist ik al. Het beleven van een dergelijke situatie in
de praktijk is wat anders. De weg langs de zee is één grote pleisterplaats. Het
is ideaal vakantieweer –veel zon, temperatuur achter in de twintig, een enkele
wolk en een windje- en, ja, onder een parasol smaakt een kopje koffie best wel.
Het betekent tevens dat de werkeloosheid op het eiland uiterst gering is. De
DA-drogist, even verderop, is een air-conditioned paleis ongeveer drie keer zo
groot als mijn Albert Heyn in Bilthoven. Gisterenavond hebben we Coen en Karin
op het vliegveld naar Paramaribo gezet en het ‘oppassen’ is nu begonnen.
Vooralsnog voel ik geen sterke aanvechting om Aruba te gaan verkennen. Ik weet
dat er één historisch museum is, een nationaal park en een enorm aantal
prachtige witte strandjes en stranden. Het huis waar we op passen heeft een
prachtige ‘groene’ tuin. Plus genoeg kranten en boeken. Op het dak huist een
leguanen-familie waarvan de leden regelmatig in de nu droge dakgoten [alhoewel
er vannacht zowaar een spatje regen viel!] liggen te zonnen en over de rand
toekijken of ik het wel naar mijn zin heb. Welnu, dat héb ik! Th.
Al weer 2 avonden heb ik (heerlijk) kunnen koken in een gewoon, fantastisch
huis: gezellig koken voor vier mensen. Buiten eten, altijd buiten zitten en dat
in de meest zomerse kleren die ik heb, geweldig! Wij wonen nu even 2 weken
zelfstandig op Aruba, met naast ons het woonhuis van de gouverneur. Voor “ons”
huis staat een hokje voor de bewaker, we zwaaien al naar elkaar. Hij weet dat
wij 2 weken op dit huis passen, hij past op het buurhuis maar draagt een
uniform en moet wakker blijven. Wij passen op het huis, de planten en Mies, de
poes. Oppassen lijkt niet echt een luxe.
Aruba kent veel chrollers: verslaafden die vlug even binnenkomen en
scoren voor de base. Voorzichtigheid is geboden: altijd de deur achter je in
het slot en nooit weggaan met nog een raam (de shutters) open. Alle ramen zijn
in de vorm van shutters, louvre glaasjes, die allemaal open staan, maar ook allemaal dicht moeten als het
huis even wordt verlaten. Het is al bijna routine. Morgen begint onze
verkenning van Aruba, we hebben een jeepje tot onze beschikking, dus kunnen
ruige terreinen betreden, ik heb er zin in. Verslag volgt. M.
Na het ‘updaten’ van de website zijn we toch aan het verkennen geslagen. We
hebben de beschikking over een ‘4-wiel-drive Jeep’ [die ook op gewone wegen
kan] en komen terecht ten zuiden van San Nicolas en de Valero-raffinaderij [die
op Aruba voor behoorlijk wat werkgelegenheid zorgt] aan de Rodger’s beach.
Luieren, lezen en lunch. Terug langs de verlaten oostzijde van het eiland, over
onverharde maar wél gemarkeerde wegen via de Boca Prins Pleisterplaats en
kilometers prachtig strand naar huis. Ik ben wel blij, verblijvende in het
hartje van het toeristen-industrie-gebied, vast te kunnen stellen dat er naast
al die met toeristen op ligbedden gevulde prachtige stranden ‘pure’ natuur te
beleven is. En het blijft maar prachtig weer: half bewolkt, temperaruur tussen
de 25 en 30 en bovenal een verkoelend briesje.
22
februari 2005.
Iedere avond komt hier de “Amigoe”, onafhankelijk dagblad voor Aruba en de
Nederlandse Antillen. De krant is in het Nederlands en bevat zowel plaatselijk,
Nederlands als wereld nieuws: een mengelmoes. Zo staat een stukje over een
stalker uit St. Michielsgestel naast “nieuws” over Hirsi Ali en Wilders en
wordt informatie gegeven over Nederlandse voetbalclubs. Vooral de onbenullige
plaatselijke Nederlandse nieuwtjes wekken mijn verbazing. Wat doet een inwoner
op Aruba met een berichtje over een steekpartij in Haarlem of een auto-ongeluk
in Zevenaar? Vanzelfsprekend wordt er ook nieuws vermeld over de Antillen en
Aruba en ook het homohuwelijk (onze vriend Coen heeft zich als rechter hierover
uitgesproken en deze uitspraak houdt de gemoederen hier al weken bezig) blijft
nieuws opleveren. Wij halen de krant iedere avond met plezier uit de bus: de
krant gaat al behoren tot onze dagelijkse rituelen. Het is 22.30 uur, de
thermometer buiten wijst 26 graden aan, tijd voor het aanzetten van de airco
zodat we over een half uurtje koel kunnen gaan slapen. M.
23
februari 2005
Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik met Aruba ‘aan moet’. Zowel op Bonaire
als Curaçao had ik een week de tijd om de toerist uit te hangen en te zien wat
er te zien is, maar hier op Aruba ‘pas ik op een huis’. Een riante, van alle
gemakken –behalve warm stromend water- voorziene bungalow met aan de
achterzijde een terras onder uitbundig lover van mooie bomen. Daar speelt het
‘oppassen’ zich af. Ik heb twee dagtochten gemaakt [één naar het zuidpunt en
één naar het noordpunt van het eiland wat plm. 30 bij 7 kilometer groot is] en
er is nog één museum en het Arikok National [wildlife] Park wat ik bezoeken wil.
Dan is Aruba ‘klaar’ en kan ik mij op het terras achter het huis gaan zitten
afvragen wat al die toeristen hier komen doen. De zuidoost [en meest bewoonde]
kust van het eiland is één groot zandstrand. Hagelwit zand. Een blauwe zee met
een matige branding. Langs Palm Beach en Eagle Beach even ten noorden van
Oranjestad staan de beach-resorts [al dan niet met een casino en/of gratis
bingo] keurig op een rij. En de stranden liggen vol met zon- en zeeaanbidders
al dan niet onder afdakjes van palmbladen. En dat zal het dus wel zijn waar
‘men’ voor komt. Ergens halverwege Palm Beach staat in het achterland een ‘Old
Dutch Windmill’. Oorspronkelijk een Friese molen uit 1804 en halverwege de
vorige eeuw steen voor steen afgebroken
in Nederland en hier weer opgebouwd. Nu in gebruik als restaurant. Maar daar
staan de Amerikaanse toeristen niet in de rij ‘waiting to be seated’. Een tour door het achterland aan de oostkant
van het eiland gaat met de jeep langs een veel ruigere kust met een forse
branding en de Chapel of Alto Vista. Een enkele colonne ‘four-wheel-drive’s’,
wat losrijdende ‘wandelaars’ en verder prachtig uitzicht. Dus ja, als je komt
voor een betrouwbaar klimaat, veel zon, prachtige stranden, en behoorlijke
wandelmogelijkheden dan is Aruba een aanrader met stip. Ik heb inmiddels,
passend op het huis op het terras, “I Am Charlotte Simmons” [van Tom Wolfe]
uit. Met plezier uitgelezen en ik ben het met Martin Ros –een non-boek- niet
eens. [Anders zou ik dienen te melden dat ik 676 non-pagina’s heb zitten lezen]
Ik lees nu twee boeken door elkaar: “Don’t stop the carnaval” van Herman Wouk
en “Filosofie van de levenskunst” van Wilhelm Schmid.
23
februari ’s avonds. Eigenlijk wil ik alleen maar vertellen dat ik zo vreselijk
geniet van iedere avond buiten zitten, gewoon in korte broek en hemdje:
HEERLIJK! M.
25
februari 2005
Een tochtje naar de oostzijde van het eiland –de vrije onbewoonde natuur in,
kan je ook zeggen- moesten we onderbreken vanwege mechanisch ongerief. De rem
van het linkervoorwiel van de jeep werd beduidend warmer dan die van het
rechter. Daar moet dus eerst een vakman bijgehaald worden. Vandaag is er voor
de tweede achtereenvolgende dag een stakingsoptocht in Oranjestad. [De vakbond
vindt dat onderwijspersoneel en andere ambtenaren beter betaald moet worden en hebben hun leden
zover gekregen om de straat op te gaan. De issue is ‘indexering’ van de lonen
of ATV [arbeidstijdverkorting] En de regering zegt –voorspelbaar- dat er geen
budgettaire ruimte is. De tocht gaat langs het parlementsgebouw van Aruba en
dat ligt 300 meter van ‘ons’ huis aan de belangrijkste verkeersader van de
stad. In de namiddag is iedereen weer ‘uitgedemonstreerd’ en wordt de weg langs
het parlementsgebouw weer ‘overgenomen’ door de slenterende massa toeristen.
Die de dollars binnenbrengen die vervolgens door de regering zodanig worden
besteed dat men de straat op moet om het
bedrag anders verdeeld te krijgen. Het draaiorgel is ook weer in bedrijf. Zie
fotosite. Th.
28
februari 2005
In het netwerk van Coen en Karin bevindt zich ook ene Jan van Duren. Hij woont
met zijn gezin al 12 jaar op Aruba [”Het ziet er niet naar uit dat we hier
weggaan”], is verbonden met Toyota in
Oranjestad, weet veel van auto’s, kán er ook veel mee, heeft een goedgevulde
gereedschapskist én de bereidheid om op zaterdagmiddag 2 uur te sleutelen aan
de linkervoorrem. Mineke draagt drinkwater aan, ik fungeer als garagehulp en
tussen de bedrijven door hebben we een goed gesprek over Aruba,
cultuurverschillen en arbeidsethos. Afgezien dat het heerlijk is om op
zaterdagmiddag ‘uit de brand geholpen te worden’, doet het mij, zoals altijd,
ook erg goed om een vakman aan het werk te zien. Het tochtje met de jeep door
het oostelijk deel van het eiland maken we zondag in enigszins gewijzigde vorm
af. Helemaal ‘op het strand’ aan de oostkust staan de ruine van een goudmijn
anex smelterij. Het stelt allemaal niet veel voor, al kun je wel mijmeren over
de omstandigheden waaronder men hier zo ‘n 100 jaar geleden goud produceerde.
De kust zelf, de branding en kleur van de zee maken veel goed. En natuurlijk
dat ‘eeuwige briesje’. Fantastisch. Even verderop langs de kust ligt een
natural bridge. Deze bezienswaardigheid is meer en beter uitgebaat dan de
goudmijn. 99% van de bezoekers arriveert per 4-wheel-drive en ik denk 100% met
digitale foto- en filmapparatuur. [Met een stadse personenauto kun je dit
gebied eigenlijk niet door] Er staan wat
foto’s van beide attracties op de fotosite. Wat niet te fotograferen is is mijn
gevoel van vrijheid als ik door dit -nauwelijks bewoond- gebied rijd. Ruimte en
rust. Dat is er gelukkig ook nog te vinden. Het hele eiland meet 30 bij 7
kilometer [is ons Texel niet ongeveer
net zo groot?] en als je op het witte zandstrand wilt liggen moet je aan de
volgepropte westkant van het eiland zijn. Daar zijn ook de restaurantjes aan
zee, zoals ‘Brisas del Mar’ [In Savaneta, daar wonen ook de nederlandse
mariniers] waar we bij wijze van lunch een visje eten met een glas koele witte
wijn. Het is op Aruba best uit te houden.
2 maart
2005
Het Parke Nacional Arikok [34 km2 = één zevende van het eiland] is vrij
toegankelijk. Een deel van de grens wordt gevormd door de oostelijke kustlijn
van het eiland en tot het park behoren ook twee prachtige baaien met –een
uitzondering aan deze kant van het eiland- hagelwitte stranden. [Dos Playa] In
het uur dat wij er zaten deelden wij het totale strand met nog één ander
echtpaar. Voor de rest alleen wat vogels en de branding. Een appeltje smaakt
dan dubbel zo lekker. Wandelen door het park is eveneens wandelen door de
stilte met vogels om je heen. Er lopen enkele geiten rond. Het park wordt in
goede staat gehouden, ergens middenin staat een Cas di Torto [leemhuis] Een
gerenoveerd boederijtje waar landarbeiders van de cunucu [spreek uit: knoekoe]
woonden en tussen de cactussen in het land bewerkten. Aloë, Mango etc. Een
eenvoudig bestaan zal het niet geweest zijn. Wij zijn in die anderhalf uur dat
we er rondliepen geen andere bezoekers tegengekomen. Het bevestigt nogmaals het
beeld dat ik van Aruba heb als semi-toerist: “veel, vakantie, vol” aan de
westzijde en “ruimte, rust, recreatie” aan de oostkant. Geografisch zit er zo’n
7 kilometer tussen. Gisterenavond aten we in een het Pannekoekrestaurant hier
in de buurt. Na een dag Arikok een keer niet koken. De serveerster [blozend en blond rechtstreeks
uit Nederland] vertelde dat ze met haar hollandse vriend in Aruba een bestaan
ging opbouwen. Haar vriend had hier stage gelopen en was ook verliefd op Aruba
geworden. Hij werkt nu voor een badkamerbedrijf en zij in het Pannekoekhuis. Ze
volgt een cursus papiamento, want dat was, zei ze, toch wel noodzakelijk om aan
werk te kunnen blijven komen. Ik had haar nog willen vragen of zij het gevoel
had dat zij ‘in het buitenland’ aan het werk ging of gewoon ‘in een andere
provincie van Holland’. Het kwam er niet van. Ik realiseer mij dat de vraag een
projectie is van mijn eigen dubbele gevoel: ‘buitenland’ of ‘provincie’.
Vaststaat dat ik mij hier in Oranjestad méér in het buitenland voel dan in
Maastricht ondanks de naam. In ons
oppashuis staat in de boekenkast ook het verzameld werk van Cola Debrot. Ik ben
begonnen aan Deel I: Over de Antilliaanse cultuur. Duidelijk wordt onmiddellijk
dat er over één cultuur nauwelijks sprake kan zijn. Franse, Engelse,
Amerikaanse en Nederlandse bezettingen, veroveringen en regeringen hebben zo
hun invloed gehad [en hebben die nog] En
verder maakt de geografische nabijheid van Venezuela en Columbia het allemaal
nog iets complexer. Ik vraag mij af –en dit komt niet uit de koker van Cola
Debrot- wanneer een land méér invloed heeft: als het de raffinaderij ‘bezit’
(Venezuela) of een hele serie hotels
Marriot, Holiday Inn, Radisson etc. (Verenigde Staten) en is de ‘status
aparte’ gewoon een delicaat evenwicht in de machtsbalans?
3 maart
2005
Ik schreef onlangs over een ‘delicaat evenwicht in de machtsbalans’ [tussen
Venezuela en de Verenigde Staten] Welnu nog diezelfde avond stond er op de
voorpagina van de Amigoe [onafhankelijk dagblad voor Aruba en de Nederlandse
Antillen] “Aanwezigheid USS Saipan onacceptabele intimidatie” Het blijken
woorden van de Venezolaanse consul-generaal Angiolillo die reageert op een
tussenstop van het amerikaanse vliegdekschip USS Saipan op Curacao op weg van Puerto Rico naar de thuishaven in
de USA. “Met toestemming van het Land” volgens minister-president Etienne Ys
6 maart
2005
Onze oppastaak zit erop. Coen en Karin kwamen vrijdagochtend 4 maart terug uit
Suriname met dermate enthousiaste verhalen dat Suriname [en de andere
SSS-eilanden] nu op ons verlanglijstje staan. Voor Coen en Karin lag er voor
zaterdag 5 maart een uitnodiging van de commandant van de Hr. Ms. van Speijk,
kaptitein-luitenant ter zee M.C.J. van der Donk, om ‘een dagje te komen
meevaren’. De van Speijk is een fregat van de Nederlandse marine ‘op missie’ in
de Caribische wateren gedurende 6 maanden. Het schip doet de eilanden aan en
dan worden de ‘notabelen inclusief de gouverneur’ uitgenodigd. Dat waren er
ditmaal ongeveer 100 en Mineke en ik werden welkom als gasten van genodigden.
Voor mij wordt het een bijzondere ervaring. Ik betreed om 8 uur ’s ochtends
voor het eerst in mijn leven een oorlogsbodem. Daarna ben ik gast en wordt
ge-entertained. Koffie, rondleiding, demonstraties en de ‘blaúwe hap’ [marine
jargon voor een nasi-goreng maaltijd]. Uitstekend van kwaliteit. Het schip
maakt deze missie als onderdeel van de Coast Guard van Aruba en hun taak is
voor een belangrijk deel gericht op de smokkel- en drugvaart. Het eerste wat
mij opvalt is het grote aantal officieren aan boord. [Vanuit mijn diensttijd
als dienstplichtige heb ik nog het vermogen overgehouden om onderscheid te
kunnen maken] Bij navraag –alle gasten wordt bij binnenkomst nadrukkelijk
gevraagd vooral veel vragen te stellen aan welk bemanningslid dan ook- blijkt
de bemanning 176 te zijn waarvan 21 officieren. Een tweede constatering is dat
ik vrouwen nadrukkelijk als bemanning aanwezig zie. Zowel matrozen als
officieren. De hierarchie is bijna voelbaar. Ik raak in gesprek met het zgn
‘arrestatie-team’. Vier man met een sergeant aan het hoofd die via een
demonstratie met een supersnel motorbootje verdachte vissersbootjes aanhouden
en doorzoeken. Alle vragen die ik nadrukkelijk ook aan de leden van het team
stel worden door de sergeant beantwoord. Ik spreek met een drietal officieren
of er gezamenlijk gegeten wordt. Nee, drie soorten eetzalen: voor officieren,
onderofficieren en manschappen. “Want, ja, je praat toch over andere dingen”.
Op de brug –alsook in de commandocentrale van het schip- zeer veel
computerschermen, ze kunnen daarmee op, onder en boven de ‘onmetelijke
zeespiegel’ ongelofelijk veel in de gaten houden! Het is door het hele schip
erg ‘benauwd’. Slaapplekken zijn klein. Mooie mannenplaatjes aan de wand van de
slaapgelegenheid voor vrouwelijke matrozen. 8 kooien. Er lijkt mij weinig
privacy al kan elke kooi wel afgesloten worden middels een gordijn. Een
gesloten sociaal systeem met roddel en achterklap. Dat laatste wordt mij
diverse malen verteld. En toch stap ik om half drie met een duidelijk positief
gevoel van boord. Men weet daar aan boord waar men mee bezig is. Het is niet
allemaal even romantisch als de wervingsteksten voor de marine graag vertellen.
Ik heb verder niet het gevoel dat mijn belastingcentjes aan boord van de van
Speijk verspild worden. En dat was waarschijnlijk mede de bedoeling van deze
‘vaardag’. Voor mij persoonlijk kwam een deel van het verleden weer even langs.
Ik heb 2 jaar dienstplicht achter de rug en in het kader van een
ontwikkelingsproject bij Shell-tankers een aantal zeereizen per tanker. ’s
Avonds eten we een visje aan de wal en op het strand bij Marandi. Prima dag! Th.
8 maart
2005
Op Aruba rijdt er nooit iemand na getankt te hebben bij een benzinestation
zonder betalen weg. Het probleem –zoals dat in Holland regelmatig op de
voorpagina’s verschijnt- bestaat niet. Men dient namelijk vooraf te betalen. Je
zet de auto gewoon bij een pomp[nummer] neer en betaalt aan de kassa voor
zoveel florins of zoveel liter. Dan ga je jezelf bedienen en de pomp stopt
vanzelf als het vooraf betaalde bedrag of hoeveelheid is bereikt. ‘Voltanken’
kan ook. Je geeft de kassa gewoon een –zeg- 100 florin biljet en tankt vol. Als
de pomp stopt bij 79 krijg je de resterende 21 terug. En als je ‘te zuinig’
vooraf hebt betaald stopt de pomp gewoon bij het zuinige bedrag. [Er zijn ook
pompen met bediening en daar gaat het ongeveer hetzelfde. Alleen loopt dan de
bediende met het geld heen en weer tussen kassa en auto] Ik kan mij niet voorstellen dat men in
Holland [of binnen europees verband] dit systeem niet heeft ge-evalueerd. Net
zo min als ik mij kan voorstellen waarom het niet integraal wordt toegepast. Te
duur? Te klant-onvriendelijk? Of gaat de tankstop in het jachtige Nederland
misschien te lang duren?
10 maart
2005
Straks stappen we, al dan niet vergezeld door bolletjesslikkers, op het
KLM-vliegtuig wat ons rechtstreeks naar Schiphol zal vliegen. “5 weken
ABC-eilanden” zijn dan voorbij. Ik ben aan een evaluatie nog niet toe. Gisteren
heeft gastvrouw Karin ons meegenomen naar één van haar vrijwilligersprojecten:
De Donkey Sanctuary Aruba. Ooit waren ezels op Aruba bij de kleinschalige
boerenbedrijfjes ‘in gebruik’. De raffinaderij, de mechanisering en het
toerisme maakten deze dieren voor een groot deel indirect overbodig. Velen
sloegen aan het zwerven om in hun onderhoud te voorzien en veroorzaakten
verkeersongelukken, vernielingen ed. Ergens begin negentiger jaren vorige eeuw
vond Ramon Boekhout [hotelmanager op Aruba] een vermoordde drachtige ezel –puur
vandalisme- langs de weg en dat was voor hem de spreekwoordelijke druppel. Er
is nu een schilderachtig stuk omheind land, met daarbinnen voederplekken,
watervoorziening, een grote groep vrijwilligers, een souvenirshop, een
piepklein cafeetje, wegwijzers in de omgeving, castratie programma,
advertenties in de krant, een website [ www.arubadonkey.com
] met o.m. info voor kinderen die een voordracht over ezels willen houden op
school, een hbo-stageaire uit Nederland met een ‘info-boek’ als
studieopdracht, enzovoort
enzovoort. En –onbegrijpelijk- nog geen
subsidie in enigerlei vorm. Het is bijzonder indrukwekkend wat daar desondanks
op poten is gezet. Op de valreep ben ik nog “De roep van de troepiaal” gaan
lezen. Een troepiaal is een vogel met een duidelijk herkenbare ‘roep’. Jacques
Thönissen schreef het en het gaat over een man die na dertig jaar Nederland
naar zijn geboortegrond Aruba terugkeert. En vervolgens in een soort
identiteitscrisis terecht komt. “Ben ik nou een macamba of Arubaan?” In
gesprekken wordt een buitenlander [meestal nederlands] die op Aruba woont met
macamba aangeduid. De emotionele lading van het woord is situationeel gebonden
en kan op zichzelf het best ‘neutraal’ genoemd worden. De hoofdfiguur in het
boek moet dan ook afwisselend moeite doen om macamba te zijn en te voelen of
Arubaan. Het is een boek over Aruba en extra leuk om te lezen vanwege de
herkenbaarheid.
12 maart
2005
Zo’n 2 uur later dan volgens de plannen van de KLM schuiven we op Schiphol de
laatste automatische deur door en kunnen we letterlijk begroet worden. Per
plezierige verrassing staat er beduidend meer familie dan gepland! Geweldig. In
mijn hand heb ik nog een pamflet wat de douane uitreikt vlak voor die laatste
automatische deur. De tekst luidt: Geachte passagier, als Douane vragen wij
Uw aandacht voor het volgende. Zoals U wellicht bekend is, worden sommige
vluchten naar Schiphol ook gebruikt om verdovende middelen naar Nederland te
smokkelen. Om dit tegen te gaan heeft de overheid verschillende maatregelen
getroffen. Eén daarvan is een intensievere douanecontrole op deze
risicovluchten. Met deze controles wil de Douane met name de smokkel van
verdovende middelen tegengaan. Hiervoor vragen wij uw begrip. U heeft hier
mogelijk persoonlijk hinder van ondervonden. Daar bieden wij u onze excuses
voor aan. Volgen nog een telefoonnummer en de naam van de douanechef.
Inderdaad: bewapende douaneambtenaren, snuffelhonden, scan-apparatuur,
fouilleren en mijn koffer open [het verdachte element in mijn koffer was het
boek van Tom Wolfe wat op een pakketje leek, vertelde de vriendelijke
douaneambtenaar mij] en tenslotte dit pamflet. Ik ben het met deze rigoreuze
maatregel volledig eens en ‘werk mee’. “U mag even wijdbeens gaan staan en
uw armen spreiden” vertelt de fouillerende douane. Alsof ik ‘keus heb’! Ik ben
verder ook niet 100% alert. De 9 uur durende vlucht kende stevige turbulentie
op de momenten dat mijn bio-ritme ‘slaap’ voorschreef en ik wilde slapen. Dat
gebeurde ook nadat wij koffie dronken met Marga, Luuk en Karen en de laatste
ons naar huis bracht. Nu, na zo’n 11 uur
nachtrust, weet ik het weer. Het is mooi geweest. 5 weken ABC-eilanden. 5 weken
paradijselijk weer. 5 weken T-shirt, korte broek en sandalen, en drie weken in
het huis van het meest ideale gast-echtpaar van Aruba: Coen en Karin. In hun
gastenboek schreef ik het volgende gedicht van Gil van der Heyden:
Stilstaan.
Vanmorgen horloge gepakt:
staat stil. Kapot.
Niks meer aan te doen.
Op het balkon gezeten.
Broodje kaas gegeten.
Poes gestreeld.
Geraniums water gegeven.
Radio aangezet. Gewenst
dat niet alleen mijn horloge
maar ook deze dag
stil zou blijven staan.
Elementen
uit de gedachten van iemand die tevreden is, dacht ik zo. En dat ben ik ook.
Th.
20 maart 2005
Vanochtend in het zonnetje op de fiets even bij Bennie langs. Het blijkt
Palmpasen te zijn: ik kom een kinderoptocht met de versierde takken op weg naar
de kerk tegen. Vandaag begint de lente
en ik ben alweer een week terug uit de ‘Caribean’. Mijn belastingaangifte is
–electronisch- de deur uit. Ik heb het boekenweekgeschenk [Zomerhitte van Jan
Wolkers] gelezen. Met het plezier van de herkenning. Ik denk dat je een
oude[re] man moet zijn om zo’n tekst te kunnen produceren. Ik kreeg een e-mail
van mijn kleinzoon Jonas. Hij is 9 jaar.
31 maart
2005
Tijdens de paasdagen breng ik een bezoek aan de “Oldtimer-beurs” in Zuidlaren.
Onder de indruk ben ik van de toewijding waarmee eigenaars hun ‘speeltje’ van
jaaaaaren oud weer in de originele staat terug weten te brengen. Ze zitten dan
ook veelal erg trots naast hun kroonjuweel –om maar eens een populair woord van
de laatste weken te gebruiken- in de tentoonstellingshal. En verder sta ik
beduidend langer stil te staren en te dromen naar auto’s van het bouwjaar 1930.
Ze zien er uit ‘als nieuw’. Er is veel aandacht aan besteed. Ik ben ook van
1930. Ook nog ‘als nieuw’? Of zijn mensen geen machines?
2 april
2005
Terwijl de katholieke [en toch ook wel politieke] paus in Rome zijn laatste
uren doormaakt, draagt op een ingelast D’66 congres in Den Haag de politieke
[en toch ook wel katholieke] paus van D’66 de politieke kroonjuwelen van zijn
partij ten grave: “kroonjuwelen worden altijd gestolen en dus opgeborgen; je
krijgt alleen maar namaak te zien”. Ik merk dat ik méér tijd besteed aan de
live uitzending van het congres dan aan de live weergave van de gebeurtenissen
in Rome. En ik besteed enkele uren met een vriendin op de openingsdag van haar
expositie van schilderijen in het Dutch Design Centre in Utrecht. Ik ben ook nu
weer onder de indruk van de moed die kunstenaars hebben om zich middels een
dergelijke expositie zo kwetsbaar op te stellen.
12 april 2005
Morgenochtend vertrek ik per vliegtuig vanuit Rotteram Airport [kleinschaliger,
vriendelijker, makkelijker enz. dan Schiphol] naar Alicante. Ik ga vier weken
logeren bij Stijn op La Higuera [ http://www.geocities.com/finca_la_higuera/ ]
en nog wat andere dingen doen. Er gaan drie boeken mee: “De Elzenkoning” van
Michel Tournier, “Een schitterend gebrek” van Arthur Japin en “Het geluid van
zijn naam” van Cees Nooteboom. Ik verheug me er op om op Stijn’s landje [‘waar
je de stilte kunt horen’ zegt Stijn altijd] in die stilte de boeken te lezen.
En ik verheug me er op om water te drinken uit de bron die recentelijk op La
Higuera is aangeboord.
17 april
2005
Sinds gisterenavond heb ik mijn portemonnee weer terug. Ik had hem namelijk in
het vliegtuig laten liggen. Op die goedkope Transaviavluchten dien je te
betalen voor voedsel en versnaperingen. Ik kon na betaling, de portemonnee in
die nauwe vliegtuigstoel niet meer in mijn kontzak wurmen en dacht: dat doe ik
wel als ik opsta en naar het toilet ga en parkeerde hem in het zakje van de
rugleuning van de passagier voor mij. Stom, stom, stom. Ik kom er achter op de
parkeerplaats in Altea voor het nieuwe huis van een vriendin waar Stijn en ik
even gingen kijken op weg naar zijn landje. En wat is het dan heerlijk als die
vriendin een mobiel in je hand drukt en zegt gauw te bellen om de creditkaarten
te blokkeren. Dat lukte na 10 minuten. Even later ontdekte ik ook dat mijn
portemonnee weer op weg was naar Rottterdam. Er was in Alicante géén
schoonmaakploeg aan boord geweest en men zou de purser bellen. En weer even
later: ja hoor, het ding ligt in een Transaviakluis in Rotterdam. Opluchting.
Mineke, die toch al van plan was mij vanuit Schiphol ‘na te vliegen’ kon
‘omboeken’ en bracht hem gisterenavond mee. Ik heb mijn rijbewijs weer terug en
kan nu een autootje huren. En betalen en nog véél meer. Op La Higuera schijnt
vandaag de zon weer van een strakblauwe hemel en ik geniet ontspannen van de
hoorbare stilte.
20 april
2005
Ik wist het natuurlijk al en zie het nu weer eens bijna ‘feitelijk’ voor me.
Als je voor watervoorziening opeens niet meer afhankelijk bent van een stromend
riviertje, een bron in de buurt of [gewoon!] regenwater uit een ton verandert
je leven. De vanzelfsprekendheid waarmee ik ‘thuis’ verwacht dat er water uit
de kraan komt als ik die opendraai krijgt een andere betekenis. Ik heb sinds
het ontstaan van La Higuera er vele malen gelogeerd maar nu –sinds er op 11
maart j.l. een waterbron is aangeboord op het terrein- loopt Stijn er herboren
rond. Hij heeft de afgelopen jaren –naar eigen berekening- 1400 keer met
21 april 2005
”We” hebben een paus. Joseph Ratzinger, 78 jaar. Hij gaat er voor zorgen dat de
RK-kerk net zo conservatief blijft als de afgelopen 25 jaar. Geen vrouwen in
het ambt en niks ‘bevrijdingstheologie’! Als ik mij met de RK-kerk verbonden
zou voelen, zou ik hopen dat zijn leeftijd hem tot een waardige ‘tussenpaus’
maakt. [Aan de andere kant hoop ik ZELF, dat als ik op mijn 78e zo
ben als Ratzinger nu, er voor mij nog vele jaren te leven zijn] De spaanse
kranten staan er vol van en het woord ‘behoúdend’ en ‘conservatief’ komt veel
voor. Wat mij betreft is de nieuwe paus een ‘super-netwerker’ als je van die
honderdenzoveel kardinalen [allemaal toch behoorlijke egootjes, dunkt me] er
minstens 70/80 ‘achter’ je weet te krijgen. Amen.
