NIEUW ZEELAND REISARCHIEF 

DIT ARCHIEF BESTAAT UIT DRIE DELEN: 1. DE MOTIVATIE 
VOOR DE REIS, 2. HET DAGBOEK VAN BEIDE REIZEN IN CHRONOLOGISCHE 
VOLGORDE, 3. DE REISROUTE VAN DE EERSTE REIS OP KAART

   TERUG NAAR DE ETALAGE
TERUG NAAR HET HUISARCHIEF
1. MIJN MOTIVATIE

Ooit vroeg iemand Harry Mulisch wat voor boek hij aan het schrijven was.
Zijn antwoord luidde: "Dat weet ik pas als ik het af heb".
Als je mij nu vraagt waarom ik een reis door Nieuw Zeeland ga maken, zou ik willen antwoorden:"Dat weet ik als ik terug ben".

Op een eventuele vraag waarom ik (weer) een (langere) reis ga maken wil ik een heel ander antwoord geven: ik vind het reizen met een busje leuk en alleen omdat het transport van mijn eigen busje naar de andere kant van de wereld (te) kostbaar is reizen we in Nieuw Zeeland met een gehuurd busje van ongeveer hetzelfde formaat als mijn eigen campertje.
En Mineke is een perfecte reismaat. Alleen zou ik aan deze reis niet beginnen!

Het bouwen en installeren van deze website heeft een economische achtergrond. Tot nu toe reis ik met een lap-top en een, via een snoertje daaraan gekoppelde, mobiele telefoon waardoor ik steeds via e-mail contact met het thuisfront kan onderhouden. Het sturen en ontvangen van enkele e-mails [zolang er maar geen megabites vretende foto's bijzitten] duurt een minuut en dat kost -zeker in de daluren- niet overdreven veel. Ik ben met deze constructie ook niet afhankelijk van een internetcafé waar meestal een (web-based) e-mail contact mogelijk is à €2 -€4 per uur.

Vanuit Nieuw Zeeland bedragen de mobiele belkosten: piek € 4.14 en dal € 2,34 per minuut. Over dus naar een website waarop het thuisfront steeds tegen lokaal tarief kan kijken hoe het ons vergaat. Ik ga er hierbij vanuit dat in Nieuw Zeeland mogelijkheden zijn om in een internetcafé de website te 'up-loaden'. Vanaf nu tot aan vertrekdatum kan ik er in Nederland mee oefenen.

En....... natuurlijk is zo'n website ook een leuke uitdaging!

 EN VAN REISMAATJE MINEKE:

foto: Lucas Dik, Apeldoorn, 22 juni 2002

Voor mij is de reis naar Nieuw Zeeland vooral een tocht door een land waar ik, zeker qua landschap, veel lovende teksten over gehoord heb. Ik ken mensen die iets dergelijks deden en mensen die er woonden. Ook het tijdstip van onze reis draagt bij aan mijn hoge verwachtingen. We reizen van 8 december 2002 tot en met 8 maart 2003 en dat is het in NieuwZeeland zomer. (Dat betekent ook 'hoogseizoen' maar ik denk dat dat woord in het veel dunner bevolkte land een andere betekenis heeft dan in Nederland)

  
 
 
 
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
 
 
 
 
 

 
2. HET DAGBOEK IN CHRONOLOGISCHE VOLGORDE 
 n.b. de dagboektekst beslaat heel veel regels. bij 7 januari en 19 februari kun je via een link terug.
 
 
 
ER ZIJN OOK FOTO’S. DIE STAAN –HELAAS IN GEEN ENKELE LOGISCHE VOLGORDE- OP EEN SPECIALE FOTOSITE. 

Woensdag 4 december
Aanstaande zondag vertrekken we. Koffers staan -half ingepakt- klaar. Het mooie muziekje, wat sinds 19 november op de site aanklikbaar was, vertoont haperingen. De foto-site is wel operationeel. Ik weet niet of het lukt om de site in Nieuw Zeeland van foto's te voorzien. Dat ga ik ter plekke uitvinden. Een digitale camera heb ik sinds enkele dagen wel. (Fujifilm Finepix 3Oi). Om de foto's uit de camera op de pc te krijgen is er software bijgeleverd. Ik heb een vermoeden dat de installatie van deze software op mijn laptop effect heeft gehad op het afspelen van het WAV-bestand op de website. (De camera kan n.l. ook gebruikt worden om muziek af te luisteren en de benodigde software wordt vanzelf mee-geinstalleerd) Parallel aan deze beslommeringen lopen bezoeken aan kinderen/kleinkinderen, tandarts, kapper e.d. Druk, druk, druk. Edoch aanstaande zondag vertrekt het vliegtuig richting Los Angelos om 11.35 uur. In Nieuw Zeeland is die dag (8 december) op dat moment al weer bijna voorbij. Nieuw Zeeland ligt n.l. (nog net) westelijk van de datumline, die, afgezien van enkele afwijkingen, langs de 180° meridiaan loopt. Het is in Nieuw Zeeland 12 uur later dan in Nederland, (en...zómer!).

Zaterdag 7 december
Het november-dagboek is naar het archief verhuisd. Afgelopen vrijdag stond in de NRC dat bij de amerikaanse luchtvaartmaatschappij United AirLines het bankroet om de hoek op de loer ligt. Wij vliegen met UAL, althans we hebben vliegtickets. Wie weet.

Dinsdag 10 december
Ruim 25 uur vliegen en een indrukwekkend aantal security-checks inclusief snuffelende honden brengen ons in Auckland waar we, als laatste handeling voor we naar Rotorua gaan, onze bergwandelschoenen van een controlerende instantie terugkrijgen. In een plastic zak onder het zeepsop. Wanneer we die schoenen voor het laatst gebruikt hebben en waar? 300 km zuidwestwaarts naar Rotorua. We worden afgezet bij Frank & Ria van der Wel die voor 'bed and breakfast' zorgen. Een nederlands echtpaar met kinderen en kleinkinderen in Nieuw Zeeland. Ze wonen er al 25 jaar en hebben er nog geen genoeg van. We ploffen na een douche in bed en zijn een aantal uren van de wereld.

Donderdag 12 december
Als het goed is, is het gelukt om dit dagboek vanuit de camper op te laden. In Roturua kocht ik een SIM-kaart voor het mobieltje en via een lokaal inbeladres kon ik goedkoop 'het internet' op. [Lokale telefoongesprekken zijn hier in NZ gratis] We hebben zojuist weer een uur doorgebracht in een 'thermal pool'. De temperatuur van het water is rond de 40 graden (Celsius). Het water komt op het kookpunt de grond uit en wordt onderweg naar het bad gekoeld. Langzaamaan raken we over onze jet-lag heen en gewend aan het busje. Het is een beetje moeilijk voor mij om niet steeds het busje te vergelijken -en te beoordelen- aan de hand van de gemakken van mijn eigen zelfgebouwde kampeerbus die in de loop van de 15 jaar van alle gemakken voorzien is geraakt. We staan op een soort mini-camping -naast dat heet water bad- en het grote aantal Nederlanders als toerist/camping gast valt op. Jonge mensen veelal. Maar ook gisteren in de supermarkt zat een nederlandse mevrouw achter de kassa en vertelde dat ze al 25 jaar in NZ woonde, alleen nog naar Holland met vakantie ging en het best naar haar zin had. Nederlanders zijn na de Maori's en de Britten de grootste bevolkingsgroep in NZ en we zullen er dus nog wel wat tegenkomen.
Wat valt op zo de eerste dagen? Alle vegetatie is groen. Men is vriendelijk. Ik begrijp dat dit makkelijk als een voortijdige generalisatie gelezen kan worden. Vooralsnog vind ik het. Verder kom ik er niet omheen dat ik vrijwel direct 'zie', vast stel dat iemand een Maori is. En er lopen er hier uiteraard genoeg rond. Ik weet [nog?] niet of de Maori's hier in NZ dezelfde positie innemen als -bijvoorbeeld- de zwarte mensen in de Verenigde Staten. We spraken pas met een hier woonachtige nederlander over ''de maori's'' en die liet kritische geluiden horen. ''Ze willen ook niet. Wel de lusten maar niet de lasten". Enz. enz. Kolonisten-taal. Maar hoe je het ook wendt of keert: zij waren hier eerst en hun land is ze wel 'afgepakt'.Th.

Ook ik wil toch maar eens proberen een paar regels voor de web-site te schrijven (Mineke)
Ik merk dat ik het lastig vind dat "iedereen" (d.w.z. degenen die ingelicht zijn over deze website) kunnen lezen wat ik schrijf.... ik heb geen ervaring met het schrijven van min of meer "publieke" stukjes...., misschien wendt het wel.
Vandaag was een luier dag: recovering in de thermal-pool en niets doen rondom het campertje. Vooral ook een thuis maken van de camper wat toch voor 3 maanden ons huisje is. Kastjes inrichten en eigen maken, spullen weer verplaatsen, gordijnen dicht en open, lichten aan: een soort van nestelen en ik moet zeggen dat het me goed bevalt! Voor Theo is het niet eenvoudig om in een andere dan zijn zelf gebouwde camper, zoals hij zelf zegt zijn ego(!) te wonen.. ik kan vrij neutraal de goede dingen van Theo' camper naast de goede dingen van deze bus zetten. Deze heeft meer ramen, dus meer licht en uitzicht, wat ik erg prettig vind. Ook deze is zelf gebouwd, dus niet zo gelikt als de meeste gekochte campers... deze heeft ongeverfd underlayment, stoere kussens, leuke vondsten als een perspex richel waar allerlei zaken gezellig achtergeklemd kunnen worden. Wat we missen is bergruimte: de kleding zit nu nog in plastic tassen in een zeer ondiep kastje: ik moet zeggen dat dat in "Theo's-ego" beter geregeld is. Maar dit gehuurde verhicel wordt al aardig ons campertje en ik weet zeker dat we ons er snel in thuis zullen voelen.
Gisteren voor het eerst gereden: een klein stukje van Rotorua naar hier: de Waikite Valley, 36 km. zuidwaarts. Ik reed en het ging goed: weliswaar wat gespannen, want links rijden in een bus met rechts stuur, waar je met je linkerhand moet schakelen en waar de richtingaanwijzer wordt bediend met je rechterhand (links zit de ruitenwisser) is vreemd. Regelmatig gaat dan ook de ruitenwisser terwijl het niet regent...
Dat laatste heeft het overigens vandaag wel gedaan: vanmiddag een paar uur.. en dat was naar mijn idee meer dan genoeg! Maar liggen in een thermal pool van bijna 40 graden met regen op je hoofd is ook een leuke belevenis! En als de zon schijnt weet je niet wat je meemaakt: opvallend vel licht en een zeer hete zon: alsof je onder een zonnebank ligt! Oppassen geblazen dus: iets wat iedereen je ook snel vertelt. Verhalen van verbranden zijn er vele en pijnlijke. Ik neem me voor me niet tot een zonnebad te laten verleiden.
Overigens vond ik het weer hier gisteren en vanochtend verrukkelijk! Niet al te warm, een heldere lucht, prachtig licht (ik dacht altijd dat mijn slippers bijna zwart waren maar gisteren waren ze duidelijk blauw!) en een zon die het warm maakt. Zodra de zon verdwijnt is het "truien weer" : je kunt het dus zelf een beetje regelen. De wind maakt het prettig.

Vrijdag 13 december
Gisteren -donderdag- avond lukte het toch weer niet om het dagboek bij te werken. Vandaag, na een dag genoten te hebben van de vulkanische aspecten van het gebied rond Rotorua, zitten we op een plek zonder 'dekking' voor de mobiele telefoon. ''Slechts'' zo'n 75 km van Rotorua maar wel in een dal. Morgen nemen we ons voor om in een reisburo te informeren naar de veerboot tussen het noordelijk en zuidelijk eiland -die is rond deze tijd van het jaar altijd behoorlijk volgeboekt- en ik zal dan tevens de internetcafe mogelijkheid om dit dagboek op te laden proberen. Afgelopen nacht [van 12 op 13 december] regende het overigens pijpestelen. Vandaag was het heerlijk zonnig en zomers.

Wij genoten van de zon in de Whakarewarewa valley: ik schrijf het n.b. in 1 keer goed! We moeten nog wel wennen aan de maori-namen.. ze lijken erg op elkaar. Het vulkanisch gebied wai-o-tapu was fantastisch: immens grote modderpoelen met omhoog bluppende spetters, wat mij deed denken aan tekenfilms, grappig, alsof er steeds gedaantesjes opplopten, lachwekkend. En dan die andere velden, prachtige kleuren, dampend, de champagnepoel, of het dampende groene gebied: prachtige natuurlijke kleuren, geel, groen, oranje: het zou een uitdaging zijn met deze kleuren een stuk papier met de kwast te kunnen bewerken! Indrukwekkend hoe de aarde kookt, dat er stoom naar boven komt, overal kolkende poelen, pruttelende aarde met een geur van pop-corn met zwavel en overal damp. Prachtig en ook moeilijk om te fotograferen: we hebben het diverse malen geprobeerd en de foto's die Theo met zijn nieuwe digitale camera heeft genomen leken erg goed gelukt. De mijne staan op een "ouderwetse" film en blijven dus nog een tijdje een verrassing.
Heerlijk is het trouwens dat we zoveel tijd hebben! Hoezo erover nadenken wat we morgen willen gaan doen.. we hebben alle tijd, het is pas de derde dag in deze camper: we hebben er nog 85 te gaan, ik ervaar dat als een ontzettende luxe!
Ik hoop trouwens dat het ons gelukt om deze berichten morgen de wereld in te kunnen sturen: ik wil jullie graag deelgenoot maken van hetgeen wij hier beleven. Het was leuk dat het ons lukte om een Nieuw Zeelands telefoonnummer te bemachtigen (we hebben een andere SIM kaart), maar dat dat nu nog niet werkt is minder.
We blijven het proberen! M.

Wat ik nog wil vermelden is dat het sms-en (ik weet dat sommigen daar op zitten te wachten) momenteel nog niet lukt met ons nieuw telefoonnummer: we hebben een nieuw zeelandse sim kaart en deze moet ergens eerst worden aangemeld: er wordt aan gewerkt!
Voor nu is dit even genoeg, misschien morgen verder. M.

Maandag 16 december
Ik heb het wel allemaal leuk bedacht met een lokale SIM-kaart en lokale inbelnummers [via Euronet] zodat ik niet afhankelijk zal zijn van internet-cafe's maar voor de mobiele telefoon is het wel nodig dat er 'dekking' is van tenminste een operator. In het spaarzaam bevolkte westelijke deel van het noorder-eiland is dat niet het geval. Een internet cafe wat ik gisteren bezocht stond mij niet toe mijn floppy met dagboekteksten te gebruiken om de web-site op te laden. Morgen komen we waarschijnlijk weer in een 'beter' gebied rond Gisborne. De stad waar ooit Thomas Cook 'aan land ging' en waar de beroemde (half-maori) zangeres Kiri Te Kanawa geboren werd.

De kustroute (East Cape) die we vandaag hebben gereden is prachtig! Schitterende stranden, hier en daar een verstild dorpje en een prachtige natuur. Volgens ons gidsje kondigt de Pohutukawaboom aan dat het bijna Kerstmis is: nu deze boom staat overal in prachtige bloei: de enorme bomen dragen vele vel rode spriet-achtige ballen. Vandaag zagen we de oudste Pohutukawaboom van Nieuw Zeeland: hij telt 21 stammen!
We lieten ons in Araroa weer verleiden tot het eten van fish and chips: vooral door de versheid van de vis zijn we snel over te halen... Morgen nog een kleine 100 km. kustroute, nu zuidwaarts, en dan hebben we de East Cape erop zitten. Als Nieuw Zeeland dichterbij zou liggen wist ik het wel: het is een prachtig land, gemakkelijk te bereizen, vriendelijke mensen, veel rust en een heerlijk klimaat!
M.

Dinsdag 17 december
Vandaag vond ik een internet-winkel in Gisborne (net 3 weken geopend, vertelde de manager mij) waar ik met mijn floppy de website letterlijk up to date kon brengen! Vanwege het tijdverschil was dat 'vandaag' voor de mensen in Nederland pas 4 uur oud. Morgen proberen om wat foto's op de fotosite te krijgen. Gaat dat zien! In een supermarkt kochten we Dr.Vogel's tarweloos brood -met alleen rijst en rogge- naar een origineel zwitsers recept. Of het belangrijke informatie is weet ik niet. Het viel mij alleen maar op dat ook Dr.Vogel aan de andere kant van de wereld zaken doet. Th.

De laatste dagen hebben we de east coast gereden: een prachtige weg, langs onbedorven stranden met hier en daar een groepje vrijstaande, lage, houten huizen, met allemaal ontzettend veel ruimte erom heen. Onvoorstelbaar rustig en wijds wonen moet dat hier zijn: een inmens verschil met het drukke Nederland.
We ontmoeten veel mensen, maar ik realiseer me dat we nauwelijks of niet met de oorspronkelijke bevolking in aanraking komen. We spreken met nederlanders, duitsers, zwitsers, zelfs denen: sommigen wonen hier al jaren; sommigen zijn hier, net als wij, met vakantie. Soms denk ik dat ik alles wat ik hier zie eenmalig zie: dat ik hier niet zo gauw terug kom, totdat een zwitsers echtpaar uit de grond van hun hart zeiden: waar zou je anders heen gaan als je hier eenmaal geweest bent? Waar is het zo schoon, zo vriendelijk, zo prettig om te vertoeven? Zij komen hier al jaren!
Wie weet. M.