25 april
2005
Er gebeurt hier op La Higuera niks en er gebeurt van alles. Gasten komen –op
doorreis eventueel- en gasten gaan. Het is prachtig voorjaarsweer. Op
zaterdagvond jongstleden heb ik voor het eerst in mijn leven een ceremonieel
lint doorgeknipt samen met een vriend. Het markeerde de ingebruikneming van het
huis in een belendend stadje van een gemeenschappelijke vriendin. Voor haar was
het ‘t begin van een nieuw bestaan en wij, als lintenknippers, hebben een
instrumentele, bemiddelende en emotionele rol gespeeld in haar proces op weg
naar dit huis. Jan, een van de gasten hier bracht van zijn tocht met een
metaaldetector langs ‘oude’ plekken [‘zwaaien’ noemt hij die zoek-handeling]
een oude spaanse 10 cents-munt [0,1 peseta] van 1945 en een krant [die hij
zomaar vond, zonder metaaldetector] van 23 juli 1943 mee. Een krant uit de
‘Franco-tijd’ met o.m. een opvallende
foto van de duitse generaal von Rundstedt die samen met een turkse generaal
ergens in Parijs op bezoek is. En op dezelfde pagina een foto van een
amerikaans amphibievoertuig met amerikaanse soldaten op patrouille in Noord
Afrika. Vermeld wordt ook nog dat het voertuig IN het water net zo snel rijdt
als op het land. 62 jaar geleden en in de maand waarin ik wegens luiheid bleef
zitten in de eerste klas van de hbs. Het lezen, nu, gaat gewoon door. Het
schitterend gebrek [van Arthur Japin] heb ik uit. Mooi verhaal en met plezier
gelezen. Ergens in de tweede helft van het boek wijdt hij enkele regels aan het
verschil tussen ‘tolerantie’ en ‘acceptatie’. Wat, volgens hem, ligt bij de
dreiging die het woord tolerantie lijkt in te houden. En ‘aanvaarding’ wat je
meer bij acceptatie kunt voelen. De begrippen komen aan het eind weer terug als
hij, vanuit het gezichtspunt van de hoofdfiguur, beschrijft hoe haar liefde
voor de andere centrale figuur van invloed is geweest op het verloop van hun
beider levens. Boeiend: af en toe proef ik er weer eens aan.
Koninginnedag
Momenteel lees ik van Cees Nooteboom “Het geluid van Zijn naam” [Reizen door de
islamitische wereld]. Het boek begint met het gedicht van P.N.van Eyck: De
tuinman en de dood. [Welke middelbare scholier van mijn generatie kent dit
niet?] Het speelt zich af in Perzië en eindigt in Ispahaan. [Nu heet Perzië
Iran en Ispahaan Isfahan] Het gedicht vormt het begin van een reisbeschrijving
door Perzië startend in Teheran en later via Isfahan, Persepolis etc. Hij
logeert in Isfahan in het Shah Abbas hotel. Enz. Allemaal herkenbaar: ik heb
zelf in het land gewoond en gereisd en ook in het Shah Abbas hotel gelogeerd.
Prachtig beschreven en ik vraag mij af of ik het prachtig vind omdat het voor
mij zo herkenbaar is. Aan het eind zegt hij iets over de politieke situatie en
noemt ook de naam van de binnenlandse veiligheidsdienst of te wel de geheime
politie: de Savak. Mijn herinnering met betrekking tot deze Savak [Ik heb
altijd gedacht dat het SavaRk was] is dat ik de naam eens noemde in het
gezelschap van mijn drie autochtone bridgevrienden tijdens een bridgesessie en
toen te horen kreeg dat het beter was NOOIT meer die naam publiekelijk uit te
spreken. Aan het eind van de veertig pagina’s heb ik mijn tijd in Perzië
herbeleefd. De datering van het verhaal: mei/juni 1975 is dan ook geen
verrassing. Ik woonde er in de jaren ’72 – ’74. Verderop in het boek reist
Nooteboom door het islamitische deel van Afrika [ik heb ook een aantal jaren in
Afrika gewoond] en de verhalen blijvend boeiend. Woordkeus, sfeertekeningen
getuigen van een superieur waarnemingsvermogen en dat via woorden te kunnen
laten blijken. De moed zinkt mij welhaast in de schoenen als ik denk te gaan
beschrijven hoe ik als ‘hollander in den vreemde’ [bijvoorbeeld] Koninginnedag
beleven. Ik doe het dan ook maar niet. De vraag blijft wel: is mijn waardering
gebaseerd op HERkenning of op Erkenning?
4 mei 2005
Cees Nooteboom eindigt zijn boek via Cordoba in Granada, waar hij –uiteraard-
het Alhambra bezoekt. Ik stel vast dat ik bij het lezen van zijn overpeinzingen
met betrekking tot de Mesquita [moskee] in Cordoba mij meegenomen voel door de
islamitische wereld. Nooteboom’s bezoek aan het Alhambra brengt mij in een
arabische gedachtenstroom. Het gaat dan over vorsten,arabische calligrafie en
over de laatste sultan van Granada. Edoch: de feesten in het zuidelijk deel van
Spanje om de herovering van het land uit
de handen van de mohammedanen vieren heten
Festos de Moros et Christianos. Ik denk dat ik zelf de arabieren en
mohammedanen –onterecht- door elkaar haal. [Uit mijn perzische tijd herinner ik
mij ook dat arabieren in ghetto’s woonden en vele perzen duidelijk maakten géén
arabier te zijn!]
Een
karakteristiek van Stijn’s landje [La Higuera] is dat Stijn veel meubilair
vindt, verkrijgt, verzamelt via rommelmarkten, braderieën en ‘wil jij het nog
hebben anders gaat het weg’-aanbiedingen. De verzameling stoelen waar je op
kunt zitten, mijmeren, eten, naar de stilte luisteren en zo is dan ook ‘bont’
en, wie weet, zijn er die aan een derde, vierde [hoeveelste?] leven bezig
zijn. Voor ik aan deze tekst begon zat
ik op een stoel en schoot mij een exemplarische les uit Nooteboom’s boek te
binnen: “denk erom, waar je ook heengaat op je reis, je zult altijd op de stoel
van iemand anders zitten”. Als ik dat nu omdraai en met enig
voorstellingsvermogen op een aantal stoelen ga zitten mijmeren, reis ik
waarschijnlijk ook door een voor mij deels onbekende wereld. De stoel waarop ik
nu zit te typen komt uit het huis van een indische weduwe uit Oosterbeek [dat
weet ik zeker] en zou best wel eens in, toen nog, Nederlandsch Indié, aan een
eettafel kunnen hebben gestaan. Ik ontbeet vanmorgen op een stoel die, en nu
vul ik in, duidelijk uit een spaanse boerderij komt. Van een familie van
amandel- of nisperos-boeren denk ik dan maar. Er komen leuke gedachten bij mij
binnen als ik zo op die stoelen zit te niksen.
9 mei 2005
Op La Higuera is een kippenren bevolkt door vier kippen en een haan. Deze haan,
fors uit de kluiten gewassen, heet Frederico. De vier kippen, één met zwarte
veren en drie met een roodbruine uitmonstering, net als Frederico, hebben geen
naam. Ik weet niet wat er in een dergelijke kippengemeenschap allemaal
‘speelt’, ik kan slechts vaststellen dat de zwarte kip er gehavend bijloopt.
Hier en daar is de huid zichtbaar net zoals je in slagerijen ziet.
Kippenvel. Om de reden mag ze permanent
vrij over het terrein rondlopen en haar kostje bij elkaar scharrelen. Wie er in
de kippenren precies de pik op haar heeft is mij niet duidelijk, maar nu de
sociale contacten beperkt zijn zie ik duidelijk herstel. Ze legt ook met enige
regelmaat een ei in de in de keukenwand uitgespaarde slaap annex legruimte en
het verenkleed herstelt zich. In de achtergebleven gemeenschap in de kippenren
is een nieuwe pikorde ontstaan. De, qua volume duidelijk, kleinste bruine kip
is nu op die onderste trede beland. Ze loopt daar veel averij op, verliest
veren en de huid is niet alleen kippenvel zoals bij de poelier maar ook
beschadigd tot bloedens toe. Duidelijk is nu wél dat niet alleen Frederico de
pik op haar heeft. Integendeel: het zijn haar zusters die de meeste charges
uitvoeren. Stijn besluit dan om alle
kippen vrij buiten de ren te laten scharrelen. Frederico blijft alleen achter.
Het is natuurlijk pure projectie als ik die haan daar als een gekwetste leeuw
in zijn domein, zie rondlopen. Ik weet ook niet wat er in hem omgaat. Op La
Higuera worden veronderstellingen geventileerd als zou “die haan wel 20 kippen
aankunnen”, als zou het territorium voor die vijf beesten te klein zijn. Het
maffe is dat de zwarte kip gesignaleerd is zittend op een stok die door het
gaas van de ren naar buiten steekt met de haan op dezelfde stok aan binnenkant,
knus naast elkaar, met dus alleen het gaas tussen hen in! Buiten de ren lijkt
het ‘oneindige territorium’ een gunstige invloed te hebben op het
‘pikordegedrag’. Herstel voor de kleinste bruine kip is duidelijk zichtbaar. Ik
zie haar wel vaker alleen scharrelen dan in de buurt van de anderen, maar heb
haar ook al gezien –samen met de zwarte- in slaap annex legruimte. Helaas
voltooien kippen hun spijsvertering daar wanneer de noodzaak zich aandient en
niet –zoals katten- in een bakje met kattengrit. En dat betekent een
onacceptabele hoeveelheid kippenstront op plekken die voor de gasten niet
plezierig zijn. En dus heeft Stijn rigoureus ingegrepen: alle kippen terug in
het hok en Frederico naar een logeeradres
bij de dierentuin in de buurt. Of de kippen Frederico [gaan] missen weet
ik niet. Of Frederico zich op zijn logeeradres verongelijkt voelt, weet ik ook
niet. Het valt op dat uitsluitend de mannelijke gasten van La Higuera daar
allerlei theorieën over ventileren.
Vandaag herdenk ik de sterfdag van mijn moeder [9 mei 1993, het was toen, net
als gisteren, moederdag].
14 mei
2005
De kleinste kip is weer vrij! Met hun vieren in het hok zonder Frederico heeft
niet geleid tot onderlinge verdraagzaamheid. De vroegere pikorde bestaat nog en
de kleinste blijft het slachtoffer op een dusdanige manier dat Stijn haar de
ruimte heeft gegeven. Ze scharrelt dus weer vrij rond op La Higuera. Ik heb
daarna [en niet daarom] La Higuera met tegenzin verlaten en ben teruggevlogen
naar Rotterdam. De kleinschaligheid van dat vliegveld bevalt mij. Thuis met
Mineke een door haar bereid echt asperge-welkomstmaal, post sorteren,
rekeningen betalen, was doen, buxusheggen knippen, het sociale circuit
rondbellen enz. Met betrekking tot de publicaties van de Referendum Commissie
die tussen de post lagen heb ik al direct een ergernis ontwikkeld [of de
publicaties niet goed gelezen] : wat is het criterium voor de uitspraak:
“Nederland zegt ja” en wat gebeurt er als de bevolking op basis van dat
criterium “nee” zegt? In de publicatie
staat wél dat Eerste en Tweede kamer beslissen ná het referendum en niet óf en
in welke mate zij zich zullen laten leiden door de uitkomst van het referendum.
30 mei 2005
Sinds enkele dagen heb ik een dochter van 50 jaar. Over enkele weken ben ik een
kwart eeuw ouder. Een bijzondere happening in een strandtent op het IJmuidense
strand markeerde haar halve eeuw. Het
was als een warm bad om te zien en te horen hoe alle mensen om haar heen van
haar houden, haar waarderen en blij met haar zijn. Ik ben trots op haar en
bewonder haar authenticiteit. Ze is bepaald geen naäper. [Kijk maar op http://kaevee.web-log.nl] Ze is verder een
super-tante voor Erik, Wouter, Jonas, Doris, Marije Anne en Gabriél. Vijftig
jaren in honderd woorden
11 juni
2005
Met mijn kleinzoon Erik [bijna 12 jaar oud] heb ik gisteren een dag
doorgebracht in het –vernieuwde- spoorwegmuseum in Utrecht. De
introductiebrochure zegt: “we zijn verschoven richting attractiepark”. En dat
bewerkstelligt voor hem en mij een totaal verschillende beleving. Voor Erik is
een rangeerspel aantrekkelijk. Evenals de uitdaging aan de knoppen in de
bestuurderscabine van een electrische trein waar met een computergestuurd
programma een rit met een trein wordt gesimuleerd. Voor mij komen gedachten
terug aan mijn 9e verjaardag [op 26 augustus 1939!!] toen ik onder
meer van mijn ouders vijf cent [!!!] kreeg om een perronkaartje te kopen zodat
ik een dag op het Centraal Station in Utrecht kon doorbrengen. Ik heb dat
geweldig gevonden. Stoomlocomotieven, 1e, 2e en 3e-klas
coupé’s in de treinen en spoorwegmensen die met de hand de bestemmingsplaten
aan de zijkant van de wagons hangen. Ook
de bordjes met erop waar de trein heen gaat op de perrons worden met de hand
aangebracht. Nostalgie. Op weg naar huis
spreken we in de trein over de HAVO waar Erik na de zomervakantie naar toe
gaat. Ik vraag hem wat hem leuk lijkt aan die HAVO. Antwoord: er is een
kantine. Ik vraag wat er leuk is aan een cantine. Antwoord: patat.
29 juni 2005
Om na mijn 75e verjaardag mijn rijbewijs te kunnen verlengen is, net
als na je 70e, een medische keuring noodzakelijk. Dat mag niet door
de huisarts gebeuren en ik maak via een item in Het Dagblad van het Noorden een
afspraak bij een ‘keuringsbedrijf’ in
Assen gedreven door een tweetal –bijklussende?- huisartsen. Er moet het een en
ander meegebracht worden –o.m. urine, €25- en een briefje van een opticien.
Vanochtend heb ik de opticien bezocht en die constateerde dat mijn ogen beter
waren dan een jaar geleden. [Ik kom bij die man al jaren over de vloer] Van de
uitleg betreffende dat ‘beter worden’ schrok ik. Vaak, zei hij, is dat vrij
plotselinge beter worden een aankondiging van staar. Daarna stelde hij dat ik
mij voorlopig geen zorgen hoefde te maken en, mocht het tot staar komen, er
tegenwoordig ‘poliklinisch’ ge[ope]repareerd kan worden. Met mijn briefje loop
ik de deur uit en even binnen bij Scholten Wristers *) Mijn –nog staarvrije-
oog valt op een verjaardagsuitgave van “The view from Mount Improbable” van
Richard Dawkins. Daarin noemt hij ook de moeite die Darwin had met het plaatsen
van de complexiteit van het menselijk oog in zijn ontwikkelingstheorie. [“It
gives me a cold shudder”, schijnt hij daarover gezegd te hebben] En natuurlijk
zijn Darwin’s twijfels kanonnenvoer voor de ‘scheppingsverhaal’ theoretici.
Thuis valt de juni-uitgave van het Filosofie magazine in de bus. In een
interview door Johan van de Werken van Herman de Regt over Intelligent Design
in het lesprogramma’ zegt de Regt: “Evolutionisten hebben bij de vraag hoe een
complex orgaan als het menselijk oog kan zijn geëvolueerd, alleen de aannames
van het darwinisme nodig. ID’ers hebben nog een ontwerper nodig”. Als ik de
opticiën de staaroperatie hoor beschrijven begin ik mij een voorstelling te
maken van de complexiteit van dat menselijk oog. En van de apparaten en
instrumenten om de operatie uit te voeren!!
Als ik aan het begin van de ontwikkeling een worm plaats die hun ogen
–of wat daar, gemeten naar de huidige stand van zaken voor door gaat- niet
gebruiken om zich een beeld te vormen dan wel de richting bepalen waar het
licht vandaan komt, dan kan ik mij nauwelijks ‘iemand’ voorstellen die op dat
moment het uiteindelijke menselijk oog heeft ‘ontworpen’. Ik ben vooralsnog
geen aanhanger van de I[ntelligent] D[esign] theorie. Mocht het ooit tot een
staaroperatie komen dan zal ik waarschijnlijk gaan denken dat de
ont[wikkelaars]werpers van de apparatuur en instrumenten qua design intelligent
bezig zijn geweest.
10
juli 2005
Het theater “Hek van de Dam” in Ekehaar [15 km Z.O. van Assen] heeft als
onderdeel van het Hektisch Zomerfestival de Dichter des Vaderlands Driek van
Wissen en Kasper Peters uitgenodigd om een poëtische zondagmiddag te verzorgen.
Beide kunstenaars lezen voor uit eigen werk. We zitten vanwege het schitterende
weer in de tuin van het theater. Er zijn zo’n 20 belangstellenden. In de pauze
raken Mineke en ik in gesprek met Driek van Wissen. Mineke ‘netwerkt’ om hem
‘in café Philos te krijgen’ en ik vertel hem dat ik al jaren voor zijn
benoeming tot Dichter des Vaderlands onder de indruk was van zijn gedicht “Het
mooiste meisje van de klas”. Na de pauze leest hij dit als eerste voor. Ik beleef het als een bijzonder moment.
Het
mooiste meisje van de klas
verschikt onwennig bij haar schouder
een bandje van haar
bustehouder;
ze draagt dat rare ding maar pas.
De meester, achter brilleglas,
ziet toe, ontroerd, en denkt: wat zou d’r
gebeuren als zij tien jaar ouder
en ik eens tien jaar jonger was?
Ach, hij vergeet hoe hij verdorde
en
hoe haar leven net begint.
In stilte wordt door hem bemind
de
schone vrouw, die zij zal worden.
Dan praat ze wat, het lieve kind,
en streng roept hij
haar tot de orde.
22 juli
2005
Met mijn kleinzoon, Erik, bracht ik gisteren de dag door op het Aviodrome [bij
Lelystad]. Ook opgeschoven richting pretpark [net als het Spoorwegmuseum in
Utrecht, zie 11 juni 2005] na de verhuizing vanaf Schiphol. Voor hem is dit
‘techniek’, ‘grote dingen’, simulatie[spelletjes] e.d. Voor mij een en al
nostalgie. In het ‘nagebouwde’ Schiphol stationsgebouw hangen 12 foto’s van
‘KLM-vliegers van het eerste uur’ zoals Parmentier, Viruly, Geysendorfer etc.
Ik herken er tien van de twaalf. Ik was toen ongeveer net oud als Erik nu. Wat
zal hij ‘herkennen’ als hij later met zijn kleinzoon een dergelijk museum
bezoekt? Zijn er vergelijkbare grote
namen ontstaan in de afgelopen 12 jaar? Harry Potter o.i.d. ? De HAVO waar hij
na de zomer naar toe gaat houdt hem niet overmatig bezig. Wél de boekenlijst
waar ook een electronische rekenmachine opstaat. Hij wil er een met zonnecellen.
6 augustus
2005
In het Dagblad van het Noorden staan vandaag twee stukken met de volgende
koppen: “Delfzijlster wint jackpot van 9,8 miljoen” [bij de uitgang - ‘ster’
denk ik aan een vrouwelijk persoon maar hij heet Ben Remkes en staat er met een
foto bij]; de tweede kop is “Brigitte verwaarloosde kinderen” [De kinderen
heten Daniël en Damaris en zijn door ‘de’ vriend van Brigitte –Avi C.- enkele
dagen geleden om –nog- onduidelijke redenen doodgeslagen]. Onder de kop een
foto van Brigitte, haar kinderen en haar broer Fré, bij wie ze in huis woonde
voordat ze enkele maanden terug bij Avi C. introk. De woorden uit de kop komen
uit de mond van Fré, die zegt dat het in het huis van Avi C. “een groot
zooitje” was en even verderop dat “Brigitte en ik hebben het tijdens onze jeugd
niet makkelijk hebben gehad. Dat speelt mee”. Ben Remkes gaat met zijn
miljoenen jonge kunstenaars met cultuur en kunstprojecten ondersteunen. Je kunt
als kind niet altijd kiezen………
8 augustus
2005
Baraka. Dat is de titel van een film die ik gisterenavond op de TV zag. De
‘slotkeus’ van Robbert Dijkgraaf, physicus en zomergast van Connie Palmen. Een
fascinerende film. Niet één woord dialoog. Alleen maar beelden en achtergrond
muziek. Impressies van hoe prachtig de wereld op sommige plaatsen is en wat een
zooitje de bewoners er soms van maken. Rituelen van allerlei aard. Hoe bizar en
uiteenlopend de bevolking woont en zich gedraagt. Wreed en ingetogen. Armoede
en rijkdom. De lopende band in de kuiken- en TVtoestellenindustrie. De
negatieve indrukken deden mij verlangen naar een kloosterleven.
Struisvogelpolitiek, ik weet het. Ik heb tot 10 over één ’s nachts gebiologeerd
zitten kijken. Een absolute aanrader wat mij betreft!
10
augustus 2005
Vandaag wordt mijn jongste zus, Ellen, 65 jaar. Het hele gezin –voor zover nog
in leven- is nu klant bij de SVB. [AOW-er dus] Belangrijker is vast te stellen
dat Ellen supergezond aan haar AOW begint. Ik kan mij als de dag van gisteren
herinneren dat zij geboren werd. Haar geboorte was gewoon thuis en kwam snel na
de geboorte van haar tweelingbroer Onno. Diens huiltje was al beneden te horen
en toen ik mijn vader, die van boven kwam, vroeg “hebben wij weer een baby?”
antwoordde hij: “ssst, er komt er misschien nog wel een”. Dat werd Ellen. Tot
op de dag van vandaag heb ik de indruk dat die tweede een verrassing was. In de
huidige tijd nauwelijks voor te stellen, maar toen was het wel wat anders. En
ik kan mij ook niet meer herinneren of er in het gezin naar de
gezinsuitbreiding toegeleefd werd.
10
augustus 2005 [vervolg]
Ik haalde vanochtend op het gemeentehuis mijn nieuwe rijbewijs. Het is nu verlengd tot 10 augustus 2010. [Na
je 70e verjaardag willen ze niet langer dan voor vijf jaar
verlengen] De totale kosten bedroegen: € 19,00 voor de ‘eigen verklaring’, €
25,00 voor de keuring door de bijklussende arts [zie 29 juni 2005], € 7,20 voor
pasfoto’s en € 25,30 legeskosten. Totaal € 76,30 dat is ruim 4 eurocent [€
0,04] per dag. [Ik heb nog wél twee pasfoto’s over]
22 augustus 2005
Ik dreig binnenkort ¾ eeuw oud te worden en ‘vierde’ dit gisteren met al mijn
kleinkinderen in de vorm van het optreden van een goochelaar en daarna
pannenkoeken met een ijsje toe. Het is compleet uit de hand gelopen met cadeaux
en VOORAL toespraken van hun ouders en een ‘rapper’-optreden van Erik samen met
Mineke. Tussen de goochelaar en de pannenkoeken moesten we even energie kwijt
op het veld vòòr de Mauritshoeve [prima uitspanning om dit soort operaties uit
te voeren!] en om een groepsfoto te maken waar ‘gekke bekken’ de opdracht
was.
31
augustus 2005
Ter gelegenheid van mijn 75 jaar worden krijg ik –een vooraf aangekondigd-
bezoek van een [vrijwillige, en ook al gepensionneerde] welzijnsmedewerker van
de VOEKS. [afkorting van Vereniging Oud Employees Koninklijke Shell] Hij brengt
een wijnglas met inscriptie mee alsmede een fles –uitstekende- wijn om er in te
doen. In het beleid van de vereniging heet dit een ‘kleine attentie’. De
ceremonie bevestigt aan de ene kant dat ik nu écht bij het oudere segment
behoor en aan de andere kant dat er méér mensen zijn die je ‘ volgen’ dan je
soms wel denkt. We hebben enkele uren [!] herinneringen opgehaald,
gemeenschappelijke kennissen ‘opgezocht’. Hij laat zijn visitekaartje achter en
meldt dat hij over vijf jaar weer contact zal opnemen tenzij ik hen eerder
nodig denk te hebben. Wat mij betreft is afgelopen ‘26 augustus’ dusdanig
verlopen dat ik met plezier uit ga kijken naar 26 augustus 2010. En ik hoop hem
in de tussenliggende tijd niet nodig te hebben. Vandaag overleed nederlands
oudste inwoonster; 115 jaar en 2 maanden oud
9
september 2005
Vorige week was ik één van de 90.000 bezoekers van het bloemencorso in Eelde.
Ik kwam onder de indruk van de praalwagens. Prachtige stukken ‘huisvlijt’.
Wijken, straten, buurten: maanden van voorbereiding, duizenden dahlia’s en
andere bloemen. Vlak voor de start van de optocht breekt van praalwagen no 1 een
wiel af. Het zal je maar gebeuren. Ze moesten de eerste omgang laten schieten
en konden nog wel met de tweede mee. Maar nóg meer ‘raakte’ mij de tussen de
wagens door lopende dorpsfanfare’s. Geüniformeerd en vooraf gegaan door een
team ‘majorettes’. Dat zijn [jonge] meisjes –ook keurig in een soort
balletpakje- die op de maat van de muziek danspasjes deden, en oefeningen met
een fleurig stokje. De toewijding die van hun gezichten –van fanfareleden zowel
als majorettes- afstraalde, de ernst waarmee men deelnam. Hartverwarmend.
Graffitti-spuiters, drugsverslaafden, groepsverkrachters en kansloze
hangjongeren zijn dan even ver weg. Een soortgelijke ervaring beleefde ik in
het [openlucht]Shakespearetheater van Diever waar een amateurgezelschap
“Drie-koningen-avond” opvoerde. Geweldig. Amateurs. Ze speelden de sterren van
de hemel. Wat ’n toewijding! Het [benzine]kwartje van Kok en het gezeur over
wie er nou wél en wie niet op vooruit gaat als het nieuwe zorgstelsel wordt
ingevoerd en ander politiek geleuter zijn dan zo’n avond ver weg. Heerlijk en
ik denk te kunnen spreken voor die
andere duizend bezoekers met mij in het openluchttheater. Toewijding ráákt mij
en de contrasten die ik daarna benoem helpen mijn milde stemming t.a.v. de
wereld om mij heen als ik het NOS journaal zie of NOVA-Den Haag Vandaag.
16
september 2005
Ik maakte deze week kennis via een doortimmerde voordracht van Petra Bolhuis
[filosofe en orthopedagoge] in café Philos in Groningen met de franse filosoof
Michel Foucault en diens visie op “Macht en vrijheid”. Inhoudelijk ga ik er nu
niet op in, maar wel op het feit dat Foucault van mijn generatie was [geboren
1927; hij overleed in 1985 aan aids] en dat de eerste helft van zijn leven erg
beïnvloed is geworden door het feit dat hij met zijn homosexualiteit niet naar
buiten ‘kon’ komen. Ik kan mij niet meer herinneren hoe ik in mijn jonge jaren
tegen homo’s en homofilie aankeek. Wel herinner ik mij een –gereformeerde-
collega uit mijn Shell-tijd in de jaren 50-60 vorige eeuw die wij -zijn
getrouwde collega’s- als maar aan een vriendin wilden helpen. Er liepen naar
onze mening genoeg kandidaten op kantoor rond. Zonder succes. In die periode
kwam ik ook ergens een boek tegen geschreven door een psychiater met de titel
‘Homofilie,een geneesbare neurose’. 40 jaar later –we zijn beiden
gepensioneerd- kom ik hem tegen op een reunie. In de loop van die halve eeuw
was mij al duidelijk geworden dat hij homofiel was [en is!]. Ik breng de
situatie aan het begin van onze loopbanen bij Shell ter sprake en de moeite die
wij deden hem aan een vrouw te helpen. Het woord homofiel is –hoewel wij als
collegae vertrouwelijk met elkaar omgingen- in onze gesprekken nooit gevallen
stellen wij vast. “Ja, dat was toen niet eenvoudig” merkte hij op, “maar ik ben
nu officieel getrouwd met mijn vriend!”.
23
september 2005
Op de dag dat ik mijn ‘ex’ in Castricum een bos bloemen ga brengen ter
gelegenheid van haar 72e verjaardag, gaat er in de gemeente Utrecht
een bestuurlijke kogel door de kerk: “De combinatie Hoog Catharijne en Centraal
Station gaan op de schop” [Kosten enkele miljarden en klaar over 20 jaar]. Joop
Doderer –alias Swiebertje- [of: Swiebertje –alis Joop Doderer] overlijdt.
Mineke boekt de vliegtickets voor onze reis naar Australié [december 2005 –
maart 2006] Het is mij nog niet
duidelijk waarom ik nou juist deze combinatie van ‘dingen van deze dag’ hier
vermeld. Heden en verleden door elkaar.
28
september 2005
Vanaf morgen ben ik voor drie weken de gast van Stijn op La Higuera. Ik ben
daar graag en kom daar beter aan het lezen van boeken toe dan in Nederland, al
is dat laatste niet de [enige] reden waarom ik ga. Op 3 oktober wordt er ook
een [gedeeltelijke] zonsverduistering
in Altea zichtbaar al is dat ook niet de reden waarom ik ga. [Mooi meegenomen,
dat wél!] Ik ben met Stijn in gesprek over het ‘adopteren’ van een van de
huisjes op zijn terrein. En dat gaat beter vis à vis als we samen ergens een
visje gaan eten.
4 oktober
2005
Het klopte gistermorgen met de zonsverduistering. Het werd niet donker [lichte
schemering] maar het koelde wel behoorlijk af. Ontbijt was –weliswaar- buiten
maar met een trui aan. Ik zal vier foto’s op de site zetten [hierboven
aanklikbaar] die –op een na- over de duur van ongeveer 1½ à 2 uur genomen zijn
door een beroet stukje glas. Voor mij is het fascinerend dat de kaart
[aanklikbaar op 28 september, zie aldaar] klopt. De ‘spoorboekjes’ van zon,
maan en aarde, voor zover het hun reis door het heelal aangaat, kloppen, zijn
voorspelbaar en uittekenbaar!. Komend weekend staat Callosa d’en Sarrià [het
stadje waar Stijn de meeste van zijn boodschappen doet] in het teken van de
feesten rond de Moros y Christianos. De herverovering van ‘Spanje’ door de christenen
op de arabieren wordt dan herdacht en gevierd met carnavaleske optochten,
presentaties, officieel gedoe, fanfares en drank. Met de ‘Moros’ worden
arabieren bedoeld en ‘Christianos’ staat voor christenen. Ethniciteit en
relegiositeit. Niks ‘islam’.
. 10
oktober 2005
De intochten van de Christenen en de Moren op respectievelijk zaterdag en
zondag zijn geweest. Op beide dagen een- perfect op tijd beginnend, dat ook
nog!- indrukwekkend,drie uur durend schouwspel. Aan een beschrijving zal ik mij
niet wagen. Ik zet enkele foto’s op de fotopagina. Overduidelijk is dat de
Spanjaarden van dit soort feesten houden. Ernst, toewijding, confetti en leut.
Veel toeschouwers in hun goeie goed op duizenden klapstoeltjes langs de route. Babies op de arm reeds in een tenue! De rode
draad wordt gevormd door strijdersgroepen die begeleid door ‘martiale’ muziek
de route afleggen. Een groot aantal muziekkorpsen LIJKT het. In werkelijkheid
zijn het er slechts enkele want de korpsen aan het begin van de stoet worden
aan het eind van de route snel weer buitenom teruggebracht naar de start om dan
weer achter de nog niet vertrokken strijdersgroepen aan te kunnen lopen en
musiceren. Eigenlijk moet je het een keer van dicht bij meegemaakt hebben.