Woensdag 18 december
We rijden langs de oostkust (nog steeds van het noordereiland) van Gisborne naar Napier, een afstand van ruim 200 km: een record tot nu toe voor deze reis. Rond Napier wordt wijn verbouwd maar de reden voor een bezoek is dat deze stad als Art-Deco stad in de toeristengidsen wordt aangeprezen. Een aardbeving verwoestte de stad in 1931 en is daarna in de geldende stijl van die tijd (Art Deco) herbouwd. M. en ik hadden onderweg een discussie over hoe het nou eigenlijk zit met de Maori's en de 'import-bevolking'. We zien veel (cultuur)tekenen van Maori aanwezigheid, we zien ook veel Maori's. Ik kom maar slecht van mijn beeld af dat Maori's tot de lagere/sociaal zwakkere bevolkingsgroep behoren. M. uit zich in termen van treurig,verdriet en compassie. Want je zal toch maar in een paradijselijk land leven met je eigen cultuur en dan komt er zo'n anderhalve eeuw terug James Cook -en na hem nog heel veel meer- aan land. Voor je het weet ben je overdonderd en je land kwijt. En vervolgens je kinderen die opgroeien 'tussen twee culturen in'. M. suggereert dat Geert Mak een dergelijk proces beschrijft in 'Hoe God verdween uit Jorwerd'. Zijn de Maori's er beter op geworden? En wat is beter?

Donderdag 19 december
Napier, Art Deco-stad: aanrader met stip. Art Deco herinnert mij aan mijn jeugd. Er waren ook 'art-deco-dingen' in mijn ouderlijk huis in Utrecht. Nostalgie. In het inernetcafe [om de website op te laden] vroeg ik aan de manager waarom hij wel toestond dat ik met een eigen floppy op zijn systeem mijn website zou bijwerken, terwijl mij dat eerder geweigerd werd. "Ach, zei hij, je ziet er niet uit als iemand die met een spuitbus graffiti over de hele stad gaat spuiten, dus waarom zou je hier met een floppy virussen willen verspreiden? Bovendien als er een virus mijn systeem binnenkomt is het mijn taak het er weer uit te krijgen". Klantvriendelijke instelling is dat wat mij betreft. En, nu we het er toch over hebben: opvallend weinig tot helemaal geen graffiti in de stad te zien. Verder alleen maar vriendelijke mensen met altijd een praatje wat (nu) veelal eindigt met 'Merry Christmas', waarna ik weer in mijn korte broek met T-shirt en sandalen op straat in de zon verder wandel. Mineke heeft kerstboomlampjes en zonnebrandolie (factor 30!) gekocht. De regionale krant verschijnt vandaag met een kop over een 5-jarig jongetje wat tijdens het schoolzwemuur in het openluchtzwembad bijna verdronk. Mat Herben is letterlijk en figuurlijk ver weg.

Maandag 23 december
We hebben een weekend Tongariro National Park achter de rug. Een tweetal prachtige wandelingen rond de Mount Tangariro (2000 m) langs goed onderhouden paden en echt geen snippertje afval te bekennen. We stonden op een camping (vrij kamperen is -uiteraard- niet toegestaan) en wat weer eens opviel was het grote aantal Hollanders (van alle leeftijden) die toch allemaal maar de halve wereld omvlogen om hier (o.m.) rond die dode vulkanen te lopen. Jongelui, die 8 maanden op reis zijn en daarvan 2 maanden Nieuw Zeeland doen. Ik stel vast dat ik op die leeftijd andere zorgen (gezin. carriere e.d.) aan mijn hoofd had en ook dat ik het wel 'knap' vind om dat dan maar te doen. Ik ben niet jaloers: ik doe de dingen klaarblijkelijk in een andere volgorde. Ik lees op dit moment een boek van de spaanse filosoof Fernando Savater over 'Het goede leven'. Hij propageert toch vooral te doen wat je [echt] wil. Volgens hem een onvoorwaardelijke voorwaarde voor een goed leven. Maar wel om vooraf na te gaan of dat het is wat je echt wilt. Hij -Savater- vraagt zich in het begin af of Ezau bijvoorbeeld wel goed heeft nagedacht voor hij zijn 'eerst geborene recht' inruilde voor een bord linzensoep.
Iets wat mij op camp-grounds in Nieuw Zeeland ook opvalt [naast reinheid] is de uitgebreide kook/eet-mogelijkheid voor bek-pekkers (back-packers). Micro-wave toestellen, fornuizen, broodroosters, mixers, kokend water dispensers en een grote hoeveelheid afwas-mogelijkheden met zeer goed warm water. Plus een ruime hoeveelheid meubilair om te gebruiken als eetkamer. Rond etenstijd is het daar een soort micro-cosmos, heel gezellig. Desondanks prefereren Mineke en ik de biotoop-achtige situatie van ons kampeerbusje (met uitzondering van de afwas) om te koken en te eten. Dat zijn voor ons ook de goeie momenten van de dag.
Inmiddels zijn we in het bezit van een ticket voor de overtocht van het noordelijke naar het zuidelijke eiland op 8 januari aanstaande. Kerst en Oud/Nieuw zijn we dus (nog) op het noordelijk eiland. Th.

Donderdag 26 december (Boxing-day)
Niemand die ik er hier in Nieuw Zeeland naar vraag kan mij vertellen waarom 26 december 'Boxing day' heet. Ik zelf dacht (en denk) dat het komt van 'boxes', de dozen waarin de Kerstgeschenken verpakt zijn. Op deze suggestie reageert men hier 'vragend'. ''It comes from Great Brittain", is alles. En dat laatste vermoedde ik al. Kerstdag, gisteren, was meteorologisch gezien de slechtste dag tot nu toe. Veel regen. 'Weer om te lezen', noemt Mineke het. (Ze leest op dit moment -heel toepasselijk- Kerewin, van de Maori-schrijfster Keri Hulme.) De camper blijkt wind- en waterdicht. (Voor mij is een dag meteorologisch goed als het droog is en ik af en toe de zon zie) In verband hiermee is een andere ervaring die ik hier heb opgedaan dat het weer zo maar drastisch kan veranderen. Al een aantal malen heb ik 's middags geconstateerd dat ik 's ochtends niet gedacht heb er 's middags zo bij te zitten! Op Kerstdag 2002 blijven regen, storm en wind echter volhouden en brengen we een goed deel van de dag in het knusse campertje door. Inclusief het Kerstdiner. Menu: pasta,vis,broccoli en 'Christmas-pudding' (Een soort koek met krenten en andere vruchten in de vorm van een omgekeede griesmeelpudding maar wel lekker!) Begeleid door onze eerste fles echte Nieuw Zeelandse wijn. Bestudering van de flessenlabels tot nu toe leerde ons dat de wijn in de fles of uit Australie kwam, of uit Australie en Chili. Weliswaar gebottled in Nieuw Zeeland. Lekkere wijn overigens maar dat heeft, net als in Europa, ook te maken met de prijs die je bereid bent er voor te betalen. We hebben ervoor gekozen om 'de Kerst' bij een 'stad' door te brengen. Dat is New Plymouth, een stad(je) aan de westkust van het Noordereiland geworden. We staan op een 'seaview-plek' en kijken voor de camper uit over de Tasman-zee richting Tasmanie, wat achter de horizon hoort te liggen. Achter ons ligt de Mount Taranaki (2500 m hoog met een hoed van eeuwige sneeuw) in het Egmont National Park. De Mt Taranaki wordt ook als Mt Egmont in diverse gidsjes etc, aangeduid. New Plymouth is voor mij geen boeiende plek. Een matrix-achtig stratenplan met chique en minder chique buitenwijken. Ik had hier voor het stratenplan eerst 'amerikaans aandoend' getypt maar realiseer mij dat de reden waarom vele amerikaanse steden zo'n stratenplan hebben dezelfde is als hier: de nederzetting is niet 'organisch' gegroeid over de jaren/eeuwen heen, maar gewoon zo ontworpen en gebouwd niet gehinderd door rotsen, regels en ruimtegebrek. Veel winkelend publiek -zo vlak voor Kerst- op straat. Opvallend veel mensen lopen op blote voeten en er zijn, iets minder 'opvallend', veel blote navels en tatoeages te zien. Het is prachtig weer. Er is een hypermoderne internet-access faciliteit waar ik met mijn floppy de website kan bijhouden. Met het plaatsen van nieuwe foto's wacht ik tot na 28 decmber. [Op die dag worden door de beheerder van fototime.com -die 30 dagen gratis ruimte biedt- de foto's verwijderd en kan ik er een dag later nieuwe opzetten die dan weer 30 dagen mogen blijven staan] Het bijhouden van de website via mijn mobiele telefoon verloopt (nog steeds) niet zoals ik mij dat in Holland voorstelde. Het controleren van gebruikersnaam en wachtwoord duurt vreselijk lang en lukt meestal helemaal niet. Ik blijf proberen. Ik heb geen idee hoeveel mensen mijn website bezoeken. Ik weet wel, gezien de e-mail reacties, DAT er 'bezoek' is geweest. Hoewel de website en het bijhouden voor mij een uitdaging betekent -met het daaraan verbonden gevoel van voldoening als het lukt- werkt het lezen van de e-mail reacties daarnaast zeer inspirerend en vormt het aan aanmoediging om door te gaan.
Oh ja, Nieuw Zeeland. Prachtig land, en die uitspraak baseer ik op wat ik tot nu toe zag. De rit van het Tongariro National Park westwaarts naar New Plymouth: tweebaans, groen, groen, groen, schapen, schapen, schapen, varens, varens, varens in allerlei soorten, maten en kleurschakeringen in een glooiend landschap. Weids, rust en ontspanning zijn woorden die bij mij opkomen als ik er aan denk. (Ik weet dat waarschijnlijk Spanje er net zo uit zou zien als het daar net zoveel regende als hier.) Aan de westkust zien we weer de 'rode pohutukawa'. Een boom met de vorm van een beuk maar wel met een ander blad en rode 'hortensia-achtige' bloemen. (Maori-namen: voor mijn westerse tong en persoonlijke hoeveelheid geheugen nauwelijks uit te spreken en onthoudbaar) Het bloeien van de boom geeft aan dat het Kerst is. Ik sprak over die mooie route. Links rijden vormt nauwelijks een probleem. We zijn beiden alert wanneer we een supermarktparkeerterrein verlaten en de weg moeten oversteken om rechts af te gaan of op een T-kruising rechts af moeten e.d. Het stuur zit rechts, de richtingaanwijzer rechts en de ruitenwisser links van de stuurkolom en dit leidde in het begin tot de 'ruitenwissers aan' als er 'links af' aangegeven moest worden. Mijn dochter Karen noemt dat in haar situatie ''slap-stick-momenten'' maar zij heeft het dan wel over rijdend in haar nieuwe auto van een ander merk in een stad (Amsterdam) waar ze al jaren woont en rondrijdt. Th.

Ik lees Kerewin, een mooi boek en lekker dik, wat goed uitkomt met dit weer. Dat ik door dit te lezen veel te weten kom van de Maori cultuur is niet zo: iets waaraan ik wel behoefte heb. Ik kan niet loskomen van hetgeen ik zie: dit land wordt bewoond door blanken, oorspronkelijk komend uit Engeland, Nederland, Duitsland en wie weet waarvandaan nog meer. Maori zien we lopen, maar ermee in kontakt komen gebeurt maar niet.
Het blijft me bezig houden hoe een volk, wat zo verweven was (en hopenlijk is) met de aarde, de natuur, de bergen en vulkanen, zich moet voelen in de positie waarin ze thans verkeren. Eergisteren las ik in een info centrum in het Tongariro National Park dat de Maori's vroeger met neergeslagen ogen en weggedraaid hoofd langs de vulkanische bergen liepen. Nu lopen hele kuddes toeristen deze bergen op en is er zelfs een mogelijkheid om een stuk met een stoeltjeslift richting de krater van de Mount Ruapehu (de hoogste berg van Nieuw Zeeland) te komen...... Overigens kwamen wij op de prachtige wandelingen die wij in dit gebied maakten niemand tegen: we zagen slechts de indrukwekkende natuur.M.

Wij hebben het goed samen: een reis met een hoog knuffelgehalte..
Wat een prachtige natuur heeft deze omgeving: het is de plek waar ""De Lord of the Rings"" is opgenomen, een film die ik nog niet heb gezien, maar ik kan me voorstellen hoe inspirerend deze omgeving moet zijn. Tevens lijkt het me een enorme klus om alle apparatuur e.d. op die plek te krijgen waar je juist wil filmen. Wij maakten een wandeling, zoals Theo schreef, en in die wandelig waren diverse bruggen over stroompjes en planken om de weg te behoeden voor modderstromen: deze houten materialen konden niet anders worden aangevoerd dan met een helicopter, zoals later in het info-centrum ook bleek. Je moet je dan voorstellen hoe al die materialen voor zo''n film hier gedropt moeten worden..!
Morgen gaan we weer een stukje richting kust: naar de westkust. We worden hier en daar gewaarschuwd dat het drukker zal zijn omdat de Nieuw Zeelanders vakantie hebben: we zullen zien. Hier merken we al dat er meer tentjes verschijnen: de campers zijn toch voornamelijk nederlanders, met hier en daar een verdwaalde duitser.M.

Vandaag (28.12) wandelden we in een prachtig bos, rondom de mount Egmont. Voor mij leek het Indonesie en oude beelden van een vakantie jaren geleden, kwamen terug. Nieuw Zeeland heeft prachtige bossen met diverse soorten varens en mossen. Varens met krularmen, kleine varens, grijze varens, en wat vooral bijzonder is, varens op stammen: de zgn.boom-varens. Zij doen mij denken aan Japanse poppen, zo gracieus. De mossen hebben ook diverse kleuren en vele bomen zijn totaal bekleed met de zachtste bekleding die je je kunt bedenken. Als je je ogen dicht doet en zo'n boom aanraakt dan kom je niet verder dan te bedenken dat het een zuid-amerikaans kind is met kroeshaar... (dat was mijn gedachte toen ik het probeerde). De bossen zijn dicht en hoog: de bomen hebben vele armen die laag bij de grond beginnen en dus totaal bemost zijn in de prachtigste kleuren. Ik heb geprobeerd foto's te nemen: indien ze gelukt zijn komen ze op de foto-pagina.
Momenteel staan we op een campinkje bij het strand, rustig, vredig met een service ruimte zoals je ze hier overal op de campings vindt. Prima uitgerust met een keuken met magnetrons, fornuizen met ovens en grill en tijdklokken, kokend-water boilers, broodroosters en nu zelfs een volautomatische brood-bak-machine...
We spraken bij de wandeling een Hongaars echtpaar wat hier vakantie hield met een personen-auto via hotels. Zij vroegen ons hoe de camper beviel en op mijn opmerking dat de campings buitengewoon waren en veel schoner, uitgebreider e.d. dan in Europa was hun antwoord: ""alles is hier toch mooier,schoner en rustiger dan in Europa?".....
Wij hadden weer een prima zonnige dag. M.

Terwijl Mineke dit schrijft lees ik in de gebruiksaanwijzing van mijn digitale camera dat er een 'anti-rode-ogen-functie' in het bedieningsprogramma zit. En verder de aanwijzing om 'personen die U fotografeert te vragen in de camera te kijken' en van 'zo dichtbij mogelijk' te fotograferen. Th.

Zaterdag 28 december
Gisteren, 27 december, was, naast erg zonnig, ook een 'technisch' zonnige dag. Het lukte me om in de camper lokaal 'op het internet' te komen! Jammer was alleen dat de laatste NZ-dollars van mijn pre-pay-tegoed bij Vodafone tijdens de sessie opraakten, de verbinding verbroken werd en er dus geen e-mail reacties terug konden gaan. Eerst een nieuwe pre-pay kaart kopen. Hoe dan ook: bossen e-mails kwamen er binnen. Onder meer van Gerard die mij de historie van het woord 'boxing-day' gaf. [Ontstaan in de tijd van Queen Victoria, toen de dag na Kerst dozen met giften werden gevuld voor de bedienden. Ook postbodes e.d. kregen een 'box' met giften van hen die zij regelmatig bedienden in het voorbije jaar.] Is dit vergelijkbaar met het verschijnsel van de Nederlandse krantenbezorg(st)ers die 'Gelukkig Nieuwjaar' komen wensen en dan een 'gift' verwachten? Er was ook een uitgebreide reactie van Hans Kwikkers aangaande relatie tussen Maori's en anderen die nu al generaties lang in dit land wonen. En van Ton die mij hielp niet te vergeten om ook van Nieuw Zeeland te genieten. Ook van Luuk uit Apeldoorn met een methode om de foto's van de fototime.com-site naar zijn eigen computer te verhuizen zonder een speciale 'plug-in' te hoeven laden en een URL van Kodak om het probleem van de 'rode oogjes' bij digitale foto's -een bekend verschijnsel- de baas te kunnen. [www.kodak,com/go/easyshare] Heel veel dank. Op de Maori-situatie kom ik nog terug. Die zonnige dag dus, gisteren, besteedden we in Stratford -inderdaad: genoemd naar de geboorteplaats van ene W. Shakespeare en er is dus ook een Hamlet-street. Stratford ligt aan de voet van de Mt Taranaki of Mt (ook wel)Egmont. Aan de hoofdstraat van Stratford staat een klokke(n?)toren die als uniek in Nieuw Zeeland wordt aangeprezen (in de folder staat letterlijk: New Zealand's only Glockenspiel) vanwege het 'spel' wat drie keer per dag te zien en te horen is. Om 11, 13 en 15.00 hr. speelt de klok enkele bekende strofen uit Romeo and Juliet. Nadat het uur geslagen heeft verschijnen in aparte vensters van de toren, waarvan de luiken opengaan, de beide hoofdfiguren [levensgroot] en zeggen enkele regels. Er zijn zes van die vensters en aan het eind van de performance gaat het onderste venster open en verschijnen beide figuren voor het grote venster met -natuurlijk- een balkon. Ik vond het prachtig. Een foto van de toren is, hoop ik, binnenkort te zien op de foto-pagina. Th.