13 oktober
2005
Spanje had gisteren een vrije dag: “Dia de la Hispanidad”. Herdacht wordt dat
na het vertrek van Generaal Franco [1974] de democratie in Spanje gevestigd
wordt. Voor dat deel van Europa waar democratie al vele decennia lang ‘normaal’
is, is het wellicht zinvol eens stil te staan bij wat er in Spanje na “Franco”
gebeurd is. Het land weer doen geloven in ‘democratie’. Dat je je stem op
iemand kunt uitbrengen die dan voor je belangen –in de Cortes [Spaanse
Parlement]- opkomt. In diezelfde Cortes is door enkele officieren van de
Guardia Civil [een bij uitstek fanatieke pilaar van het Franco regime, dat ook
hervormd moest worden] gewapenderhand gepoogd dat oude regime weer te
herstellen. [Mislukt overigens dank zij seer daadkrachtig optreden van de
spaanse koning Juan Carlos] Het is niet zó maar wat. Een tiental jaren later
‘slaagt Spanje voor het democratisch examen’ en wordt opgenomen in de EU.
Kunnen ze in Turkije wat van leren.
18 oktober
2005
Morgen naar huis. Richting Mineke. Drie weken leefde ik hier voornamelijk
[campinggasten –letterlijk- daargelaten] met nog twee –oudere- mannen. [zie
foto] Stijn, 58, eigenaar en geestelijk vader van La Higuera en Theo, 60+, een
gepensioneerd Belgisch ambtenaar en [semi]permanent bewoner van La Higuera.
Theodebelg heeft een, in deze omstandigheden, aantrekkelijke liefhebberij:
koken. We trokken ieder ‘ons eigen plan’, soms een kop koffie samen en aan het
eind van de dag aten we gedrieenlijk in de huiskamer [zie foto] Heel harmonieus
“groeppie-poeppie” en, geloof me, er werd niet/nauwelijks ‘over vrouwen’
gezeurd! Theodebelg kookte en Stijn en ik verzorgden de afwas. [100 woorden]
24 oktober
2005
Onze Australië-reis is vanmorgen
‘rond’ gekomen. Vertrek: 15 december 2005. Terug op 19 maart 2006. Eerst een
maand Tasmanië, dan naar het zuid-oostelijk deel van het ‘vasteland’ [New South
Wales en Queensland] voor plm 6 weken. Eindigend in Adelaïde. Dan nog enkele
dagen in Cairns [waar we vanuit Adelaïde naar toe vliegen] van waaruit we via
Hongkong naar huis gaan.
De link naar “Australië-reis” bleek niet te werken. Na enig gepruts mijnerzijds
is het nu wél voor elkaar. Als je nu op de link klikt [zie entree journaal van
24 oktober] komt er een soort kaart tevoorschijn met de belangrijke punten.
7 november 2005
Het Dagblad van het Noorden vermeldt vandaag op de voorpagina dat de
medewerkers van een electronica-gigant een waardebon van € 25 krijgen als ze
een winkeldief betrappen. Deze beloning is zelfs € 1250 als het een stelende
collega betreft. Binnenin [pagina5] nog een artikel met de kop “De moeizame
strijd tegen winkelcriminaliteit”. Winkeldiefstal is heel moeilijk aan te
pakken. Zo’n 60% van de winkeldieven is veelpleger, vaak daklozen met een
alcohol- of drugsverslaving. De detailhandel leed vorig jaar € 720 miljoen
schade. Ik heb geen flauw idee wat voor percentage deze schade is van de totale
omzet. Winkeliers investeren jaarlijks € 300 miljoen in preventieve
maatregelen. Ik ben 34 jaar –dakloos noch drugsverslaafd- in dienst geweest van
een multinational en heb evenmin een flauw idee van hoeveel
‘privé’-telefoontjes ik [en, ik veronderstel, mijn collega’s] ‘veel’-pleegden
vanachter ons bureau en welk percentage dat was van de totale telefoonrekening.
Surfen op het internet was ‘in mijn tijd’ nog niet mogelijk simpelweg omdat het
er nog niet was. Het ligt bijna voor de hand dat zulks nu wel gebeurt. Ik zou
wel willen weten of er [vergelijkbare] cijfers dan wel schattingen bestaan.
Stel je voor dat het betrappen van een collega die met zijn vriendin in Zuid
Afrika telefoneert in werktijd € 1250 oplevert!
14
november 2005
Ik heb deelgenomen aan een bevolkingsonderzoek naar risico’s voor hart- en
vaatziekten [screening cardiovasculaire risicoanalyse] in het kader van de
campagne ‘Morgen gezond weer op’. De uitslag die ik zojuist ontving is gunstig:
“Op basis van de reeds bekende risicofactoren is uw risico op hart- en
vaatziekten (nog) niet verhoogd”. De deelname mijnerzijds vond plaats in een
caravan [zie mijn fotosite via de link hierboven]. Daar werd van alles gemeten.
De bloeddruk zelfs volledig automatisch met een modern apparaat. [ 130/75] Mijn
lichaamslengte leverde een probleem op: de stahoogte in de caravan was
28 november 2005
In het kader van de aanstaande Australiëreis schafte ik bij de ANWB een
internationaal rijbewijs aan. De Nederlandse touroperator meldde dat dit
document in Australië verplicht is. Kosten €13,50 en dat komt dus voor onze 90
dagen durende reis neer op 15 eurocent per dag.
Maandag
12 december 2005
Drie dagen
vòòr vertrek via Hong Kong [waar de anti-globalisten zich opmaken voor
protestmarsen tegen de WTO-conferentie die daar plaats vindt] naar Australië
[Alwaar in Sydney de Australische premier John Howard een oproep heeft gedaan
voor etnische en religieuze tolerantie na een dag van raciaal geweld in en
rondom Sydney]. Op weg naar de tandarts voor een jaarlijkse controle ontdekte
ik dat de Connexxion-buslijn naar Utrecht een ander nummer heeft.
VANAF 15
DECEMBER 2005 TOT EN MET 19 MAART 2006 BEN IK OP REIS GEWEEST IN AUSTRALIË.
HET REISVERSLAG
STAAT IN CHRONOLOGISCHE VOLGORDE IN HET AUSTRALIË-ARCHIEF
Een etmaal nadat wij opstegen van het vliegveld van Cairns [aan de noord-oost
kust van Queensland] om aan onze thuisreis via Hong Kong te beginnen ‘landde’
de tropische orkaan Larry aan diezelfde kust bij Cairns en omgeving. Het was
vrij nauwkeurig voorspeld met een enigszins optimistische opmerking er
achteraan van: ‘waarschijnlijk neemt de orkaan, eenmaal boven land aangekomen,
in kracht af. Hoe dan ook: hij heeft daar flink ‘huis-gehouden’ en de bewoners
hebben hoogstwaarschijnlijk meer en ernstigere zorgen dan ik aan hun hoofd. De
belastingdienst verwacht mijn aangifte vòòr 1 april aanstaande.
Mijn bio-systeem is weer ‘op orde’ inclusief de aanpassing aan de zomertijd.
Mijn opgave inkomstenbelasting 2005 is electronisch verstuurd naar de fiscus en
ik heb, net als bij de vorige Nieuw Zeeland reizen, een overzicht gemaakt van
de uitgaven van de reis die ik net achter de rug heb. Ik heb dat toegevoegd aan
het verslag wat ik inmiddels geplaatst heb in het Australië archief. Ik maakte
een dergelijk overzicht ook van de beide vorige Nieuw Zeeland reizen [zie het
Nieuw Zeeland archief] en kon niet laten om die drie overzichten in een
tabelletje samen te voegen:
|
Nieuw
Zeeland I [02/03] |
Nieuw
Zeeland II [03/04] |
Australië
I [05/06] |
||||
|
€ |
%
v. totaal |
€ |
%
v. totaal |
€ |
%
v. totaal |
|
|
Vliegreis
incl. verzekering |
1700 |
15,7 |
2294 |
19,3 |
3932 |
19,9 |
|
Camperhuur
incl. verzekering |
4800 |
44,4 |
4789 |
40,1 |
9378 |
47,5 |
|
Levensonderhoud,
excursies, etc. [p.p.p.d.] |
4300
|
39,8 |
4321 |
36,1 |
5200 |
26,3 |
|
Evt.
‘stop-overs’ tijdens heen- en terugreis |
- |
- |
514 |
4,3 |
1250 |
6,3 |
|
Totale
uitgaven/kosten |
10800 |
100 |
11968 |
99,8 |
19760 |
100 |
|
Totaal
aantal reisdagen |
90 |
|
88 |
|
95 |
|
|
Uitgaven/kosten
p.p.p.d |
60 |
|
68 |
|
104 |
|
Ik
stel vast dat de vliegtickets ruim, en de camperhuur bijna 2x zo duur geworden
zijn. En verder dat mijn ‘life-style’ [levensonderhoud etc.] ‘slechts’ 14% duurder
geworden is. Ik heb van de reis naar Australie ook niet de indruk overgehouden
dat Australië ‘duurder’ is dan Nieuw Zeeland. En verder, ja………..!
Afgelopen dinsdag woonde ik een avond in Café Philos in Groningen bij verzorgd door
Karim Benammar. Het onderwerp –tevens de titel van zijn jongste boek- was
OVERVLOED. Het leven zoals we het ervaren is een enorm overschot, stelt
Benammar. Het is ons voor niets gegeven. We ervaren het als overschot omdat het
leven eindig is en de vraag die we moeten beantwoorden is wat we met dat leven
doen, met dat geschenk, met dat overschot. Eindigheid is een voorwaarde voor
die weelde. De kans dat de dingen die we kunnen eten, dragen of doen ooit
opraken is nihil. Wij zijn de tijdelijke bezitters van wat het leven ons geeft.
Het plezier dat we eraan kunnen beleven is, net als ons leven, kortstondig.
Vuurwerk is een kortstondiger bezit dan onroerend goed, maar het slechts een
verschil in gradatie. Tegen het eind van zijn betoog filosofeert Benammar over
de vraag: “Hoe besteden we dan dat overschot, het wezenlijke geschenk van ons
leven?”. Hij komt dan met Joseph Campbell op de proppen die stelt dat de
Maslov-pyramide eigenlijk op zijn kop staat, zou moeten staan. Als je, zoals
Maslov via zijn pyramide model suggereert, eerst goederen gaat verzamelen
[food,shelter and sex] kom je nooit aan het waarom van het leven toe en blijf
je verstrikt in die overvloed van 30 soorten brood en 100 verschillende mobiele
telefoons. We moeten dus eerst uitmaken waarvoor we leven en zodra we een –voor
ons- betekenisvol antwoord hebben kunnen we achter de materiële
bestaansmiddelen aan gaan om ons doel te bereiken. Het leven is een wezenlijk
geschenk. Wanneer we het als zodanig leven, dan vervullen we onze bestemming. De
enige vraag waar we dan nog over in hoeven te zitten, is wat we doen met de
tijd die ons gegeven is.
Ik vond het een boeiende avond al was het maar vanwege de gedachte van Campbell
om de Maslov pyramide op zijn kop te zetten. En ik blijf als praktisch ingesteld
persoon denken dat terwijl ik over dat levensdoel van mij nadenk ik wel kaas
moet kopen bij Albert Heyn.
Dinsdag
18 april 2006
Behalve met een ‘paasvuur’ in Zuidlaren en een wandeling rond Borger in het
zuiden van Drente heb ik gedurende de paasdagen tijd besteed aan twee boeken:
“Lijdenslust”, het door Marcel Möring geschreven essay ter gelegenheid van de
maand van de filosofie en “Dedikkevandam” geschreven door culinair-goeroe
Johannes van Dam. Het laatste heeft als ondertitel ‘Van aardappel tot zwezerik’
en is in wezen een kookboek. Echter geen gewoon kookboek: het gaat uit van de
ingrediënten, geeft –naast bereidingsaanwijzingen- historische overzichten en
gebruiken en bevat geen enkele ‘glossy-foto’. Zevenhonderd grote
–museumcatalogusformaat- pagina’s over eetlust en lekker eten. Marcel Möring
gebruikt in zijn essay 90 kleine –pocketboekformaat- bladzijden om uit uit te
leggen dat er geen geluk is. ‘Er is alleen maar leed. Geluk is leed dat
kortstondig wordt vergeten ten behoeve van de eigen, even kortstondige,
zielerust’. Het eetlustboek weegt
Woensdag
26 april 2006
De Brancheorganisatie Nationaal Platform Zwembaden/NZR heeft de badmeester
(m/v) afgeschaft. Voortaan duidt de brancheorganisatie de badmeester aan als aqua leisure host. De organisatie
vindt de term badmeester ‘oubollig’. Een man in korte broek op klompen. Met de
nieuwe naam hopen we meer jongeren te interesseren voor de opleiding. [Aldus
een bericht in het Dagblad van het Noorden enkele dagen terug] Het gaat dus
goed met Nederland. Morgenochtend vertrek ik voor enkele weken naar Spanje. Ik
verblijf bij mijn vriend Stijn op zijn ‘landje’ La Higuera.
Het gebied van Spanje waar Stijn woont staat momenteel in het teken van de
nisperos-oogst. Het is een kwetsbare vrucht en het oogsten en verpakken is
handwerk. In Callossa staat ’s ochtends het ‘vreemde’ plukvolk te wachten op de
busjes die hen naar de boomgaarden in de omgeving brengen. Veelal allochtonen
uit de zuidamerikaanse landen die spaans spreken. Ik weet niet hoe het hier
geregeld is. Ik kom er ook niet achter of de vakbonden hier zich laten horen
zoals [bijv] de vakbonden in Nederland met betrekking tot de betaling cq
arbeidsovereenkomst met en van ‘de Polen’. Vorig jaar oktober tijdens mijn
verblijf hier ‘adopteerde’ ik één van de huisjes op het terrein. De afgelopen
winter heeft Stijn met veel hulp van Jan –een begenadigd klusser in de buurt-
een sanitair blok en kookfaciliteiten bijgebouwd. Het huisje heeft nu een naam
“Oog in al” en Stijn, Jan en ik hebben ons onder de nieuwe naam laten
fotograferen. “Oog in al” herinnert mij aan de wijk in het westen van de stad
Utrecht met dezelfde naam waar ik een goed deel van mijn gelukkige jeugd
doorbracht. En ook op het landje van Stijn heeft het huisje een plek van waaruit zicht op het hele terrein
mogelijk is, naast dat ik mij bij Stijn altijd gelukkig [met excuses aan Marcel
Möring, zie dinsdag 18 april] heel erg op mijn gemak voel.
Woensdag 10 mei 2006
Afgelopen woensdag had ik op La Higuera een gesprek met Gerard Kemperink. Hij
was, met zijn vrouw Bernardine, voor een dag op La Higuera om te helpen met de
nisperosoogst. We zaten samen beschadigde nisperos te schillen voor verwerking
tot jam en het gesprek kwam op: “wat deed jij vandaag 66 jaar geleden toen de
oorlog begon?”. Het was een dierbaar en ontroerend gesprek over waar we waren,
wat we dachten en deden en hoe wij de oorlog beleefden. Gerard was 8 op die dag
en ik bijna 10. We herinnerden ons beiden iets specifieks van het gedrag van
onze vaders. Ondertussen brengt Stijn de goeie vruchten naar de ‘cooperativa’.
[zie foto’s]
Dinsdag
23 mei 2006
Via, via kwam mij het volgende commentaar ter ore: “Theo vermaakt zich
waarschijnlijk uitstekend daar in Spanje: hij zet niks meer op zijn website”.
Dat klopt. Mineke is inmiddels gearriveerd, en kookte afgelopen zondag een
‘inwijdingsmaal’ ter gelegenheid van “Oog in al”. Bereid in de buitenkeuken en
genuttigd op het terras voor de deur. [Zie foto] Aanstaande vrijdag kom ik
terug naar Nederland. Wie weet, maak ik nog een staartje van de Hirsi Ali
‘soap’ mee.
Maandag
19 juni 2006
Via het Dagblad van het Noorden werd ik vanmorgen uitgenodigd antwoord te geven
op de stelling: “Liever afvalpolitie dan statiegeld”. Ik vink “oneens” aan en
ontdek –gelukkig- dat ik met mijn medestanders ver uit een meerderheid vorm. Ik
moet er niet aan denken: geüniformeerd personeel –het zullen teams van minstens
twee dienen te zijn- dat een hangjongere bekeurt die een cola blikje in het
gras van het Vondelpark gooit i.p.v. in een afvalbak. Als er statiegeld [€ 0,10
?] ‘op het blikje zou zitten’ verandert
de hangjongere vanzelf in een afvalblikjesverzamelaar. Volgens mij ben ik, met
Nederland, “groot geworden” van statiegeld. Ik wéét dat het een beetje ‘kort
door de bocht’ is, want op sigarettenpeuken en gebruikte kauwgommetjes
lijkt statiegeld geen oplossing, hoewel
het wél bij het zwerfvuil hoort. Maar ja, afvalcontroleteams die peuken oprapen
en met een kauwgomkrabber hun ronde doen…………
Dinsdag 27
juni 2006
De partij die indertijd is opgericht uit protest tegen de invoering van het kiesrecht
voor vrouwen –de SGP- heeft een proefproces, aangespannen door het Clara
Wichmann Instituut, verloren. Ze krijgen geen staatssubsidie meer. De rechter
besloot dat zolang de partij vrouwen discrimineert door hen een volwaardig
lidmaatschap te ontzeggen, de Staat de subsidie dient te staken. Maar in een
partijbijeenkomst in Gouda besloot ongeveer drie-kwart van de kaderleden
akkoord te gaan met het voorstel dat vrouwen wél lid kunnen worden, zonder
evenwel het recht om functies binnen de partij uit te mogen oefenen. Men hoopt
aldus de verloren subsidie terug te krijgen. Een economisch motief om principes
wat ‘op te rekken’. De fundamentalisten
binnen de club moeten een stapje terug doen. Wellicht stappen ze UIT de
club en beginnen voor zichzelf.
Zondag 2
juli 2006
Onze, door een democratisch parlement gecontroleerde, regering is gevallen
[zoals dat heet] Ik beschouw het als een bedrijfsongeval. [Op door stoplichten
gecontroleerde kruispunten gaat het ook wel eens mis] Zoniet de leden van dat
parlement: binnen een uur na de aankondiging van de minister-president stonden
ze -als klanten van een supermarkt voor de kassa- in de rij bij Ferry Mingele
om uit te leggen wiens schuld het was. Uiteraard niet hun eigen. Tegen het eind
van het jaar is er weer een volgende regering en gaan we gewoon verder en komt
Loesewies v.d. Laan in het bloedeloze rijtje van politici die “een nacht op hun
naam hebben staan”.
In
de NRC van gisteren stond een column van Menno Tamminga: “Streep weg die
staatsschuld” Er is een mijlpaal bereikt zegt hij: de staatsschuld bedraagt €
224,3 miljard. Het mijlpalerige zit in het bedrag wat wij Nederlanders met zijn
allen op ditzelfde moment bij elkaar gestald hebben op spaarrekeingen en
vergelijkbare deposito’’ s : € 224,7 miljard ! Méér, dus. Het beleid van het
door het parlement gecontroleerde kabinet heeft dus geleid tot die –relatief
geringe- staatsschuld EN dat we het met zijn allen goed hebben. En dat we
vooral voor het toekomstige vergrijzingsprobleem nog genoeg muntjes in de knip hebben.
Tot zover Tamminga. Natuurlijk staat de linkse oppositie te trappelen om mooie
dingen te doen voor scholen, ziekenhuizen en minder draagkrachtigen. [Dat wil
overigens iedere politieke partij] De linkse oppositie laat daarvoor rustig de
staatsschuld oplopen. [je drukt gewoon wat geld ‘bij’]. Wat mij betreft gaan we gewoon door op
dezelfde weg: geld dat niet langer nodig is om houders van staatsobligaties de
hun toekomende rente te betalen kan worden besteed voor de oplopende kosten van
AOW en de daaraan gekoppelde gezondheidszorg.
Zondag 30
juli 2006
Gisteren heb ik mijn kleinzoon, Erik, bezocht als deelnemer aan NAWAKA, het
nationale waterkamp Zevenaar 2006 aan de oever van de IJsel in de buurt van
Rheden. Een soort Jamboree maar dan voor waterpadvinders. Het was “ouder”- en
“open dag”. De hele operatie zat goed in elkaar. Goed georganiseerd. Wat mij
opviel was het grote aantal –schone- toiletvoorzieningen. Wat mij ook opviel
was een aantal zeeverkenners in groepjes bezig met fourageren met behulp van
een steek- of handkarretje in het dorpscentrum van Rheden. [20 minuten lopen
van het kamp, inclusief de overtocht met een voetveer over de IJsel] Ik heb
geen karretje gezien waar niet minstens
drie kratjes bier op vervoerd werden. Die vele toiletten staan er dus niet voor
niks, dacht ik toen. Maar ‘padvinders en bier’ is een combinatie die in “mijn
tijd” niet gebruikelijk was. Afgezien nog van het feit dat mijn ouders sowieso
tegen ‘geuniformeerde jeugdbewegingen’ waren want, zo zei mijn vader: “zo is de
Hitlerjugend ook begonnen”.
Zondag 6
augustus 2006
Gisteren heb ik mijn broer Bennie [mede]begraven. 67 jaar oud. Toen ik vorige
week terugkwam van NAWAKA ben ik nog even bij hem gaan kijken. Hij was niet in
goede doen vanwege een infectie aan de urineweg. Tegen middernacht leek hij
stabiel, maar om zes ’s ochtends ging de telefoon en kwam de melding van zijn
dood. Toch nog weer overrompelend. We hebben de laatste 6 jaar van ons beider
leven intensiever samengeleefd dan de zestig ervoor. Het bewonderenswaardige
optimisme waarmee hij met zijn ziekte omging en steeds weer zijn grenzen
verlegde maakte voor mij ‘het hem helpen en steunen’ erg gemakkelijk. Ja,bijna
plezierig, ware het niet dat hij ernstig ziek was. Toen onze moeder, nu dertien
jaar geleden, overleed was ik als oudste uit het gezin degene die ‘iets bij
haar crematie zou zeggen’. Bennie zei toen bij die gelegenheid “Theo, jij doet
het, als je niet verder kunt neem ik het van je over”. Mijn toespraak gisteren
bij Bennie’s begrafenis ben ik begonnen met het memoreren van dit aanbod van
hem toendertijd. Hij was er nu ook, kon het niet overnemen en ik heb het nét
gered. Vanochtend heb ik een foto van zijn graf gemaakt. [zie foto’s]
'Donderdag
24 augustus 2006
Paul Fentener van Vlissingen is overleden. Aan kanker op 65-jarige leeftijd.
Voorpaginanieuws bij het Dagblad van het Noorden. Hij was puissant rijk –plm 2
miljard euro- en o.m. weldoener van het
Groninger studenten corps Vindicat. Op dezelfde voorpagina staat dat HEMA
condooms gaat verkopen. De winkelketen heeft het condoom daarvoor speciaal
verpakt in een naaisetje, voorzien van
de tekst ‘Ouderwets naaien in een
nieuwerwets jasje’. Ik kan mij nog herinneren dat vlak na WOII -1946 of zo- in
Nederland een liedje over de feestvreugde na afloop van de duitse bezetting op
de radio te horen was waarvan een regel luidde: ‘heel de wereld zoop en
naaide’. Daar is toen heel –preuts- Nederland over heen gevallen.
Dinsdag 12
september 2006
Waarover ik van anderen al eerder horrorstories had gehoord, overkwam mij nu:
enkele dagen terug, tijdens het schrijven van een e-mail op mijn laptop sloeg
het scherm op zwart. Zwart, gewoon zwart. [In computertaal heet het, geloof ik,
blank] De computer afzetten kan dan nog alleen maar door minstens 4 seconden op
de uitknop te drukken of, zoals dat ook wel heet in verband met regeringen in
crisis of apparatuur waarmee ernstig zieke mensen in leven worden gehouden, de
stekker er uit trekken. Alle trucjes mijnerzijds daarna om de laptop weer aan
de gang te krijgen helpen niet en het proces van ''ontwenning'' begint. Geen
e-mail, geen free-cell, geen internet kranten geen websites van anderen
bijlezen. Maar Nova, NOS Nieuws, Netwerk, Pauw en Witteman gaan gewoon door,
zij het op verschillende netten en tijden. De NRC met de scrypto komt ook
gewoon in de bus en de maaltijden van Mineke blijven van superieure kwaliteit.
Er zijn nog een paar prachtige zomerdagen en de twijfel rond een eventuele
zwangerschap van Marion de Hondt van het NOS-weer blijft. .Ik heb een redelijk
ontwikkeld technisch inzicht maar ten aanzien van computers lever ik mij uit
aan deskundigen. De computerdokter in Haren kijkt zorgelijk maar belooft een
onderzoek en geeft mij bij wijze van geruststelling al vast een brochure over
nieuwe laptops mee. Via een kunstgreep op de laptop van Mineke komt dit stuk op
mijn eigen site. Wordt vervolgd.
Woensdag
20 september 2006
Landen in Spanje bij Stijn op La Higuera. De –mijn- laptop is niet meegereisd.
De diagnose van de computerdokter luidde: iets mis met het moederbord wat ik
niet zelf kan repareren. Vervanging van het moederbord is noodzakelijk. De
gegevens op de harde schijf zijn nog beschikbaar.Hij trof een zoetige
substantie op het moederbord aan –misschien een glas appelsap over het
toetsenbord uitgestort?- wat de storing vermoedelijk heeft veroorzaakt. De
daaraan verbonden kosten maken de overweging om een nieuwe laptop aan te
schaffen realistisch en economisch verantwoord. Het is wel even wennen en in
Spanje ben ik aangewezen op de computer van Stijn en/of een internetcafé. Maar
ik zit wel zonder e-mail adressen. Het boeken lezen, wijn drinken en ouwehoeren
krijgt nu nog meer aandacht en tijd. Ik denk dat ik ga ontdekken dat er leven
is zonder lap-top. Ik lees nu “Het zijn net mensen” van Joris Luyendijk. Hij
schrijft over zijn tijd in het midden oosten als dagblad correspondent. Veel
van wat hij meldt is herkenbaar: ik woonde er zelf ooit ook een tijdje.
Vrijdag 22
september 2006
Het boek van Luyendijk, ¨Het zijn net mensen¨, was een plezier om te lezen.
Eigenlijk zou elke journaal-kijker in Nederland dit boek vooraf moeten lezen.
Het maakt helder dat het nieuws wat je te zien krijgt gefilterd, geënsceneerd,
gekocht en nog veel meer is, behalve de TOTALE realiteit. In mijn herinnering
kwam de periode in het begin van de 60-er jaren in Nigeria, waar ik toen woonde
en werkte, toen de generaals direct na de onafhankelijkheid zich begonnen te
roeren. Het nieuws wat we toen tijdens een verlofperiode in Nederland te zien
kregen verschilde ernstig van wat wij in Nigeria zagen. Luyendijk`s boek
bevestigt die constatering. Ik begrijp zo langzamerhand ook wel dat het niet
anders kan. Ik weet nu dat ik bij het zien van beelden met het verhaal op de TV
moet denken dat het maar één kant is. En dat de huilende moeder vanwege haar dode
kind –hoe afschuwelijk op zichzelf dan ook- haar verhaal al vele malen vertelde
voor vele TV-ploegen en evenveel geld.
Ik kreeg een Volkskrant in handen en las de ¨verkiezingstroonrede¨ van
Balkenende. En de voorspelbare reacties van Marijnissen c.s. Het gaat goed in
Nederland. Donner en Dekker opgestapt. Vanwege de Schipholbrand? Vanwege het
Van Vollenhoven-rapport? Of vanwege wat wij in de media te zien en te horen
krijgen? Ik kijk uit naar de verkiezingen in November aanstaande.
In Spanje, of althans in Altea en Callosa d´en Sarria –ik verblijf hier in de
buurt- maakt men zich op voor het feest van de Moren en Christenen. Straten
worden versierd en tribunes opgericht. Ook een manier van herdenken. Luyendijk,
in zijn boek, gaat de tegenstellingen (Palestijnen, Christen, Joden, Arabieren
etc) niet uit de weg, en ik zal, als ik naar de optochten in Callosa ga kijken
zeker denken aan wat zijn kijk op de zaak is.
Leven zonder lap-top is mogelijk, ontdek ik de laatste dagen. De beschikbare
internet faciliteiten helpen hierbij.
Woensdag
27 september 2006
In TIME magazine stond recentlijk een artikel over een nieuw op handen zijnde
ontdekking met betrekking tot de zgn ¨dark ages¨. Dat betreft de periode direct
na de ¨big bang¨ die verondersteld wordt het begin van het heelal te zijn. Vele
biljoenen jaren geleden. Men weet niet precies wat er toen allemaal gebeurde en
verwacht nu via een telescoop op Hawai stelsels te ontdekken die invulling van
de kennis omtrent die periode betekenen. Afgezien of het van belang is voor de
huidige stand van zaken in en om de aardbol om zekerheid omtrent die periode te
hebben, kan ik mij wel de nieuwsgierigheid voorstellen van wetenschappers om
daar achter te komen. Het is dezelfde nieuwsgierigheid die ik tegenkom in het
boek ¨Het meten van de wereld¨door Daniel Kehlman. Het duurde enkele
hoofdstukken voor ik er achterkwam dat het een verhaal is over de
wetenschappers Gausz en Van Humboldt. Over hun nieuwsgierigheid naar het hoe en
waarom van de wereld waarbij je je wel dient te realiseren dat zij ruim een
eeuw geleden leefden en nieuwsgierig waren. Gausz bevredigt zijn
nieuwsgierigheid door reken en tekenwerk in zijn kamer en sporadische
waarnemingen buitenshuis. Hij krijgt veel erkenning en prestigieuze banen bij
allerlei universiteiten. Zijn naam is ook voor eeuwig verbonden aan de eenheid
van magneetveld sterkte. Von Humboldt bereist de wereld met muilezels, dragers
en boten. Hij beklimt bergen, bezoekt grotten en doorploegt bossen. Alles in
gezelschap van een maatje en –vooral- meetinstrumenten zoals daar –toen- waren
barometer(= ook hoogtemeter) , sextant, thermometer e.d. Barre omstandigheden
maar een enorme drang om door te zetten en te weten. Von Humboldt´s naam leeft
voort via de naam van een baai in de buurt van Californië. De avonturen worden
in het boek ietwat karikaturaal en humoristisch beschreven maar geven
desondanks een goede indruk. Een vergelijking van de instrumenten die men toen
had en nu heeft is nauwelijks zinvol. De nieuwsgierigheid is op hetzelfde
niveau en van de zelfde intensiteit gebleven.
Ik heb met betrekking tot de datering van de ´dark ages´ een fout(je) gemaakt.
De dark ages begonnen niet direct na de BIG BANG meer 400 miljoen jaren daarna.
Toen was de zaak, naar men aanneemt, voldoende afgekoeld en ontstond er van
alles. De BIG BANG wordt geschat plaats gevonden te hebben plm 13,7 biljoen
jaren geleden. (Dat is 13.700.000.000 jaar) Morgen ga ik als 76-jarige een
vriendin feliciteren met haar 60e verjaardag
Vrijdag 6
october 2006
Callossa d´en Sarria –het stadje dicht in de buurt voor boodschappen- staat in
het teken van de “ Christenen en de Moren”. Het jaarlijks weerkerende feest ter
herdenking van de herovering door de Christenen van een groot deel van Spanje
op de Moren. Waarna de moskeeën weer in cathedralen verbouwd worden etc.