Zondag 29 december
We hadden vandaag een prima dag in Whanganui met o.m. een eerste bezoek aan een 'Maori-museum'. Daarover later meer. Het lukte wederom om e-mail contact met de provider vanuit de camper te bewerkstelligen. Ditmaal kwamen er met enkele berichten foto's mee en dan gaat dat via de mobiele telefoon erg lang duren. Maar het lukte dit keer net binnen het tegoed van de pre-pay-kaart! Hoera. De 'boxing-day-vraag' mijnerzijds resulteerde in enkele reacties met web-sites voor nadere info. Ik geef ze graag door met dank aan de zenders. www.craigmarlatt.com/craig/canada/symbols facts&lists/boxingday.html en www.web-holidays.com/boxing/ Tot dan.Th.
N.b. we staan op een camping waar we een douche en w.c. per plaats hebben: dus als het ware: bring you own bed! Welterusten M.

Maandag 30 december
We reden vandaag, nadat we boodschappen deden in Whanganui (voor het eerst zagen we in een bijna europees aandoende plaats een heuse gezellige winkelstraat met "hanging baskets" vol bloemen aan iedere lantaarnpaal) door een prachtig landschap, vooral toen we de (voor hier) grote weg de rug toe draaiden en het binnenland ingingen. We besloten nog een rondje kleine weggetjes te doen, richting de oostkust. Het was prachtig maar lang! Voordat we weer de min of meer bewoonde wereld (voor zover je hier bewoonde wereld tegenkomt buiten de grotere plaatsen) zouden bereiken zouden we nog minstens 2 uur bezig zijn... , dit nadat we al een aantal uren onderweg waren. Toch besloten we door te gaan en zijn terecht gekomen bij de Wahi Falls, het laatste stuk via een dirt-road. We staan dus VOOR HET EERST! op een vrije plek en het is prachtig!
Rondom ons heen een fenomenaal uitzicht: Baskenland in Spanje of Oostenrijk in het kwadraat, een heleboel vergelijkingen kunnen we maken, (maar waarom moet je altijd vergelijken als je reist?): rust, koeien, schapen, een waterval achter ons, zeer rustgevend. We kijken uit naar de morgenstond.
Morgen is het oudjaar en denken we richting Martinborough te gaan, een plaats die b,ekendheid geniet vanwege zijn druiventeelt en wijnindustrie: een goede plek voor oudjaar dachten we zo. M.
En als we dan om 12 uur 's nachts het glas heffen doen we dit mede in de wetenschap dat jullie dat -hoop ik- 12 uur later ook zullen doen. Th.

Donderdag 2 januari
VOOR AL ONZE BEKENDE EN ONBEKENDE LEZERS EN LEZERESSEN: GELUKKIG NIEUWJAAR!
Op 30 december liet ik in een supermarkt een fles wijn op de granieten vloer vallen.... De gedragspsychologen zullen wel een uitleg hebben waarom ik deze vorm van drankmisbruik 'verdrong' en niet meldde. Binnen 1 minuut was de schoonmaakbrigade ter plekke en kreeg ik de verzekering dat dit dagelijks gebeurde. 5 minuten later was er niets meer van het ongeluk te zien. Oudejaarsavond brachten we door in Martinborough. Het stadje is bekend vanwege de wijnbouw. (3% van de nationale productie, niet veel dus) Om middernacht in de kroeg van het plaatselijke hotel gingen de knallers af en dronken we [in een teug] een glaasje met een soort anisette. Traditie. We hadden contact met een viertal Nieuw Zeelandse yuppen en die verzorgden de drankjes. Met drie televisieschermen met elk een ander programma plus enorme harde achtergrondmuziek [dat zou dus voorgrondmuziek moeten heten] voerden we een aangenaam gesprek. Om half twee met veel plaatselijke wijn op hebben we de camper weer opgezocht en gevonden. Op Nieuwjaarsdag zijn we door het binnenland naar de meest zuidelijke punt van het noordelijke eiland gereden. Cape Palliser. Er staat een vuurtoren en er is een trap naar toe die op eigen risico gebruikt mag worden. De trap heeft 258 treden, en bovenaan gekomen viel het uitzicht een beetje tegen. Beneden langs de kust was eigenlijk veel meer te zien. Tientallen pelsrobben. Afgezien van het feit dat ik zeker wist dat het geen Dolfinarium-dolfijnen waren, zou 'zeehonden' voor mij ook gekund hebben. Maar de gids vermeldt pelsrobben. Grote aantallen liggen daar te dutten [en te stinken] op de rotsen en zijn nauwelijks bereid de kop te heffen voor een leuke foto. Je kunt er aardig dichtbij komen voor die foto, alleen -alweer volgens de Lonely Planet- moet je niet tussen de pelsrob en de zee in gaan staan want dan wordt pelsrob aggressief vanwege de vermeende afsluiting van zijn/haar vluchtroute. En alweer: een schitterende tocht. In de buurt van Cape Palliser hebben we een camping opgezocht (overnachten op het strand zou ook gekund hebben, zij het niet overal). We raakten vanochtend op die camping -en dat is een voordeel van campings- in gesprek met een Nieuw Zeelandse 'buurman'. Natuurlijk ging het gesprek over Maori's en Kiwi's (de immigranten-afstammelingen). Zijn voorouders zijn van Ierse afkomst. OVERgrootvader emigreerde en dus heeft hij een grootvader en een vader die in Nieuw Zeeland geboren zijn. Hijzelf was nog nooit in Ierland geweest maar voelde nog wel een band met Ierland. Zou er ook nog wel heen willen. Bij mij, Theo, gaat er dan iets door mij heen van: mijn overgrootvader 'emigreerde' van Twente -waar hij uit een gezin van schapenboeren kwam- naar Amsterdam. Enz.enz. Ik kan bij mijzelf geen gevoel van 'ik wil terug naat Twente' ontdekken. Hij, Glenn Coogan, mijn Kiwi gesprekspartner, reageerde ook 'verbaasd' over mijn vragen naar de relatie met de Maori's. Hij had ook Maori vrienden en een Maori-schoonzuster. ''Mixed marriages are normal''. Hij zag en ziet geen problemen. Even na het gesprek, vlak voor ons vertrek, kwam hij met een T-shirt als cadeautje voor mij aanzetten. In de groene (Ierse) kleur met een wervende tekst van het gebied waar hij met zijn gezin woont. Voor foto's: zie web-site. We zijn inmiddels in Wellington aangekomen. Onze overtocht naar het zuidelijk eiland hebben we vervroegd naar 6 januari. Aanstaande maandag dus. In Wellington verwacht ik de website met deze teksten te kunnen opladen. Th.
Morgen "doen" we dus een stukje Wellington; we hebben beiden zoiets van: "wat doen we in zo'n grote stad?".
De rust en de ruimte overal bevalt ons zeer ...... we doen verslag. M.

Vrijdag 3 januari 2003
Eerste dag in Wellington. Een half uur met de bus vanuit de camping. De route met de openbare bus voert door diverse suburbs en je krijgt een indruk van de 'wijdverspreidheid' van een wereldstad als Wellington. De buschauffeur in korte blauwe broek en dito kniekousen is een gezellige babbelaar. We besluiten de dag te besteden aan 'Te Papa', het grote nationale museum van Nieuw Zeeland. De toegang is gratis. Een grote rij voor een kassa blijkt naar de tentoonstelling over de film 'The Lord of the Rings' te willen. De tentoonstelling gaat niet over de film zelf maar over het hoe en wat aangaande de opamen die in diverse plekken in Nieuw Zeeland plaats vonden. Wij gaan naar ''Te Papa Explorer". Over het ontstaan van Nieuw Zeeland, over het volk wat er het eerst was: de Maori's en over de 'settlers'. De zijn de Pakeha's, immigranten, en dat deel heet Passports. Een grote plaats is ingeruimd voor de Treaty of Waitangi, halverwege de 19e eeuw. De engelse vorst wordt 'Sovereign' en er komt een Governer . Maar tot op de dag van vandaag is er onenigheid over de uitleg van de woorden en de vertaling. Het nederlandse gezin Vlaar -dat in 1950 naar NZ emigreerde- wordt, naast vele andere uit andere landen, uitgebreid vertoond. Minstens de helft is gewijd aan de Maori cultuur. Ook aan de onderlinge vechtpartijen want de ene Maori-stam is de ander niet. Na anderhalf uur zit ik 'vol'. Ik maak een sanitaire stop en mijn plas verdwijnt in een roestvrijstalen toiletpot. We dwalen nog wat rond: daar leent het gebouw en de inrichting zich goed voor en zien nog een zeer indrukwekkende educatieve kinderafdeling. Veel kunst van zowel Kiwi- als Maori-kunstenaars in weer een andere aparte afdeling enz.enz. Het waarlijk indrukwekkende gebouw ligt aan de haven. De plek en het uiterlijk doen denken aan het Guggenheimmuseum in Bilbao. Het nederlandse cruiseschip ''Prinsendam'' ligt 50 meter verder afgemeerd, in de museumwinkel worden de passagiers met een speciaal bord verwelkomd! Een korte wandeling door het centrum om even wat anders te zien. We struikelen bijna over de internet-mogelijkheden. Prijzen tussen de NZ4$ en 8$ per uur. Bij de plaatselijke Tourist Information zie ik dat de 'Vagina-monologen' ook in Nieuw Zeeland te horen zijn. Op de weg terug hadden we dezelfde bus en dezelfde chauffeur die aan zijn laatste rit begon en een weekend met cricket tegemoet ging. Hij voorspelde dat het Zuidereiland, waar we aanstaande maandag naar toe varen, nog warmer is.

Zondag 5 januari 2003
De voorspelde regen komt in miezervorm naar beneden. Gisteren was daar alleen nog maar -letterlijk- sprake van en genoten we van een tweede mooie dag in Wellington. Standaard toeristische attractie is de 'cable-car' naar boven en een wandeling terug. Andersom kan natuurlijk ook...... Wat mij bij de wandeling terug opvalt is een begraafplaats waar het wandelpad dwars doorheen gaat. En niet alleen het wandelpad gaat er dwars door heen: er loopt ook een grote vier-baans autoweg overheen. Voor het wandelpad is een brug over de weg gemaakt. Overwegend europeese namen op de grafstenen. Mensen liggen hier begraven die al 100 jaar geleden dood gingen. Er is ook een 'mass-grave' voor Settlers. Een ander, in mijn ogen bizar, aspect van deze begraafplaats is dat de grens aan de stadzijde gevormd wordt door een gevel van een immens groot en modern kantoorgebouw. De ambtenaren kunnen nu als het ware van achter hun bureau naar buiten kijken op de graven van hen die deel uitmaken van de pioniers die Nieuw Zeeland maakten tot wat het nu is. Ik merk dat ik, lopend over die begraafplaats, iets van 'ontzag' ga voelen voor die Settlers en voor wat zij voor elkaar krijgen onder omstandigheden waar ik mij nauwelijks een voorstelling van kan maken. Het plaatst de discussie over de Treaty van Waitangi [waarbij Engeland het voor het zeggen kreeg enz.], die ik gisteren uitgebeeld zag in Te Papa, weer in een ander perspectief. Misschien zit ik wel op een verkeerde gedachtenlijn. Wie er de baas is over wat en wat er dan vervolgens mee gedaan wordt verzandt snel in 'a battle of words'. Ik denk dat ik een onmogelijke vraag zou willen beantwoorden: ''is er van het land geworden wat de eigenaars/bewoners [aan wie moet je dit eigenlijk vragen] willen? Ik woonde in Nigeria op het moment (1960) dat de Engelse Kroon de zeggenschap over het land overhandigde aan de Nigerianen. Is er van het land geworden wat de Nigerianen willen? Is het democratisch proces wat nodig is om dat uit te vinden niet erg veel meer gebleken dan een methode om de volgende dictator te benoemen? En geldt dat eigenlijk ook niet voor een land als Indonesie of Zimbabwe? Ik blijf nog wat op deze vragen kauwen. Ondertussen vind ik het een prachtig land en lees ik op een monumentsteen in Wellington: It's true you can't live here by chance. You have to do and to be, not simply watch or even describe. This is the city of action. The world headquarters of the verb--.

Na de wandeling lopen we nog een half uur door de tentoonstelling 'Colin McCahon - A Question of Faith' in de Stadsbibliotheek van Wellington mede georganiseerd door het Stedelijk Museum van Amsterdam. Voor het eerst eten we aan het eind van de dag in een restaurant. Het valt nog niet eens mee om een restaurant te vinden waar men 'Nieuw Zeelands' eten op de kaart heeft staan. Italiaans, Indisch, Koreaans, Mexicaans het is er allemaal. We komen terecht in een 'Sportcafe'. Een brasserie-achtige ruimte met een tiental reuze-televisie schermen rondom aan de muur waarop cricket, basketball, voetbal en (uiteraard) reclame te zien is. Toch valt de herrie reuze mee. De 'plats-du-jour' zijn smakelijk en de fles wijn bevat wijn uit Chili en Australie. Gebottled in Auckland, dat wel. NZ$ 55 [alles bij elkaar] en ik weet niet of dit 'duur' is. Ik weet ook nog niet of Nieuw Zeeland, gemiddeld genomen, duurder is dan 'gemiddeld' Europa. Mineke, die het meeste voedsel aanschaft, beweert: goedkoper. De ongelode benzine die in ons campertje gaat kost 1.08 NZ$ (= plm. 0.55 euro; voor ons werkt het om een indruk te krijgen momenteel het beste om de NZdollar op 1 duitse mark te zetten) Maar misschien moet ik wel helemaal niet WILLEN weten of Nieuw Zeeland goedkoper is of niet. We rijden weer met de bus naar de camping. Een tocht van 35 minuten voor een ritprijs van NZ$ 3,60 per persoon. Is dat nou duur, of goedkoop? De vrouwelijke chauffeur, zo te zien omvangrijk en Maori, in rok en niet in korte broek, weet van wanten en 'scheurt' de bus bekwaam door alle zaterdag-verkeer heen. Op de camping aangekomen is er geen afwas te doen en blijft er meer tijd over voor de website. Waarvan acte. Th.

We staan nu drie dagen in Hutt City, de dichtstbijzijnde camping van Wellington en het wordt tijd om te vertrekken. We hebben Wellington "gedaan" (ik ging er zelfs naar de kapper!). Beide hebben we het gevoel dat we morgen echt een plas overgaan, bijna alsof we naar een ander land vertrekken, terwijl je hier en daar het Zuidereiland bij helder weer kunt zien liggen... Iedereen zegt dat we het prachtig zullen vinden... het is zo anders, mooier, minder mensen dan hier op het Noordereiland; en we vonden het hier al zo mooi en we zagen al zo weinig mensen.... Bijna hebben we het gevoel eten te moeten inslaan, de gasvoorraad op peil te moeten hebben......
Vorige week had ik een foto-rolletje vol op mijn "gewone" camera, maar gezien Theo's aktiviteit met de website besloot ik om de foto's op een CD te laten zetten. Dit gedaan hebbende was bijna de logische consequetie daar dat ik enige foto's op de web-site ging plaatsen. Vandaag geschiedde dat. We kwamen terecht in een chinees internet-cafe met monitoren met chineese tekst..... Eenvoudig ging het dus niet en ook niet zoals ik het had gewild, maar uiteindelijk staan er een 8 tal foto's van mij op de web-site, weliswaar zonder tekst.
Foto 1 t/m 6 zijn gemaakt rond het vulkanisch gebied bij Rotorua, foto 7 is de Pohutukawa (die momenteel veel rode draden verliest (rondom onze camper is de grond rood-gekleurd en onze borden met eten worden soms opgesierd met rode draadjes van de bloemen), foto 8 is de Pukeko (wij noemden haar steeds "blauwe kip!"), genomen vlak voor onze overnachtingsplaats - en een herrie dat die beesten kunnen maken...!!
Het is 21.00 uur zondagavond, we doen de kerstlichtjes nog een keer aan en spelen nog een spelletje scrabble.
Morgenmiddag vertrekken we naar het Zuidereiland: ik ben benieuwd! M.

  terug naar boven

Dinsdag 7 januari 2003
In precies drie uur vaart de 'standaard' veerboot (er is ook een snellere draagvleugelboot-achtige versie die in anderhalf uur de overtocht maakt) van Wellington naar Pecton. Van het Noordelijk naar het Zuidelijk Eiland de Cook Straight over. Vooral het laatste uur is een mooie tocht door de eilanden die samen de noordpunt van het Zuidelijk eiland vormen. Ik heb een gevoel alsof ik 'naar het buitenland' ga. Alsof ik in een ander land terecht kom. De gids vermeldt dat er 1 miljoen mensen op het zuidelijk eiland wonen. Het eiland is ongeveer 1000 km lang en gemiddeld 250 km breed. Vier mensen per vierkante kilometer. Het is onze 27e reisdag met de camper en we hebben 2350 kilometer op het Noordelijk eiland afgelegd, zo'n 87 kilometer per dag. Het werd gisteren, enkele uren voor het inschepen nog spannend, toen bleek dat onze kookgasfles niet gevuld mocht worden omdat het testcertificaat al een jaar verlopen was. We vonden een teststation in de buurt, de Firma Ward. De fles mocht daar blijven en kon dan Woensdag, getest en wel, weer opgehaald worden. Na enig praten, wanhopig doen, ticket voor de ferry laten zien enz. zou de fles om 3 uur diezelfde dag klaar zijn [Mits 'goed' getest natuurlijk]. Het was op dat moment half een. Het is allemaal goed gekomen. Kosten NZ$ 39.95 en de fles mag weer tien jaar gebruikt en gevuld worden. Het bonnetje zullen we voor de verhuurder bewaren. In Pecton blijven we de nacht na aankomst en dwalen de volgende morgen (vanochtend, dus) met honderden net aangekomen of vertrekkende toeristen door het stadje. In de hoofdstraat staat een meisje viool te spelen. Elisabeth Tanner heet ze en is 9 jaar oud. Voor zover ik mij kan herinneren heb ik nog nooit een straatmuzikant geld gegeven. Elisabeth Tanner is de eerste en krijgt een NZdollar. Ze speelt professioneel door. [Zie mijn fotosite] Een opmerkelijk toeristisch aanbod is dat van de Mailboat, die de post langs al die eilanden en eilandjes brengt. Je kunt meevaren -tegen betaling uiteraard- en nog kiezen uit diverse routes. Voor mijn gevoel echter is het niet meer meevaren met de mailboat, maar de Nieuw Zeelandse PTT die een deal heeft gesloten met toer-operators om ook af en toe wat post mee te nemen. De kleuren van de mailboat zijn nog wel dezelfde als van de brievenbussen. Goed, capucino in de zon op een terrasje, fourageren en op weg naar Nelson, waar onder meer een stevig standbeeld van Abel Tasman staat Th.

We dachten op een eiland te komen waar nauwelijks mensen wonen... dat zal dan wel zo zijn, maar tot op heden merken we daar nog weinig van. We staan op een camping bij Nelson, de op een na grootste stad van het Zuidereiland. Een ouderwetse (momenteel volle) familiecamping met vanavond een heuse country en western-muziekband.... Rondom ons allemaal barbequende gezinnen. De zomervakantie in Nieuw Zeeland (waar we tot op heden weinig van gemerkt hebben) loopt volgende week af, de receptie hier verwacht dat dan de rust weerkeert. Voor morgen proberen we een wandeling langs de kustlijn van het Abel Tasman national Park te organiseren, je kunt langs de kustlijn wandelen, schijnt de keuze te hebben uit diverse afstanden en de terugweg (of heenweg) kan gemaakt worden per boot. Lijkt me prachtig! Wie weet kunnen we hier morgen over verhalen M.Dinsdag 7 januari 2003
In precies drie uur vaart de 'standaard' veerboot (er is ook een snellere draagvleugelboot-achtige versie die in anderhalf uur de overtocht maakt) van Wellington naar Pecton. Van het Noordelijk naar het Zuidelijk Eiland de Cook Straight over. Vooral het laatste uur is een mooie tocht door de eilanden die samen de noordpunt van het Zuidelijk eiland vormen. Ik heb een gevoel alsof ik 'naar het buitenland' ga. Alsof ik in een ander land terecht kom. De gids vermeldt dat er 1 miljoen mensen op het zuidelijk eiland wonen. Het eiland is ongeveer 1000 km lang en gemiddeld 250 km breed. Vier mensen per vierkante kilometer. Het is onze 27e reisdag met de camper en we hebben 2350 kilometer op het Noordelijk eiland afgelegd, zo'n 87 kilometer per dag. Het werd gisteren, enkele uren voor het inschepen nog spannend, toen bleek dat onze kookgasfles niet gevuld mocht worden omdat het testcertificaat al een jaar verlopen was. We vonden een teststation in de buurt, de Firma Ward. De fles mocht daar blijven en kon dan Woensdag, getest en wel, weer opgehaald worden. Na enig praten, wanhopig doen, ticket voor de ferry laten zien enz. zou de fles om 3 uur diezelfde dag klaar zijn [Mits 'goed' getest natuurlijk]. Het was op dat moment half een. Het is allemaal goed gekomen. Kosten NZ$ 39.95 en de fles mag weer tien jaar gebruikt en gevuld worden. Het bonnetje zullen we voor de verhuurder bewaren. In Pecton blijven we de nacht na aankomst en dwalen de volgende morgen (vanochtend, dus) met honderden net aangekomen of vertrekkende toeristen door het stadje. In de hoofdstraat staat een meisje viool te spelen. Elisabeth Tanner heet ze en is 9 jaar oud. Voor zover ik mij kan herinneren heb ik nog nooit een straatmuzikant geld gegeven. Elisabeth Tanner is de eerste en krijgt een NZdollar. Ze speelt professioneel door. [Zie mijn fotosite] Een opmerkelijk toeristisch aanbod is dat van de Mailboat, die de post langs al die eilanden en eilandjes brengt. Je kunt meevaren -tegen betaling uiteraard- en nog kiezen uit diverse routes. Voor mijn gevoel echter is het niet meer meevaren met de mailboat, maar de Nieuw Zeelandse PTT die een deal heeft gesloten met toer-operators om ook af en toe wat post mee te nemen. De kleuren van de mailboat zijn nog wel dezelfde als van de brievenbussen. Goed, capucino in de zon op een terrasje, fourageren en op weg naar Nelson, waar onder meer een stevig standbeeld van Abel Tasman staat Th.

We dachten op een eiland te komen waar nauwelijks mensen wonen... dat zal dan wel zo zijn, maar tot op heden merken we daar nog weinig van. We staan op een camping bij Nelson, de op een na grootste stad van het Zuidereiland. Een ouderwetse (momenteel volle) familiecamping met vanavond een heuse country en western-muziekband.... Rondom ons allemaal barbequende gezinnen. De zomervakantie in Nieuw Zeeland (waar we tot op heden weinig van gemerkt hebben) loopt volgende week af, de receptie hier verwacht dat dan de rust weerkeert. Voor morgen proberen we een wandeling langs de kustlijn van het Abel Tasman national Park te organiseren, je kunt langs de kustlijn wandelen, schijnt de keuze te hebben uit diverse afstanden en de terugweg (of heenweg) kan gemaakt worden per boot. Lijkt me prachtig! Wie weet kunnen we hier morgen over verhalen M.

Donderdag 9 januari 2003
Het is inderdaad een Abel Tasman standbeeld aan de rand van Nelson. Hij kijkt uit over de baai waar hij indertijd met zijn twee schepen aankwam en Nieuw Zeeland 'ontdekte'. In Nieuw Zeeland staat hij ook wel bekend als 'first sighter'. Hij heeft namelijk geen voet aan wal gezet. Een sloep van zijn 'eskader' kwam in figuurlijke aanvaring met een groep Maori en dat resulteerde in 4 doden. Allen schepelingen van Abel Tasman. Hij is omgekeerd en weggevaren en heeft Nieuw Zeeland 'slechts' op de VOC kaarten gezet. James Cook, die kort na hem kwam kijken, lukte het wel om 'contact' te maken. Toch heeft Nieuw Zeeland er de naam Zeeland aan overgehouden, want Tasman heeft er de naam van de Nederlandse provincie aan gegeven. En er is een Tasman-baai en een Nationaal Park Abel Tasman wat aan die baai gelegen is. Dolf de Vries vraagt zich in zijn boek 'Nieuw Zeeland in een rugzak' af waarom het Cook wel lukte en Tasman niet. Antwoord(van de Vries in het kort): Tasman was in feite een boef/zeerover en Cook een in mensen geinteresseerde 'gentleman'. Ik vermoed dat ik meer zal moeten doen om dit te verifieeren dan alleen de Nederlandse geschiedenisboekjes nalezen. Een plaatselijke folder is neutraler ten aanzien van Tasman's handelen ten tijde van zijn 'first sighting'. Daar staat: ''Tasman left the bay, anxious to avoid any further contact". Ooit las ik dat ook J.P.Coen en M.Azn.de Ruyter niet direct tot de groep 'gentlemen' behoord hebben en dat daar in de geschiedenisboekjes van de nederlandse scholen niet de nadruk op is gelegd. We hebben een dag in het Abel Tasmanpark doorgebracht. Ongeveer drie-en-een-half uur wandelen langs de kust en vervolgens met een speedboot terug naat de beginplaats. Schitterend: vanuit het park naar de zee kijken en later vanuit de zee naar het park. De meest memorabele (voor mij althans) kilometer van de tocht was de laatste: die legden wij af IN die speedboot met ZWEMVEST aan, OP een trailer[waar de boot vanuit de Tasmanbaai opgevaren was] ACHTER een doodgewone tractor naar het beginpunt(kantoor) van de speedboot-firma. De plaats Marahau -van waaruit wij opereerden- is nog niet, wat je zou kunnen noemen, 'ver-neckermann-d' maar er is veel aandacht vanuit de toeristensector voor deze kust en het park. Begrijpelijk want het is er echt mooi Th.

Ik heb "weer" een heerlijk gevoel: zo'n dag lopen doet mij goed, ook al zie ik er voor de start altijd wel wat tegenop: 4 uur lopen om het eindpunt te bereiken en ook nog gebonden zijn aan een tijd, anders mis je letterlijk de boot! Maar het was heerlijk: mooi zijn de uitkijkjes op het water met de prachtigste strandjes, maar ik geniet meer van de bomen en vooral de varens, die zich in allerlei formaten aan ons voordoen. De boomvarens (Manuka's) die we ook op het Noordereiland zagen, zijn indrukwekkend, sierlijk en prachtig. Al die schakeringen groen! Volgens de Lonely Planet like a travel brochure come to life. De gehele Abel Tasman Coastal Track is 51 km. lang en wordt normaal afgelegd in 4 dagen; wij deden hiervan ruim een kwart! (binnenkort verschijnen enige foto's van deze wandelig inklusief de prachtige varens op de foto-site).
Ik zou hier dagen kunnen blijven, de sfeer is zo anders dan in een stad als b.v.Nelson. Iedereen die hier (op deze camping) is, is hier voor een sportieve aktiviteit: wandelen of kayakken (de kayak-firma biedt zijn klanten gratis digifoto en e-mail faciliteiten aan zodat zij na afloop een stoere digitale foto naar huis kunnen zenden! Th.), belevenissen worden 's avonds in de keuken of wasruimte uitgewisseld. Toch gaan we morgen verder, er is nog zoveel meer M.

Vrijdag 10 januari 2003
We zijn weer wat naar het zuiden opgeschoven en overnachten in Westport [ja, aan de westkust]. 200 kilometer door mooi landschap en weinig bevolking anders dan schapen en koeien. Door een heuse gorge (langs de rivier Buller) waar op een gegeven moment de langste 'swing bridge' (hangbrug), 100 m,van Nieuw Zeeland te bezoeken, bekijken en belopen is. Aan het eind van de middag valt er wat regen en we kiezen voor een camping dicht bij het centrum van Westport. Net aangekomen gaat zowaar de (mobiele)telefoon en spreek ik met Gerard, die bezig is met kwartiermaken in Nieuw Zeeland (Auckland) en die we op enig moment later zullen ontmoeten om bij te praten. Op een of andere manier vind ik het een byzonder telefoontje: we reizen beiden veel, alhoewel op een verschillende manier, maar ik kijk er naar uit hem hier aan de andere zijde van de wereld te ontmoeten.

Zaterdag 11 januari 2003
Het regent, het regent en het regent... Wat kun je beter doen op een regenachtige dag dan rijden? We gaan zuidwaarts want ik zou "Pancake Rocks" bij Punakaiki willen zien. Het is een prachtige tocht maar het weer werkt absoluut niet mee.... zou het dan toch "altijd" regenen aan de westkust?? Door de mist zien we zo nu en dan een prachtige kustlijn, maar we troosten ons met de gedachte dat we al zoveel prachtigs hebben gezien en waarschijnlijk nog zullen zien. Bij iedere bocht verwachten we dat het lichter wordt.. de zon wil wel, maar krijgt (nog) geen kans. De weersverwachting bevestigt het beeld: zondag wordt het beter en maandag is het weer crearing, leaving mostly fine weather with light winds en monday (!) mainly fine!
We stoppen bij Punakaiki, we hebben meer dan een uur gereden: tijd voor koffie en ook al kondigt Theo aan met deze regen niet naar de pancake-rocks te willen kijken... ik neem me voor wel de korte wandeling te maken.
We parkeren bij het visiters-centrum, zoals meer auto's en campers deden, op naar de koffie. We staan in een soort caf'e en ontdekken hier n.b. ook een internet-gelegenheid (!!!), maar tegelijkertijd wordt mijn aandacht getrokken door een stem..... ik houdt mijn adem in... wat? echt? Ik grijp of knijp Theo in zijn arm.... om hem deelgenoot te maken van mijn verwarring....... Ineke?
Ik zie een man die zou kunnen lijken op Garmt (haar vriend) maar Garmt ken ik niet zo goed.. het zou een andere man kunnen zijn.... Ineke...??? Ik sluip dichterbij en wil als het ware om een hoekje kijken... het kan toch niet waar zijn... MAAR HET IS WAAR! Ik zie Ineke, een vroegere collega van mijn werk in Hoogezand en ik durf mijn ogen nauwelijks te geloven... ik zeg haar naam en haar mond valt letterlijk open... we staren elkaar aan en beginnen dan zenuwachtig te roepen, we omhelzen! Het moet voor omstanders wiens aandacht ongetwijfeld door onze uitroepen getrokken is, een raar gezicht zijn. Hoe is het mogelijk, we wisten niet van elkaar dat we in Nieuw Zeeland zaten en op een mistige weg, zomaar midden op het zuider eiland kom je elkaar tegen: als in een film. We zullen ons deze dag nog lang herinneren!
Overigens genoten we daarna gevieren van een kop koffie en thee en van de pan-cakes! En wisselden we, tijdens de korte wandeling, ervaringen uit over opvliegers, die in dit klimaat toch wel hinderlijker zijn dan in een koel Nederland.
We vervolgden onze weg en zagen enige tijd verder een camper-busje op zijn zijkant langs de weg liggen: het was duidelijk net gebeurd: ook dat (wat waren de gevolgen?) hield mij de daarop volgende tijd bezig M.

Maandag 13 januari 2003
Gisteren bleef het maar regenen.. de weersvoorspelling beloofde ons in de loop van de middag opklaringen: wij planden een wandeling. Het bleef regenen. We deden 2 wassen: het bleef regenen...
Dan toch maar op pad: richting de oostkust. Het zuidereiland heeft niet veel mogelijkheden om van west naar oost (of omgekeerd) te gaan en aangezien de Alpen in het midden liggen wilden we de wegen, die er zijn, graag berijden. Ik, als min of meer sauna-verslaafde, had Hammersprings als eindpunt in gedachten... een warm bad leek me heerlijk. Zo'n 80 km. voor Hammersprings ontdekten we, vlak voor de Lewis Pass, Maruia Springs, een klein complex van warme baden in een natuurlijke omgeving: uitzicht op de bergen... en sandflies.!
Dat laatste is onprettig, de baden waren heerlijk! Het water zwart (inkt-achtig) met een sterke zwavel-geur. Een aantal "vijvers" met heet water buiten, een bad met een japans achtige wasgelegenheid binnen. We 'soakten' zowel zondag als maandag en het deed ons goed.
Vandaag in Christchurch aangekomen en het regent weer.. en het is hier KOUD! Gelukkig heeft de camper een elektrisch kacheltje aan boord. Overigens was de weg hierheen prachtig, alsof je continue de Pyreneeen nadert, imponerende bergen aan weerszijden, afgewisseld met zeer grote vlakten en wild stromende rivieren. Nieuw Zeeland is een mooi en ruim land. Dat vele mensen hier zo over denken bleek ook uit een gesprek met de klusjesman van de Maruia Springs. Volgens hem kwamen er veel te veel immigranten: iedereen wilde wel wonen in Nieuw Zeeland: een veilig land, een schoon land. Amerikanen, Aziaten (waar er al veel teveel van waren..), Europeanen, kochten een huis in Nieuw Zeeland, om zo een plek op de wereld te hebben waar men heen kon vluchten in geval van oorlog. Op onze opmerking dat al die mensen toch ook de economie stimuleerden, geld binnenbrachten etc. kwam wederom (we hoorden het al eerder) het antwoord "Kiwi's zijn niet uit op geld, meer op een goed leven in een mooi land" M.

Twee dingen vandaag die ik wil doorgeven: 1.In een toilet in Westport was de (beroemde?)eerste alinea van de inaugurele speech van Nelson Mandela (in 1994) aan de muur gehangen: ''Our deepest fear is not that we are inadequate......". en 2. Ik zag een bijzondere 'BOB'-achtige poster:

DRINK

DRIVE

Ik hoop dat de diverse programma's bij de verschillende bezoeker-lezers weergeven wat er bedoeld is. Th.