Centraal staan de intochten van de Christenen en de Moren in de vorm van
optochten/processie op zaterdag en
zondag, Ik kijk er naar uit en ga kijken. (Zie ook: 10 october 2005 van dit
dagboek) Een heel ander dagboek wat ik zelf de afgelopen dagen las is “Alle
dagen laat” van Mensje van Keulen. Het is haar dagboek van het jaar 1976 wat nu
30 jaar later gepubliceerd is. Waarom ik en talloze anderen met mij een dagboek
bijhouden vind ik een moeilijk te beantwoorden vraag. Waarom een dagboek
gepubliceerd wordt is voor mij nog ingewikkelder. Heeft Mensje van Keulen dit
dagboek geschreven met de vooropgezette bedoeling om het te publiceren? Heeft
het lezen van andermans dagboek iets van bevredigen van een voyeuristische
behoefte? Is deze website een tussenvorm? Veel vragen: ik wil er eerst nog wat
over nadenken. Van Keulen´s dagboek, overigens, leest als een trein. Het gaat
over een jaar ook uit mijn verleden. Een jaar van Dries van Agt en het proces tegen
Menten. Maar ook een kijk in haar bestaan. Vechten, vreten en vrijen en maar
niet tot schrijven kunnen komen. Mijn laatste boek wat ik mij voornam tijdens
dit verblijf te lezen is “How we die” van een amerikaanse arts Sherwin B.
Nuland. Dat gaat dus over de toekomst. Ik heb vanochtend het voorwoord en de
verantwoording gelezen en kan bijna niet wachten met verder gaan.
Dinsdag 10
october 2006
Vandaag is de laatste dag van het feest van de Christenen en de Moren. Een
gezamenlijk in(op)tocht van Christianos i Moros. Wat mij opvalt is het
uitgesproken feestelijke karakter en de toewijding waarmee iedereen deelneemt.
Dat ontroert mij. Het is een vergelijkbaar gevoel met wat ik had toen ik een
tijdje terug het bloemencorso in Eelde bezocht. Er is veel tijd gestoken in de
praalwagens in Eelde. Er is –kennelijk- veel tijd gestoken in de costuums.
Prachtig. Toch is het ook een demonstratie van hoe de Spanjaarden omgaan met
hun ´relatie´ met de Islam. Er is een tijd geweest dat aan het eind van de
Moren-intocht van een levensgrote pop die de profeet Mohammed voorstelde het
hoofd opgeblazen werd en in vuurwerk uiteen spatte. Vuurwerk speelt nog steeds
een grote rol tijdens de festiviteiten maar de profeet is uit het programma
geschrapt. Het lijkt er op dat de huidige viering van de herovering op de Moren
geen dreigbrieven, terreurmail en dergelijke oproept. (Zoals bijvoorbeeld na
die tekenstrip-toestand in Denemarken, een recente toespraak van de Paus en de
voorstelling in de Berlijnse Opera tijdens dewelke de afgehakte hoofden van
Boeddha, Jezus Christus en de profeet Mohammed getoond worden) Natuurlijk, het
zal er tijdens de reconquistado niet altijd even liefdevol aan toegegaan zijn.
Maar een woord als vernietiging, holocaust en genocide vallen niet. Ex-premier
van Spanje, Aznar, schijnt tijdens een toespraak in de Verenigde Staten wel het
woord ´excuses´ in de mond genomen hebben maar de publieke reacties daarop
maakten duidelijk dat er dan van beide zijden excuses gemaakt dienen te worden.
Dus blijft het hier in Al Andaluz, want zo heette het Iberisch Schiereiland ten
tijde van het Moren-regiem, bij een feestelijke herdenking en worden de
bouwkundige overblijfselen van die tijd (in bijv, Cordoba, Granada en Sevilla)
met veel zorg in stand gehouden.
¨How we
die¨, van Sherwin Nuland, gaat over heel wat anders. Daar kom ik later op terug.
Donderdag
19 oktober 2006
Ik ben terug in Nederland. Gisterenavond zag ik voor het eerst weer een TV
uitzending en werd in het Pauw-Witteman programma getracteerd op een discussie
tussen Premier Balkenende en Rapper Ali B. (Adriaan van Dis mocht af en toe ook
wat zeggen) Prachtig: ik ben met een klap weer met beide benen op de grond in
Nederland!
’’ How We Die’’ heb ik uitgelezen en mij
voorgenomen het nogmaals te lezen. Indrukwekkende tekst. Wat mij opvalt is de
uiterste zorgvuldigheid waarmee Nuland zijn woorden kiest en zijn opvattingen
uit. Hij beschrijft gedetailleerd een aantal doodsoorzaken/aandoeningen als
medisch proces: Kanker, Alzheimer, AIDS, Hartaanval e.d. Ook zelfmoord, euthanasie en ongelukken met
dodelijke afloop komen aan de orde. Tot zijn verbazing –hij is medicus- wordt
‘’ ouderdom’’ niet officieel als doodsoorzaak erkend door o.m. het Amerikaanse
bureau voor de Statistiek. Maar Nuland komt het dichtst bij mijn eigen leven en
dood als hij schrijft over The Riddle. Ik weet geen directe vertaling naar het
nederlands maar hij bedoelt het proces van symptomen, tests, diagnose en
behandelingsstrategie. Nuland schrijft: ik werd als dokter geheel door deze
procesgang in beslag genomen. De verleiding van The Riddle is sterk, zo sterk
dat ook ik wel eens voorbijgegaan ben aan het feit dat de Riddle in het belang
van de patient maar beter niet voltooid kan worden. Einde citaat. Niet
voltooien van The Riddle. Kiezen voor de mededeling: uitbehandeld. Het ligt
allemaal dicht bij euthanasie. Nuland roemt in zijn boek de zorgvuldigheid als
onderdeel van de euthanasie situatie in Nederland. Als amerikaan spreekt hij
zich niet onomwonden uit voor euthanasie, maar het zit er dicht bij. Als dokter
moet je je afvragen waar je mee bezig bent als je de zoveelste ‘’andere’’ behandeling uit de kast haalt om een
patient/een leven te redden wat niet te redden is. Dat weet je als dokter ook!
Met
betrekking tot kankerpatienten, zegt Nuland, is een zeer krachtig aspect van
het gehele proces van dood zullen gaan de bewuste dan wel onbewuste
‘’ontkenning’’. Hij heeft bewondering voor de benadering van Kubler Ross via de
stadia waarin de patient verkeert nadat hij/zij hoort van het terminale karakter
van de ziekte, te beginnen met de ontkenning. Helaas, zegt Nuland, is het mijn
ervaring dat velen nimmer voorbij het stadium van ontkenning (kunnen)komen.
Ontkenning helpt op korte termijn terwijl het tegelijkertijd belemmert. Het
maakt het kiezen van de ‘’beste’’ optie moeilijk. Een helder begrip van het
ziekteproces –wat zou kunnen helpen- wordt bemoeilijkt omdat ontkenning in de
weg staat.
Het
laatste hoofdstuk in zijn boek heet ‘’ The Lessons Learned”. Dat gaat over de
waardigheid (dignity) in dood gaan. En over de hoop die je als dokter aan de
patient kunt –en zou moeten- geven dat hij/zij makkelijk/rustig en niet
‘’alleen’’ dood zal gaan. Ik heb de wet
meermalen overtreden door de dood van een patient te vergemakkelijken omdat ik
anders die belofte, die ik direct of indirect deed, niet zou kunnen nakomen,
zegt Nuland.
Als ik, Theo Voors, over mijn eigen dood en
doodgaan nadenk loop ik direct op tegen mijn angst om afhankelijk te zijn. Ik
kan slecht tegen pijn en ‘’niet goed functioneren’’. De nauwkeurige
beschrijvingen van wat er allemaal kan en niet kan in dit boek hebben mij wel
‘’geholpen’’. Het lijkt wel alsof het allemaal minder erg is. Maar wat ik
allemaal ga denken, voelen en doen weet ik pas zeker als het zover is.
Gisterenavond in NOVA: Minister Zalm(VVD), Minister Wijn(CDA), Kamerlid
Krone(PvdA) en Kamerlid Vendrik(Groen Links) ‘’aan het woord’’ over de doorberekeningen van het Centraal
Planbureau. Vreselijk!! In de rede
vallen. Door elkaar heen praten. Altijd op wat anders ingaan. Kakelen en
kissebissen. Als er ook maar een zwevende kiezer in Nederland is die door deze
vertoning wat minder zwevend is geworden zou mij dat verbazen. Net kwetterende
kinderen in een speelkwartier op de speelplaats die vaststellen of ze gaan
touwtje springen dan wel verstoppertje. Tussen deze activiteiten is geen
compromis mogelijk. Tussen partijprogramma’’s op weg naar een
regeringsverklaring gelukkig wel.
Dinsdag 7
november 2006
3 gasten bij Pauw en Witteman: advocaat Knoops,die betrokken gaat worden bij
het hoger beroep van Saddam Hoessein, minister Rita Verdonk en de friezin onder
wiens leiding de paarden van de ‘dobbe’ bij Marrum gelokt en gered werden. Bij
wijze van inleiding worden eerst Knoops en daarna Rita Verdonk uitgebreid
gevraagd naar hun reactie op de doodstraf-eis voor Saddam Hoessein. Natuurlijk
krijgt Balkenende van beiden een draai
om zijn oren vanwege ZIJN positieve reactie in een eerder TV programma. Dan krijgen
het paardenepos bij Marrum en de friezin die daarbij een vooraanstaande rol
speelde de aandacht via een clip en een directe vraag hoe dat allemaal wel in
zijn werk ging. Ik vraag mij af wat er gebeurd zou zijn als de friezin haar
antwoord begonnen was met de vraag “Wilt U ook mijn reactie op de doodstraf
voor Saddam Hoessein horen?”
Afgelopen zondag woon ik samen met mijn kleinzoon Jonas in de Arena
voetbaltempel de wedstrijd Ajax-FC Twente bij. Jonas is Ajax-fan, we zitten in
een vak met vele honderden andere Ajax-fanaten en voetbalspecialisten. Petjes,
shirtjes en dassen: het is allemaal Ajax. Bij het spelen van het Ajax-lied
voorafgaande aan de wedstrijd staat het hele stadion als een man op en zingt
mee. Met de rolstoeltoeschouwers aan de rand van het veld ben ik waarschijnlijk
de enige die blijft zitten. Onvoorstelbare hoeveel heden bier, cola, chips,
hotdogs en pizza-slices worden de tribunes op gesleept. Een belevenis, een
wereld apart. Het is de derde keer in mijn leven dat ik in een stadion een
voetbalwedstrijd bijwoon. Ik probeer mij voor te stellen hoe –vooral- de
spelers zich voelen als ze het veld opkomen. Duizenden mensen op de tribunes
hebben verwachtingen over wat zich op het veld gaat afspelen. Opeens kan ik mij
wat voorstellen bij de soms gigantische salarissen van de voetballers. (Kijkend
naar een voetbalwedstrijd op de televisie heb ik dat nimmer ervaren) Onze
toegangskaarten kostten € 30 per stuk! Ik heb andere waar voor mijn geld
gekregen dan de vele Ajax-supporters: uitslag 1-1.
Op maandag daaraanvolgend bezoek ik met Mineke de nationale kunst- en
antiekbeurs “pAn” in de RAI in Amsterdam. Mineke dient voor het binnengaan haar
handtas aan een inspectie te laten onderwerpen. Eenmaal binnen: serene rust.
Een ‘’strijkje’’ wat stemmige muziek ten
gehore brengt. Vele bezoekers en bezoeksters gekleed in ‘’pak’’ en chique
jurken. Vloerkleden, hier en daar een brasserie voor een kop koffie met een
stuk appeltaart en galeriehouders rondstappend tussen een deel van hun
collectie. Kunst in de breedste zin van het woord. Hier en daar gefluisterde
commentaren. Ik kijk naar een ‘Helmantel-stilleven” met een prijskaartje van
€60.000. Een antiek Brequet-horloge voor € 12.000.
Als ik in de avond bij mijn dochter Karen een heerlijke spinazie-taart eet lees
ik, terwijl zij in de keuken is, in de krant dat afgelopen zondag, toen ik in
de Arena zat, in den Haag een voetbalwedstrijd is gestaakt door de
scheidsrechter omdat het thuis-publiek uit onvrede het veld opstormde. Men was
het niet eens met de vertoning op het veld. (ADO, de thuisclub, stond met 0-3
achter)
En morgen, woensdag 22 november, gaat drie-kwart van Nederland (ook de Arena-
en pAn-bezoekers) weer naar de stembus om vast te stellen hoe het nu verder
moet met de vergrijzing, hypotheekrenteaftrek,
asielbeleid, milieu, witte- en zwarte scholen en nog zo wat.
Zondag
3 december 2006
In ‘Buitenhof’ op TV zie ik een Groenlinks Europarlementarier (Joost Lagendijk,
hij is getrouwd met een turkse vrouw) in discussie met een PvdA 2e-kamerlid
(Frans Timmermans) over “Met Turkye wel of niet doorpraten over toelating
tot de EU?”. Het debat krijgt het bedenkelijke
wellis-nietis-zwarte-pieten-niveau van een verkiezingsdebat en ik raak niet van
mijn vooringenomen opvatting af. De betrokkenheid van de debaters is wel
duidelijk. Dan schakelt het programma in een keer over naar Mevrouw Dr.Imke
Pater, internationaal vermaard hoogleraar astronomie in Californie, die voor
enkele maanden per jaar aan de TU in Delft gaat werken. Met ‘Cyprus’ uit het
Turkye debat nog in mijn oren zie ik de planeet Saturnus op het scherm met de
ringen er omheen. Mevrouw Pater legt uit dat dit jaar belangrijk is voor de
astronomen want de ringen zijn dan van de zijkant te zien, iets wat maar eens
per 42 jaar vanaf de aarde mogelijk is. Op de vraag waarom dit nou van belang
is: “we zijn gewoon nieuwsgierig en het is leuk om te weten net als naar muziek
luisteren of naar kunst kijken”. Ook haar betrokkenheid is duidelijk. Na afloop
van de uitzending mag ik voor Mineke de was ophangen –het leven gaat door- en
stel vast dat ik weer langdurig in de emmer met wasknijpers zoek naar dezelfde
wasknijper, want ik vind het zo leuk om alle handdoeken met gelijke wasknijpers
op te hangen. Houten exemplaren dan wel van plastic maar in dat laatste geval
wel van dezelfde kleur. Dat is wel wat anders dan EU vliegtuigen op Cyprus
toelaten of Saturnus ringen van de zijkant fotograferen maar mijn betrokkenheid
moge blijken uit de energie die ik stop
iZondag
17 december 2006
3 maanden geleden –zie mijn bijdrage van 12 september- ging het scherm van mijn
laptop op zwart. Gisteren ging de telefoon in Zuidlaren en de winkel, waar ik
ooit de laptop kocht (voor € 1800) en die de reparatie verzorgde, was aan de
lijn om mee te delen dat mijn laptop per koerier van de reparateur bij hun
bezorgd was. Ik zit nu met het gerepareerde instrument deze bijdrage aan het
journaal te verzorgen. Halleluja! Reparatiekosten € 522,47 (inclusief btw) en
ik kan er alleen maar mee overweg door dat af te zetten tegen de aanschafprijs
van een vergelijkbaar nieuw apparaat. € 1200.00. Waarom het zolang geduurd
heeft? De winkel in Groningen wordt aangestuurd door hun hoofdkantoor in Zwolle
en dat heeft weer een contract met computer-reparatie bedrijf in
Rotterdam en die zijn op hun beurt weer afhankelijk van de
onderdelenvoorziening van de fabrikant enzovoort enzovoort. Als er dan ergens
in die keten iets mis gaat……..
Is er leven zonder laptop? Dat moge blijken uit mijn bijdragen aan dit journaal
gedurende de periode van (partieële)abstinentie. En je zou ook kunnen vragen:
is er leven zonder stofzuiger?
Van 25 December tot en met 20 Maart 2007 waren we in Australië. Zie
voor een verslag het Australië archief.
Dinsdagavond 27 maart 2007
Ik heb vandaag het dagboek van onze 2e Australië reis ‘verhuisd’
naar het Australië archief en het tegelijkertijd in strikt chronologische
volgorde gezet. Leuk daarbij is dat ik zo hier en daar stukken teruglees en
weer helemaal blij wordt vanwege de prachtige tijd in een prachtig land met
mensen die trots zijn op waar ze wonen.
Vrijdag 30
maart 2007
De roze strippen voor [o.m.] ouderen in het openbaar vervoer zijn duurder
geworden. 15 strippen kosten nu €4,50 in plaats van €4,40 vorig jaar. Dat is
een verhoging van ruim 2%
Dinsdag 3
april 2007
De riolering is verstopt. Twee stoere mannen van de gemeente komen langs met
gezichtsuitdrukkingen van “hier zijn de dokters, waar is uw water”.
Handschoenen met kappen tot aan de oksels, een hogedruk spuit [100 bar vertelt
hij trots] en de file van keutels in de buis is snel opgelost. Bij een kop
koffie vraag ik hoe ze in dit werk terechtkwamen. Antwoord: “ik heb 25 jaar een
vuilniswagen gereden en dat werd geprivatiseerd naar SITA. Maar dit is ook leuk
werk. De mensen zitten bijna letterlijk in de stront en ik help ze eruit. Daar
worden ze echt blij van”. [100 woorden]
Donderdag
12 april 2007
Ik las het boek “The God Delusion” van Richard Dawkins. Dawkins is overtuigd
atheïst en legt in het boek uit waarom [Nederlandse vertaling: “God als
misvatting”]. Fascinerend boek, mede omdat ik veel herkende. Dawkins heeft dus
niks op met religie en in zijn voorwoord vertelt hij dat De Britse Televisie
hem vorig jaar vroeg een documentaire “Root of all evil?” te presenteren. Hij
was niet gecharmeerd van de titel want religie is ‘not the root of all
evil’. Wél van het ‘promotie-plaatje’: daarop was de skyline van Manhattan te
zien MET de Twin Towers. Ondertitel: ‘Imagine a world without religion’.
[100 woorden]
Mineke en
ik ‘doen’ vanwege het prachtige weer een ‘struun-route’ door het gebied rond
Winsum. Weidse ruimte. We komen langs Aduarderzijl, waar het Aduarderdiep in
het Reitdiep uitstroomt. Aan de rand van het dorp wacht ons een verrassing. In
een pand, ’t Waarhuis geheten, is een expositie aangekondigd. Binnen is,
behalve de expositie, nog veel meer: kijk maar op www.waarhuis.nl . Wat mij raakt is de ingetogen sfeer. En
dat zomaar in die uitgestrektheid van het Groninger landschap. De
eigenares/bewoonster vertelt mij dat er ook ‘getrouwd kan worden’. Het is
officieel ‘een huis der gemeente’. Met een aanlegsteiger voor de huwelijksboot!
[100 woorden]
De NRC kopte gisterenavond “In ziekenhuis 1 op 25 doden door fouten arts”.
Jaarlijks overlijden 1735 patiënten door medische fouten. Ofwel 4,1 % van
het totaal aan ziekenhuis-doden. Het staat allemaal in een degelijk deskundig
rapport. Op pagina 3 van de krant enkele ‘horror-stories’ [uiteraard!] en
‘dat er wat aan gedaan moet worden’ [uiteraard!]: “wat 20 jaar geleden goed
genoeg was is dat nu niet meer”. Ik denk niet dat het aantal
alcohol-verkeersdoden ooit op nul zal komen en evenmin dat die 1735 er 0 zullen
worden. Maar ja: 1735 per jaar is bijna 5 per dag. Dus ook vandaag. [100
woorden]
Zondag 29
april 2007
[Kroon]prins Willem-Alexander is 40 jaar geworden. Historicus Giebels houdt in
de NRC met een artikel: “Een ceremonieel koningschap is beter voor vorst en
vaderland – en zeker voor Willem IV”, het koningschap tegen het licht.
Inleidende woorden: “De constitutionele monarchie staat in ons land op
gespannen voet met de parlementaire democratie. Aan die ongezonde situatie kan
een einde komen door de constitutionele monarchie van haar politieke rol te
ontdoen. En voor de vorst wordt het een stuk leuker”. Voor als het ooit tot
democratisch stemmen komt: verplicht leesvoer voor iedereen die ‘voors’
en ‘tegens’ eens duidelijk op een rijtje wil zien. [100 woorden]
Maandag 7
mei 2007
Afgelopen weekend was Pim Fortuyn prominent aanwezig in de ‘media’. In de NRC
komt Ari Versluis [ex-partner] aan het woord en kan de lezer een beeld
krijgen van ‘Pim Fortuyn privé’. Smeuïge verhalen over Fortuyn’s fantasie,
hedonisme en vreemdelingenangst. Op de televisie kijkt Felix Rottenberg terug
op Fortuyn als politicus en zoekt via een aantal bekende Nederlanders naar
‘blijvende effecten’ in de huidige politieke arena. Veel helderheid leverde de
antwoorden niet op. Het valt mij wél op dat de aanwezige politici nog steeds
hun eigen waarheid scheppen. Het ‘wellis-nietis’ met betrekking tot wat Fortuyn
gezegd zou hebben was prominent aanwezig. [100 woorden]
Woensdagavond
16 mei 2007
Aanstaande vrijdag vertrek ik voor enkele weken naar mijn vriend Stijn die in
Spanje woont op ‘zijn’
Maandag 21
mei 2007
Binnenkort zijn hier in Spanje gemeenteraadsverkiezingen. Het gebruikelijke
beeld op straat: pasfoto-posters met gezichten van politici, spandoeken,
groepen mensen gekleed in de kleur van hun politieke partij en af en toe een
auto met blèrende geluidsinstallatie. Vier jaar geleden waren er ook
verkiezingen, was ik ook hier en vond toen ook al dat hoewel zo’n dertig jaar
geleden dictator Franco met zijn Guardia Civil als sterke arm hier de dienst
uitmaakte, Spanje toch maar een functionerende democratie en lid van EU is
geworden. En 4 jaar terug zei ik ook al: daar kunnen ze in Turkije nog wat van
leren! [100 woorden]
Donderdag
24 mei 2007
In Spanje wonen ‘immigranten’ uit veel Europeese landen. Enkelen zijn
verkiesbaar voor gemeenteraden. Hebben zij een dubbele
nationaliteit en paspoort? Navraag bij autochtone Spanjaarden leert dat
die dubbele paspoortsituatie ‘geen issue’ is. Het gekrakeel van Wilders m.b.t.
deze situatie in Nederland lijkt dan ook niet meer te zijn dan het is: gekrakeel.
Bovendien is onze Nederlandse democratie een vorm van gestructureerd
wantrouwen. Als Aboutaleb –of Albayrak- hun belangen niet uit elkaar lijken te
kunnen houden worden ze in de Tweede kamer ter verantwoording geroepen en
het wantrouwen al dan niet omgezet in vertrouwen. Wat mij betreft beginnen we
met vertrouwen. [100 woorden]
De PP [Partido Popular, rechts van het midden] heeft onder hun motto: “Hechos,
no palabras´[Geen woorden, maar daden] in de afgelopen zittingsperiode als partij
in het gemeentebestuur van
Dinsdag 5
juni 2007
Gisteren kreeg ik de NRC en de nrc.next in handen met ‘alles’ over de donorshow
van BNN. Ben ik nu op de hoogte? En waarvan dan wel? Het probleem is, volgens
mij, een tekort aan donornieren. De ophef ontstaat over de wijze waarop BNN er
iets aan wil doen. De meningen daarover -divers en wereldwijd- afschuw en
bewondering. Of die tienduizenden reactieformulieren meer donornieren gaan
opleveren komen we pas later achter. Wat mij betreft zou iedere stemgerechtigde
Nederlander, indien nodig, een donornier kunnen/mogen krijgen mits hij/zij een
donorcodicil heeft ingevuld op het moment dat hij/zij voor het eerst gaat
stemmen. [100 woorden]
Donderdag
7 juni 2007
Vandaag was ik in de –gloednieuwe- gemeente-bibliotheek van La Nucia [zie zondag
27 mei 2007] In de ruime zaal met infobalie, leestafels en een deel van
de collectie boeken staat tegen een muur een tiental computers waar je kunt
internetten. Gratis, je naam invullen en een handtekening op een formulier wat
je aan de infobalie uitgereikt krijgt is voldoende. [In Callosa betaal ik €
0,50 per 20 minuten in de plaatselijke, wat nauwe, bell-shop] . Ik ben onder de
indruk van de ruimte en snelle breedband-verbinding. Service van de
gemeente La Nucia. Zou de PSOE hier ook bezwaar tegen hebben? [100 woorden]
Vrijdag 8
juni 2007
Plooistoelen in de nisperosboomgaard. Het woord plooistoel vernam ik gisteren
van Juultje die samen met echtgenoot François een nisperosboomgaard bezit [en
gaat bewonen]. Er staat nu alvast een caravan met aanhangsels en samen met de
nisperosbomen vormde die het decor van een avondmaaltijd waarvoor ik was
uitgenodigd. Het woord plooistoel betekent vouwstoel en daar zat ik op. Nispero
is een uit Azië overgebrachte vrucht [Eriobotrya japonica] die hier in de
omgeving van Guadelest goed gedijt. Hij lijkt nog het meest op een abrikoos.
Bovenal was het een verrukkelijke avond met een prima maal, boeiende disgenoten
en ook een hoorbare stilte. [100 woorden]
Op een terrasje aan de boulevard in Altea zit ik met een kop koffie onder een
parasol de krant te lezen. Schuin tegenover mij twee vrouwen, ook aan de koffie
onder een andere parasol, in gesprek. Beiden dragen een zonnebril en
converseren met elkaar dwars door de zonnebril heen. De zonnebril zit dus niet
bovenop hun hoofd begraven in een kapsel, hangt ook niet met één veer in hun
decolleté tussen hun borsten en evenmin aan een touwtje aan hun nek. Het is net
als aan een spreekwoordelijke ontbijttafel: pa leest krant en ma praat dwars
door de krant heen. [100 woorden]
Vrijdag 15 juni 2007
Leerlingen van de Waldorfschool in Benidorm [ www.escuela-waldorf.org ] verzorgden
vanavond een theateravond in La Nucia met twee stukken: Het griekse drama
Prometheus en een musical-versie van Robin Hood. Plus drie Keniaanse dansen als
toegift. Er werd uitsluitend Spaans gesproken. De Waldorfschool ontleent zijn
naam aan de sigarenfabrikant die voor de kinderen van zijn werknemers een
school stichtte gebaseerd op de onderwijsfilosofie van Rudolf Steiner. Plm 50
leerlingen doen mee en daarvan komt de helft uit gezinnen met ouders van 9
verschillende nationaliteiten. Inzet en toewijding van allen straalde van het
toneel af. Alles bijeen voor mij een emotionele happening. [100 woorden]
Zaterdag
16 juni 2007
Binnenkort ga ik weer terug naar Nederland. Van mijn voornemens –zie 16 mei -
is het boeken lezen kwantitatief in de verdrukking gekomen. Kwalitatief ben ik
blij kennis gemaakt te hebben met António Lobo Antunes als schrijver. Het boek
gaat over de Anjer-revolutie in Portugal [1974 vorige eeuw]. Fado Alexandrino
is de verzamelnaam van politieke linkse groeperingen die na de –bloedeloze-
revolutie wat van Portugal dachten te maken. Animositeit en gekissebis. Het
boek beschrijft de gevoelens, gedachten en belevingen van een vijftal
militairen gedurende deze periode. De ‘manier waarop’ is voor mij het meest
fascinerende aspect van het boek gebleken.[100 woorden]
Woensdag 20 juni 2007
Begin langzaamaan weer in het ‘holland-ritme’ mee te draaien. De reis van de
‘voordeur’ van La Higuera tot mijn voordeur in Bilthoven duurde afgelopen
maandag precies 8 uur. En dan leef ik verder in het land van Albert Heyn en
Clairy Polak en krijg te maken met de ‘100 snuffeldagen’ van het kabinet
uitmondend in een brochure of rapport. Daarover wordt binnen het parlement
verschillend gedacht. Ik vraag mij af waarom er 100 dagen voor gekozen zijn.
Zit er ‘deep-down’ hetzelfde achter als mijn momentele exercitie om, als ik
ergens iets van vind, dat ook in 100 woorden te zeggen? [100 woorden]
Donderdag 28 juni 2007
Een studente aan de Rijksuniversiteit Groningen wil, in zwarte niqaab gehuld,
tentamen doen. Het faculteitsbestuur wil dat zij haar sluier afdoet terwijl het
universiteitsbestuur voor de identificatie een vrouwelijke surveillant regelt.
Opschudding alom. Vrijheid van godsdienst (uitdragen)? De Hoge Raad oordeelde
in 1960 dat godsdienstvrijheid nog niet betekent dat wettelijke voorschriften
daaraan getoetst mogen worden. Ik heb ooit in Saoedie-Arabië –letterlijk- voor
Sinterklaas gespeeld. Het kruis op mijn mijter mocht niet. Het werd een leuk
feest met een streep ipv kruis. Onze studente kan ook slagen als ze haar
tentamen zonder niqaab aflegt. Wie zoekt wiens grenzen op en waarom? [100 woorden]
Zaterdag 7
juli 2007
Een rechtenstudente –van Turks-Koerdische achtergrond met nederlands paspoort-
wordt door haar [ex]man op het station Alkmaar doodgeschoten. De dader slaat
daarna de hand aan zichzelf. Huiselijk geweld, echtscheiding, eerwraak: in die
volgorde. “Hij wilde haar niet doden maar kon de familiedruk niet aan, eerwraak
is een Nederlands probleem geworden” schrijft Renate van der Zee in het Dagblad
van het Noorden. Ik zou die laatste formulering liever wijzigen in ‘Nederlandse
rechters hebben er een probleem bij’. Te verwachten is dat die cultuurgebonden
druk als verzachtende omstandigheid aangevoerd gaat worden. En voor je het weet
veroordeel je de cultuur ipv de dader! [100 woorden]
Woensdag
11 juli 2007
Eind 1990 stelt een cardioloog vanwege klemmende pijn in mijn borst angina
pectoris vast. Oorzaak: licht vernauwde kransslagader. Sinds die tijd gebruik
ik, dagelijks, preventief medicijnen. Eens per 2 jaar zie ik de cardioloog [en
hij mij] voor controle. Zo ook vorige week. Een lichte afwijking in het
hartfilmpje [electrocardiogram] leidt tot de vervanging van één medicijn door
een ander om de kans op trombose te minimaliseren. Aspirine eruit, Sintrom
erin, inclusief bloedprikken bij de trombosedienst. Tijdens de uitleg door de
cardioloog komt er een goed, warm gevoel door mij heen. Klassiek(?) voorbeeld
van “thuisgevoel”: mijn moeder gebruikte ook Sintrom. [100 woorden]
Zaterdag
14 juli 2007
Nou is er weer een docente ontslagen omdat ze –vanwege haar religie- weigert
mannen de hand te schudden! “Handen schudden ervaar ik als seksuele
intimidatie”, zegt zij ter verdediging. Geert Wilders wil de burka verbieden.
CDA eigenlijk ook maar dan moet er ‘gezichtsbedekkende kleding’ in de wet
staan. [Vallen daar moderne zonnebrillen onder?] Waar zijn we mee bezig?
Waar zijn we bang voor? Er is een gedragscode in de maak. Die kan als
hulpmiddel dienen om iemand te overtuigen dat er situaties zijn waarin
religieuze overtuiging ondergeschikt is aan hoe wij in Nederland met elkaar
omgaan. Zou het helpen? [100 woorden]
Profvoetballer Arjen Robben ‘verhuist’ van Chelsea naar Real Madrid.