Dinsdag 14 januari 2003
Een zonnige, frisse en winderige dag in Christchurch. Mooie stad met alles wat een stad nodig heeft. Er zijn drie dingen die mij opvallen: in de (anglicaanse) Christchurch cathedraal is een tegelwand met het hakenkruis (swastika) als dominant motief. Een uitlegbordje vermeldt dat het hakenkruis (links- zowel als rechtsom) al vele honderden jaren een christelijk motief is en als zodanig gebruikt. Helaas komt er een negatief aspect bij sinds WO II als Nazi Duitsland ook het motief gebruikt. Terwijl ik dit lees komt er een kerk-official naar mij toe en maakt enkele verontschuldigende opmerkingen over 'dat het er zo staat'. ''Het had anders gemoeten'', al zegt hij niet duidelijk hoe dan wel. Ik heb hem geantwoord dat ik als Hollander blij ben met de uitleg. Het 2e wat mij opvalt is de eerste roedel japanse toeristen ( die ik zie) met een gids met vlaggetje. Ik had al een gevoel dat er veel 'japans' in Nieuw Zeeland is. Zelfs het thermale oord gisteren had een geheel japanse 'mandi-kamer' (met uitleg in het japans) en 's avonds een japans maal in de aanbieding. Ook een artikel wat ik las in ''New Zealand Listener'' [Een soort HP/De Tijd] over ''Meet Mr. and Mrs. New Zealand" komen opmerkigen voor over 'The asians'. ''I would not have any problem if one of my kids brought an asian boy or girl home and said 'meet your new son- or daughter in law', but it is just that there are so many around''. Het derde wat indruk maakt is de functie die men aan de oude gebouwen van de Canterbury University gegeven heeft: een 'Arts-centre'. Van ballet tot en met beeldhouwen. In een van de goed geconserveerde gebouwen is een deel gewijd aan Ernst Rutherford. De man die de eerste atoom splitste en (ook) aan deze universiteit studeerde. Hij was Nieuw Zeelander -dat wist ik niet- en Nobelprijswinnaar (dat wist ik wel). Een replica van zijn Nobel-medaille is -naast al zijn tientallen andere wetenschappelijke onderscheidingen- tentoongesteld en de bezoeker wordt uitgenodigd om bij wijze van eerbetoon een afdruk van deze medaille te maken door er een stuk papier over heen te houden en met een koolstofstift over het papier heen te 'wrijven'. Blocnote met wit papier en een koolstofstift aan een touwtje zijn aanwezig. Ja, en verder is het leuke aan Christchurch dat de rivier Avon er door heen meandert. Of eigenlijk is de stad ontstaan rond de kronkels van de Avon. Een plezierige afwisseling van het matrix-achtig stratenplan.

Zondag 19 januari 2003
We zijn vanmiddag aangekomen in Franz Jozef aan de voet van de gelijknamige gletscher. Inderdaad: genoemd naar die Oostenrijkse Keizer. De gletscher wel te verstaan, het toeristische dorp aan de voet heeft daarna de naam waarschijnlijk van de gletscher overgenomen. De statistieken geven voor dit gebied een gemiddelde regenval van 5000 millimeter per jaar aan en er wordt vandaag voor het jaar 2003 hard gewerkt dit gemiddelde te halen! Franz Jozef ligt aan de westkust en we hebben er een 'oversteek' opzitten vanuit Christchurch via de Nieuw Zeelandse Alpen. Ik had in eerste instantie mijn zinnen gezet op het maken van deze oversteek per TranzAlpine, een mooie treinreis van 6 uur (en dan later weer terug!). Ik hoorde echter ook 'links en rechts' dat 's winters die reis per trein pas echt de moeite waard is vanwege de sneeuw. Per camper dus via Arthur's Pass (net onder 1000 meter), waar we een dag extra bleven en een paar prachtige wandelingen maakten. Daarna afdalen naar de westkust. Geen seconde en geen millimeter heb ik spijt gehad van deze oversteek per auto. Een groot deel van de rit loopt de spoorlijn vlak naast de weg en de trein -de TranzAlpine, waar ik in had willen zitten- kwam ik 'dus' ook tegen. En, natuurlijk, zo te zien vond ik het maar een treintje van boemeltjes-kwaliteit. En ik weet dat men ook vanuit boemeltjes de prachtigste uitzichten kan beleven. De afdaling naar de westkust is steil. Ook minder aantrekkelijk omdat de westzijde veel steviger bebost is waardoor de uitzichten beperkt blijven. Ik heb mijn leven lang al belangstelling voor treinen. (In mijn herinnering is een perronkaartje voor het centraal station in Utrecht als geschenk waardoor ik de hele dag daar kon rondkijken) Op Arthur's pass vindt ook een rangeeroperatie plaats. De (goederen)treinen worden met vijf diesellocomotieven de steile helling van west naar oost 'opgetrokken' en gaan met maar twee loc's richting oost naar beneden. Drie loc's worden dan voor de trein uit het oosten -met maar twee loc's- geplaatst (De lijn is, op Arthur's pass na, enkel-spoor en treinen kruisen aldaar) en die gaat dan weer met 5 loc's naar Greymouth terug. Nostalgie in alle opzichten. Via Kumara Junction [vlak bij de monding van de Taramakau-rivier] gaan we verder langs de kust naar het zuiden. Het is schitterend zonnig weer en er zijn vele prachtige plekjes om te overnachten. Als ik aan die westkust dan 's avonds om half tien [ongeveer] de 'zon in de zee zie zinken' realiseer ik mij dat die zon dan op hetzelfde moment 'zichtbaar' wordt in [bijvoorbeeld] Nederland. We komen in de buurt waar jade gevonden wordt. Hokitika is een stadje waar jade dezelfde plaats inneemt als bijvoorbeeld de mosselen in Philipine in Zeeuws Vlaanderen. (Jade -Pounamu/Greenstone- was van betekenis voor de Maori die er vanwege de hardheid gereedschappen van maakten) Voor de westerse consument is er een sieraden-industrie op gang gekomen. Tot en met cursussen: "Maak je eigen sieraad van jade in een dag!''. Cursusprijs afhankelijk van design met een minimum van NZ$ 80. Mineke koopt uiteindelijk een sieraad en gaat in plaats van polijsten in een warm werkplaatsje een dag langs het strand wandelen. Bij Hari-Hari [weer wat verder zuidwaarts] lopen we een Coastal Track. 3 uur deels door bossen en deels langs strand. Met een 'lookout' halverwege. 238 treden omhoog -ik heb ze geteld- voor een schitterend uitzicht. We treffen het dat het laagwater is. (Gechecked bij en door de touristinformation) Er kan dan een groter deel over het strand gelopen worden. Ik kom ook een 'Kerewin-huisje' tegen (zie web/foto-site). Mineke geniet in het bos van de prachtige varens en aan het strand van de mooie stukken aangespoeld drijfhout en van rotsstenen die, gepolijst door de zanderige zee, in het zonlicht wel op Rodin beelden lijken (zie web/foto-site). Vanochtend drinken we, volgens plan, koffie aan het strand in Okarito. Okarito is niet zomaar een dorp. Het is de woonplaats van Keri Hulme, schrijfster van KEREWIN, wat in 1985 een hit was in Nederland. (En ook in dat jaar de Bookerprize won) Ik heb dus het huis gezien waar ze, nu nog steeds, woont. Niet zo moeilijk te vinden: in het hele dorp staan misschien dertig huizen. Op het hek hangt een papier met de mededeling: ''If I do not know you, don't come in". En op hetzelfde hek, maar ditmaal van hout met gebeitelde letters: ''Unknown cats and dogs will be shot on sight''. Op dit moment lees ik het boek Kerewin (Mineke heeft het vrijwel in een adem uitgelezen) en ben halverwege waar Kerewin Holmes, de hoofdpersoon, met Joe en diens pleegzoon op vakantie is in een van haar huisjes aan zee. Zo'n huisje kwam ik gisteren tegen. Waarom ik het boek lees? Het is een verhaal (o.m.) over kindermishandeling, liefde voor kinderen en de Maori cultuur. In de jeugdherberg van Okarito -ja, die is er ook: in een gerenoveerd schooltje!- spreek ik de 'jeugdherberg-moeder', die mij vertelt waar Keri Hulme woont. Ik vraag of zij ook het boek (The Bone People, in het engels) gelezen heeft. ''Half'', is het antwoord. ''ik vond het vooral in het begin moeilijk om te blijven lezen. Maar Keri Hulme is een heel aardige vrouw''. We drinken koffie aan het strand met het zicht op de achtertuin van Keri Hulme. Ik denk dat ik het boek wil uitlezen, al veronderstel ik niet dat het 'zijn' in het gebied waar het geschreven is, noch het reizen door het land waar ook het volk woont waar het boek over gaat van invloed zal zijn op mijn kijken naar en het beleven van Nieuw Zeeland. Het is nu half zeven en het plenst. 5000 mm per jaar. Er is, na vele dagen weer dekking voor de mobiel dus, wie weet, kan deze tekst vanavond nog op de website. In het campertje, wat onder deze omstandigheden steeds meer een biotopisch karakter krijgt, gaat Mineke pannekoeken bakken. Th.

Donderdag 23 januari 2003
Terwijl in Nederland de eerste ochtendbladen met gedetailleerde verkiezingsuitslagen uit de brievenbussen worden gehaald schrijf ik deze tekst. Het is zeven uur 's avonds, we staan in het hartje van Queenstown op een camping en Mineke kookt. Op het menu staat ''pasta met zalm''. We hebben er een fles "unoaked chardonnay'' bij en dat zie er dus goed [en lekker] uit. Maar ja, na Franz Jozef Glacier hebben we ook nog wat gereisd, via Haast Beach (Ja, Haast was de Oostenrijkse ontdekkingsreiziger die de gletscher ontdekte). Zal ik vertellen van dat prachtige stuk Nieuw Zeeland tussen Haast en Wanaka. En van die schitterende 'Staatsbosbeheer-achtige' kampeerplek aan het Lake Hawea. En van die rust en weidsheid van dit deel van het South Island. Hierbij dus. Fantastisch. Ik heb voor het eerst de neiging mij in superlatieven uit te drukken. Er komen foto's op de website na 28 januari want de 'januari-foto's' worden er dan afgeveegd door de beheerder, die mij na 28 jan wel weer de gelegenheid geeft voor nieuwe foto's. Naast ons op de camping staat een camper met 6 (zes) volwassenen aan boord. De 'hoofdbewoners' blijken Sake (hij heet nu Charles want Sake werd te lastig door het steeds weer te moeten spellen) Bangma en zijn vrouw te zijn. Geboren in Berlicum (Friesland) en 50 jaar geleden verhuisd naar Christchurch in Nieuw Zeeland. Kinderen, kleinkinderen en hij heeft zelfs geen hollands paspoort meer. Enkele jaren geleden -op bezoek in Nederland- kreeg hij een hartaanval en keerde met 5 bypasses, die in het AZC in Groningen geinstalleerd werden, terug naar Nieuw Zeeland. Hij voelt zich 'naturalised kiwi'. Hij heeft nu hollandse schoonfamilie op bezoek en toert met hen door het South Island. Het doet me wat: praten met een man van mijn leeftijd (ietsje ouder) die er ooit voor koos te vertrekken en elders verder te leven. Het heeft iets 'zeker van zijn zaak', 'onverzettelijk', 'geen bla-bla' en ook kwetsbaar als hij over Holland vertelt en welke band hij er mee voelt en over zijn kleinkind die door een speling van het wettelijk lot wel een nederlands paspoort heeft. Een van zijn schoonfamilie op bezoek is statenlid in Friesland (CDA) en we praten even over politiek en ik zeg dat als Jeltje van Nieuwenhoven ooit premier van Nederland wordt ik ga emigreren naar Nieuw Zeeland. Het statenlid reikt ons net de basis-uitslagen van de verkiezingen aan. Via sms gearriveerd in de camper naast ons. Met hem ben ik blij dat er waarschijnlijk een andere premier komt.

Zondag 26 januari 2003
Milford Sound. Alle toeristenfolders, The Lonely PLanet Reisgids, de nederlandstalige Capitool Reisgids 'Nieuw Zeeland', en verder iedereen die in mijn beleving iets zinnigs over Nieuw Zeeland te melden heeft vertellen dat Milford Sound een 'must' is. Milford Sound is in wezen een fjord [gletsjers hebben in vele miljoenen jaren deze inham gemaakt, uitgeslepen uit de rotsen] die van het plaatsje Milford naar de Tasmanzee loopt. Milford ligt twee uur rijden (120 km inclusief een onverlichtte tunnel van 1,8 kilometer) van de dichtstbijzijnde benzinepomp. Aantal inwoners 's winters 300. Zomers zwelt dit aan tot ik weet niet hoeveel. Een enorme kade met boekings- en inschepingsfaciliteiten plus een enorme parkeerplaats voor de toeringcars zorgen voor een vlotte verwerking van de toeristenstroom. Ze komen allemaal voor die boottocht van 2uur 30 min naar de open Tasmanzee en terug. De sandflies en het feit dat het in de 'sound' 200 van de 365 dagen elk jaar regent nemen ze op de koop toe. Wij ook. Wij boeken een dagtoer. Worden om kwart voor negen van de camping opgehaald en rijden met 10 anderen en een vlot pratende chauffeur in 3 uur tijd langs een prachtige weg (de enige) van Te Anua naar Milford Sound. Met een veredelde rondvaartboot varen we verder. Langs gigantische watervallen [groter dan de Niagara, zegt de meevarende gids], zeeleeuwen op de rotsen, dolfijnen in het water tussen enorme -deels begroeide- rotswanden door. Loodzware bewolking, nog net geen regen of een heel klein beetje en, aan dek, behoorlijk koud. De gids vertelt opgewekt dat het normaal 25 graden is in deze tijd van het jaar. Als we de helft halen......! Benedendeks is de koffie gratis. Precies op tijd meren we af. Het busje staat klaar en om kwart over vijf zijn we weer terug in ons campertje. Mineke loopt regelrecht naar kantoor en boekt voor negen uur vanavond een 'spa'. Warm bubbelen en bijkomen. Ben ik teleurgesteld? Ja. Te hoge verwachtingen? Ja. Inmiddels verwend qua landschap en uitzicht en uniciteit? Waarschijnlijk wel. Toch zou ik dit allemaal niet met enig gezag kunnen schrijven als ik er niet aan deelgenomen had. Ik denk nog even terug. Toch wel indrukwekkend. Ook die in graniet uitgehakte tunnel van 1800 meter. Hellingspercentage 10%. De bouwtijd: van 1935 tot 1954. Het probleem bij het bouwen was dat men op het hoogste punt begon -met houwelen en kruiwagens, niks hypermoderne boormachines- en dat de schuin naar beneden lopende bouwput steeds volliep met bijvoorbeeld regenwater. En de fjord zelf: majestueuze onverzettelijkheid. Als ik aan de kade al die rondvaartboten zie denk ik: blijft er nog wat 'schoonheid' te zien? Als toerist op een van die boten zie ik andere boten varen. Ze vallen nauwelijks op: nietige dingetjes tegen die enorme rotspartijen als decor. Nauwelijks storend.

Maandag 27 januari 2003
We komen vanmiddag om 4 uur aan in Invercargill, de meest zuidelijke stad van Nieuw Zeeland. Een heel klein eindje verder ligt Bluff, het meest zuidelijke punt van het zuidelijk eiland. Dat staat morgen op het programma. Het waait hier verschrikkelijk en af en toe valt er wat regen. De ongeveer 200 km naar het zuiden van Te Anua (Milford Sound) naar hier zijn niet moeilijk. Het is een mooie weg en heeft een naam: The Southern Scenic Route. We slaan Manapouri over. In Manapouri kun je (weer) aan boord van een rondvaartboot een fjord bezichtigen en onderweg [en dat had ik nog wel willen zien) een ondergrondse krachtcentrale bezoeken. Uitgehakt in de granieten rotsen zo'n 150 meter onder de grond. Zoiets heeft twee voordelen -voor zover ik als semileek kan beoordelen- je hoeft de buitenkant van het gebouw niet te onderhouden en je hoeft geen stuwdam te bouwen. Er zal ongetwijfeld meer aan vast zitten. Maar we slaan het over en rijden tussen schapen en herten [ja, die worden hier ook commercieel geexploiteerd vanwege huid en vlees] door naar de zuidkust en buigen dan links af naar Invercargill. We wandelen er een paar uur doorheen onder meer om boodschappen te doen. [Busjesmensen zijn net als vogeltjes: elke dag voedsel zoeken en een slaapplekje vinden] We vinden Invercargill een saaie stad. Alle winkels gaan om 6 uur dicht en we hebben geen terrasje gezien waar een verversing gebruikt kan worden. In de supermarkten in heel Invercargill wordt geen alcohol verkocht. [Overal waar we tot nu toe in supermarkten inkopen deden verkocht men wel alcohol. [Eenmaal moest een jonge cassiere -onder de 18- een oudere er bij roepen om de verkoop van wijn te sanctioneren] In een 2e handswinkel stond een Droste-cacao-blik met zo'n zustertje erop te koop voor NZ 30$! Het lijkt ons geen boeiende metropolis. En dus gaan we morgen verder.

Dinsdag 28 januari 2003
We staan in Curio Bay, het waait, het stormt, het regent (meer dan het droog is) het lijkt wel herfst.... ik schat dat 10 a 12 graden het maximum is..... hetzelfde als in Nederland: daar schijnt vandaag een voorjaarsgevoel in de lucht te zitten, de sneeuwklokjes bloeien (bijna dagelijkse info via SMS vanuit Apeldoorn).
Zojuist Yellow-eyed penguins ( known to maori as Hoiho, the noise-shouter) over de rotsen zien scharrelen: "een wonder dat die beesten niet wegwaaien" (Theo). Yellow - eyed penguins (alsof ik ooit andere oogkleurende pinguins heb gezien in het wild)... worden alleen gezien in NZ. Volgens het bordje: they come and go across the rock platform, early in de morning and returning afternoon. Wij zagen dus de return! Ze schijnen schaars te zijn; vroeger een grote populatie, maar door ontbossing, honden, fretten en "stroats" en afname van hun voedsel, worden ze schaars.
Vanochtend mochten we al wandelen over gefossiliseede resten van een 160 miljoen jaar oud bos uit de Juratijd ..... 160 miljoen jaar oud! Ik kan het niet bevatten, maar zag resten van boomstammen, stukken versteend hout.
Nieuw Zeeland is een prachtig land, het blijft ons verrassen... zo ook het weer M.

In Bluff zijn we ook geweest. Het meest zuidelijke punt. Er is een cafe met de naam "Land's End". Hoe verzinnen ze het. Voor de traditionele foto: zie de website. Op de wegwijzer staat dat Cape Reinga -het meest noordelijke punt van Nieuw Zeeland- 1400 km naar het noorden is. Daar hopen we eind februari/begin maart te zijn. De zuidpool is 4800 kilometer naar het zuiden. Het is nog niet bekend wanneer/of we daar (ooit) zullen zijn. Natuurlijk is er een reisgids (The Lonely PLanet) die de kaart goed heeft bestudeerd en ontdekt dat Slope Point, enkele honderden meters dichter bij de Zuidpool ligt. En dus gaan we enkele tientallen kilometers verder langs de kust naar Slope Point kijken. We waaien bijna van de rotsen af, blijven niet lang, maken geen foto en zijn, hoe je het ook formuleert, in ieder geval op het meest zuidelijke punt van Nieuw Zeeland geweest. Th.Zaterdag 1 februari 2003
Dunedin, daar komen we donderdag avond aan met een voornemen om er enkele dagen te verblijven. We kunnen vanuit de camping met de stadsbus naar het centrum en er is een boel te zien. 'Zeggen de gidsen en boekjes en brochures'. Soms vraag ik mij wel eens af of ik zelf ook nog wat te zeggen heb. Vrijdag de stad in. Schots 'georienteerd' zoals dat heet. Met een standbeeld van Robert Burns (in mijn gedachten de schotse ''vader Cats'') in het midden van Octagon -het centrale plein- en vele namen die 'schots aandoen'. [De gids vermeldt dat Dunedin een gaelic-word is voor Edinburgh] Schoolkinderen in 'uniform'. En ook hier heeft de mode 'toegeslagen': Blote navels boven stijve schotse ruitjes! Vlak bij het indrukwekkende station staat het Gerechtshof wat juist vandaag [nog steeds vrijdag] na een renovatiebeurt ge-heropend wordt. De hele straat afgesloten en alles wat belangrijk en uitgenodigd is zit op stoeltjes op de straat het openingsprogramma bij te wonen. Ik val er in bij een koor van nieuwzeelandse kinderen die een Maori-lied ten gehore brengen. Ze zijn ook allemaal in Maori-outfit. Rokjes, blote bovenlijven (voor de jongens) en de traditionele beschilderingen en martiale bewegingen. De eerste vraag die bij mij opkomt is: ''hoeveel Maori-kinderen zouden hierbij staan?''. De tweede: ''hoeveel van de Maori-cultuur is er in de nieuwzeelandse rechtspraak opgenomen''? Afgelopen zaterdag kochten we een weekendkrant o.m. om de reacties op de rede van President Bush te lezen. [Straks meer daarover] In die krant was ook een ingezonden stuk opgenomen van een inwoner van Christchurch die zich kwaad maakt over ''Maori using the so-called spirit of the Treaty as an excuse to obtain special priviliges''. Hij gaat verder met zeggen dat Maori vooral hun eigen cultuur moeten blijven beleven en beoefenen maar daarom hoeft het hele land toch niet terug naar het Stenen Tijdperk 'to please them'? Tot zover de ingezonden briefschrijver. Het zegt natuurlijk ook wat over mijn beelden en ideeen dat nou juist dit ingezonden bericht in de krant mij te binnenschoot. Even later in de morgen was er ter gelegenheid van diezelfde opening nog een optocht. Een doedelzakband voorop. Musici in schotse kilts. En alles wat bij de rechterlijke macht hoort [staand en zittend, denk ik] liep mee in vol ornaat inclusief de pruiken. De cultuur-inbreng is weer in balans. De oorlogstaal van President Bush. De toon in de krant die ik las was er een van ''laten nu eerst die inspecteurs hun werk afmaken. Als Bush zonder dat resultaat een oorlog wil beginnen dan heeft die hele inspectie-strategie geen zin gehad en moeten we naar andere redenen die Bush zou kunnen hebben gaan zoeken/kijken voor een dergelijke ingrijpende actie''. Helaas wordt de agenda van Bush niet langer bepaald door diplomatieke resultaten maar door militaire. Ondertussen heeft Ms Clark [premier van Nieuw Zeeland] het moeilijk om Bush niet tegen zich in het harnas te jagen en tegelijkertijd te melden dat de meerderheid van de (NZ)bevolking een oorlog zonder instemming van de Verenigde Naties verafschuwt. Persoonlijk geloof ik dat elk volk de regering krijgt die het verdient. En de idee dat een dergelijke regering niet deugt is nog geen reden om een oorlog te beginnen. Wat de werkelijke motieven van de heer Bush zijn weet ik niet. Tot op dat moment leg ik mij neer bij de opvattingen van de Verenigde Naties. Iets beters heb ik niet. Il faut cultiver notre jardin (Voltaire) dus met andere woorden: ik ben op reis in Nieuw Zeeland. Onderweg naar hier (Dunedin) zijn we nog langs de meest zuidelijke vuurtoren ter wereld geweest (bij Nugget Point) en morgen ga ik in Dunedin naar de meest steile straat ter wereld kijken (Baldwinstreet), maar er waaschijnlijk niet met de kampeerbus door rijden. En ook over deze straat las ik een redactioneel commentaar in een plaatselijke krant (Otago Daily Times) : ''De slag om Baldwinstreet is voor Dunedin van vitaal belang. Ruwweg gezegd: 'de steilste straat ter wereld' betekent geld en erkenning. Het stadsbestuur moet nu snel technisch bewijs voor de steilheid leveren aan het Guinness Book of Records -en hopen dat Baldwin St. inderdaad een geval apart is- omdat anders Dunedin internationaal voor schut komt te staan''. De Baldwinstreet ligt aan de noordzijde van de stad en dat is ook de richting waarin we morgen (=zondag) verder gaan. En er is de laatste dagen weer volop zon.Th.

Ik had vandaag een fijne dag, lekker relaxed. Voor het eerst staan we drie nachten op een en dezelfde camping. Wilden we "vroeger" het liefst "vrij" staan (op een camping staan hoorde toch iets minder bij "ons busjes-volk") nu kunnen we de nachten dat we vrij stonden nog op 2 handen tellen. Dit heeft wat te maken met het veilig voelen op campings, maar meer nog met de kwaliteit van de NZ campgrounds, motor camps of holidayparks. Nergens ter wereld heb ik tot op heden zulke prachtig geoutilleerde campings gezien. Allemaal beschikken ze b.v. over een zeer uitgebreide keuken: meerdere kooktoestellen, ovens, magnatrons, zeker zo'n 6 tot 10 broodroosters, afwaszeep in voorraadhouders, kokend- water- boilers en de laatste campings beschikken zelfs over over pannen, serviesgoed etc. Daarbij behoort natuurlijk altijd een uitgebreide eet-gelegenheid, soms met bankstellen, spel-hoeken, computers etc. De douches kunnen soms wedijveren met die in dure badhuizen. Vaak is er ook een spa (heet-water-bubbel bad). Daarbij komt nog dat alles uitermate schoon is. Papieren handdoeken, vuilniszakken, haardrogers: alles is voor de kampeerder klaargelegd. Vele campings hebben internet mogelijkheden met zeker een aantal computers op een rij. De laundries beschikken over diverse wasmachines, evenzovele droogers, strijkplanken en ijzers. De camping waar we nu staan beschikt in mijn wasruimte over een badkamer (ligbad), spiegelend schoon! Wij voelen ons dus thuis op deze campgrounds, ze zijn prettig en veel in getal. Zoals we vroeger meestal rond 4 uur in de middag begonnen te zoeken naar een prettige overnachtingsplek pakken we nu gewoon onze gidsjes en rijden vrolijk de poort binnen van een camping (lekker gemakkelijk!). Nieuw Zeeland is een en al prachtige natuur; dit maakt vrij staan in deze natuur misschien ook wat minder belangrijk.Zondag 2 februari 2003
Veel verder dan de Baldwinstraat zijn we niet gekomen. Eerst vanochtend op z'n zondags 'aantutten', dan naar de stad en de website van nieuwe foto's en tekst voorzien, kopje koffie op een terrasje -het is al weer dagen schitterend zomerweer- nog even wat rondkijken, boodschappen doen -de supermarkten zijn gewoon open op zondag- en dan op zoek naar de Baldwinstraat. Ja hoor, een zeer steile straat met gewoon huizen aan beide kanten. Volgens de Lonely Planet een hellingsgraad van 1:1,126. [ter vergelijking: een hellingsgraad van 1:1 betekent een hoek van 45 graden, 1:1,126 is dus net iets minder] Natuurlijk zijn er 'bravour-lingen' die de straat -plm 1 km lang- hardlopend naar boven lopen. Ik zie er zelfs een die ook in looppas naar beneden gaat. Ik ben blij dat ik -geboren in 1930- het gewoon lopend -met 2 rustmomenten- haal. Bovenaan is een riante rustbank met een drinkwaterfontein. En, uiteraard kun je beneden de nodige souvenirs aanschaffen (kudos and money, stond in de krant). Er staan wat foto's op de website. Daarna wil Mineke nog wat aan het strand liggen en gaan we weer terug naar de camping, die aan zee ligt, en waar we al drie dagen staan. Morgen verder. Twee feiten die nog bij mij blijven 'hangen': ten eerste de watersnood van 1953. Alweer een halve eeuw geleden! Ik zie mij nog de dag erna vanuit Utrecht -waar mijn ouders woonden- terug gaan naar Rijswijk. Ik was net enkele maanden in dienst van Shell en nog trainee [op een cursus in Delft] zoals dat toen heette. Ten tweede die verongelukte space-shuttle. Op de een of andere manier komt dit harder bij mij aan dan een vliegtuigramp o.i.d. Ook nog een Israelier aan boord. En Bush moet uitleggen dat het 'gewoon' een fout van mens en/of machine is. Morgen maar weer een krant kopen. Nog even over gisteren. Ik heb nooit gedacht dat ik -op mijn 72e- nog eens een boottochtje zou willen maken om albatrossen te zien vliegen. Maar ik deed het en ik heb ze zien vliegen. En het is een majestueus beeld. Een gigantische vogel -ze krijgen als volwassen vogel een vleugelspan van 3 meter- die in de vlucht een zeer imponerende figuur is. En verder zag ik in dat uurtje op die boot en op zee nog een heel biologie-boek vol van allerlei gevogelte. En weer die eeuwige pelsrobben. Het lijkt wel alsof de hele nieuwzeelandse kustlijn vol zit met die beesten die daar maar liggen te niksen en te stinken. Edoch, ik tel weer mee: ik heb vliegende albatrossen gezien! Th.

Nieuw Zeeland is als een warm bad: vriendelijk, gemakkelijk, relaxed: het voelt goed hier te zijn.
Zonet dacht ik dat ik volgend jaar best weer naar NZ zou willen en dan direkt na aankomst, zoals we ook nu deden, naar Waikiti valley (even ten zuiden van Rotorua) om me te laten glijden in de warme bronnenbaden: een warm welkom, ik kijk er nu al naar uit! M.

Maandag 3 februari 2003
We zijn weer 100 kilometer naar het noorden opgeschoten. Staan in Moeraki. Vissersdorp met een schilderachtig ('pittoresk' zeggen de gidsen) haventje. Een aantal amateur-vissers zijn met hun hobby druk en Mineke kreeg vanavond een maaltlje verse vis aangereikt. (blue cod) Er stond trouwens toch al vis op het menu dus de vanochtend aangeschafte verse vis ligt nu in de vriezer. Op onze wandeling langs de zee kwamen we weer eens een aantal pelsrobben (zeeleeuwen?) tegen. We kijken er al niet meer van op. Maar het blijft spannend die beesten zo van dichtbij mee te maken. Bij een restaurant vlak aan zee staat hier een waarschuwing dat je moet opppassen met honden en kinderen want er ligt wel eens een pelsrob (zeeleeuw?) te dutten op de rotsen vlak bij de ingang van het restaurant. In feite zo'n 15 meter er vandaan! [Ik ben nu niet in de buurt van een internet-facility dus foto's van de steepest street blijven nog even op mijn floppy staan] Th.

Woensdag 5 februari 2003
Mt. Cook. Eigenlijk Aoraki/Mount Cook. Aoraki is de maori-naam en in de Maori-mythologie neemt de berg een belangrijke plaats in. We staan aan de voet van deze hoogste berg in Nieuw Zeeland. 3754m. De gidsen vermelden dat Sir Edmund Hillary -ooit de eerste klimmer die met Sherpa Tenzing de top van de Mt Everest bereikte- ook een van de eersten was die de Mt Cook 'bedwong'. Morgen staat er een 4 uur durende wandeling op het programma, maar de rit over de weg naar dit dal toe was eigenlijk al zo indrukwekkend dat ik mij nauwelijks kan voorstellen dat er morgen nog mooiere vergezichten aan mijn herinneringen en geheugen van mijn digitale camera zullen worden toegevoegd. Kilometers lang ligt die Mt Cook daar, besneeuwd en wel, imponerend te wezen. Tientallen touringcars rijden van het ene 'look-out' naar het andere, maar de schoonheid blijft. We overnachten op een camping-area van het Department Of Conservation (DOC) waar je voor enkele NZdollars een nachtje (of meer) kunt staan en gebruik kunt maken van een toilet -wat schoongehouden en regelmatig van nieuw toiletpapier voorzien wordt- en waar de commercie verder niet aanwezig is. Prachtige plekken, we hebben er al vele malen gebruik van gemaakt. [Dat DOC, overigens, is dezelfde club die aan de grens onze bergschoenen voor een aparte inspectie achterhield om te controleren op allerlei dingen die men niet in dit land wil hebben. We kregen de schoenen ook terug na een behandeling met een of andere desinfectant en niet zeggen aan de grens dat je die schoenen bij je hebt is strafbaar] We staan hier met een twintigtal andere campertjes/tenten verspreid over een groot stuk wildernis [opvallend veel hollanders] met alleen dat toiletgebouw 'aangelegd'. Aan de ingang een paal met een betaalpot. Daarin deponeert men wat men schuldig is. Het was een schitterende zonnige dag en we verwachten er morgen weer een. Th.

We stonden vannacht op een prachtige plek: vrij aan een meer.. met een grandioos uitzicht. Rust, soms "verstoord" door een spartelde vis. Ik verheugde me op de ochtend: wassen in het meer... tintelend fris, iets waar ik Theo nog steeds niet voor kan porren. Heerlijk, zo'n grote tobbe, vol met helder water, de bodem belegd met de prachtigste ronde keitjes. Ik heb ervan genoten. We verlieten de oostkust en zitten nu in het binnenland. Morgenochtend wandelen, we nemen ons voor erg vroeg op pad te gaan vanwege de warmte. Dat betekent dan ook nu, vroeg naar bed. Het is bijna half tien, tijd voor "bedje-bouwen", welterusten, M.

Donderdag 6 februari (Waitangi-day) 2003
Waitangi-day, een nationale feestdag en dat betekent voor velen ook een lang weekend. Er wordt herdacht dat op die dag in 1850 het accoord van Waitangi getekend werd door het engelse government van Queen Victoria en de Maori-vertegenwoordiging. Nog steeds wordt er op allerlei ambtelijke niveaux over de interpretatie van dat accoord gepraat en deze dag is, zoals een Nieuw Zeelander mij vanmorgen vertelde, niet voor iedereen een echte feestdag. Een schitterende wandeling rond de Mt Cook vandaag. We zijn er vroeg aan begonnen vanwege de warmte. Toen we al weer bijna terugkwamen kwam de file pas goed op gang. Het is een populair wandelgebied. Terecht. Omdat de zon ook een rol speelde stelde ik vandaag voor mijzelf bewust vast dat de zon hier op het zuidelijk halfrond om twaalf uur 's middags in het noorden staat [want de evenaar is noord van NZ] en dat de zon hier precies andersom dan in het noordelijk halfrond draait. Hiet tegen de wijzers van de klok in. Al vele malen voelde ik mij lichtelijk gedesorienteerd op bepaalde momenten maar kon niet duidelijk aangeven waardoor.