Transfersom: plm € 23 000 000. Omdat het een grensoverschrijdende transfer is
krijgen vroegere voetbalverenigingen waar Arjan Robben ooit voetbalde, en waar
hij dus als het ware is opgeleid, op basis van een FIFA regel een zogenoemde
solidariteitsbijdrage. VV Bedum, [Provincie Groningen], staat het lieve
sommetje van € 50 000 te wachten. De voorzitter wordt voor de microfoon van
Radio Noord gevraagd wat ‘ze er mee gaan doen”. Antwoord:“We kunnen er leuke
dingen mee doen maar eerst gaan we het veilig wegzetten”. Het lijkt uit een
‘andere’ wereld te komen. [100 woorden]
Dinsdag 24
juli 2007
Afgelopen zondag ‘op de thee’ bij Cora in Hoorn. Zij is mijn schoonzus en sinds
1973 weduwe van mijn verongelukte broer Onno. We zitten in dezelfde kamer als
toen in juni 1973. Van hun drie kinderen –Yolanda, Maikel en Marie-Louise- is
bij toeval Maikel er ook. Maikel, inmiddels 37 en al ouder dan zijn vader ooit
werd, was 3 toen zijn vader stierf. Op een enkel feit na heeft hij geen
herinneringen daaraan. Voor mij staat, al pratende, de tijd stil. Maikel lijkt
uiterlijk, gebarend en sprekend op zijn vader. Onno zou trots op hem zijn. Een
emotionele gedachte. [100 woorden]
Maandag 30
juli 2007
Precies een jaar geleden, op 30 juli 2006, overleed mijn broer Bennie. Ik heb
zijn graf bezocht en overdacht hoe hij de laatste jaren van zijn leven
tegenover die meedogenloos slopende ziekte steeds weer zijn grenzen verlegde en
stoïcijns aanvaardde wat hem gewerd. Hijzelf noemde dat: “wat de Regie hem
bracht”. Het heeft mij terughoudend gemaakt ten aanzien van begrippen als
‘vrijwillige euthanasie’ en ‘trek de stekker er maar uit’. Er zijn meer
‘krachten’ aan het werk dan ik rationeel kan bevatten. Ik hoop voor mijzelf ‘te
mijner tijd’ deze gedachte nog eens helder voor mijn geest te kunnen krijgen.
[100 woorden]
Vrijdag 3
augustus 2007
Ik bezoek een uitvoering van Spanga Opera: “Gods videotheek”, pauze, “Samson en
Delilah”. Het verband -niet voor het oprapen- God’s rol in menselijke spagaten
tussen verleiding en overtuiging. Indrukwekkend theater. Vernuftige combinatie
van film, live orkest, toneel en zang. Spanga, het Verona van Weststellingwerf
noemen ze zichzelf, ligt halverwege Wolvega en Emmeloord. In een weiland een
tent met amfitheater zonder rugleuningen en een heuse orkestbak,
buffet-hapjestent en toiletwagens. Dineren –facultatief- buiten in het gras aan
houten banken met vastgespijkerde theedoeken ipv servetten. Ik heb een
vermoeden dat niet alleen het Verona-van-Weststellingwerf maar ook deze
padvinderachtige voedselverstrekking aantrekkelijk is voor velen. [100 woorden]
Woensdag 8
augustus 2007
Ehsan Jami, voorzitter van het steuncomité voor ex-moslims, is op straat gemolesteerd
vanwege zijn kritische uitspraken over de Koran waarin o.m. het slaan van
onwillige echtgenotes is toegestaan. Ehsan Jami [22] is ook politicus en krijgt
nu extra persoonsbeveiliging. Even later een radio-interview met Bas v.d.Vlies,
nestor van de Tweede Kamer en SGP-fractievoorzitter. Hem wordt gevraagd naar de
doodstraf die de Bijbel toestaat. V.d.Vlies keert het Christendom hierom niet
de rug toe want, zo zegt hij: “het staat er wel in maar wij doen het niet!”.
Stel je voor: V.d.Vlies als voorzitter van een steuncomité voor ex-christenen
met extra persoonsbeveiliging.[100 woorden]
Zaterdag
11 augustus 2007
Geert Wilders, wil de Koran in Nederland verbieden want, zo zegt hij, het boek
zet aan tot haat, discriminatie etc. Hij wil de ‘islamisering’ van Nederland
stoppen, sterker nog, tot nul terugbrengen. Praktisch heel politiek Nederland
‘valt over hem heen’ en roept dingen die hij zelf natuurlijk ook kan bedenken.
Steeds als er weer iets langs komt dringt zich bij mij de vraag op “waar is
Geert Wilders bang voor?”. Ik zou willen dat hij op dezelfde manier als nu zijn
bezwaren naar de gemeenschap zijn angsten formuleert. Ik geef hem in overweging
het artikel van Enno Huy te lezen. [100 woorden]
Donderdag
16 augustus 2007
Een Nederlandse tiener neemt deel aan een wiskunde–olympiade en wint een prijs.
De berichtgeving in de media onlangs van deze uitzonderlijke prestatie is
beperkt maar legt wel een verband tussen de prestatie en het ß-gezinsklimaat
waarin de prijswinnaar opgroeide. Hoe anders enkele dagen terug: een
Nederlandse tiener overvalt een avondwinkelbediende en vermoordt hem. Extreem
buitensporig gedrag, veel media-aandacht: er moet iets gebeuren. Geen link naar
het gezin waar deze jongen opgroeide. Waarom in het gunstige geval wél en in
het ongunstige niet? Ik pleit voor strenger straffen en gedurende het totale
reïntegratie-traject van rechtswege verplichte gesprekken met de ouders. [100
woorden]
Zaterdag
25 augustus 2007
Op 24 augustus 2007 verjaart mijn broer Wim voor de 73e keer.
Bij wijze van ‘reünie’ [Wim’s woorden] nodigt hij broers en zusters plus
aanhang uit voor een lunch ergens op de Veluwe. En daar zitten we dan: leven en
liefde brachten ons in de afgelopen halve eeuw of zo bij elkaar. Met
afwisselende intensiteit leefden en leven we met elkaar mee. Kinderen en
carrières. Weduwe en ‘ex-en’. Voor- en tegenspoed. Na de lunch wandelen we naar
de hei. Het klerikale paars is, aflopend weliswaar, nog uitbundig aanwezig. De
zon schijnt: het voelt allemaal als een warm bad. Zomergasten bijeen. [100
woorden]
Maandag 27 augustus 2007
Gisteren verjaarde ik voor de 77e keer.
Zondag 2 september 2007k
Eergisteren besteedde ik aan “Een lek in het zwijgen: noise-“, de 27e
editie van Poëziezomer WATOU. [ www.poeziezomerswatou.be ] Watou ligt in de
buurt van Poveringe aan de Frans-Belgische grens. De organisatie afficheert
zich als ‘een Internationale tentoonstelling van hedendaagse beeldende kunst,
poézie en architectuur in vijf a-museale locaties binnen en buiten het
dorpscentrum van Watou”. Klopt! Geen woord teveel of te weinig. Dus: zelf gaan
kijken [en luisteren]. Advies: de verschillende suppoosten beschikken over
welkome achtergrondinformatie van de diverse kunstuitingen. Een prima dag en,
wat mij betreft, mooi meegenomen [door 3 vrouwen met veel affiniteit met het
gebodene aldaar]. [100 woorden]
Woensdag 5
september 2007
Vrijheid van religiekeuze, of en het aantal kinderen dat je ‘neemt’ kan
voor de gemeenschap consequenties hebben: echtpaar met 7-jarige gehandicapte
zoon verhuist van Assen naar Stadskanaal. De religieuze signatuur van de
speciale school aldaar strookt niet met die van de ouders. Dus betaalt
Stadskanaal € 30.000 taxikosten [dagelijks 2½ uur heen en weer naar
Assen]. Of zoals laatst in NOVA: Carmen’s ouders, 20+ met drugsverleden/heden
worden sinds 2 maanden vóór haar geboorte [ze is nu 5 maanden oud] begeleid
door hulpverleningsinstanties van schuldsanering via verslavings- tot
opvoedingsconsulent. Kosten kwamen in NOVA niet aan de orde maar laten
zich raden. [100 woorden]
Maandag 10 september 2007
De verdwijning van Madeleine, 4-jarig dochtertje van Britse ouders- uit een
appartement in Portugal is wereldnieuws. Bizarre wendingen zoals het plotseling
als verdacht aanmerken van de ouders door de Portugese politie leveren
speculaties en smeuïge berichten op voor de media. Bloedsporen in het
appartement. Ouders die eerst de media opzochten en nu weer verzoeken met rust
gelaten te worden. Bij mij komt boven de situatie rond de verdwijning van de
Amerikaanse tiener, Natalie Holloway, uit een hotel op Aruba. Ik hoor nog de
vader van de verdachte Joran van der Sloot op de Nederlandse televisie
uitleggen: “geen lijk, geen zaak”. [100 woorden]
Maandag
17 september 2007
De machtsstrijd tussen Mark Rutte en Rita Verdonk lijkt afgelopen zaterdag
beslecht. Een ‘afgetekende’ uitslag was het niet maar voldoende om mee door te
gaan. Coryfeeën en orakels kwamen aan het woord, een democratische stemming
vertaalde alles in begrijpbare cijfers. Strijdbijlen begraven en Mark Rutte kan
‘ertegenaan’ om de eenheid te herstellen. Zondag geeft Clairy Polak in
‘Buitenhof’ VVD orakel Wiegel nogmaals de gelegenheid zijn visie te etaleren.
Of dat goed is voor die zozeer gewenste eenheid betwijfel ik. Wel is het goed
voor Wiegel’s ego. “Ik ben al 25 jaar erelid, Mevrouw Polak” meldt hij ten
overvloede en ongevraagd. [100 woorden]
Woensdag
26 september 2007
Kop in de krant vanochtend: ‘Overleg VVD en Verdonk’. Voor ik de tekst lees
haal ik een vers brood. Dat blijkt €2.35 te kosten tegen €2.20 vorige
week. Ik ben gewaarschuwd via de krant en constateer dat de verhoging -7 %-
ongeveer is zoals ‘aangekondigd’. Thuis blijkt Verdonk in gesprek met een
drietal prominente VVD-ers. ALS dit contact iets oplevert dan hebben een aantal
egootjes moeten ‘inschikken’. Lijkt mij moeilijker dan de [in de media
veronderstelde] �ruil� tussen de PVDA en het kabinet[=CDA]: ‘Jullie geen
referendum, wij geen ontslagrechtversoepeling’. Broodprijs omhoog is nog
zakelijker en dus nog makkelijker. [100 woorden]
Woensdag 3
oktober 2007
Sinds februari wonen 36 dakloze verslaafden met ernstige psychiatrische
stoornissen in een ‘gesloten’ afdeling van GGZ Zuidwest Drenthe in Beilen. Ze
wonen/verblijven in een verbouwde zusterflat De Heuve. Het is de start van het
project “Duurzaam Verblijf” Volgens Dagblad vh Noorden zijn de omwonenden
niet allemaal even gelukkig met 36 junks als buren. Er is ook geen sprake van
kortstondige logeerpartijtjes: de behandeling is duurzaam. ‘Opnieuw leren
leven’ omschrijft psychiater Mulder het doel. Hij is een van op dit moment 60
fulltimers verbonden aan het project. Het budget bedraagt € 5 miljoen. Dat is €
139.000 per inwonende per jaar. [100 woorden]
Zondag 7 oktober 2007
De week van de democratie. Het 21 minuten.nl-rapport is verschenen waarin we
lezen hoe Nederlanders over [hun] democratie denken. [Internationaal scoren we
als Nederland niet slecht: We staan op de 3e plaats in een
onderzoek naar de kwaliteit van de democratie.] Veel aandacht van de media. De
TV gaat de straat op en vraagt mensen wat zij ervan denken. De antwoorden tonen
iets van een zinderende ontevredenheid: “ze zouden in Den Haag beter naar ons
moeten luisteren”. Ik denk omdat coalities nu eenmaal concessies nodig maken,
er beter uitgelegd moet worden dat regeringsprogramma’s er beduidend anders
uitzien dan de verkiezingsbeloften.[100 woorden]
Woensdag 16 oktober 2007
Het is alweer enkele dagen geleden dat ik belangstellenden toesprak tijdens de
crematie van mijn [laatste] broer Wim. [Zie mijn bijdrage van 25 augustus]
Wim’s leven stopte op woensdag 10 october na een ziekbed van enkele dagen. Een
verborgen longkanker openbaarde zich en toen was het snel voorbij. Wim was een
begenadigd scheikundeleraar en een even begenadigd bridger. Erelid van BCO,
zijn bridgeclub in Utrecht. De laatste 10 jaar van zijn leven [na scheikunde en
bridge] was hij getrouwd met Janny. Aangaande dat [zijn enige] huwelijk zei hij
ooit eens: “Ik ben zo gelukkig, dat ik jaloers ben op mijzelf” [100 woorden]
Zondag 28 oktober 2007
Dagboek schiet er bij in de laatste dagen. Er gebeuren dingen in en om mij heen
-dicht bij mij- waar ik over denken en met Mineke praten wil, alvorens ik er
over schrijf. Wim’s dood houdt mij meer bezig dan ik vermoedde. Eindigheid en
afscheid nemen van het leven. Zijn vrouw, Janny, heeft nauwelijks -enkele
dagen- afscheid kunnen nemen. Van een ander echtpaar �familie van Mineke-
hoorde ik dat bij de vrouw onbehandelbare alvleesklierkanker is geconstateerd.
Ik weet niet hoeveel tijd het echtpaar nog samen gegund is, maar hoe doe je dat
dan: bij elk ontbijt een stukje afscheid nemen? [100 woorden]
Zondag 3
november 2007
De onbehandelbare alvleesklier van Mineke’s nicht blijkt toch operabel te zijn.
De chirurg ziet mogelijkheden. Hoera!, denk ik dan. Doodvonnis vooralsnog
ingetrokken. Ik vertrek enigszins opgelucht naar vriend Stijn in Spanje. Stijn
heeft enkele -jonge- Spaanse vrienden te logeren en ik vraag gedurende het
gesprek naar hun gevoel met betrekking tot die nieuwe wet die zojuist
bekrachtigd is: -Memoria Historica- De wet beoogt een einde te maken aan
de ‘Franco-periode’, ja, in wat voor zin eigenlijk? De jongeren, allen geboren
nadat Franco het toneel verliet, reageren nauwelijks en komen niet veel verder
dan: “ja, ze gaan ook de straatnaamborden vervangen”. Dat Spanje in die ruim 35
jaar er na van een dictatuur tot een goed lopende democratie is omgevormd, realiseren
ze zich nauwelijks. Maar met sommige van hun ouders lijkt het anders te liggen.
Er zijn er die met weemoed aan die tijd terugdenken. Democratie is wellicht
voor iedereen ook niet alles.
Donderdag
15 november 2007
Even wat anders: op dinsdag 6 november jl besloot ik mijn sejour in Spanje af
te breken en terug te gaan naar huis. Ik voelde mij dermate beroerd dat blijven
geen plezier zou blijven. Via de huisarts kwam ik op vrijdag 9 november voor
onderzoek terecht in het Martiniziekenhuis in Groningen en daar werd snel
duidelijk: ik mocht niet meer naar huis: ze gingen mij behandelen. De
behandeling bestond uit plasmedicatie om overtollig vocht uit mijn lijf te
verwijderen en een tabletje om mijn op hol geslagen polsslag [140-150] naar
normale waarden [ 80 ] terug te brengen. Gisteren werd die doelstelling bereikt
en dus sliep ik die avond weer in mijn eigen bed. Hartfalen luidde de diagnose
in simpel Nederlands. Er zijn ongeveer 28 miljoen Europeanen met eenzelfde
diagnose. [www.heartfailurematters.org ] Hartfalen
komt er op neer dat het hart als rondpomper van bloed door het lijf niet meer
naar behoren functioneert. Dat kan een aantal en diverse oorzaken en gevolgen
hebben elk met een eigen behandelmethode. Maar één ding is duidelijk: genezen
is niet mogelijk. Je kunt er wel mee leren omgaan. Dus resteert: medicatie, de
bedreigende factoren in de gaten houden, het hart niet overbelasten en blijven
‘bewegen’. Deze praktische consequenties staan hier keurig en zakelijk op een
rij. Als ik mijn conditie tijdens de vervroegde terugreis uit Spanje vergelijk
met die nu ik deze bijdrage in mijn dagboek opneem dan zit daar 1000% [géén
typefout!] verbetering in naast een bewustzijn dat er ‘iets veranderd’ is: ik ben
lid geworden van de [spreekwoordelijke] ‘zwemclub voor senioren’.
Zondag 18
november 2007
Ingrid, buurvrouw en succesvol moeder van 3 studerende kinderen, vertelde
vanochtend dat het tot haar intense vreugde weer gelukt was mee te doen met de
jaarlijkse intocht van Sinterklaas. Dat meedoen bestaat voor haar uit
verzamelen in de molen bij het vertrekpunt, kopje koffie, schminken, verkleden
en dan ‘op pad’. Als één van de 40 Zwarte Pieten onder leiding van de
hoofd-zwarte-piet meelopen, dansen en springen in het gevolg van Sinterklaas en
communiceren met de vlaggetjes zwaaiende gelovigen. Dit jaar, zei ze verheugd,
was er voor haar voor het eerst zicht op ‘een vaste plaats’. Er is namelijk een
wachtlijst!!! [100 woorden]
Donderdag
29 november 2007
Scholieren gaan ‘de straat op’ om te protesteren tegen de 1040 uren norm.
Scholen moeten leerlingen minimaal 1040 uur per jaar les bieden. In wezen gaat
de discussie over of kwaliteit gegarandeerd kan worden door kwantiteit. In mijn
herinnering heb ik kinderen die met ouders tijdens de 2e
wereldoorlog in jappenkampen in Indië zaten en jaren onderwijs verloren. Na
terugkomst in Nederland haalden ze de drie of meer verloren jaren in 1½, 2 jaren in. Motivatie speelde toen een rol.
Nu lijkt het meer op ‘jong geleerd, oud gedaan’. Drinken, roken, seks, daar kan
staken ook nog wel bij! [100 woorden]
Dinsdag 4 december 2007
Doekle Terpstra bij Pauw & Witteman te gast voor uitleg bij zijn artikel in
Trouw waarin hij de opvatting van Geert Wilders dat de Koran verbrand moet
worden, ‘verwildering’ noemt. Een zware stem en een tsunami van woorden.
Witteman grijpt in en Herman van Veen, cabaratier en medegast, krijgt
gelegenheid zijn visie bekend te maken. Op mij maakt indruk de rustige,
weloverwogen wijze -met bijna even zware stem- waarmee van Veen zegt dat hij de
vrijheid van meningsuiting hoog heeft en de bal gespeeld moet worden in plaats
van de man. Perfect voorbeeld van ‘le ton qui faites la musique!! [100 woorden]
Donderdag 12 december 2007
Sloggi maakt reclame met: “4 halen, 3 betalen”. Voor mij reden 4 nieuwe
onderbroeken te kopen. Ik sta bij V&D in de massa -keurig in doosjes
verpakte- onderbroeken te zoeken naar merk en maat. Ze moeten wel een gulp
hebben. Een verkoopster komt met een glimlach vragen “of ze mij kan helpen”. Ik
meld maat en type en ze vist vrij snel een exemplaar op. “Maar die heeft geen
gulp” zeg ik aarzelend. Even later komt ze met een ander, spreidt het broekje
uit, steekt haar vinger door de gulpopening en zegt: “deze wel, maar is
misschien niet uw maat”. [100 woorden]
Zondag 16 december 2007
De politievakbonden vinden het CAO-bod van minister Ter Horst te laag en
besluiten tot acties. Ze winnen het kort geding en plannen daarnaast
vergaderingen [géén acties, dus] op zondag tijdens twee voetbaltoppers maar
beloven ‘uit te rukken’ als ‘de boel uit de hand loopt’. De burgemeesters van
Rotterdam en Amsterdam vinden dat ze desondanks de veiligheid op straat niet
kunnen garanderen en verbieden de wedstrijden. De KNVB is boos want
competitieschema’s en inkomsten lopen in de war. Een KNVB bobo adviseert de
minister publiekelijk die verwende jongetjes van de vakbonden geen dubbeltje
extra te geven. De vicieuze cirkel is rond.[100 woorden]
Zondag 23 december 2007
TIME-magazine van 24 december staat boordevol met ‘top-tien’ lijsten. Nicolas
en Cécilia Sarkozy scoren #1 op de lijst van beste scheidingenï. De overname
van ABN-AMRO door RBS-Fortis-Santander scoort #4 op de lijst van tien beste
business-deals. De editie sluit af met een artikel waarin de vraag gesteld
wordt: ‘waarom toch die top-tien hype aan het eind van het jaar?’. De
schrijver, James Poniewozik, geeft 10 antwoorden op rij. Zijn #1 antwoord:
“Omdat het een genummerde lijst is wordt het gelezen. Mensen lezen om
die reden alles hoe zinloos en stupide dan ook! Zo’n lijst zegt alleen iets
over de samensteller”. [100 woorden]
VAN 30
DECEMBER 2007 T/M 20 FEBRUARI 2008 REISDE IK MET MINEKE DOOR ZUID AFRIKA. [ZIE ZUID AFRIKA ARCHIEF]
Dinsdag
26 februari 2008
Gisterenavond bij Pauw en Witteman werd staatssecretaris Bussemaker [van o.m.
sport] ondervraagd over hoe zij [als regeringsvertegenwoordiger van een land
met 16 miljoen inwoners] de minister van sport van China [meer dan 1½ miljard
inwoners] had ‘onderhouden’ over de veronderstelde schending van mensenrechten
in zijn land. Als het mijn beurt is om te spreken zeg ik dat er zorgen zijn bij
de Nederlandse regering. Verder komt ze niet. Ik vind het naïef te
veronderstellen dat dit soort diplomatieke druk invloed zal hebben. China heeft
de Olympische Spelen en ook Nederlandse sporters gaan gebruikt worden als
pionnetjes in een Chinese PR-campagne.[100 woorden] Th.
Woensdag 5 maart 2008
Ik zit bij de kapper en wacht op mijn beurt. De mevrouw van de receptie heeft,
na consultatie van haar computerscherm gezegd dat ik direct geholpen kan
worden. Zoals altijd komt, al wachtende, het beeld langs van zo’n 70 jaar terug
waarin ik, als jochie op mijn beurt wachtte in een tot herenkapsalon omgebouwde
voorkamer van een woonhuis in de buurt van mijn ouderlijk huis. Nu krijg ik
koffie aangeboden. Dan komt een volgend personeelslid langs en vraagt: “moet U
ook gewassen worden?”. De routinematigheid van de vraag amuseert mij. Ik houd
de vraag “mijn haar bedoelt U” voor mij. [100 woorden] Th.
Zondag 16 maart 2008
Boekenweek. Ik hoor bij de ‘doelgroep’: ouderen. In de afgelopen week ben ik
‘voorgelicht’ door boekenbijlages, artikelen, advertenties en [semi]commercials
bij praatprogramma’s op TV. Ik koop
het boek van Louis Couperus [“Van oude menschen”], het essay van Renate
Dorrestein [‘Laat me niet alleen”] en een gedichtenbundel van Leo Vroman [“Nee,
nog niet dood”] Ik krijg het
boekenweekgeschenk en mag daarmee vandaag -zondag- zonder te betalen met het
openbaar vervoer reizen, mits ik het boekje kan tonen. Ik vraag mij af of er
bij deze ‘deal’ tussen de Spoorwegen en het Boekenweekcomité geld van de ene
naar de andere is gevloeid. [100 woorden]
Woensdag 19 maart 2008
Na het lezen van Renate Dorrestein’s essay voel ik mij gesteund in de manier
waarop ik bezig ben ouder te worden. Zij stelt vragen die ik herken en haar
mede worden ingegeven, zo blijkt, door de niet aflatende stroom van pillen,
programma’s en ‘martelwerktuigen’ in allerlei vormen aangeboden met als
motiverend doel om vooral vitaal, rimpelloos en pijnvrij ‘oud te worden.
[Inclusief het paternalistisch overheidsstandpunt met betrekking tot de AOW] Je
moet je als 80-er vooral gedragen als 50-er, zo lijkt het wel! Ik wil als
oudere niet meer permanent genieten en succesvol zijn. En van Dorrestein mag dat tenminste! [100 woorden]
Maandag 24 maart 2008
De directeur van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek,
Henk Kraima, erkende zaterdag in het DvhN dat de Boekenweek, ondanks het thema,
niet geleid heeft tot een breed debat over vergrijzing. En verder: jarenlang
gold het als ‘wet’ dat op de eerste zaterdag 60% van de geschenken ‘kwijt’
moest zijn om niks over te houden. Hoewel zulks de laatste jaren niet helemaal
bereikt werd zorgden gerichte acties zoals de treinkaartjesactie voor
duidelijke verbetering. Ongeveer 200.000 mensen reisden ‘vrij’. Kraima:
“overigens heeft de CPNB de NS niets betaald
voor deze Boekenweekactie. Het betreft een groots gebaar van de hoofdsponsor”.
[100 woorden]
Zondag
30 maart 2008
100 uur na de eerste vertoning van ‘Fitna’ is de film nauwelijks een vette
kluif voor de media gebleken. Toch is elk praat- opinie- en
nieuwsachtergrondprogramma er mee bezig en worden alle orakels als Marokkaan
(ik heb geen Turk gezien), arabist, journalist, moslim/moslima (met en zonder
hoofddoek) en correspondent - voor de camera gesleept. Boodschap,
boodschappenmandje en boodschapper (al dan niet door elkaar gehaald) worden
onder de loupe genomen. In deze situatie is ‘wijsheid achteraf’ natuurlijk
gemakkelijk te signaleren maar toch moet -uiteraard- Balkenende vragen in de
trant van: “had het vooraf niet wat minder gekund?” beantwoorden. Het is niet
anders. [100 woorden teveel?]
Donderdag
3 april 2008
Ik kwam in een wachtkamer terecht waar niet de VIVA of PRIVÉ lagen maar een
exemplaar van ‘BEET-Het sportvissersmagazine’. Daarin las ik een reclametekst
ondersteund door een artikel even verderop in het tijdschrift.
Na het doorslaand
succes van het dropshotten, is het misschien wel tijd voor een nieuwe en
uitstekend vangende snoekbaarsmontage, de ‘deadlyhead!’ Deze uiterst effectieve
‘snoekbaars-rig’ vis je gewoon als een shadje vanuit de boot of gewoon vanaf de
kant, maar dan wel voorzien van een attractieve, dode aasvis.
De spellingscontrole van Windows XP wist er niet veel raad mee. Ik ga er vanuit
dat dit visserslatijn is. [100 woorden]
Zaterdag
12 april 2008
Een paar weken geleden bemoeide vice-premier Rouvoet zich met de grootte van
jonge gezinnen. “Er zouden meer kinderen geboren moeten worden” stelde hij,
want straks is de AOW niet betaalbaar. Enkele dagen terug vertoonde minister
Klink [in verband hiermee?] ook zo’n staaltje van paternalisme: vrouwen met
borstvoeding etende babies die een baan hebben zouden op kantoor de gelegenheid
moeten hebben tot afkolven. Hij is voornemens daar een recht van te maken. Ik
begrijp heel goed dat er een behoefte aan afkolven kan ontstaan na afloop van
het zwangerschapsverlof maar ik moet nog even wennen aan een ‘afkolf-kamer’ op
de werkplek.
Maandag 21 april 2008
Staatssecretaris Tineke Huizinga heeft een motie van wantrouwen in de Tweede
Kamer overleefd. De chip in de OV-kaart bleek kraakbaar. Een erfenis van haar
voorgangers/voorgangsters. Ze legde aan de pers rustig uit dat, weliswaar, zij
politiek verantwoordelijk is maar onthield zich van ‘zwarte pieten’ en vreesde
dat het wel eens later dan 1 januari 2009 kon worden. Er zijn politieke
partijen die vinden dat zij hiervoor dient op te stappen. Ik kan mij eigenljk
niet voorstellen dat er geen veilige chip te maken cq verkrijgen is. Of willen
we in Nederland weer voor een dubbeltje op de eerste rang zitten?
Maandag 28 april 2008
Babs uit Arnemuiden leeft al vele jaren met een MS-achtige handicap. Vanaf
augustus 2007 op reis want tijdens haar huwelijk [sinds kort weduwe] kwam het
er niet zo van. Ze gebruikt een scootmobiel die je met alleen handen kunt
besturen. [Maximum 45 km/h] Achterin voert ze mee een electrisch aangedreven
scootertje zodat ze zich buiten de auto makkelijk kan verplaatsen. Vanuit Nederland
volgde ze de pelgrimsroute naar Santiago [op autosnelwegen zijn scootmobiels
niet toegestaan] en is nu op weg naar Italië Ze houdt een weblog bij: www.cantareis.spaces.live.com
en waarschuwde mij dat ze daarop nog wel eens ‘uithaalt’ naar gezonde mensen.
Vrijdag 2 mei 2008
10 dagen
Woensdag 7 mei 2008
‘Streekvervoer mogelijk plat tijdens examens’: Kop van een bericht in Dagblad
van het Noorden. ‘Als de publieksvriendelijke acties niet werken, moeten we
blijkbaar meer pijn doen’ zegt FNV Bondgenoten en leggen daarbij natuurlijk de
verantwoordelijkheid bij werkgevers. De werkgevers ‘zwarte-pieten’ terug.
Vanzelfsprekend: Het zijn volwassen mensen! Het lijkt dat weer eens een
arbeidsconflict wordt uitgevochten over de ruggen van buitenstaanders, in dit
geval middelbare scholieren. Ik heb een hekel aan dit soort gekissebis.
Gelukkig blijkt uit een mini-enquete van het zelfde dagblad vanochtend dat 63%
van 868 stemmers het ONEENS is met de stelling: ‘Stakingsrecht gaat boven
belang examenkandidaten’[100 woorden]
Vrijdag 9 mei 2008
Israël bestaat 60 jaar, dat wil zeggen: 60 jaar geleden kondigde David
Ben-Gurion de stichting van de staat Israël aan. Dat ging niet zonder slag of
stoot. Er was het nodige [het Verenigde Naties besluit om Palestina op te
delen] aan voorafgegaan en het nodige [De legers van Egypte, Jordanië, Syrië
Irak en Libanon vallen de kersverse staat aan en verliezen] zou volgen. De
Nederlandse media storten zich op het ‘feestje?’. Politici en Palestijnen komen
hun zegje doen. Welles, nietes. ‘Als zij, dan…’. en ‘Ja maar dan moeten zij
eerst……’. Al zes decennia lang. Het ene accoord na het andere. ]100 woorden]
Donderdag 15 mei 2008
De gemiddelde lening die studenten naast hun studiefinanciering via de IBG
opnemen, is opgelopen van €8000 naar €12000. Aflossen: na afstuderen en het
hebben van een baan. Goed geregeld maar die ‘normale’ lening wordt NIET
geregistreerd bij de BKR in Tiel. Voor de media geen probleem studenten voor de
camera te krijgen die vertellen van reisjes naar Guatemala of China dan wel een
nieuw trendy laptopje. Minister Plasterk, desgevraagd, zag eventuele verdere
kredietverschaffers eh, eh, vragen naar ‘of er nog andere leningen uitstonden’.