Vrijdag 7 februari 2003
We zijn bezig aan een soort 'bijkom-weekend' aan het Lake Tekapo met nog steeds zicht op de bergen van het massief waartoe ook Mt. Cook behoort. Het zijn tropische omstandigheden (30 graden). We staan op een mooi plekje op een camping met de camper zodanig dat we met het luifeltje uit ook in de schaduw kunnen zitten en eten. Er is een kans dat ik hier in het dorp de website weer van foto's kan voorzien. De firma die hier de rondvluchten over het alpengebied organiseert biedt in hun boekingskantoor ook internet & e-mail aan. En verder is het goed merkbaar dat er een long weekend aan de gang is. Het is druk in de 'dagrecreatie-zone'. Bijkomen betekent ook dat ik weer aan 'boek-lezen' toekom. Ik lees nu ''Het Stenen vlot'' van Saramago. Afgezien van de prachtige lange zinnen waaruit zijn proza bestaat vind ik het ook een boeiend boek omdat het over Spanje en Portugal handelt (voor mij ook redelijk bekend terrein). Het beschrijft de situatie waarin het Iberisch Schiereiland losscheurt van het vasteland van Europa en op drift raakt als 'een vlot van steen'. Gibraltar blijft als een separate rots liggen en veel mensen reizen naar de kust om Gibraltar 'te zien langskomen'. Prachtig hoe Saramago de reacties van Spanjaarden en Portugezen optekent. Th.

Gisteren liepen we tussen besneeuwde bergen en langs een wilde rivier, vol met prachtige keien en als ik nu naar buiten kijk, naar de bergen in de verte, aan de overzijde van het turkoise Tekapo meer, lijkt het alsof we in sprookjesland staan. Vooral met het avondlicht op deze bergen lijken ze teer en zacht met diffuse aardkleuren van bruin, paars en geeltinten. Het water van het meer is turkoise, wat veroorzaakt wordt door "rock flour" = erg fijn gemalen deeltjes van de rotsen, welke door de kracht van het gletsjer smelt water zwevend worden gehouden.
En we aten vandaag Mt.Cook zalm: zeer vers (woensdag gevangen) en ontzettend lekker! M.

Zondagavond 9 februari 2003
We zijn aangekomen in Glentunnel, ongeveer 100 km ten westen van Christchurch. We gaan morgen om ChCh heen naar de kust en het noorden. We hebben vandaag 230 kilometer afgelegd, dat is enorm veel. Ook door een ander landschap. Landbouw en veeteelt. Mineke constateerde voor het eerst een aardappelveld. In Geraldine stoppen we voor koffie en een (lunch)taartje. Een leuk plaatsje met een kunstbraderie aan de gang. Lekker weer, zonnetje en een heel klein beetje wind. We ontdekken een 'outlet' van een kaasfabriek, lopen naar binnen en vragen naar schapenkaas, een normale vraag denken we al weken, rondrijdende in een land met zestig miljoen schapen. (In Spanje, met veel minder schapen, is echte schapenkaas, echte 'manchego' een delicatesse) Maar voor de zoveelste maal [we hadden al enkele malen eerder naar schapenkaas geinformeerd] trok de winkelbediende een uiterst bedenkelijk gezicht. Nee, wij maken de kaas van koeiemelk. Gouda, Edam, Maasdam, komijne, alle hollandse varieteiten aanwezig. Ook, het zij gezegd, Brie,Camembert en een selctie blauwe kazen. Maar schapenkaas..... Nou ja, 's lands wijs, 's lands eer: wij hollanders eten ten slotte ook weinig struisvogel. In datzelfde Geraldine verkoopt de supermarkt geen wijn. Daarvoor moeten we naar de liquor-store. De uitbater van de liquor-store legt uit dat dat wat te maken heeft met dat het district besloten heeft om de opbrengsten van de handel in alcoholische dranken rechtstreeks ten goede van de gemeenschap te laten komen en via een liquor-store kun je dat beter beheersen. We slenteren nog wat rond en komen langs een antiek-winkel met een monumentale ingang. Er boven, in steen gehouwen, staat ''Merch & Dice 1908''. In eerste instantie denk ik dat er vroeger een koopmanskantoor of iets dergelijks in gehuisvest was van de heren Merch en Dice. Toch vind ik het teveel lijken op ''merchandise''. Binnen vraag ik er naar en ja hoor: er was vroeger een koopmanskantoor maar de naam ''Merch & Dice'' oogt wat deftiger en betrouwbaarder! (Er verschijnt een foto op de website). Waar ik ook nog melding van wil maken is de wastafels in de toiletten van ''Hermitage''. Hermitage is het luxe hotel [het enige] aan de voet van de Mt.Cook De wastafels hebben geen bakken. Het zijn 'gewoon' vlakke natuurstenen platen die een beetje naar de muur toe hellen. Tussen de rand en de muur een niet zichtbare roestvrijstalen goot. Er boven gewoon een aantal kranen. Zonder knop. Als je er met je handen dicht bij komt stroomt er lauw-warm water uit. Niet hard, want dan spettert het teveel en loopt het 'tegen de helling op' over de rand op de grond en de voeten van de gebruiker. Precies genoeg. Je ziet op de natuurstenen plaats nauwelijks dat er water stroomt. Ik heb gefascineerd mijn handen gewassen en was het met mijn eveneens handenwassende buurman eens: very efficient! Waarom vertel ik dit? Gewoon: daarom. Mineke en ik vertellen elkaar de laatste dagen dat er eigenlijk weinig reden zijn om volgend jaar niet nogmaals naar dit schitterende land te gaan. En als we gaan dan ga ik niet om de wastafels in de toiletten van de Hermitage te gebruiken. Maar omdat het een schitterend land is.Th.

Ik heb een agenda meegenomen van 2003, maar die is nog blanco. In de leren omslag van mijn agenda zit nog steeds die van 2002. Ik denk erover na wat dat voor mij betekent. M.

Woensdagmiddag 12 februari 2003
Vanuit Glentunnel rijden we nog wat door het binnenland om Christchurch (ChCh) rechts te kunnen laten liggen op weg naar de kust en het noorden. Stoppen voor koffie in Oxford. Schilderachtig plaatsje, ook in letterlijke zin want het plaatselijke openbare toilet is zowel binnen als buiten beschilderd door het ''Keep Oxford beautiful committee''. (Zie foto op fotopagina) Die openbare toiletten, trouwens, zijn -al dan niet beschiderd- in geheel Nieuw Zeeland in ruime en schone mate aanwezig. Voor een man zoals ik, met een licht vergrote prostaat en de daaraan verbonden toegenomen plasbehoefte, een enorme luxe. We besluiten te stoppen bij een DOC-campground [ik schreef er al eerder over: een staatsbosbeheer-achtige kampeerplek midden in de natuur met toiletten en stromend water als enig 'comfort'] in Mt Thomas forest. Het blijkt weer een 'wereldplek'. We moeten er met de camper wel voor door een stroompje en worden dan rijkelijk beloond met uitzicht, een ruisend riviertje, kwetterende vogeltjes en enkel konijntje (zie fotopagina voor plaatjes) en sandflies. Die laatsten zijn geen plezierig gezelschap. Maar er zijn spuitbussen voor. [Om de blote stukken van je lijf te bespuiten waardoor het landen van die vliegjes en vervolgens prikken voor hen een onaangename ervaring wordt] We dineren buiten, maken nog een praatje met de ranger van het DOC, die een inspectieronde maakt, begroeten nog een ander stel dat aan de rivier een tent opslaat en slapen dan vredig naar de dinsdag toe. Die dinsdag zien we de kust en de Grote Oceaan weer terug. Maar ook de sandflies! En dus verdwijnen we 10 kilometer landinwaarts en vinden een kampeerplek in de voortuin van een motel in Amberley. Heerlijk onder een enorme kastanjeboom zonder een enkele sandfly. Onder diezelfde boom eten we 's avonds Pompernickel-soep en een rijke salade met -voor het eerst- wijn uit een 2-liter vacuumpak. We maken nog een wandeling door het dorp en zien een gerenoveerd ''early-days-settlers-home''. We kunnen door de ramen naar binnen kijken en zien de kleren, meubels en spullen waarmee men toen -150/200 jaar terug- hier een nieuw leven begon. Even verderop een standbeeld van een boerenzoon, in de buurt geboren en getogen, die zich in de 2e wereldoorlog als officier in het geallieerden-leger onderscheidde: ''VC plus bar''. (Voor nederlandse maatstaven zou dit 2x een Militaire Willemsorde betekend hebben). Bij het motel komt Mineke nog een hond tegen. Mineke is geen hondenliefhebster maar deze....(zie foto op fotopagina). Vanochtend bij het ontbijt besluiten we om een dagje te blijven en een toertje door het wijngebied hier in de omgeving [Waipaara] te maken.

Vrijdagmiddag 14 februari 2003
Als je, zoals wij, een aantal maanden door Nieuw Zeeland reist kom je mensen tegen die adviezen geven met betrekking tot de bezienswaardigheden die we zeker moeten gaan beleven. Zo ook de ''whales in Kaikoura''. We zijn nu in Kaikoura en hebben de whales 'gedaan'. Aanmelden om kwart voor acht vanochtend -omdat we onze ontbijt routine [inclusief een vers geperst sinaasappeltje] wilden handhaven- dus om kwart voor zeven op. Na betalen (NZ$ 110 per persoon!) aanschouwen van een veiligheidsvideo. Vergelijkbaar met de zwemvestdemonstratie aan boord van vliegtuigen. In de bus naar de haven (10 minuten) en inschepen op een ultra moderne catamaran-achtige speedboot. Met hoge snelheid (37 knopen, bumpy wheather) naar open zee, en ja hoor de eerste sperm-whale (pot-vis) laat zich even aan de oppervlakte zien. Zuurstof happen nadat hij een drie kwartier onder water is wezen eten. Na enkele minuten gaat hij weer naar grotere (1000 meter) diepten -om verder pijl-inktvis te eten, denk ik- en het laatste wat onder water verdwijnt is zijn staart die werkelijk immense afmetingen heeft. Zie foto op de fotopagina. De sperm whale was zich niet bewust dat er behalve twee boten op enkele tientallen meters afstand ook nog een helicopter boven hem cirkelde. Op naar de volgende 'staart-show' en dan naar de dolfijnen. Er blijkt zich een school 'Hector-dolfijnen' in de buurt te bevinden. Beschermde diersoort (ze komen alleen rond Nieuw Zeeland voor) , nog enkele duizenden op deze wereld voorradig. Ze zwemmen meestal in paren, het zeewater is ter plekke helder dus je ziet ze aankomen en weer wegdartelen. Kleine visjes vergeleken bij die sperm-whale die een van de grootste zoogdieren ter wereld is. Een spermwhale heeft tanden en geen baleinen. Verderop weer dolfijnen en de -bijna onvermijdelijke- pelsrobben op de kust vlakbij. Maar ook: een klein rubberbootje met een dozijn mensen er omheen in het water om een excursie ''zwemmen met dolfijnen'' te beleven. Zie foto op de fotopagina. Ik krijg een ''moet-dat-nou?-gevoel''. Waarschijnlijk is dit vakantievermaak in dezelfde klasse als bungee-jumpen en tandem-para-gliding en andersoortige waaghalzerij. In het rubberbootje staat de excursieleider toe te kijken. Hoe dan ook: op onze boot babbelt de tourleider rustig door met de ondersteuning van een gelikte video-show inclusief een permanente indicatie van bootsnelheid en waterdiepte. Ongeveer de helft van de info vind ik de moeite waard, de andere helft valt in de categorie 'quasi-populair'. Om twaalf uur zijn we weer aan land. Mineke is beduidend enthousiaster dan ik. Vandaar het ''!'' achter NZ$ 110 per persoon.

Maandag 17 februari 2003
South Island is ''klaar''. Gisteren hebben we de laatste 75 kilometer op het zuidelijk eiland afgelegd van Rarangi via een kustroute naat Picton. In Rarangi hebben we op een DOC-scenic-reserve aan de kust overnacht. Ik heb de neiging om te schrijven dat het de mooiste 75 kilometer zijn van de ruim 4200 die we op dit deel van Nieuw Zeeland afgelegd hebben. We zijn nu in Picton en gaan morgenochtend met de 'vroege' boot over naar Wellington op het noordelijk eiland. Nog even over die mooie 75 kilometer. We hebben er een hele zonnige zondag aan besteed. Vanuit Rarangi [aan de Straat Cook] noord-oostwaarts [tussen beide eilanden in] om een noordelijke punt langs de Queen Charlotte Sound westwaarts terug naar Picton. Zo'n beetje om de 1000 meter hoge Mt Robertson heen. De veerboot vaart ook door de Queen Charlotte Sound, dus morgen zien we vanaf de boot de kustweg die we gisteren reden. Prachtige route, deels onverhard, erg bochtig, deels dalend en deels sterk stijgend. [Niet geschikt voor auto's met caravan: daar wordt je aan het begin voor gewaarschuwd]. Veel strandjes [voor koffie], picnicplaatsen [voor lunch] en een enkel DOC-kampeerterrein. Fenomenale doorkijkjes en uitzichten. Hier en daar een enkele boerderij en soms een vakantiehuisje. Ik heb enkele foto's gemaakt. (Zie de foto-site) Je kunt daar overigens aan het fotograferen blijven. Naar mijn gevoel worden ze allemaal even mooi en is het water overal even diep-blauw. Al vraag ik mij af of de echte indruk die zo'n uitzicht op je maakt wel op de foto 'terug komt'. Natuurlijk viel mij ook iets 'technisch' op. Een 'twee-dradige' hoogspannings[700.000 volt]-transportleiding. (Zie foto) Normaal -ja, wat is normaal?- in west-Europa wordt electriciteit volgens mij uitsluitend getransporteerd via een drie-dradig drie-fasen-systeem. Het twee-dradig (=gelijkstroom) systeem was mij in Nieuw Zeeland al eerder opgevallen in het zuiden van het zuider-eiland. Daar was bij een stuwdam een wisselstroom en een gelijkstroom schakelstation gebouwd. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met het transport van electriciteit van het zuidelijk naar het noordelijk eiland [of andersom]. Verder onderzoek volgt.Th.

Theo koos vandaag in Picton te blijven. Ik was al aangetrokken door de mailboot (toen we hier ruim een maand geleden kwamen) en besloot nu om met deze mailboot mee te gaan. Heerlijk, door Marlborough's Sound varen en post afleveren bij een aantal woningen die permanent worden bewoond. Niets doen, kijken over het water, genieten van de prachtige uitzichten. 12 Mensen besloten hetzelfde te doen: we zaten dus met zijn dertienen+ de postbode op de mailboot. De mailboot vaart op tijd: de bewoners die aangedaan worden, weten wanneer de mailboot komt (2 x per week) en staan klaar met hun zakje post op de stijger, om deze in te ruilen voor een zakje met onbekende inhoud. Duidelijk was te zien dat sommigen benieuwd waren naar deze inhoud: soms werd de zak op de stijger al leeggeschut. Overigens worden de meeste woningen in deze sounds niet permanent bewoond: meestal zijn het vakantiewoningen. Doch die enkele, die wel bewoond is, en waarvan de "postbode" ook de namen gaf en erbij vermelde "dit echtpaar is gepensioneerd" of "deze man zorgt voor een paar vakantiewoningen'', en ''dit echtpaar, gepensioneerd, heeft vorig jaar dit perceel gekocht en totaal verbouwd'', deed mij fantaseren hoe het wel niet moet zijn om zo geisoleerd te wonen: hoe zal het hier in de winter zijn?
Als enige niet "postbode-aktiviteit" werden we precies een kwartier "losgelaten" op de kust waar Captain Cook rond 1770 landde. M.

Met het overvaren, morgen, sluiten we een 'periode' af. Een periode van zes weken op een eiland waar alles wat je aan landschappelijk moois kunt bedenken te vinden is. Ruimte en rust. Besneeuwde bergtoppen en stille stranden. Aantrekkelijke steden [Dunedin, Queenstown en Christchurch bijv.], leuke dorpjes [Geraldine, Twizel en Te Anau] en veel 'buiten' met bos en weide. Zowel Mineke als ik denken hier met gemak drie maanden te kunnen doorbrengen zonder een enkel moment van 'nou is het wel goed'. South Island mag dan wel 'klaar' zijn: het is nog lang niet 'af''!Th.

 terug naar boven

Woensdag 19 februari 2003
Dinsdag en vandaag hebben we, na een vlotte overtocht met winderig en bedekt weer zodat we niet alles van Queen Charlotte Sound hebben gezien zoals we ons op maandag voorstelden, 'hard gewerkt' op het noordelijk eiland. Daarmee bedoel ik dat we ruim 500 km aflegden in 2 dagen. [Dat is ver boven ons gemiddelde van nog geen 100 km per dag tot nu toe] We zijn gestopt in Rotorua [waar we ruim 2 maanden terug begonnen] om een gasfles waarvan het testcertificaat verlopen is om te ruilen. We zijn ook gestopt in Rotorua omdat dit een zgn thermaal gebied is en men dus 'overal' in lekker warme thermaalbaden kan liggen. Zo ook op de camping aan het Lake Rotorua waar we staan. Bij de overnachtingsprijs inbegrepen. Na een avondmaal van zalm met chardonnay lekker een half uurtje liggen weken in een heerlijk warm bad. Gelukkig betekent 'stoppen in Rotorua' niet het einde van deze reis. We gaan nog helemaal naar Cape Reinga [uiterste noorden] en nog een bezoek brengen aan Gerard die momenteel ook 'overwintert' ergens ten noorden van Auckland aan de oostkust. Nog ruim veertien dagen dus. Gisteravond was er in mijn e-mail in-box een reactie op mijn website uit de hoek 'van vroeger'. Een collega-werknemer van Shell die mij kent van zo'n 30 jaar terug. Afgezien van de plezierige inhoud deed het mij ook goed dat er zo'n reactie was. Th.