Of hij zich enige ‘creativiteit’ bij de antwoorden kon voorstellen komen we
niet te weten. [100 woorden]
Zondag 18 mei 2008
Het Amerikaanse Congres heeft een wet aangenomen die ‘genetic discrimination’
verbiedt. Het lijkt ‘fair’: Iemand discrimineren omdat ze vrouw of ‘zwart’ is
mag als verzekeraar of werkgever niet. Dus ook niet iemand weigeren waarvan, op
basis van een genetische test, bekend is een grotere kans te hebben om kanker
te ontwikkelen. Het zit in de genen en die ‘erven’ we van ouders. We kunnen er
niks aan doen. Ik vermoed dat, ook al had ik gesolliciteerd, ik geen kans had
om verkozen te worden boven Midas Dekkers om het aanstaande boekenweekgeschenk
te schrijven. Niet goed [blank, mannelijk of sterk] genoeg. [100 woorden
Donderdag 29 mei 2008
Er is een tijdje geen stukje aan dit dagboek toegevoegd. [Overbodige
vaststelling lijkt mij zo] Mijn laptop heeft een schoonmaakbeurt ondergaan
-besturingssysteem er af en er weer op- is nu weer ‘sneller’ en loopt beduidend
minder vaak vast. Of eigenlijk helemaal niet meer. Gedurende deze operatie
raakte ik mijn tekstverwerkingsprogramma kwijt [was te verwachten]. Er staat nu
een nieuwe tekstverwerker op [Microsoft Office 2007 voor studenten en
thuisgebruik met aanhang] en ik kan weer tekstschrijven. En ook nog
‘spread-sheets maken’ en ‘power-pointen’. Het tellen van de woorden is ook
makkelijker geworden: selecteren en het aantal verschijnt in de statusbalk.
[100 woorden]
Vrijdag 30 mei 2008
Onze buurman -twee huizen verder- in Zuidlaren is
92 jaar en loopt al weer aardig zonder rollator nadat hij vorig jaar zijn
tweede nieuwe heup geïmplanteerd kreeg. Een deel van de tuin rond zijn huis
gebruikt hij als moestuin en hij heeft een dezer dagen nieuwe boontjes gezaaid.
Zoals eeuwenlang en overal(?) gebruikelijk plaatst men in het verse bed ook een
vogelverschrikker, veelal een stokje met wat aluminiumfolie aan een touwtje.
Met behulp van de wind blijven vogels dan van de zaadjes af. Maar onze buurman
gaat met zijn tijd mee: de aluminiumfolie heeft hij vervangen door een
fonkelend cd-schijfje! [100 woorden]
Zondag 1 juni 2008
Staatssecretaris Bussemaker is teruggefloten door de regering vanwege een brief
aan de Tweede Kamer aangaande testen van embryo’s op een levensbedreigende
aandoening alvorens het embryo te gebruiken in een IVF-proces. Gevoelige inhoud
en religieuze fanatici onder leiding van assistent-premier Rouvoet sprongen er
bovenop. Had eerst in de ministerraad besproken moeten worden. Bussemaker
politiek door de knieën vanwege deze procedurele fout. [Heeft ze dit nou echt
niet zien aankomen?] Daarnaast de oppositie en mogelijke slachtoffers voor
camera en microfoon om schande te spreken, niet over de procedurele fout maar
dat de inhoud van de brief op deze manier tegen gehouden wordt. [100 woorden]
Maandag 2 juni 2008
“Bussen tot nader order in de remise’ kopt het DvhN. Het stads- en
streekvervoer in heel Groningen en Drenthe gaat plat. De vakbonden leggen de
bal, uiteraard, bij de werkgevers: ‘Ze moeten met een fatsoenlijk bod komen’.
FNV-woordvoerder van Eijbergen belooft de werkgevers ook: “onze stakingskas zit
zo vol dat we dit weken, maanden, zelfs jaren kunnen volhouden” Ik stel mij de chauffeurs,
die het betreft, voor: komende zomer elke dag ‘vrij’, betaald worden door de
stakingskas [die je zelf hebt helpen vullen] met behoud van je baan, en dan na
de zomer weer gewoon aan het werk. Heerlijk toch? [100 woorden]
Vrijdag 6 juni 2008
Vandaag werd ik ‘slachtoffer’ van de stakende buschauffeurs. Op Centraal
Station in Utrecht waren er, om in Bilthoven te komen, slechts taxi’s
beschikbaar. Ik was 2e in de wachtrij en eenmaal in de taxi ontspon
zich een goed gesprek met de chauffeur. Desgevraagd meldde hij ‘een goed dagje’
gehad te hebben. Hij vond dat de buschauffeurs beter konden gaan rijden zonder
knippen. Dan kregen de bazen toch de rekening van de diesel en bleef het
publieksvriendelijk. In Bilthoven rekende ik € 19.50 af en dacht aan de drie
strippen die Connexxion zou hebben moeten afstempelen à € 0,33 per stuk.
Woensdag 11 juni 2008
In Spanje -daar verblijf ik op dit moment- is niet iets wat met ‘Oranje-koorts’
kan worden vergeleken. Spanje doet -geloof ik- wel mee aan de eindronde in
Zwitserland/Oostenrijk. Wat mij wel bereikte is de 3-0 uitslag die het
Nederlandse team in hun voordeel bereikte tegen Italië. Een goed begin is het
halve werk. Nu de andere helft nog.
Dinsdag 17 juni 2008
Ik lees “Spanje achter de schermen” van Steven Adolf. Hij hangt zijn verhaal op
aan een aantal (semi)religieuze gebruiken/rituelen in het Spanje van na
Generaal Franco. Sinds oktober 1985 heb ik iets met Spanje en ontdek via dit
boek preciezer wat dat is. ‘Oh, zit dat zo!’stel ik met regelmaat vast. Ik zie
nu ook duidelijker het waarom en achtergronden van een volk op weg van een
dictatuur (met al zijn ego’s en machtsposities) naar een volwaardige democratie
(met alleen maar ego’s?) binnen het europees bestel. Het boek leest lekker, ik
geniet van de herkenning en de bekender wordende weg. [100 woorden]
Vrijdag 20 juni 2008
9 uur ‘s ochtends met senioren-kortingkaart in de trein. Dat mag niet.
Conducteur schrijft een kaartje uit plus wettelijke verhoging: totaal € 50,00.
Ik krijg uitstel van betaling plus telefoonnummer wat ik kan bellen voor
clementie. Bellen, brief, ik krijg clementie, acceptgiro voor reiskosten,
betaal onmiddellijk, dan NS-brief met: ‘waar blijft je betaling, er komt €10
bij en het incassobureau staat in de startblokken!’. Bij de Spoorwegen is
iemand kennelijk het spoor bijster. Vanochtend via computermenu-stemmen
eindelijk een levende vrouwenstem die zegt: “ik zie het, er is iets fout
gegaan, ik haal U bij het incassobureau weg”. Heerlijk, toch? [100 woorden]
Dinsdag 24 juni 2008
Vanochtend in het Oogheelkundig Medisch Centrum voor een staar-operatie. In de
operatiekamer komt muziek uit de muur. Hilversum 3, denk ik. Oogarts,
assistentes en ikzelf in steriel blauw. Plaatselijke verdoving. Ik lig naast
een indrukwekkend ingewikkeld apparaat. Het gesprek tussen oogarts en
assistentes tijdens de operatie gaat over koetjes en kalfjes en de TT in Assen.
Heel ontspannen. Ondertussen wordt mijn linkeroog opengesneden en voorzien van
een nieuwe -kunststof- lens. Ik denk dat als ze zouden ophouden met keuvelen
het pas écht spannend wordt. Maar het gebeurt niet. Na een half uur sta ik weer
buiten met een dichtgeplakt oog. [100 woorden]
Zaterdag 28 juni 2008
In Rotterdam gaat een deel van het middelbare schoolonderwijs [VMBO-MBO] ‘op de
schop’. Te lage slagingspercentages, hoge percentages tiener-zwangerschappen,
teveel vroege schoolverlaters, criminaliteit en drugs. Oplossingen worden
gezocht in een meer gerichte opvang op school want bij veel van die leerlingen
is het thuis ook lang niet altijd alles. In schril contrast hiermee verschenen
deze week leerplichtambtenaren bij de incheckbalies op Schiphol om via flyers
ouders er vriendelijk op te wijzen dat de [leerplichtige] kinderen die ze bij
zich hadden om mee op vakantie te gaan eigenlijk op school horen te zitten.
Voor beide situaties geldt: jong geleerd, oud gedaan.
Maandag 30 juni 2008
Morgen wordt in Nederland het
rookverbod in de Horeca van kracht. De anti-rooklobby wint zou je kunnen
zeggen. Of is het betutteling van de overheid voor ieders bestwil? Denk aan
‘meeroken’ en rookvrije werkplekken . De overheid zegt in deze een
verantwoordelijkheid te hebben. Stoplichten roepen niet alleen de zelfzuchtige
en slordige weggebruiker tot de orde maar beschermen tegelijkertijd de brave
burger. Met andere woorden: in een kroeg, net als op een kruispunt, ben je niet
de enige gebruiker. En dus zijn er overheidsregels. Maar ja, de kroeg [die je
best voorbij kunt lopen], is privé terrein en het kruispunt niet. [100 woorden]
Woensdag
2 juli 2008
Gisteren
bezocht ik �Go China� in het Drents Museum te Assen. [ www.gochina-assen-groningen.nl
] Centraal in de expositie staat het terracotta leger van Xi�an. De eerste
keizers van China namen heel wat mee naar het hiernamaals in hun
graf[keldercomplex]. Krijgers, bedienden en vee, alles �verbeeld� in
terracotta. Indrukwekkend. Ik stel mij de hoeveelheid arbeid voor. Geen twee
beelden hetzelfde. Handwerk. De instructiefilm [ga die vooral zien voor je aan
de tentoonstelling begint!] vertelt over tienduizenden dwangarbeiders
�beeldhouwers en ambachtslieden- die tientallen jaren aan het grafcomplex
werkten. Om 1 keizer te begeleiden naar het hiernamaals! Is hier sprake van
ego�s ? [100 woorden]
Zaterdag 5 juli 2008
�Zelfs de hemel huilt om Violeta�. Kop in Dagblad van het Noorden van
vrijdagmorgen. Het betreft hier Violeta, de �leading lady� uit de opera La
Traviata. Op donderdagavond op de Vismarkt in Groningen opgevoerd, volgens
planning IN DE OPEN LUCHT. Uit die lucht kwamen om zeven uur de eerste
druppels. Het bleef druilerig regenen tot na elven. Ongeveer 1500 toeschouwers
(ik was er ��n van) in wegwerpponcho�s zagen het gebeuren: Violeta
stierf, volgens het script, op een hemelbed, dit keer in de regen. Na een
prachtige voorstelling. Orkest, solisten, koor EN toeschouwers hebben elkaar na
afloop met veel applaus bedankt.[100 woorden]
Vrijdag 11 juli 2008
De jongste trekking van de Staatsloterij heeft een winnares [winnaar ?] van
25.000.000 belastingvrije euro�s opgeleverd. Veel aandacht vooraf van de
media met een hoog �wat zou jij doen�.?�-gehalte. Vragen als �wat doe
jij als je niet wint?� worden niet gesteld. Die antwoorden zijn ook minder
interessant, want er zullen velen buiten de boot vallen. Een deel van deze
drenkelingen heeft zich al enige tijd verenigd in een Stichting Loterijverlies
[ www.loterijverlies.nl ] die een
gerechtelijke procedure tegen de Staatsloterij gestart heeft. �Win terug waar
U recht op heeft� is het motto van de initiatiefnemende firma. Dat is een
�nadenkertje�. [100 woorden]
Woensdag 16 juli 2008
�Land aan de rand van de afgrond�, zo wordt de situatie in Belgi�
gekwalificeerd na de val van de regering. Twee bevolkingsgroepen� -Walen en
Vlamingen- hebben de hakken in het zand en de angst regeert nu in plaats van
een democratisch gekozen ploeg ministers. Afhankelijk van wie of welke groep je
de toestand laat uitleggen hoor je wie er aan zet is en wat er zou moeten
gebeuren. �Polderen� zeggen we vervolgens in Nederland. Maar ja, net als
bij voetbalwedstrijden, is het vanaf de tribune makkelijk oordelen en
ongevraagde adviezen verstrekken. Onze zuiderbuurtjes moeten het heus zelf willen
en doen. [100 woorden]
Dinsdag 22 juli 2008
�Foekje Dillema was vrouw�: kop in DvhN van gisteren. Recent DNA-onderzoek
�op verzoek van nabestaanden- heeft die conclusie opgeleverd. Haar
levenslange schorsing op basis van een seksetest in 1950 door de atletiek-unie
was dus onterecht. Die test was �zo willen de roddels- aangezwengeld door Jan
Blankers, trainer en echtgenoot van Fanny Blankers-Koen. Foekje was Fanny
�die net 4 gouden medailles op de Olympische Spelen had veroverd- tijdens een
wedstrijd nota bene zomaar voorbij gelopen!
Levenslang schorsen dus. Wat voor waarde- of dna-loze seksetest was dat? In de
�politiek� zou er een roep om koppen-rollen ontstaan. Het betreft hier
slechts atletiek! [100 woorden]
Vrijdag 25 juli 2008
De atleet Simon Vroemen in opspraak. Iets gebruikt wat prestatieverhogend werkt
en niet mag. Wellis-nietes zwartepieten. Ook in 2006 tijdens de EK in Zweden
was er �iets� aan de hand. Een verboden infuus [Vroemen noemde het �een
onschuldig infuusje�] wat alleen onder medische begeleiding toegediend mocht
worden en waar de atletiekunie �dus� niets van wist. De ex-vriendin van
Vroemen [Adri�nne Herzog] meldt dat de atletiekunie er wel van wist maar dat
voor zich hield en houdt. Wellis-nietes zwartepieten. Hoe dan ook: Vroemen
heeft de schijn tegen en is �aangeschoten wild�. Laten vallen: niet naar
Peking. Simon Dillema en Foekje Vroemen. [100 woorden]
Zaterdag 26 juli 2008
In Groningen is jaarlijks een po�ziefestival: �Dichters in de Prinsentuin�.
De Prinsentuin: voetbalveld-groot met alleen maar rozen en ligusterheggen en de
Martinitoren vlakbij.� Er is� thee, wijn e.d. En verder alleen maar
dichters die voordragen uit eigen werk. Gedichten zijn niet mijn favoriete
kunstvorm zeker als ik rijmwoorden noch structuur zie. Ik kom twee gedichten
tegen:
|
Rotterdam Karel ten Haaf |
|
Te
ver vooruit ik
denk denk ik |
Nu de structuur nog
Woensdag 30 juli 2008
De NRC meldde gisteren: �Bush stemt in met executie legerkok�. Het betreft
hier Ronald A. Gray, nu 42, in 1988 veroordeeld voor een dubbele moord plus een
aantal verkrachtingen. Hij zit sindsdien in een dodencel. Twintig jaar dus.
Bush� toestemming als hoogste bevelhebber is vereist. Dat het even duurde had
mede te maken met wachten op een uitspraak van het Hooggerechtshof dat
executeren per injectie effici�nt, pijnloos en dus wettig is. Ik kom er niet
omheen: heeft het nog zin om die man dood te maken? Maar ja, er is recht wat
�zijn beloop moet hebben� en er zijn nabestaanden. [100 woorden]
Woensdag
6 augustus 2008
De New York Times meldde vanmorgen dat �Texas� de mexicaan Jos� E
Medellin middels een dodelijke injectie heeft ge�xecuteerd.� Ondanks
verzoeken van Internationale Gerechtshof, de secretaris-generaal van de
Verenigde Naties en de federale regering in Washington om herziening van het
vonnis. Texas Goeverneur Rick Perry had er geen boodschap aan en vond het
vonnis passen bij de gepleegde misdaden. De wet schrijft burgergetuigen voor
bij de executie en een laatste woord van de veroordeelde richting getuigen (en
de wereld): �I am sorry my actions caused you pain. I hope this brings you the closure that you seek. Never harbor
hate�. [100 woorden]
Woensdag 13 augustus 2008
‘Mundus vult decipi, ergo decipiatur’. (De wereld wil bedonderd worden, dus bedonder
je haar) Deze aan de Romeinse satiricus, Petronius, toegeschreven uitspraak
kwam langs toen ik vanochtend las dat tijdens de openingsceremonie van de
Olympische Spelen de wereld bedonderd was geworden. Een mooi chinees meisje,
Lin Miaoke, 9 jaar, zong op een bepaald moment de Olympische Ballade. Althans
dat dachten waarschijnlijk de miljoenen mensen die TV keken. Maar ze blijkt
niet gezongen te hebben. De stem behoorde toe aan Yang Peiyi, 7 jaar.
Playbacken dus. Vraag die wellicht niet voor de hand ligt: ‘hebben de beide
meisjes er van geweten?”. [100
woorden]
Woensdag
20 augustus 2008
Veel gekrakeel in de media over een zorginstelling die beleid ten aanzien van
re-animeren wil veranderen van ‘ja, zonder meer’ in ‘nee, tenzij’. In een brief
aan bewoners staat ook dat re-animatie, in het bijzonder voor boven 70-jarigen,
geen garantie voor kwaliteitsbehoud van het leven inhoudt. En daar struikelt
half Nederland over. Het lukt de directeur niet om aan K-B uit te leggen dat de
instelling de keuzevrijheid van het individu hoger acht dan welke regel ook.
Eerlijk gezegd, ik zou die keus moeilijk vinden. Maar DAT ik mag kiezen is mij
oneindig veel meer waard dan ‘betutteling’ via regels. [100 woorden]
Vrijdag 22 augustus 2008
Die Duyvendak krijgt wat hij wil: een breed debat over ‘wat mag en wat niet mag
bij actievoeren’. Inbreken in een leeg pand wat niet jouw eigendom is en dat
‘kraken’ noemen? Iemand een taart in zijn/haar gezicht drukken, je vervolgens
bij de politie bekend maken en dan de rechter laten oordelen? Opruiende teksten
met adres en telefoonnummer op internet? Wat een dergelijk debat ook oplevert
aan regels: er zullen altijd lieden zijn die grenzen zullen opzoeken en die
‘ietsje’ overschrijden. Dan volgt er weer commotie en worden grenzen eventueel
‘democratisch’ verlegd. Zo houden we elkaar bezig. Wat ‘n luxe! [100 woorden]
Maandag 25 augustus 2008
Gedoe over ‘handen schudden weigeren’ om religieuze reden. Mohammed Enait
afgewezen als ‘klantmanager’ omdat hij vrouwen geen hand wil geven. De CGB
[Commissie Gelijke Behandeling] vindt de afwijzing onterecht en de rechter
terecht. Ik neig de rechter te steunen. Ondanks de godsdienstvrijheid die we in
Nederland kennen. Net zo goed als Mohammed Enait’s uitspraak ‘dat dit handenschudfundamentalisme’ is,
valt onder de vrijheid van meningsuiting. Maar ik heb het moeilijk vanwege mijn
verwachting van gelijke tolerantie in landen waar de ‘handenschudweigering’
normaal is. Ooit speelde ik in zo’n land -letterlijk- voor ‘Sinterklaas’. Maar
op mijn mijter mocht aldaar geen kruis staan! [100 woorden]
Dinsdag 26 augustus: mijn 78e verjaardag!
Donderdag
4 september 2008
Tineke is dood. Zij was een nicht van Mineke en woonde twee huizen verder hier
in Zuidlaren. Haar ‘-ongelijke- strijd begon vorig jaar oktober toen
alvleesklierkanker bij haar werd geconstateerd. Een strijd tussen ‘aanvaarden’
en ‘toch nog proberen’. Tussen ‘wat is nu nog belangrijk’ en ‘wat straks’.
Confronterend en -voor mij- nogmaals helder makend dat ik mij alles kan
voornemen, maar pas weet wat ik wil [en kan] als ik in vergelijkbare
omstandigheden verkeer. Willem, haar echtgenoot, liep vastberaden met haar mee:
elke millimeter, elke seconde en elk glaasje water. Bewonderenswaardig. Voor
hem komt de realiteit na de begrafenis, vandaag.
Zondag 7 september 2008
Mohammed Enait [zie 25 augustus jongstleden] heeft het weer voor elkaar:
publiciteit. De Rotterdamse rechtbank besliste dat hij -als advocaat- in de
rechtszaal NIET hoeft op te staan als de rechters binnenkomen. Hij weigert dit
vanwege zijn diepe geloofsovertuiging dat alle mensen gelijk zijn. [Dezelfde
rechtbank oordeelde dat hij TERECHT was afgewezen voor een baan als
klantmanager!] Opwinding vooral bij CDA en VVD: ‘Algemene omgangsvormen worden
onderuit gehaald’ en ‘mallotigheid! Joods-christelijke traditie? We zullen
eraan moeten wennen dat een bord tomatensoep van kleur verandert als er een
druppel broccolisoep wordt bijgedaan en na nog meer druppels geen tomatensoep
meer is. [100 woorden]
Maandag 15 september 2008
Een doorslaggevende motivatie voor mij om in dit dagboek stukjes van 100
woorden [niet meer en niet minder!] te schrijven is ‘bla-bla’ vermijden en
tegelijkertijd essentie behouden. Een artikel in TIME-magazine draagt de titel
“Haiku Nation”. Amerika is zat van de ellenlange e-mails, “blogorhea” en zoekt
verlichting in “micro-writing”. Veel zeggen met weining woorden. “The 6-word
memoir”, “4 woorden film recensies”, een “novelle van 12 woorden”. Op www.twitter.com kun je berichten kwijt van
–maximum- 140 lettertekens. [sms-je: maximaal 160] Voor de bedenker van de
“vier-woorden filmrecensie” geldt, desgevraagd, dat drie woorden net niet
genoeg maar vijf woorden echt overdadig zijn! [100 woorden!]
Donderdag
18 september 2008
Algemene beschouwingen in de Tweede Kamer ten aanzien van de miljoenennota:
prijsschieten voor de oppositie. Wilders maakt het erg bont. Zegt dat Nederland
islamiseert en geterroriseerd wordt door marokkaanse jongeren. Hij
‘ver-algemeniseert’ en noemt de begroting
‘flut’. Alle andere fractieleiders verdringen zich voor de
interruptie-microfoon om ‘schande’ te roepen. Ik vraag mij af hoe het zou zijn
als de beschouwing van Wilders kamerbreed genegeerd zou worden. In plaats van
zoveel aandacht. Want daar is het hem om te doen. Maar ja, extreme opvattingen
zijn ook uitermate geschikt voor oppositiepartijen om eigen opvattingen te
etaleren en dan gaat het partijbelang voor.
Dinsdag 23 september 2008
Het draagvlak onder de nationale OV-chipkaart lijkt weggevallen. De ANWB,
Consumentenbond, en nog wat consumentenorganisaties willen niet meer overleggen
met staatssecretaris Huizinga. Na ‘vier jaar praten’ zijn de problemen nog niet
opgelost etc. Gisterenavond wouwelde een Consumentenbondfunctionaris bij Pauw
en Witteman over waarborgen voor zijn privacy. De landelijke studentenvakbond
vindt dat het reizen per openbaar vervoer duurder gaat worden enz. enz.
Volmaakt en ‘onkraakbaar’ zal de chipkaart nooit [kunnen] worden. Ik ben 78
jaar en hoop de invoering nog mee te maken. Wat ik niet hoop is dat die
invoering struikelt over de gedachte dat zo’n volmaakte kaart wel bestaat. [100
woorden]
Zaterdag 27 september 2008
Sinds donderdag heb ik in zowel mijn linker- als rechteroog een kunststof lens.
Resultaat van een [ouderdoms]staar behandeling. Voor zover ik kan nagaan heb ik
nu naast enkele onvergankelijke vullingen in mijn kiezen ook twee
onvergankelijke lenzen. In termen van ‘het leven’ kan ik onvergankelijk ook
lezen als onsterfelijk. Ik weet van mensen uit mijn omgeving met kunstheup- en
kniegewrichten. Spataderen vervangen door plastic buisjes. Ik las over
deelnemers aan de Paralympics met kunstlede0-maten. We zijn aardig op weg naar
de onsterfelijke mens. De techniek staat voor niets. Maar moeten we die
onsterfelijkheid met z’n allen wel gaan zitten willen? [100 woorden]
Woensdag
1 oktober 2008
Paniek in Amerika naar aanleiding van een weggestemd [reddings]plan van
President Bush à US$ 700.000.000.000.[miljard], bedoeld om omvallende banken te
stutten, vertrekpremies limiteren en vertrouwen in de economie te
herstellen. Tegenstemmers in zowel
republiekeinse als democratische gelederen. Niet omdat men niet in een gezonde
economie verder wil leven maar herkozen wil worden bij verkiezingen over enkele
weken.
In
Nederland was men ook niet onverdeeld opgetogen over de
Benelux-reddingsoperatie, nadat Fortis zich in ABNAmro verslikte. Volgens
minister Wouter Bos kan het plan ook een einde maken aan het
'graai-kapitalisme'. [Als ABN-Amro nog ietsje goedkoper wordt kan Rijkman Groenink
zijn eigen bank terugkopen en dat uit zijn vertrekpremie financieren!] Ik
begrijp niet hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Horen golfbewegingen in
de economie er gewoon bij? De media slepen de ene na de andere expert voor
camera en microfoon die allemaal hun stukje van de puzzle uitleggen en
vervolgens zeggen dat het een complexe situatie is. Het woord vertrouwen valt
vaak want dat vertrouwen is weg. Tussen koper en verkoper, hypotheekgever en
hypotheeknemer, schuldeiser en schuldenaar en banken onderling. Wat niet
veranderd is: Albert Heyn vertrouwt mijn pin-pas en ik vertrouw ABN-Amro die op
mijn spaarcentjes past en de hypotheekrente int. [200!!! Woorden]
Maandag 6 oktober 2008K
Kredietcrisis. Tientallen miljarden vlogen ons om de oren. Regeringen hebben er
veel [??] voor over om de rust te herstellen en vertrouwen terug te winnen. De
USA hoestte US$ 700miljard op voor 270 miljoen inwoners. Dat is US$2590 per
persoon [= €2000]. De Belgen nationaliseerden ‘half’ Fortis voor 11 miljard. [=
€ 1318 per Belg] Balkenende cs kochten de Nederlandse Fortis-tak voor 16
miljard [ €1060 per inwoner]. Angela Merkel was ietsje zuiniger en redde Hypo
Real Estate voor 50 miljard. [€610 per Duitser]. De toekomst zal leren of “als je geschoren wordt moet je stilzitten”
niet altijd verstandig is. [100 woorden]
Zaterdag 11 oktober 2008
Terwijl wereldwijd miljarden virtuele €’s verdampen herdenkt de Gemeente
Tynaarlo [waar Zuidlaren toe behoort] het 10-jarig bestaan. Kunstmanifestaties
in allerlei vormen alom. Ik bezoek een kunstmarkt in het Gemeentehuis waar
amateurkunstenaars hun kwaliteiten tonen. Schilderijen, keramiek, bewerkte
kleding: slechts een greep uit het aanbod. De muzikale omlijsting wordt in de
raadzaal verzorgd door blaasmuziek van de Stroomdalkapel. Wat van de hele
manifestatie de meeste indruk op mij maakt en ik mee naar huis neem is de toewijding waarmee de artiesten bezig
zijn. De ernst op de gezichten van de muzikanten ontroert mij. Allemaal mensen
met –wellicht- een hypotheek en spaargeld. [100 woorden]
Zondag
12 oktober 2008
In de ‘Opinie & Debat’-katern van de NRC artikelen over de
vrijemarktwerking en volgens welk model dat zou moeten om een geldcrisis als de
huidige te voorkomen. Ik zit vanmiddag in de Magnuskerk in Anloo en geniet van
een voorstelling over het ‘Drentse psalmenoproer’.[Halverwege de 18e
eeuw was er heibel in de Nederlandse Kerken over de zangwijze van de psalmen]
Prachtig en vooral ook [weer] de toewijding van de toneelspelers. Ik kan niet
voorkomen vast te stllen dat in die 18e eeuw ‘globalisering’ een
onbekend woord was en men de luxe had te kissebissen over het zingen in de
kerk. [100 wooorden]
Donderdag 16 oktober 2008
Komende week gaat Mineke naar een kookcursus
in Bergerac [ Chateau Les Merles www.lesmerles.com ] Op weg erheen
overnachten we in Périgueux. Hotel
Mercure en we ontdekken dat we –omdat ik ouder ben dan 55- met zijn tweeën voor
de prijs van één kunnen verblijven. Het stemt mij –als goeie zuinige Hollander-
gunstig. Périgueux is een heerlijke plek om doorheen te wandelen. Het bestaat
uit een Gallo-Romaans en een
Middeleeuws-Renaissance deel. Terug in het hotel, blijkt de internetverbinding
ook al gratis te zijn. En verder kun je ook hier geen krant oppakken of er
staat iets over DE crisis in. [100 woorden]
Dinsdag 21 oktober 2008
Mineke kookt vandaag met haar medecursisten olv de chef-kok een
vijfgangendiner. Ik mijmer na over een bezoek aan een truffelproducent gisteren. Truffels groeien op de wortels van
eikenbomen en een goedgetrainde hond ‘snuffelt ze op’. De baas gaat dan op de
knietjes en oogst. Truffel voor truffel. Kleine, champignon-achtige kluitjes.
De wetenschap kan niet verklaren [en dus voorspellen] waarom ze groeien zoals
ze groeien. Waarom ze groot worden of klein blijven. “Het goud van de Périgord”
verklaart de producent. Geen wonder. Hij heeft ze in de verkoop: één truffel
ter grootte van een tafeltennisbal in een glazen potje: € 50. [100 woorden]
Woensdag 22 oktober 2008
We bezoeken een geitenkaasboerderij. [De 600 geiten van een buurman-boer
leveren plm 5 liter melk per stuk per dag] Voor we de productieruimte
binnengaan moeten er plastic blauwe sloffen om onze schoenen. Bij het
produceren van geitenkaas zijn speciale bacteriën nodig maar ook alleen maar
die. Ik denk terug aan de recente staaroperatie aan mijn beide ogen. Voor ik toen
de behandelruimte binnen ging kreeg ik soortgelijke blauwe plastic sloffen over
mijn schoenen heen. Het valt mij op dat ik vanuit mijn ideeën over steriele
ruimtes nu meer logica denk bij de kaasboerderij dan indertijd in het
Oogheelkundig Medisch Centrum. [100 woorden]
Vrijdag 24 oktober 2008
Op het afscheidsmenu [van de kookcursus] prijkt paté de foie gras. Het betreft
hier levers van ganzen. De –op toeristen en diervrienden[?] georiënteerde-
theorie luidt dat ganzen zich instinctmatig voor de vogeltrek volvreten
waardoor hun levers buitensporig groot [en lekker!?!] worden. In de Périgord is
–gezien het aanbod- de productie van paté de foie gras dusdanig dat ik mij kan
voorstellen dat het ganzeninstinct hier en daar een handje geholpen wordt. En
dat vervolgens veel ganzen niet aan hun vogeltrek toekomen en hun levers
eindigen in kleine dure blikjes. Zou onze uitdrukking “on-gans eten” er wat mee
te maken hebben? [100 woorden]
Woensdag 29 oktober 2008
“Waarom krijgen we Hendrikus niet terug?” luidt de vraag van de ouders [37 en
27 jaar]. Ze zijn beiden zwakbegaafd met een laag IQ. Omdat voor bureau
Jeugdzorg het belang van Hendrikus bovenaan staat schakelden zij –via de
rechter- enkele dagen na de geboorte een pleeggezin in. Een duivels dilemma.
Verplichte sterilisatie als middel om dit soort dilemma’s te voorkomen? Een
dergelijke vorm van overheids-bemoeienis is wat mij betreft onacceptabel
[evenals een verbod op abortus, overigens]. Dan maar juridisch gesteunde
deskundigen met het risico van onderling gekrakeel en mislukkingen, zoals met
peuter Savannah vorig jaar. Prijskaartje van de persoonlijke vrijheid. [100
woorden]
Maandag 3 november 2008
Op de Nederlandse televisie is een programma op komst: “Medische missers”. De
vooraankondiging brengt het overlijden van vakbondsman Herman Bode in verband
met zo’n medische misser. Ik twijfel niet aan voldoende kijkdichtheid en zal er
zelf niet aan bijdragen. Ik vraag mij daarnaast wel af waar nou precies de
aantrekkelijkheid schuilt. [Ik heb bijvoorbeeld moeite om mij een programma van
missers van buschauffeurs of vliegtuigpiloten voor te stellen] Is dat de magie
van de arts of verpleegkundige die rechtstreeks aan je lijf en leven sleutelt
terwijl buschauffeurs en piloten dat in geval van missers via een bus of vliegtuig
doen? [100 woorden]
Woensdag 5 november 2008
Barack Obama wordt de volgende president van de Verenigde Staten. John McCain
–en daarmee het presidentschap van George Bush- is overduidelijk afgekeurd en
teruggewezen. Obama zal ook de geschiedenisboeken ingaan als de eerste ‘zwarte’
president. Ik heb mij in de aanloop naar de verkiezingen vaak afgevraagd of ik
–als Amerikaan, wonende in de Verenigde Staten- wel op een zwarte president zou
stemmen. Wellicht moet je er dichter op zitten om in Barack Obama een ‘Nelson
Mandela’ te zien in plaats van een ‘Robert Mugabe’. Bespiegelingen als “zou
Obama ook gekozen zijn als hij een blanke was?” vind ik daarom zinloos.[100
woorden]
Maandag 10 november 2008
|
DRIEVOUDIGE
EFFECTIVITEIT KLINISCH BEWEZEN: |
Dit is
een nieuw product wat uit de laboratoria van VICHY komt [VICHY is een
merknaam]. Winkelprijs: € 585,00 per
liter. Dat is toch een kooppie, zou ik zeggen! [100 woorden]
Woensdag 19 november 2008
Kroegbazen in de clinch met Klink. Het rookverbod dient aangepast te worden
anders wordt Klink een klinknagel aan hun doodskist. De kleintjes
[één-mansbedrijven] verlangen dispensatie. Minister Klink houdt zijn poot
stijf: hij ziet de discussie-bui al hangen: Waarom
hij met 40 m² kroegoppervlakte wel en ik met 42 m² niet? Koninklijke Horeca
Nederland ziet niet erg veel in financieële ondersteuning van de ‘kwetsbare’
broeders. Zij gaan voor ‘alles uit de kast halen om Minister Klink tot andere
gedachten te brengen’. Ondertussen zetten recalcitrante kasteleins hun asbakken
weer op de toog hoewel niemand letterlijk zegt
dat ‘er weer gerookt gaat worden’. [100 woorden]
Maandag 24 november 2008
De ANWB heeft gisterenavond voor het eerst een “spitsalarm” afgegeven vanwege
een te verwachten extreem zware ochtendspits als gevolg van barre
weersomstandigheden. Men verwacht 500 kilometer. “Pas Uw rijgedrag aan” is de
teneur van de waarschuwing. Het blijkt mee te vallen: ongeveer 350 kilometer
worden geregistreerd. De VID [Verkeers-inspectiedienst] vindt het afgeven van
de waarschuwing door de ANWB “nogal voorbarig en zuur” en maakt deze opvatting
via de radio wereldkundig. De combinatie ‘weer en verkeer’ eiste dit weekend 9
dodelijke slachtoffers. Familie en vrienden van deze slachtoffers zullen zich
waarschijnlijk niet bekommeren om dit kinderlijk gekissebis tussen twee
volwassen[?] instanties. [100 woorden]
Maandag 1 december 2008
Er is veel commotie over het Electronisch Patiënten Dossier. Het schaamhaar van
één van Minister Rouvoet’s kinderen speelt een rol in de argumenten tegen het
voornemen van Minister Klink. Rode draad: de “privacy van de nietsvermoedende
burger”. Marc Chavannes noemt het in de
NRC “electronisch op het dorpsplein
gehangen worden”. Dat komt dan naast de uitdraai van Albert Heyn die laat zien
wat wij allemaal met de pin-pas betalen, de lijst van het telefoonbedrijf met
de nummers die wij gebeld hebben en de Nederlandse Spoorwegen die aangeven
waarheen en wanneer wij het dorpsplein verlieten met een kaartje uit de
kaartjesautomaat. [100 woorden]
Vrijdag 12 december 2008
Craig Ewert [Engelsman] heeft een einde aan zijn leven gemaakt. Hij leed aan
A.L.S. en moest hiervoor uitwijken naar de Dignitas-kliniek in Zwitserland. De
laatste momenten van zijn leven zijn gefilmd en via TV vertoond. Wat ik ervan
zag heeft mij gesterkt in de overtuiging dat wetgeving in Nederland ten aanzien
van hulp bij zelfdoding overdreven betuttelend is. [Wat de Dignitas-kliniek
doet is in Nederland niet toegestaan] Natuurlijk ontstaat er beroering en
worden boodschap en boodschapper door elkaar gehaald. Gaan we in Nederland ooit
zoiets als een Dignitas-kliniek hebben? Dood gaan moet je aan mensen overlaten
en niet aan regeringen. [100 woorden]
Maandag 15 december 2008
Zou de volle betekenis van “de schoen” doorgedrongen zijn tot President Bush?
Heeft iemand hem deze ultieme belediging kunnen uitleggen? DAT de schoen
gegooid werd is opmerkelijk. Dat een deel van de Arabische pers de actie als
een heldendaad uitlegt ligt voor de hand. WAT er mee gezegd werd voorspelt ook
niet veel goeds. Shi’ite vs Sunni en dat zal, na het triomfantelijk
aangekondigde vertrek van de US-troops nog wel even voortduren. Daar komt dan
nog bij dat de tientallen miljarden dollars besteed aan de wederopbouw ‘weggegooid
geld’ zijn gebleken volgens de New-York Times. Maak je borst maar nat: Obama!
[100 woorden]
Donderdag 25 december 2008
Het Roder Jongenskoor verzorgde gisterenavond in de Der Aa-kerk in Groningen een kerstconcert.
Veel belangstelling. Ik raak met een
buurvrouw in gesprek over het prachtige, interieur van de kerk. “Je moet
er toch niet aan denken” zeg ik gekscherend [??], “dat deze kerk eenzelfde
soort ‘levensweg’ op gaat als de Mezquita in het spaanse Cordoba, die, als
moskee op de fundamenten van een romaanse kerk gebouwd, na enkele eeuwen als
uitvloeisel van de Reconquista omgebouwd werd tot kathedraal!” Maar ja, er zijn
inmiddels 1 miljoen moslims woonachtig in Nederland. Al zullen daarvan weinig
hier nu al in de kerk zitten. [100 woorden]
Maandag 29 december 2008
De NRC besteedt een katern aan het Darwinjaar 2009. Ik raakte meer dan
oppervlakkig geïnteresseerd in Darwin en zijn ‘theorie’ na het lezen van “The
selfish gene” van Richard Dawkins. TIME-magazine publiceerde vorig jaar over
“The big bang”. De gebeurtenis waar ‘alles’ miljarden jaren geleden mee begon.
Gestuurd door een of andere vorm van natuurlijke selectie ontstaan de huidige
eco-systemen en organismen. Intrigerende vragen ontstaan er: “waarom zijn er
geen zoogdieren met veren?” Ik begin 2009 met het lezen van “Over het ontstaan
van soorten”: het werk waar Darwin zijn faam aan ontleent en wat precies 150
jaar terug uitkwam. [100 woorden]
Donderdag 1 januari 2009
Ik stapte het nieuwe jaar weer eens binnen in Nederland. Het ‘snelrecht’ voor
relschoppers, dichtgetimmerde brievenbussen, legaal en illegaal vuurwerk, waren
realiteit dichtbij. Youp van ’t Hek heeft mij Wim Kan niet kunnen doen
vergeten. 2008 was voor mij een topjaar. Ik heb nog nooit zoveel tijd in het
medische circuit doorgebracht. De cardiologen bedachten een nieuw –uitgebreid-
pillenmenu om mijn hart op peil te houden. In plaats van ‘staar’ heb ik nu twee
goed functionerende plastic lenzen.
Vanochtend had ik zin om aan deze nieuwjaarsdag te beginnen. Ik wens
mijzelf dat toe voor de resterende dagen van het jaar. [100 woorden]
Donderdag 8 januari 2009
Het kost weinig moeite om mensen op TV
te krijgen die het voor wat betreft het Hamas-Israël conflict oneens zijn met
elkaar. Zo ook beelden van bloed op straat, paniek, gewonde kinderen,
ambulances naast ‘officials’ die oorlogzuchtige taal uitslaan. Het woord
disproportioneel valt vaak. Hoezo: disproportioneel? Bedoelt men dat er wel
bloed mag vloeien, paniek mag zijn, gewonde kinderen naar de overvolle
ziekenhuizen maar dan evenveel aan ‘beide’ kanten? Zolang de Israël-lobby in de
Verenigde Staten veel macht en invloed heeft, Iran Hamas, en Syrië Hezbollah
steunt zal het vechten blijven ook al doet de EU nog zo zijn best. [100
woorden]
Zondag 18 januari 2009.
In politieke kringen is gemor over onderzoek naar Neerlands politieke steun
t.a.v. de oorlog in Irak. Nu die oorlog goeddeels mislukt is komen er ‘wijze’
vraagtekens achteraf. Binnen de PVDA en -in heviger mate- binnen de VVD.
Vanmiddag in ‘Buitenhof’ legde Minister Donner uit dat alles ‘normaal’ was en
een VVD senator dat hij niet zo zeker was van wat er gebeuren moest na het
bekend worden van een kritisch memo wat een minister indertijd niet bereikte.
Wat mij ‘verbaast’ is dat als ‘in de wandelgangen morren’ niet helpt er altijd
weer ‘iets’ opduikt wat de druk opvoert. Goeie regie? [100 woorden]
Dinsdag 20 januari 2009
Treurig bericht in het Parool vanmorgen. Op het Van der Meij college in Alkmaar
zijn gisteren alle leerlingen na hevige rellen naar huis gestuurd. De politie
was ingeschakeld: de scholieren scandeerden leuzen,
gooiden met vuilnisbakken, stoelen en flesjes, bliezen sigarettenrook in
rookmelders en zetten het brandalarm aan omdat er, naar hun mening, een
onacceptabele uitbreiding van het aantal lesuren was aangekondigd. Directeur Klees neemt het signaal wel
serieus. ''Kennelijk is er ontevredenheid. We gaan kijken op welke manier we
dat gevoel weg kunnen halen. Vanochtend bespreken we het voorval”, zegt hij, “De leerlingen worden om elf uur op school
verwacht”.[100 woorden]
Vrijdag
30 januari 2009
Henry Hudson’s aankomst op het Amerikaanse ‘eiland’ Manhattan –dit jaar 400
jaar geleden- wordt herdacht als het begin van de band die New York met
Amsterdam [Nederland] verbindt. Op aanraden van vriend Gérard lees ik nu “The
Island at the center of the World”, geschreven door Russell Shorto. Het
beschrijft de eerste decennia van de historie van Manhattan als ‘kolonie’
waarin Peter Stuyvesant een dominerende rol speelde. Stuyvesant –met houten
been- komt in het boek niet altijd te voorschijn als een echte ‘settler’ en
geniaal bestuurder. Waarom zijn naam dan wel op sigaretten-pakjes verscheen zou
ik wel eens willen weten! [100 woorden]
Dinsdag 3 februari 2009
Baby Hendrikus [zie mijn entree van 29 oktober vorig jaar] mag van de
kinderrechter in Arnhem één dagdeel per
week naar huis. Een onafhankelijke psycholoog krijgt de opdracht aan de hand
van een observatieplan te onderzoeken of de ouders Hendrikus zelf zouden kunnen
opvoeden. De ouders beseffen dat ze ‘een hoop moeten leren’ en werken graag
mee. Officieel blijft het kind wel uit huis wonen. We krijgen via de media de
kinderkamer boordevol met knuffels e.d. in het huis van de ouders te zien. Maar
het dilemma blijft: wat moet er gebeuren als de ouders niet slagen voor deze
‘CITO-opvoedingstoets’? [100 woorden]
Vrijdag 6 februari 2009
2009 is Darwinjaar. Charles Darwin [1809] publiceerde “The Origin of Species”
in 1859. Het boek beschrijft de evolutietheorie die lijnrecht tegenover
het Genesis scheppingsverhaal staat. Sindsdien zijn creationisten en
evolutionisten met elkaar in discussie.
In London rijden dubbeldekkers rond met spandoeken: “God probably
doesn’t exist, so why worry?”. Deze week trekt ook het EO-boegbeeld, Andries
Knevel, aandacht met een verklaring dat “hij niet meer gelooft dat de wereld in
6 dagen geschapen is”. Wat mij betreft een vruchteloze discussie: het bewijs
dat God niet bestaat is niet te leveren evenmin dat hij wel bestaat. Het is
maar wat je gelooft. [100 woorden]
Dinsdag 10 februari 2009
De Italiaanse Eluana Englaro is overleden. Ze lag al jaren in coma en haar
vader krijgt toestemming van de hoogste Italiaanse rechter om de sondevoeding
te stoppen zodat ze vredig zal overlijden. Italië in rep en roer. Het Vaticaan
is tegen. Verhitte discussie in de Senaat over een noodwet, die dit proces
onwettig zou verklaren. Berlusconi gebruikt als een ‘tegen’-argument dat Eluana
fysiek in uitstekende conditie is en zelfs nog ‘babies kan krijgen’. De
vice-voorzitter van Berlusconi’s partij roept na haar dood: “Ze hebben Eluana
afgeslacht!” Het Vaticaan belooft te bidden voor de plegers van het ‘delict’.
Requiescat In Pace. [100 woorden]
Vrijdag 13 februari 2009
Politicus Geert Wilders beleefde gisteren een top-dag. Hij is op uitnodiging van
een Brits Hogerhuislid even naar Heathrow heen en weer geweest, had dat goed
voorbereid en heeft volop gekregen wat hij wil: publiciteit. Hij werd namelijk,
zoals hij verwachtte [maar niet zei], aan de grens teruggestuurd. Grote stukken
in de New York Times, de UK-Guardian en andere Engelse media. Véél tijd op
Nederlandse radio en TV. Algemene teneur: “hij is toch Europeaan in de EU?” en
“wat gebeurt er met onze vrijheid van meningsuiting?” Over zijn film Fitna –
die hij in Engeland van commentaar zou voorzien- nauwelijks een woord. [100
woorden]
Zondag 22 februari 2009
Vanmiddag -in TV-programma
Buitenhof- kwam Geert Dales aan het
woord. Dales, wethouder van Amsterdam tijdens een deel van het
besluitvormingsproces rond de NoordZuid-metrolijn, mocht uitleggen hoe het zat
met zijn verantwoordelijkheid. Hij –Dales- nam zijn [mede]verantwoordelijkheid
en legde daarna glashelder uit dat de beeldvorming, dank zij de media, rond het
Vijzelgrachtdrama op zijn minst eenzijdig is en dat “de politiek in de gemeenteraad”
verantwoordelijk is. [“Op de SP na” zei hij er bij “want die zijn altijd
principieel overal tegen”]. Plezierig om naar te kijken. Ik hoop nu nog mee te
mogen maken dat de lijn in 2017 geopend wordt. [100 woorden]
Zaterdag 28 februari 2009
Emancipatie: ik ben er, denk ik, volledig aan gewend[??]. Toch….? Ik herinner
mij een bekeuring door een Haagse politieagente, de eerste keer dat mijn haar geknipt werd door een kapster, een Transavia-gezagvoerster die mij van Alicante naar Schiphol
vloog. Bus-chaufeuses, Trambestuursters, ga zo maar door. Steeds, als er
een vrouw op zo’n ‘geëmancipeerde’ plek zit houden mijn gedachten zich daar mee
bezig. Gisterenavond weer zo’n moment. Een Janácek-concert door het
Noord-Nederlands-Orkest. Met het Czech Philharmonic Choir Brno. Gast-dirigente, ja hoor, Susanna Mälkki. Een
prachtige vrouw van rond de veertig. Ik klapte na afloop met meer overtuiging.
Wat is dat toch? [100 woorden]
Donderdag 5 maart 2009
Advocaat Mohammed Enaït is weer ‘in het nieuws’. De tuchtrechtbank advocatuur berispt hem omdat hij –naar hij
zelf zegt vanuit zijn religieuze overtuiging- weigert op te staan als de
rechters de rechtszaal binnenkomen. Hij vindt dat hij berispt is vanwege zijn
geloofsovertuiging en is bereid om naar het Europees Hof voor de Rechten van de
Mens te stappen. De Deken van de Orde van Advocaten benadrukt dat het hem te doen is om de gedragsregels
van de advocatuur en niet om mensenrechten, geloof of vrijheid van
meningsuiting. Patstelling? Advocaat Enaït mag in de tram blijven zitten als er
rechters binnenkomen. [100 woorden]
Zaterdag
7 maart 2009
“Coalitie is nog lang niet klaar met de crisis”: Kop in de NRC vandaag. Ik
herinner mij Rudy Stroink, directeur
vastgoedbedrijf TCN, die in een TV-uitzending meldde dat ook zijn bedrijf de
“crisis tegenkomt”. “Maar”, zei hij erbij, “als je in de verdrukking komt dan
moet je wat dichter tegen elkaar aan gaan zitten en dan kijken hoe je er samen
uitkomt”. Einde citaat. De leden van onze regeringscoalitie zetten politieke
piketpaaltjes uit. Praten vervolgens over herziening van het regeerakkoord en
komen na elke sessie iets dichter naar
elkaar. Op basis van politieke
overwegingen dus. Maar dicht tegen elkaar
aanzitten? [100 woorden]
Maandag 16 maart 2009
Gisteren reisde ik per trein van Utrecht naar Assen met het boekenweek geschenk
[“Een tafel vol vlinders” van Tim Krabbé] als geldig plaatsbewijs. Ik kreeg het
niet ‘uit’ [90 pagina’s] want ik liet mij door mijn eigen gedachten afleiden.
Ik keek af en toe naar enkele medereizigers, jong en oud door elkaar, die het
ook lazen, en vroeg mij af of zij al gelezen hadden wat ik las. En wat hun
gedachten waren geweest bij de soms nogal ‘heftige’ teksten over
familierelaties en seks in de duinen. ’s Avonds thuis, na de laatste pagina’s,
vond ik het een treurig verhaal. [100 woorden]
Zaterdag 21 maart 2009
4 jaar geleden betrad ik –voor het eerst in mijn leven!!!- als ‘toerist’ een rechtszaal. Dat was een emotioneel
moment. Het ‘verdachten-bankje’ maakte indruk. “Hier wordt over vrijheid beslist”,
dacht ik toen. Gisteren was ik gast op een buitengewone rechtszitting gedurende
welke vriend Coen geïnstalleerd werd als vice-president van de rechtbank. Ik
voelde vergelijkbare emoties toen de bode riep: ”de rechtbank” en alle
aanwezigen opstonden. Coen is benoemd tot kantonrechter en ik heb nu een heuse
kantonrechter aangeraakt! Ik vraag mij af of dit voor mij dezelfde emotionele
waarde heeft als Tim Krabbé’s handtekening in het boekenweekgeschenk na een
signeersessie. [100 woorden]
Woensdag 25 maart 2009
Het was gisterenavond bij Pauw en Witteman weer ‘komisch’. Halsema, Kant,
Pechtold en Rutte [alfabetisch!!] bijeen om over crisismaatregelen door elkaar
heen te praten. Natuurlijk ging het ook
weer over de ‘bonussen’. Maar geen relativerend geluid. De grote Amerikaanse
verzekeraar AIG kreeg 1000 miljard om overeind te blijven. Het management
keerde tegen de 1 miljard aan bonussen uit. Dat is plm 1 ‰ van het steunbedrag.
Wat mij betreft vergelijkbaar als je een bedrijfje €1000 ondersteuning geeft en de baas koopt
een nieuwe ball-pen voor zijn boekhouder à € 1. Zodat hij beter schrijft. Ook
niet uit te leggen? [100 woorden]
Maandag 30 maart 2009
Gisteren bezocht ik in Museum “De Buitenplaats” in Eelde een uitvoering
verzorgd door Rutger Kopland [poëzie] en Martin Tervoort [saxofoon] onder de
titel “Toen ik dit zag”. De bundel “Toen ik dit zag” ontstond nadat Kopland in
2005 betrokken raakte bij een auto-ongeluk. [Beiden zijn, naast kunstenaar, ook
psychiater!] Midden in de grote museumzaal luisterde ik naar gedichten van
Kopland en muziek van Tervoort [na de pauze samen met violiste Sofie van der
Schalie]. Tegen de zaalwanden schilderijen van Kenne Grégoire. Van één
schilderij kon ik mijn ogen bijna niet afhouden:
De titel van het schilderstuk: “Jarig”
Zaterdag
11 april 2009
Morgen vertrek ik voor een viertal weken naar Spanje. Ik logeer daar bij mijn
vriend Stijn op zijn ‘landje’ La Higuera. [ http://www.lahiguera.nl
] Ik verwacht niet dat de credietcrisis
voorbij zal zijn, noch dat alle ministeries in Den Haag verhuisd zullen zijn dan
wel dat de agressie in het openbaar vervoer afgenomen is na terugkomst. Ik neem
enkele boeken mee waaronder “Dead Aid” waarin de Zambiaanse econome Dambisa
Moyo argumenteert dat westerse hulp Afrika armer heeft gemaakt. Iets in de
trant van “je moet ze geen vis geven maar een hengel en leren vissen”. Ik blijf
hier verslag doen. [100 woorden]
Zaterdag 18 april 2009
Het einde van de Spaanse burgeroorlog [van 17 juli 1936 tot 1 april 1939] is
afgelopen weken herdacht. De nationalist Franco won indertijd. “De Week” [Het
meest gelezen Nederlandstalige weekblad van Spanje] maakt er melding van via
een artikel van redactrice Bea Lutje Schipholt wat verhaalt van de Stanbrook,
een Engels stoomschip wat vanuit de haven van Alicante zo’n 2500 republikeinse
vluchtelingen voor het aanstaande Franco-regime aan boord nam. De kapitein van
het schip, Archibald Dickson, was ten tijde van deze ‘ontsnapping’ 23 jaar oud!
Inmiddels is Franco ook weer uit het straatbeeld verdwenen en is Spanje een
volwaardige democratie. [100 woorden]
Dinsdag 21 april 2009
Dambisa Moyo [in haar boek ‘Dead Aid’, zie 11 april] legt uit dat de miljarden
€’s westerse hulp aan Afrika nauwelijks iets ‘opleveren’ vanwege de subsidies
aan boeren in de EU. [Naast zaken zoals corruptie en ontbreken van
infrastructuur] Zij rekent voor dat elke koe in de Europese Unie US$ 2,50 per
dag aan subsidie ontvangt. Dat is meer dan waarvan 1000 miljoen mensen moeten
leven per dag en een groot deel daarvan woont in Afrika. De subsidies die
Europese boeren krijgen lopen op tot ongeveer 35% van hun totale inkomen! Ik
zou minister Koenders hier wel eens over willen horen.[100 woorden]
Vrijdag 24 april 2009
“TEMPERAMENT” , het grootste informatieve maandblad over Spanje, heeft anders
dan “De Week” [zie 18 april] een ‘glossy’-achtig uiterlijk. Het is ook niet
gratis [€19,95 voor 12 nummers] en heeft
een groter spreidingsgebied. Het maart-nummer vermeldt onder de kop ‘Nieuws
Maart 2009’ dat in de Spaanse hoofdstad
Madrid drie modellen van de catwalk van Pasarela Cibeles zijn geweerd omdat ze
te mager waren. Hun Body-Mass-Index was lager dan 18. [BMI is het kilogewicht gedeeld door het
kwadraat van de lengte in meters] Volgens de WHO is iemand met een BMI < 18
ondervoed. Mijn BMI, voor alle gerustheid, is 22,05 [100 woorden]
Maandag 27 april 2009
“Het Diner”, van Herman Koch, heeft mij gegrepen. Het gaat over
ouder-kindrelaties. In dit geval jongens van rond de vijftien die betrokken
raken bij de dood van een dakloze. “Opsporing Verzocht” gaat ingeschakeld
worden, de vaders van beide knapen zijn broers en weten, via sms-jes en
filmpjes op hun zoon’s mobieltjes, met hun echtgenotes, naast de jongens, als
enigen de juiste toedracht. “Vóór wie kies je” is eenvoudig. Maar dan: “in
praktische zin?” Dat is oneindig moeilijker. “Mondje dicht en solidair?” dan
wel “open kaart en even solidair achter ze blijven staan?”. Tijdens een diner
komen de ouders “elkaar tegen”.[100 woorden]
Donderdag 30 april 2009
's Avonds hoor en zie ik [in Spanje via RTL nieuws] "Apeldoorn".
Vreselijk! Als ik hoor dat de dader een
blanke Hollandse man is denk ik: "die is geschift" en die Suzuki in
volle vaart tegen de Naald in Apeldoorn zie vliegen: "waar zit het lek in
de beveiliging?" Garanties om
de maatschappij hiertegen te
beschermen bestaan eigenlijk niet. Er
loopt altijd wel iemand rond met "een steekje los". De dader ligt,
zwaar gewond, in een ziekenhuis. Heeft het zin hem in leven te houden? Wordt het allemaal minder erg als we weten
waarom? Koninginnedag zal nooit meer hetzelfde zijn.[100 woorden]
Zaterdag 2 mei 2009
“Knielen op een bed violen”. Vijf jaar nadat dit boek de AKO literatuurprijs
waardig blijkt lees ik het. De eerste
helft verleidt mij af en toe tot ‘diagonaal’ lezen. De man –Hans Saviez, tuinder en hoofdpersoon-
blijkt uiterst hardnekkig in zijn manier van geloof belijden. Bladzij na
bladzij tekst over hoe dat dan blijkt. Geen spoor van twijfel. Vervreemding van
zijn vrouw Margje. Totdat een longtumor
hem velt. Al zijn broeders in het
geloof –uitgedost als zwarte kraaien- rond zijn bed. Dramatische aftakeling. Wanhopig bidden. Maar het geloof helpt niet.
Hij gaat ‘gewoon’ dood. Margje heeft hem
weer terug. Indrukwekkend boek. [100 woorden]
Woensdag 6 mei 2009
Tegen een hanenbalk zijn sinds mijn komst twee zwaluwen bezig met het bouwen
van een nest. Onder veel gekwetter [werkoverleg?] vliegen ze af en aan met
‘iets’ in hun bek. Dat wordt tegen de hanenbalk geplakt. Het valt tenminste
niet naar beneden en er is nu een indrukwekkend plateautje ontstaan. Duidelijk
demonstreren ‘mijn’ zwaluwen wat Darwin in zijn “Origin of Species” betoogt:
functie komt eerst, daarna de vorm. Als je met je snavel niet kunt plakken en
met klauwen aan de hanenbalk kunt vasthouden krijg je geen nest, vervolgens
geen kinderen en sterft de soort uit. Zo simpel is het.[100 woorden]
Zaterdag 9 mei 2009
Vandaag ontmoet ik Joost, een veertiger die met zijn moeder [83 jaar] een
rondreis door Spanje maakt. Ze gaan morgen
zuidwaarts richting Malaga en
Cordoba. Hun vervoermiddel is een bestelautootje, in de laadruimte is dan
plaats voor haar rolstoel. Al vele jaren maken ze dit soort reizen. Ze heeft
een handicap en mist het volle gebruik van haar rechterhand. Hij zorgt voor het
glaasje water en de zaklantaarn bij haar bed, rolstoelvriendelijke logeerplekken,
dito openbare toiletten en maakt op haar verzoek foto’s. Indrukwekkend, bewonderenswaardig en de
toewijding en kalmte roepen iets ‘vanzelfsprekends’ bij mij op. Zou ik dit ook
kunnen? [100 woorden]
Vrijdag 15 mei 2009
Afgelopen week meldde het jaarverslag van de VARA [ik ben weer terug in
Nederland] dat deze omroep 5 presentatoren in dienst heeft die tussen de €
195.024 en € 417.796 per jaar verdienen. Heel socialistisch Nederland op hun achterste benen. Kamervragen. Moet
belastinggeld op deze manier via de publieke omroep in enkele zakken
verdwijnen? Lidmaatschappen van de VARA worden niet massaal opgezegd. Wat mij
betreft zou men, zodra er een close-up van zo’n ‘dure’ presentator op het
scherm verschijnt, linksonder in het beeld het jaarsalaris van betreffende
presentator kunnen melden. Of is dat overbodige informatie en kijken we toch
wel? [100 woorden]
Donderdag 21 mei 2009
De christen-fundamentalisten in Nederland hebben het weer voor elkaar:
publiciteit! De School met de Bijbel in
het Veluwse dorp Emst stelde een leraar op non-actief nadat hij zijn
collega’s had verteld met een man als
partner in zijn leven verder te willen. De Commissie Gelijke Behandeling heeft
al in eerdere zaken [in 1999 en 2007] gesteld dat een dergelijke behandeling
ongeoorloofd is. Het is nauwelijks voor te stellen dat praktiseren van
homoseksualiteit door een bepaalde bevolkingsgroep onaanvaardbaar wordt geacht.
Minister Plasterk houdt zich vooralsnog ‘op de vlakte’ en dat is jammer. Er
zullen dus advocaten aan te pas moeten komen. [100 woorden]
Zaterdag 30 mei 2009
Gisterenavond – bij Knevel en van de Brink- zaten twee mensen die iets met de
Taliban in Afghanistan van doen hadden. Joanie de Rijke, die een boek schreef
over de periode waarin zij met een Talibaan gevechtseenheid optrok. Zij is door
de commandant van die groep verkracht en schrijft daar [ook] over in haar boek.
Kapitein Marco Kroon zat er met de Militaire Willemsorde opgespeld die hem, op
basis van zijn optreden in Afghanistan, ‘s ochtends door de Koningin was
verleend. Ik heb even, met geluid uit,
naar de gezichtsuitdrukkingen zitten kijken van journaliste en soldaat. Een alleszeggende ‘wereld’ van
verschil! [100 woorden]
Maandag 1 juni 2009
George Tiller, arts en leider van een abortuskliniek bij Kansas City [USA] is
door een landgenoot doodgeschoten in de kerk waar hij vlak voor een dienst
hulpdiensten verrichtte. Tiller heeft/had landelijke bekendheid vanwege zijn
bereidheid vrouwen na 24 weken zwangerschap te aborteren en daarnaast[door?] al
eerder een aanslag op zijn leven en kliniek meemaakte. Triest. Voor mij is het
trieste DAT het gebeurt zonder dat je er ook maar IETS aan kunt doen. Of iemand
op Koninginnedag nou in zijn auto door
de afzetting heen rijdt op de Koninklijke familie af of dit. Het blijven hoge
uitzonderingen, dat gelukkig wél! [100 woorden]
Zondag 7 juni 2009
Lustrumconcert van het Haydn Jeugd
Strijkorkest in Groningen. De leden van het orkest zijn allen jonger dan 20
jaar. Een bijzondere ervaring: 30 tienermuzikanten in feestkledij op het podium
spelen de sterren van de hemel. Bij mij komt
[ook] de gedachte langs dat geen van hen geboren was op de dag dat ik
gepensioneerd werd. Véél applaus. De toegift wordt een feestelijke verrassing: “Summertime” en daarna nog een: “Somewhere over
the rainbow”. Bij de laatste staat een van de violistes op en zingt de tekst
zoals Judy Garland die indertijd zong. Geweldig! Dat kan alleen maar als je
jong bent! [100 woorden]
Dinsdag
9 juni 2009
Het stadsbestuur van Amsterdam wil de Bierfiets
[ www.partyfiets.nl ] verbieden.
Dat is een rijdende bar/bakfiets waarmee tussen de 10 en 20 reizigers een 3 uur
durende tour door Amsterdam kunnen maken voor plm € 30. [Inclusief bier en
chauffeur!] Enkele lichte ongelukken
[géén doden of zo] recentelijk creëerden wat zorg bij de wethouders die, nu de
Noord/Zuid-lijn gewoon afgebouwd gaat worden onder leiding van een competente
projectmanager, weer tijd voor andere zaken hebben. De –juridische- vraag is
echter: aangezien de chauffeur niet
drinkt, mobiel belt of zo, wat is er dan te verbieden aan een bakfiets vol
drinkende toeristen? [100 woorden]
Vrijdag 12 juni 2009
Op weg naar de supermarkt in Zuidlaren spreekt een jonge man mij aan en vraagt
of hij een vraag mag stellen. Hij ziet er een tikje ‘verlopen’ uit en blijkt
€1,20 nodig te hebben om sigaretten te kunnen kopen. Ik ga er niet op in en
loop met boodschappen naar huis. In de krant lees ik dat de Madrileense
voetbalclub Real een voetballer, Ronaldo, heeft ‘gekocht’ voor €95.000.000.
Ronaldo heeft een salaris van €150.000 per
maand . Wat is nou erger? Of, om de vraag op een filosofische manier te
stellen: “Kan iets erg zijn als niemand het erg vindt?” [100 woorden]
Dinsdag 23 juni 2009
Dagblad van het Noorden rapporteert dat “alle eerstejaars vmbo-scholieren aan
scholengemeenschap Stad en Esch in Meppel volgen volgend jaar onderwijs met een
Apple-laptop. De laptop komt in de plaats van werkboeken. In schooljaar 2010-2011 volgen de eerstejaars
van havo en vwo. Ouders dragen € 110 per jaar bij, de laptop wordt eigendom van
de leerling”. Onderwijsvernieuwing heet dit.
In de politiek zijn kritische geluiden te horen, NIET over dat de Apple
MacBooks à €1200 ingevoerd gaan worden
maar over de hoge bijdrage die van ouders verwacht wordt. Ik denk terug
aan mijn eigen middelbare schooltijd met zwarte schoolborden en krijtjes. [100
woorden]
Vrijdag 26 juni 2009
Bewindspersonen en kamerleden mogen tijdens Kamerdebatten niet meer
‘twitteren’. Kamervoorzitter Gerdi Verbeet vindt het onacceptabel dat TIJDENS
de debatten burgers geïnformeerd worden. [Twitteren is korte berichtjes – max
160 tekens- op de Twitter-website plaatsen] Info opvragen via e-mail en/of
sms-en mag wél! Stel je voor: tijdens die Kamerdebatten staan de meeste
‘sprekers’ [ik wil ze nog geen ‘voorlezers’ noemen!] gewoon een, door de
fractieleiding goedgekeurde, mening voor te lezen waarbij de ‘inhoud’ er
nauwelijks iets toe doet [alles is al bekend bij iedereen] en dan zou je als
mede-aanwezige in de Tweede Kamer niet even mogen twitteren! Tè ver gaande
bemoeizucht! [100 woorden]
Zondag
5 juli 2009
Naast alle het gedoe over de teraardebestelling van Michaël Jackson trof ik in
de NRC gisteren een interview met Harry Koorstra, directeur van TNT Post, die
simpelweg zegt “dat er over tien jaar geen post meer is. Althans niet voor 44
cent per postzegel”. Over het verdwijnen van de –nu zo mooi ‘koninklijk’
oranje- brievenbussen sprak hij niet maar de bezorging via postbodes………! [einde
citaat] Vroeg of laat wordt het “ophalen”.
En dan zullen er ‘ouderen’ zijn die dat niet meer kunnen en dus een
verjaardagskaart van hun dierbare kleinkind gaan missen. Het ráákte mij: zo
vertrouwd: al die postbodes! [100 woorden]
Zondag
12 juli 2009
Het “10 uur NOS journaal” gisterenavond meldde dat Simon Vinkenoog stervende
is. Hij was opgenomen in een ziekenhuis na een beroerte en lag in coma. Men
verwachtte niet dat hij “daar weer uit zou komen”. Volgde nog een interview met
een vriend van Vinkenoog sinds en uit de jaren zestig die mocht vertellen wat
hem herinnerde aan samen optrekken in die tijd. Het geheel had ‘necrologische’
trekken. In het algemeen kan ik goed leven met de vaak tendentieuze
berichtgeving in de media inclusief het NOS Journaal. Maar het woord
‘stervende’ ging bij mij toch de grens van het acceptabele over. [100 woorden]
Dinsdag
14 juli 2009
Binnenkort wordt van iedereen die een nieuw paspoort aanvraagt vingerafdrukken
afgenomen. Die komen in het paspoort EN in een databank. Dat laatste gaat
sommigen te ver: “Schending van de privacy”! Ik voel niet dat mijn vingerafdruk
tot mijn privédomein hoort: ik ben n.l. de hele dag bezig overal die
vingerafdruk achter te laten! In een redactioneel commentaar lees ik dat
OPSLAAN IN EEN DATABANK betekent dat de regering ons tot potentiële criminelen
bestempelt, dus: tegen. Ik vind dat een oneigenlijk argument. Ik ben geen crimineel, heb ook geen plannen
en voor de regering staat, net als voor mij, denken vrij. [100 woorden]
Donderdag
16 juli 2009
Yuri van Gelder betrapt op coke. Cocaïne is geen prestatiebevorderende drug
maar wordt gebruikt ‘voor de lol’ op feestjes. Van Gelder gaat door het
stof. Ontslag door zijn werkgever,
Ministerie van Defensie: “zero tolerance”, regels zijn er niet voor niets, maar
“hij gaat therapeutische hulp vragen en terugkomen”! On-voor-stel-baar
tragisch. Een turner op wereldniveau [“The Lord of the Rings”] valt van zijn
voetstuk. Verslaafd? Slachtoffer van zijn verworven status? Dagblad van het
Noorden poneert stelling: Van Gelder wordt te zwaar gestraft. Uitslag: 600 van
de 1800 stemmers: ja. Ze hadden ook kunnen vragen: “Is Yuri Van Gelder dader of
slachtoffer?”. [100 woorden]
Donderdag 23 juli 2009
Het privéleven van Berlusconi staat in de schijnwerpers. Feestjes
op zijn buitenverblijf met ‘escort-dames’ die er hoogstwaarschijnlijk niet
alleen maar zijn om taartjes te eten. Hij doet het zonder condoom. In Italië
reageert men nauwelijks. Berlusconi lijkt onaantastbaar. Hij houdt vast aan
zijn adagium: “de Italianen nemen mij zoals ik ben”. NOVA probeert afkeurende geluiden te horen te
krijgen maar het lukt niet erg. Volgens ‘echte’ Nederlanders doet hij zo
ongeveer alles wat God hier verboden heeft maar dat ligt kennelijk anders in
Italië. De Paus zit er met zij neus bovenop. Volgens mij zit Berlusconi
ruimschoots boven de Balkenende-norm. [100 woorden]
Dinsdag
28 juli 2009
Tot het ‘straatbeeld’ in Groningen behoort een oudere man, gekleed in het
uniform van het Leger des Heils. Met een collectebus attendeert hij, al
schuddend, voorbijgangers op de
mogelijkheid “een klein bedrag” aan het Leger des Heils te schenken. Al
tientallen jaren loopt hij daar. Ik heb geen flauw idee hoeveel hij ‘scoort’
per dag met die collectebus. € 100 ?? Gisterenochtend verscheen het Dagblad van
het Noorden met een ‘kop’ op de voorpagina: “Leger des Heils diep in de rode
cijfers”. Verlies op beleggingen vorig jaar van € 6.500.000!! Er is dus nog
jááááren [zinvol?] werk voor ‘mijn’ collectant. [100 woorden]
Dinsdag
4 augustus 2009
Voorpagina-nieuws Dagblad van het
Noorden: “Feestjes gedeputeerden: ruim 13 en 15 mille”. Het betreft het afscheid van Henk Bleker[CDA] en Marc Calon[PvdA]. [Beiden vertrekken naar
hoge semi-overheidsfuncties] In Noord Holland boycotten de fracties van SP en
PvdA het afscheid van gedeputeerde Ton Hooijmaijers. Waarom? Zijn feestje wordt
op 25 augustus gehouden in de Amsterdamse Hermitage en kost € 10.000. Daarom.
In Groningen maken GroenLinks, de SP en de ChristenUnie van de prijskaartjes ‘geen punt’: “Dure feestjes,
maar nou ja”.
Ik vind dat het tijd wordt voor een ‘afscheidsfeestjesprijskaartjenorm’ Maar
ja, waar leg je de lat? Bij het afscheidsfeestje van Balkenende? [100 woorden]
Woensdag
12 augustus 2009
Veel Staatsloterij-deelnemers voelen
zich misleid omdat de jackpot, die
gegarandeerd zou vallen, gevallen is op ‘een-vijfde-lot’ waarop maar één-vijfde
van de jackpot wordt uitgekeerd. De honderdduizenden mensen die een lot kochten
[en op weg naar de sigarenwinkel meer kans liepen slachtoffer te worden van een
verkeersongeluk dan winnaar van de jackpot] kunnen zich inschrijven à €25 bij
de Stichting Loterijverlies [juridisch kantoor Morand] die vervolgens bij de
Staatsloterij met een juridische procedure gaat aankloppen. Euro-politicus
Toine Manders [VVD] vraagt zich af wat dat bureau met al dat inschrijfgeld gaat
doen. Staatsloten kopen waarschijnlijk, maar dan wel de goede, denk ik! [100
woorden]
Vrijdag
21 augustus 2009
Gisterenavond waren Minister Ab Klink en
NOS-weerman Gerrit Hiemstra te gast bij Knevel en van den Brink om uit
te leggen waarom respectievelijk de Mexicaanse griep en ‘het weer van
donderdag’ zich niet gedroegen zoals voorspeld. Als verwende kleuters zeuren
Knevel en van den Brink over details. [‘Politieagenten een risicogroep’ en
‘waar kunnen strandtenthouders schade claimen voor onnodig gestreken tenten’] Zowel Klink als
Hiemstra gaven geen krimp –bravo!!- en bleven geduldig herhalen en uitleggen.
Erkenning en waardering voor dat men ‘van overheidswege’ erger probeert te
voorkomen bleef achterwege. Maar ja, met dergelijke constateringen zou je je
presentator-salaris nauwelijks waard zijn. [100 woorden]
Zondag
23 augustus 2009
In de New York Times van vandaag staat een ‘opmerking’, ‘uitspraak’,
‘one-liner’, ‘constatering’, ‘verzuchting’, [kies maar wat na lezing het eerst naar boven komt] van Yadira Burgueno, uit
Moreno Valleyet in Californië,USA .
Zij raakte haar huis kwijt na jaren van stijgende huizenprijzen. "I have learned that you can’t trust anyone but
God. Nothing
falls from the sky." [58 woorden en te indringend om er 100 van te maken]
Zondag
30 augustus 2009
In Connexxionbus 77 kan men sinds kort
met de OV-chipkaart reizen! Glorieus moment,
nog net geen 80 jaar! Als een kleuter wacht ik met de opgeladen OV-chipkaart in mijn
knuistje. De bus komt en vol spanning en trots houd ik de kaart voor de
‘lezer’. Het grote moment is daar! “Mijnheer, hij doet het vandaag niet. Het
moet met strippen”, zegt de chauffeur. Ik vraag wat er gebeurt als ik die niet
heb. Antwoord: “dan mag U gratis mee”.
Ik bedank hem voor zijn klantvriendelijk optreden maar hij heeft geen weet van mijn teleurstelling. Ik laat desondanks 3
strippen stempelen. [100 woorden]
Maandag
7 september 2009
Gisterenavond zag ik een deel van de uitzending van Studio Voetval op TV. Onder
leiding van een presentator [Jack van Gelder] ‘wouwelen’ [normaliter] een
aantal analytici [Youri Mulder, Hugo Borst en Jan Mulder] over de verrichtingen
op de –hoofdzakelijk- Nederlandse voetbalvelden. Het bijzondere gisterenavond
was dat er ook een vrouw aan tafel zat. [Marleen Molenaar, manager
vrouwen-voetbal bij AZ] Zij zat daar vanwege de uitzonderlijke prestatie van
het Nederlandse vrouwen-voetbal-elftal dat voor de eerste maal deelnam aan en
op het nippertje een finaleplaats miste bij de wereldkampioenschappen
vrouwenvoetbal Maar nog méér bijzonder
was dat zij ook aan het woord kwam! [100 woorden]
Zaterdag
12 september 2009
Voorpagina NRC vandaag: “Topman Justitie
dineerde voor 13 mille”. Binnenpagina 3 –zelfde krant- “Harry Borghouts [CdK Noord-Holland] houdt de eer liever aan
zichzelf”. De topambtenaar declareerde o.m. €463,50 voor een dineetje waarvan
€209,50 voor drank. Borghouts zou een declaratie van een VVD gedeputeerde à €3000
hebben goedgekeurd zonder dat er ‘bonnetjes’ voor waren getoond. Daar houden we
ons in Nederland mee bezig. Daar worden ministers en dergelijke op aangesproken
en ‘rollen er koppen’. We kennen in Nederland een “Wet Openbaarheid Bestuur”
zodat ‘jan-en-alleman’ kan controleren wat er met belastingcenten gebeurt. Ook of er niet te
veel ‘blauw op staat komt’. [100 woorden]
Vrijdag
18 september 2009
Ik bezocht vandaag de 50+ Beurs. “Maak
de toekomst mee!” staat er bij wijze van aanmoediging op het toegangsbiljet.
Van alles wordt je ‘aangeboden’: ‘Win een gratis Upstairs traprenovatie!’ [ www.upstairs.nl ], ‘Hoe staat het met Uw longen?’: [ www.luchtpunt.nl ]. ‘Drum u zelf fit met….
Fun2drum!’ Beurskorting op een drumstel. [ www.fun2drum.nl
] Correga voor Uw gebitsprothese.
Speciale tandpasta voor €2,00 per flesje. [ www.corega.nl
] Bij een kleuterfoto van Prinses Juliana: Schat de leeftijd en maak kans op
VIP-bezoek aan Paleis Het Loo. Electrische fietsen met trapondersteuning: [ www.keola.nl ] Het wordt, wat mij betreft, tijd
voor een 80+ Beurs. [100 woorden]
Zaterdag
26 september 2009
Voorpagina DvhN vanochtend: “Woonconflict op Schier loopt uit de hand”.
Vermeende illegale bewoning door echtpaar Barnhard van een bijgebouw is het
punt. Ambtenaren kwamen controleren of dit bijgebouw, waaruit het echtpaar
gesommeerd is te vertrekken, inderdaad verlaten was. De Bernhards wonen er
vanwege mantelzorg aan zijn hulpbehoevende ouders in het hoofdgebouw. Maar
slapen in het bijgebouw mocht niet van de gemeente en de rechter gaf de
gemeente gelijk. Overtreding: €2500 boete. Volgens Barnhard zeiden de
ambtenaren: “er staat iets op Uw aanrecht. Dus U krijgt €2500 boete”.
Aanstaande dinsdag wordt beslist of de boete wordt opgelegd.
Schier(monnikoog) hoort bij Nederland. [100 woorden]
Maandag
28 september 2009
Ik was het afgelopen weekend op Vlieland.
Anderhalf uur varen, fietsen huren. Ik krijg een Gazelle met 7
versnellingen! [Tot nu toe bracht ik het nooit verder dan 3 versnellingen en
dat op een fiets die ik erfde van mijn
broer] De versnellingen blijken geen overbodige luxe: véél ‘vals plat’!.
Aan een muur in het hotel hangt een gedicht van Frank Eerhart:
ik zie de zee
de zee ziet mij
dag zee
hoe gaat het?
ik eb, zegt de zee
wat heb je?, zeg ik
ik heb eb
doet dat zeer?
nee, zegt de zee
een zee heeft geen zeer.
Maandag
5 oktober 2009
Er was een reünie van de familie Voors afgelopen weekend. Niet alleen was ik
aanwezig, ik was ook nog eens de oudste! En het organisatiecomité verwachtte
een toespraak van de pater familias. Die is er gekomen. Over dat je je als
familie op zo’n ‘feest’ boven de werkelijkheid uittilt en die op een andere
manier beleeft. En dat ik een ‘thuisgevoel’ bij mijzelf gewaar werd. Ik ga nog
één stap verder met suggereren dat we allemaal op zoek zijn naar zo’n gevoel.
Hoe goed we het ook hebben, hoe vol ons leven ook is. Het voelde allemaal heel erg vertrouwd. [100
woorden]
Zaterdag
10 oktober 2009
In Callosa d’en Sarrià [in Spanje, ik logeer momenteel bij Stijn] zijn dezer
dagen de “Festes de Moros I Christians”
Groot feest en, net als bij het
bloemencorso in Eelde, de hele bevolking is erbij betrokken. Parades en
optochten. De optocht op maandag symboliseert de Moorse overname van een
kasteel en de islamitische halve-maan-sikkel vlag wordt gehesen. Op dinsdag
wordt het kasteel weer heroverd en hijsen de Christenen hun vlag. Het speelt in
de tijd dat de Moren niet alleen als arabieren maar tevens als moslims gezien worden. Islamisering en
de-islamisering in één weekend. Geen onvertogen woord valt. Iedereen blij.[100
woorden]
Dinsdag 13 oktober 2009
Ik las “De Sjah aller Sjahs” van Ryszard Kapuscinski. Over Reza Pahlavi’s
laatste jaren van zijn bewind tot
Khomeini in 1979 de macht overnam. Ik woonde in Perzië van 1972-1975 en
MIJN beeld van die Shah was van een rustige ‘koninklijke’ familie. Het boek
verhaalt anders. Hij blijkt een bloedorstige dictator die via de SAVAK
[binnenlandse veiligheidsdienst met tienduizenden verklikkers onder de
bevolking] regeerde. Tijdens een
bridge-avondje met Perzische
vrienden liet ik de naam SAVAK vallen. Als door wespen gestoken bezwoeren mijn
vrienden die naam SAVAK nooit meer in het openbaar te gebruiken. Ik snap nu, 35
jaar later, waarom. [100 woorden]
Vrijdag 23 oktober 2009
De morningafterpil is vanaf eind deze maand zonder recept verkrijgbaar in de
Spaanse apotheken. Er wordt nog gewerkt aan de voorlichtingsfolder over het
gebruik. Doel van de maatregel is vermindering van ongewenste zwangerschappen
en abortussen. ‘Anticonceptie’, zou ik zeggen. De oppositie [Partido Popular]
is tegen. Want zij keuren het gebruik van de pil als anticonceptiemiddel af. En daar zit ‘m nu de
[politieke?] kneep: is het wel een anticonceptiemiddel? De regering zegt van
niet want de morningafterpil dient alleen gebruikt te worden als de
gebruikelijke[!!] anticonceptiva niet voldoende zijn. Wat is het dan wél? Een
‘voorallezekerheidmiddel’ of ‘hypocrietpil’? Een zegen? [100 woorden]
Woensdag 28 oktober 2009
Terug in Nederland loop ik op tegen gedoe in Tweede Kamer en media over “meer vrouwen in topfuncties”.
Over het ‘glazen plafond’. Moeten er –van bovenaf gedirigeerde- [minimum]quota komen voor vrouwelijke
voorzitters van raden van bestuur, professors en politiebazen? Voormalig minister Sybille Dekker komt bij
Pauw & Witteman uitleggen dat er genoeg gekwalificeerde vrouwen zijn, maar
ze moeten wél solliciteren. En dan is daar de 14-jarige Laura Dekker
[waarschijnlijk geen familie!] die naar de zeiltop wil doorstoten via een
solozeiltocht rond de wereld en vervolgens heel bemoeizuchtig Nederland in de
vorm van Jeugdzorg, Kinderbescherming en
kinderrechters over haar heen krijgt. [100 woorden]
Dinsdag 3 november 2009
Het was weer ‘prijsschieten’ gisterenavond tijdens de ‘achtergronden-van-het-nieuws-items’
op TV: “Wat verkondigt die Wilders toch een onzin!” NOVA, Pauw & Witteman
deden hun uiterste best hem alle zendtijd te geven die onzin te berde te
brengen. Zonder hem in de rede te vallen. Iets wat lang niet iedereen aan de discussietafel
in de respectievelijke studio’s lukte! En Wilders maakte daar gretig gebruik
van. Op de stoep voor het etablissement waar zijn PVV een bijeenkomst belegde
[en waar de pers niet welkom was]. Vrijheid van meningsuiting. En dat allemaal
om te herdenken dat 5 jaar geleden Theo van Gogh vermoord werd. [100 woorden]
Donderdag 5 november 2009
De Tweede Kamer debatteert vandaag over de verhoging van de AOW-leeftijd. Er
dient €4 miljard ‘bespaard’ te
worden. Maar: hoe? Onder de kop “De
grijze plaag” staat in de NRC een artikel van Menno Tamminga. Na een opsomming
van ‘voors’ en ‘tegens’ komt hij met
een, voor mij, verlichtende suggestie: De verhoging van de AOW-leeftijd gaat
niet over geld maar over ‘arbeid’. Er moeten genoeg mensen ‘aan de slag’
blijven om de arbeidsintensieve publieke diensten [onderwijs en zorg] te kunnen
blijven verlenen. “Ik leid de Partij van de arbeid, zei Wouter Bos tegen
Pauw&Witteman, “niet de partij van de niet-arbeid”. [100 woorden]
Dinsdag 10 november 2009
De Mexicaanse griep zorgt voor ophef in Nederland. Wel inenten, niet inenten.
Wel risicogroep, niet risicogroep. De Gezondheidsraad brengt advies uit en –natuurlijk-
zijn er bet-weters. Die krijgen veel ruimte in de media. Ook via internet
kunnen ze hun boodschap ruimschoots kwijt. Vanuit de homeopaten en andere
alternatief genezers komen de felste ‘anti’-signalen. De Vereniging Kritisch
Prikken doet vele duiten in het zakje.
Vanmiddag heb ik mijn eerste inenting tegen de N1H1-griep gehaald. Met
overtuiging want ik behoor tot tenminste 2 risicogroepen en de dokters van de
Gezondheidsraad hebben er voor doorgeleerd en zijn niet in dienst van de
medicijnindustrie. [100 woorden]
Zaterdag 14 november 2009
De overheid ‘betrappen’ op blunders en fouten: het lijkt een ‘mediahype’ op
zichzelf te worden. [Natuurlijk: betere kijkcijfers en oplagen] Gisteren weer een verontwaardigde mijnheer
Teeven [ex-officier van justitie, thans VVD-kamerlid] op de TV: er lopen
duizenden veroordeelde criminelen ‘vrij’ rond die nooit ook maar één dag van
hun gevangenschap hebben uitgezeten. Er moeten betere regels komen. Premier
Balkenende beklaagt zich bij Kamervoorzitter Verbeet dat hij te vaak moet komen
‘uitleggen’ in de Tweede Kamer. Dat moet beter geregeld worden, hij heeft wel
wat anders aan zijn hoofd. Regels, regels nog eens regels. Allemaal ten koste
van onze dierbare vrijheid? [100 woorden]
Woensdag 18 november 2009
Voorpaginanieuws NRC van gisteren: Spel
jongetje onder invloed weekmaker. Jongetjes vertonen in hun spel minder
‘typisch mannelijk’ gedrag, zoals spelen met autootjes, naarmate de moeder
tijdens de zwangerschap een hogere concentratie weekmakers in de urine had.
Weekmakers, ook wel aangeduid met de term ftalaten, worden gebruikt om kunststoffen
‘zachter’ te maken. Komen veel voor in plastics en cosmetica. Ftalaten [geen
typefout!] hebben een wetenschappelijk aangetoonde invloed op de testosteron-huishouding
[meisjes hebben daar dus minder last van dan jongetjes] en de Amerikaanse
Shanna Swan heeft nu een verband met de neurologische ontwikkeling –gedrag-
aangetoond. Het is maar dat jullie dit weten. [100 woorden
Maandag 23 november 2009
Op de IDFA zag ik de documentaire “Contact”. Als in 1964 een stuk Australische
woestijn moet worden ontruimd vanwege raketproeven komt men een groep
Aboriginals tegen. De film laat o.m. beelden zien van een vrouw, Yuwali, die nu, vertelt hoe eng het toen was voor het eerst een witte man
te zien. Wat ‘men’ na het eerste contact óók deed was ‘mensen kleren geven’.
Wat is dat toch? Waarom moeten anderen net zo worden zoals wij? Als in Nederland
een groep mensen een gewoonte heeft om
met een boerka te lopen vindt
half Nederland ook direct dat zulks anders moet! [100 woorden]
Maandag 30 november 2009
In Zwitserland mogen geen minaretten meer worden gebouwd. Gisteren stemde 57%
van de Zwitsers vóór een bouwverbod.
De rechtervleugel van de Zwitserse politiek [SVP en dergelijke] had het
referendum geïnitieerd via 100.000
handtekeningen. Natuurlijk zijn er argumenten vóór en tegen een dergelijk
verbod te bedenken. Maar ‘even natuurlijk’ zou toch duidelijk moeten zijn dat
dit soort ‘verboden’ de vreedzame integratie niet bevordert. En die integratie
MOET dus, als je er te geen zooitje van wilt maken. Er wonen 400.000 moslims in
Zwitserland naast 7½ miljoen ‘anderen’. Voor Nederland bestaan dergelijke
cijfers ook, dus Wilders’ felicitaties richting Zwitserland slaan nergens op.
[100 woorden]
Dinsdag 8 december 2009
Ik ben ziek geweest. Een virus [Q-koorts noch mexicaanse griep] had zich
genesteld in het evenwichtsorgaan in mijn hoofd. Duizelig, draaiende wereld en
overgeven. Het was weekend dus Mineke heeft zich op haar verjaardag [5
december] overwegend met de afvoer van spuug bezig gehouden. Een geconsulteerde
‘weekendarts’ kon niet zoveel met mijn mededeling dat het hartfalencentrum
bewust accepteert dat mijn bloeddruk ‘aan de lage kant’ is. [110/70] Op zo’n
moment kan ik mij nauwelijks voorstellen
dat er mensen zijn die zeuren over de privacygevoeligheid van een medisch
patiëntendossier en wil ik dat de man even in mijn dossier kan kijken. [100
woorden]
Dinsdag 15 december 2009
Afgelopen weekend heeft Qbuzz [openbaar vervoerbedrijf] voor een groot deel de
diensten van Arriva [openbaar vervoerbedrijf wat tot nu toe het openbaar
vervoer in het noorden verzorgde] overgenomen. De verplichte openbare
aanbesteding was gunstig voor Qbuzz verlopen. Overwegend positieve berichten
over de omschakeling in de media. “Ach, als er maar een bus rijdt, de naam op
de buitenkant doet er niet veel toe”. Maar wel zijn de Qbuzz-chauffeurs
verjaagd uit de Arriva-kantine bij station Assen. Arriva vraagt te veel geld
voor het gebruik en aanverwant kleinzielig gekissebis. De Qbuzz-chauffeurs
zitten tijdelijk in het aanpalend Douwe Egberts café met gratis toiletgebruik.
[100 woorden]
Zaterdag 19 december 2009
De klimaatconferentie in Kopenhagen is vanmiddag gesloten. Waar je ook kijkt of
luistert of leest: iedereen heeft zo z’n eigen opvatting of mening. Allemaal
ergens op de ‘meetlat’ tussen “flop” en “beter iets dan niets”. In de NRC las
ik een commentaar wat mij aansprak: “Het is natuurlijk vermeldenswaard als 193
landen zijn overeengekomen dat de temperatuur op aarde met niet meer dan twee
graden Celsius mag stijgen. Maar zonder concrete en controleerbare toezeggingen
over de maatregelen die nodig zijn om deze beperking te bereiken, stelt dat
weinig meer voor dan een afspraak dat het de komende week niet zal
sneeuwen”.[100 woorden]
Woensdag 23 december 2009
Honderden drachtige geiten in Nederland halen 2010 niet. Tragische toestand.
Onderdeel van de bescherming van Nederland voor de besmettelijke gevolgen van
de opgetreden Q-koorts. De deskundigen kiezen voor deze aanpak en wie ben ik om
een ‘betere’ oplossing te bedenken? In deze periode erger ik mij mateloos aan
een uiterst suggestieve tekst in een radiospotje van Stichting “Wakker Dier”
die de luisteraar na een “Stille Nacht, Heilige Nacht”-introductie oproept
‘stil te zijn’ want ‘we doden nu ook al drachtige dieren’. Ik ben mij bewust
van de vrijheid van meningsuiting in Nederland en ventileer mijn ongenoegen op
basis van diezelfde vrijheid. [100 woorden]
Zondag 27 december 2009
“Ons” zeilmeisje[!!!], Laura Dekker, is even naar St. Maarten geweest. Veel
publiciteit. Een rechter bepaalt ‘dat Laura bij haar vader mag blijven’. Vader
erg blij. Laura’s advocaat meldt opgetogen dat alles er nu op gericht wordt om
haar wereldreis te laten plaatsvinden. Laura’s moeder –huiverig voor die
zeilreis en vergezeld door haar verse
echtgenoot- is helemaal
overstuur. Die nieuwe echtgenoot is van mening dat Laura “gewoon weg zou moeten
bij die man”. Moeder snijdt nu alle banden met Laura door. Waar te nemen dat een echtscheidingsoorlog
over het hoofd van een 14 jarige dochter wordt gevoerd vervult mij met walging.
[100 woorden]
Donderdag 31 december 2009
Laatste dag van het jaar, 31 december.
Voor oudejaarsdag
moest vroeger van alles in huis worden gehaald. Tegenover de 'neijaorswinners'
(zie: Nieuwjaar)
mocht geen gek figuur worden geslagen. In de eerste plaats moesten er grote
stapels nieuwjaarskoeken ('jaorskoeken') worden gebakken, ook wel 'rollegies'
en 'knieperties'. Over en weer werden de ijzers om te bakken geleend. Dit bakken
was mannenwerk. Rollegies waren jaorskoeken die om een enigszins taps toelopend
stokje werden gerold. De jaorskoeken werden op stapels van twintig (= een
stiege) gelegd. Dat telde gemakkelijk.
Soms werden ook
'spekdikken' gebakken. Het beslag hiervoor was iets dikker. Er kwamen twee
plakjes worst en een plakje spek in zo'n jaorskoek. Het beslag voor knieperties
was ook dikker; het werd als een balletje in het ijzer gelegd. De oude
jaorskoekenijzers zijn een prachtig stukje siersmeedkunst. Ze waren vaak een
huwelijksgeschenk. In het ene blad zien we vaak de initialen van de eigenaar,
in het andere het jaartal van vervaardiging, een ruitjesversiering en bijv. een
haan, vogels of bloemen.
De huisvrouw moest
voor oudejaar een behoorlijke voorraad koek (oude wijvenkoek) inslaan. De man
moest zorgen voor de nodige jenever en voor voldoende kruit voor de pistolen en
geweren om het oude jaar uit, en het nieuwe jaar in te schieten. 's Nachts
hield de plaatselijke jeugd zich bezig met het 'slepen', het verplaatsen van
onbeheerd buiten staande roerende goederen naar liefst moeilijk bereikbare
plaatsen. Ook was het oudejaarsdag gebruikelijk, dat de verhuur van kerkbanken
plaats had. [242 woorden]
Uit:
G.Kuipers: “Vroeger volksleven in Drenthe”
Vrijdag 1 januari 2010
Gelukkig Nieuwjaar! [2 woorden]
]