In Rotorua en omgeving hangt, door het waterstofzwavelgas, een sterke geur van rotte eieren. Waar je ook kijkt zie je stoomwolken: ze komen uit putjes in de straat, uit het meer, uit gras en stenen in het park: overal lijkt het te roken! Op diverse plaatsen komt er kokend water uit de bodem. 2 Maand geleden stonden we op een plek waar iedere morgen een geheel zwembad werd gevuld met dit kokende water, de camping waar we nu zijn vult er een overdekte pool en kleinere ronde baden mee. Volgens een officieel rapport uit 1903 is het minerale water van Rotorua stimulerend en versterkend. Kreupelen gooien hun krukken weg, en de jichtige mens hervindt zijn gezondheid, aldus genoemd rapport. Dat het stimulerend werkt heb ik vanavond gemerkt..... na een bad van nog geen half uur voelde ik mij heerlijk, doch binnen 5 minuten nadat ik uit dit bad was voelde ik mij zieker dan ooit. Mijn darmenstelsel heeft zich daarna in een zeer korte tijd volledig geledigd: over stimuleren gesproken. Gelukkig voel ik mij, na deze zeer onprettige reaktie, nu weer opperbest! M.

Donderdag 20 februari 2003
Het is half negen in de avond; we staan op een camp-site bijna 100 km.ten zuiden van Auckland en ik heb het gevoel dat we weer aan een volgende etappe zijn begonnen. We deden even Rotorua aan, ons begin-punt, verhielpen een paar kleine dingetjes aan de camper en zijn weer op reis..., helaas weet ik ook wel dat het al onze laatste 14 dagen betreft, maar we willen nog zoveel...! Op deze campsite is een hot-pool, of het nu wel of niet thermaal water is weten we nog niet, maar het was heerlijk! We "soak-ten" weer geruime tijd voordat we aan onze maaltijd begonnen. Dit laatste brengt mij op de luxe van diverse campings hier in NZ, ik zal er zeker al eens iets over hebben vermeld. Deze camping slaat echter alles! Een keukenvloer die glimt, waar de theedoeken voor je klaarliggen, de aanrechten blinken, de kookplaten brandschoon zijn en de koelkasten, diepvriezen, lades met bestek en gereedschap, broodroosters etc. klaar staan voor gebruik, maar deze keer (en dat was voor het eerst!) ook een apparaat waarin grillen, bakken en micro-waven ineen mogelijk zijn! Ik hou van koken dus is het bijna niet mogelijk om om dit apparaat heen te lopen. Ik heb dan ook (in de enige glazen schaaltjes -een vergroot dessert schaaltje- die deze camper rijk is) aardappel-courgette-taartjes gemaakt. Dit gecompleteerd met gehaktballetjes en een salade, was een heerlijk maal! Maar het plezier zat er voornamelijk in weer eens zo''n heerlijk apparaat te kunnen gebruiken!
Morgen gaan we door Auckland heen om zo'n 30 km ten noorden hiervan Gerard op te zoeken. We zullen met hem wat tijd doorbrengen. Wij genieten nog steeds enorm! Wat een geweldig land! M.

Vanmiddag heb ik 'Het stenen vlot' van Saramago uitgelezen. Gewoon zittend op een bankje voor de camper en niet, zoals ik eerst van plan was, al wekend in het warme thermaalbad. Prachtig verhaal overigens van Saramago over het Iberisch schiereiland wat losscheurt van het vasteland bij de Pyreneeen en op drift raakt. [Gibraltar blijft op zijn plaats] Zeker voor een ieder die iets met Spanje en Portugal heeft: lezen! Net buiten de poort van deze camping [Miranda is de naam, en er is geen verbinding met het gelijknamige bad in Amsterdam] ligt een ander bedrijf wat zich afficheert als ''The largest thermal pool in the southern hemisphere'' ! Het ligt allemaal, zoals de Lonely Planet reisgids zegt: 'in the middle of nowhere'. Ik sprak in de thermal pool een gepensioneerde nieuw-zeelandse boer die mij niet kon uitleggen waarom er eigenlijk geen schapenkaas geproduceerd wordt in Nieuw Zeeland. Schapen houdt je voor de wol en het vlees en daarmee uit. Ik denk dat net zo als de Nieuw Zeelanders de west-europeanen ''aan de kiwi'' hebben gekregen het toch ook mogelijk moet zijn om hier schapenkaas geintroduceerd te krijgen. In dit gebied -vlak ten zuiden van Auckland- waren erg veel hollanders in de jaren '50 en '60 komen boeren. Kijk maar in de telefoongids. Ik geloof hem zo ook want hij maakte de indruk de streek goed te kennen. 'Het gaat nu wel iets minder dan toen' zei hij ook nog, 'met minder dan 200 koeien heb je het niet makkelijk'. Ik vertelde hem dat ik mij tijdens deze reis heb afgevraagd waarom ik niet in Nieuw Zeeland leef. ''I have been connected with New Zealand for generations, but it has no history, and you are going to miss that''. Over deze uitspraak wil ik even nadenken. Th.

Zondagmiddag 23 februari 2003
Als je, bijvoorbeeld vanuit Wellington over de weg naar Cape Reinga wilt reizen kun je niet om Auckland heen. Letterlijk. Als je in drie maanden tijd 'Nieuw Zeeland wilt doen' kun je mijns inziens ook niet om Auckland heen. En dus reden we vrijdag over SH1 (State Highway 1) dwars door Auckland op weg naar Orewa, 40 km verder noordwaarts. Orewa is de geboorteplaats van Edmund Hillary [De man die voor het eerst de Mount Everest beklom] en in de buurt verblijft vriend Gerard. Van Edmond Hillary staat een standbeeld op het centrale plein in het stadje. Opvallend aan het beeld (door een chinese kunstenaar) is dat Hillary niet in een stoer bergklimmerspak staat gehouwen maar in een regenjas waarmee je hem ook in de straten tegen zou kunnen komen.[Hij leeft nog] Even verderop aan het plein is een Hollands winkeltje. Gedreven door een hollandse mevrouw. Je kunt er o.m. drop, hagelslag, appelstroop en AH-huiswijn kopen! Even buiten Orewa ligt Hatsfield Beach. En daar -in de Marco Polo Backpackers Inn- vinden we Gerard. Hartelijk, warm weerzien. Vele koppen thee begeleiden het bijpraten. Het proces wordt met regelmaat 'onderbroken' door Toni, de backpackers-inn eigenares. leidster, bazin, moeder enz.enz. Toni is hollands van oorsprong en runt met haar man Henk -die als een soort parkeerwachter over de priveparkeerplaats waakt- de Backpackers-inn als een post-pensionerings-tijdverdrijf. Alle nieuw aankomende gasten worden door Toni -die zichtbaar trots op haar bedrijf is- rondgeleid en voorgesteld aan de reeds aanwezige bewoners/gasten. Backpacking is een verschijnsel wat in Holland (west Europa?) minder bekend is. Backpackers-accomodatie [want daar gaat het over, en niet over de manier waarop je je spullen vervoert, en niet over je leeftijd, en niet over de verblijftijd] is een plek met slaapplaatsen [in 1, 2, 4 persoonsslaapkamers of kleine slaapzalen] en verder een keuken, sanitaire voorzieningen, wasserette, TV room, in allerlei vormen van comfort en compleetheid. Overnachtingsprijzen per persoon per nacht: tussen de 10 en 30 NZ$. Ergens tussen een onpersoonlijk motel en een jeugdherberg in. Toni komt dus langs om nieuwe gasten voor te stellen, 'sociale controle' uit te oefenen en heeft op dit moment drie japanse meisjes te logeren die haar 'een beetje helpen'. We besluiten te blijven en overnachten op de door Henk geregelde prive parkeerplek. Maar eerst eten we met Gerard een in de kampeerbus door Mineke bereid maal van pompoensoep, maaltijdsalade en wijn. Ondertussen nemen we situaties op het persoonlijke, landelijke, meteorologische, politieke, culturele, en reizigersvlak door. Heerlijk: met Gerard als gesprekspartner kom je nooit onderwerpen tekort. Op zaterdag gaan we gedrieen 'Auckland doen'. Een uur met een streekbus om nog weer eens te beleven hoe uitgestrekt dat Auckland eigenlijk is. Dan de Sky-tower. 300m hoog. En een fenomenaal uitzicht over de stad. Bezoekers krijgen de mogelijkheid om niet met de lift naar beneden te gaan maar via een bungeejump! (Kosten 195 NZ$!) Er komen foto's op de website (ook van zo'n bungee-jumper!) We maken een wandeling door het gebied van de jachthaven. Het is daar momenteel een 'gekkenhuis' want de (zeil)wedstrijden om de America's Cup zijn aan de gang. Het betreft de 'finale'. Wie het eerst 5 wedstrijden wint krijgt de cup. De uitdager (een zwitserse boot met een Nieuw Zeelandse Captain en ook nog 2 hollanders in het team) staat met 3-0 voor. Het ziet er naar uit dat Nieuw Zeeland binnen enkele dagen in een nationale 'sport-rouw' gedompeld gaat worden. Maar het circus er om heen! Commercie, geld, een jachthaven vol met luxueuze jachten, [een zeer luxe arabisch jacht voert zelfs een ''no to war in Iraq'' vlag in de mast] en dagjesmensen, supporters, en gigantische televisieschermen [de echte wedstrijden vinden buiten op zee plaats en kun je waarschijnlijk alleen vanaf de top van de skytower volgen]. Een eindje weg van al dit braderie-geweld gaan we lunchen. Mineke gaat dan winkelen en ik wandel met Gerard door een 'alternatief' stuk van Auckland. Om kwart voor zes in de streekbus terug. We nemen [tijdelijk] afscheid van Gerard [op de terugweg van Cape Reinga komen we weer langs] en stijken neer op een camping aan zee enkele kilometers verderop. Een geweldige ervaring. ook de ontmoeting met Gerard, die op een totaal andere manier reist -en beleeft- dan wij. En als je dat dan in het zelfde land doet en je gaat bij elkaar zitten dan heb je wat om over te praten. [Gerard heeft ook een website: www.van-eyk.net/gerard/dagboek ] Wij gaan eerst verder Northland in.

Maandag 24 februari 2003
Waar moet je beginnen als je zoveel in anderhalve dag hebt beleefd...!?
Wegrijden van Gerard was ons wederom begeven in de drukte: we zijn het ontwend! De wegen rondom Auckland en ook nog verder noordwaarts zijn behoorlijk drukker dan dat we tot nu toe tegenkwamen en ik konstateer dat ik het niet prettig vind. We willen even aan in Welsford: zo'n 40 km. noordwaarts aan de SH1. De ouders van Martine, een vriendin in Groningen, hebben hier een eethuis/caf'e/bakkerij, ''de Country Kitchen'', we besluiten om er te gaan lunchen. We vinden direkt iets met een vergelijkbare naam... spannend, ik ontmoette haar moeder 1 keer in het filosofisch cafe in Groningen. Het was er druk en niemand leek op degene die ik een jaar geleden had gezien. Een serveerster wees mij op mijn verzoek wie de eigenaar was... een man, zeer druk doende achter de loketjes met diverse broodjes, hartig en zoete happen. Via zo'n luikje (ik wilde dat ik het kon voordoen hoe het ging) besloot ik kontakt te maken "hello!! do you know Martine?" De naam deed wonderen: de man keek op, een glimlach veranderde zijn gezicht "one moment, I'am coming!" En zowaar, een man stelde zich voor als de stiefvader van Martine: Robert. Zelden heb ik mij zo snel geraakt gevoeld door hartelijkheid. Het leek of iets van thuis zich openbaarde, iets bekends, en wij hadden deze man nog nooit eerder gezien! Bijna hadden we geen keus: we moesten mee naar de kust waar ze woonden, hij zou het heerlijk vinden als we bleven eten, slapen, het gastenhuis gingen bewonen, mee gingen vissen etc.etc. Eigenlijk hadden we geen tijd (en dat in 3 maanden vakantie...!) maar tegen zoveel hartelijkheid konden en wilden we niet op. En, het was een heerlijke middag, gezellige avond, heerlijk diner, we sliepen in onze camper op de oprit, genoeglijk ontbijt. Robert en Joska wonen op een plek waar wij zo enige maanden zouden willen neerstrijken. Zij willen dat graag in Holland, dus wie weet ruilen we ooit eens. Vanuit hun woonkamer en vanuit de veranda van het gastenhuis kijk je uit op een werkelijk schitterende kust, met daarvoor een zeer glooiend landschap. We bekeken het melken bij de buurman, de kusten dichtbij en we gooiden een hengel uit in zee. We vingen niets, maar de sfeer was prachtig! Heerlijk om in een huis te komen met zoveel hartelijkheid, fijne klassieke muziek (wat had ik dat gemist!), heerlijk eten en genoegelijke diskussies. Het ontroerd zulke hartelijke warmte te ontmoeten, daar te zijn was een voorrecht. M.

Noordwaarts, vanmorgen dus. De eerste stad die we tegenkomen is Whangarei. De naam roept herinneringen op aan het begin van mijn Shell-tijd, nu zo'n halve eeuw geleden. Ik stond met veel van mijn collega's op de lijst om 'uitgezonden te worden'. En een van de mogelijkheden was de raffinaderij in Whangarei. Ik zelf ben er nooit terecht gekomen, de raffinaderij staat er nog, in vol bedrijf. Dan verder naar Russell. Klein dorpje waar vroeger beduidend meer te doen was dan nu. Walvisvaart en handelshaven in opbloei. Zelfs nog heel even de hoofdstad van NZ! NU alleen nog maar toeristen, een museum met een replica van het schip van James Cook, haventje met rondvaartboten koffietentjes en een supermarkt. Twee kilometer verderop ligt Waitangi. Eigenlijk geen dorp. Uitsluitend een 'historical site'. Het is de plek waar Nieuw Zeeland 'geboren' is. Waar de treaty van Waitangi getekend is op 6 februari 1840. [In die treaty worden souvereiniteit, zeggenschap en eigendomsrechten van het land 'geregeld'] We wandelen rond over het terrein. Bezichtigen het huis waar de vertegenwoordigers van Queen Victoria sliepen en overlegden en staan even stil op de plek waar die vertegenwoordigers 'aan land stapten'. Op dat moment begint eigenlijk de 'geschiedenis van Nieuw Zeeland'. De geschiedenisboekjes die ik op de lagere school onder ogen kreeg spraken van 'Batavieren die -honderden jaren daarvoor- via de Rijn ons land binnenvoeren' en zo. En ik weet dat het Nederland zoals we het nu kennen, en wat ik mijn vaderland noem, eigenlijk ook pas rond 1840 'ontstond'. Toch is het die historie die ook gisterenavond tijdens het diner bij Robert en Joska thuis weer ter sprake kwam. Die historie, een van de redenen waarom Nieuw Zeelandse mensen zo graag naar Europa willen en ons, europeanen, benijden. Het 'noodlot' heeft vandaag ook toegeslagen: we hebben de digitale camera bij Robert en Joska op het dressoir laten liggen en ontdekten dat pas na 150 kilometer! Op de terugweg halen we dat ding weer op. In de tussentijd dus geen nieuwe foto's meer op de foto-pagina. Ik verwacht op 1 maart weer met foto's de teksten van dit dagboek te kunnen ondersteunen. Th.

Dinsdag 25 februari 2003
Vanmiddag hebben we dan DE foto van ons laten 'nemen' bij de vuurtoren van Cape Reinga. Het meest noordelijke punt van Nieuw Zeeland. Op de wegwijzer, die aan de voet van de vuurtoren staat, is vermeld dat Cape Bluff 1401 km naar het zuiden is. [Op 28 januari j.l. stond ik te kijken naar de wegwijzer aldaar die vermeldt dat Cape Reinga 1401 km naar het noorden is. Dat klopt dus.] Cape Reinga is nog 3400 kilometer verwijderd van de evenaar. Het is een 'machtig' punt. De South Pacific en de Tasman Zee komen hier bij elkaar. Een enorme plas water. We zitten er samen nog een tijdje naar te kijken in een lekker zonnetje. (Daar zag het overigens vanochtend niet naar uit, want we hebben enkele uren in de regen gereden en plezier gehad van de nieuwe ruitenwissers die enkele dagen gelden gemonteerd zijn.) Verder is er niet veel te beleven. Er is -uiteraard- een publiek toilet en een brievenbus(!). De bus wordt elke dag om half twaalf gelicht en alle poststukken krijgen een speciaal stempel. Als je dan ook nog bedenkt dat Cape Reinga bereikt wordt via een gravel-weg van 20 kilometer welke aansluit op een tientallen kilometers lange weg met zeer weinig bewoning.....Na het ritueel zoeken we de DOC-campground op, die 3 km van de vuurtoren verwijderd ligt en installeren ons voor de rest van de dag en de nacht. Morgen gaan we zuidwaarts, en alleen nog maar zuidwaarts tot we 6 maart in Rotorua zullen aankomen. Ik heb nog niet het gevoel van ''nou is het over'' maar het is wel in de buurt en terwijl ik dit zit te typen merk ik dat het heel dichtbij is. Oh ja, de vuurtoren heeft accu's en zonnecellen als electriciteitsbron. Th.

Vanochtend vroeg ik me nog af waarom we eigenlijk deze 100 km. heen en terug op dat laatste stuk naar Cape Reinga moesten rijden. We gaan zo steeds verder weg van het punt waar we 06 maart weer moeten zijn: we "moeten" nu 700 km. terugrijden.... om vandaar weer naar Auckland (250 km. noordwaarts) naar huis te vliegen...Ik zou de laatste dagen graag rustig -in mooi weer!- willen terugkijken. Toch heb ik er geen spijt van: we staan op een bijzonder punt en Theo had dit al vanaf het begin op zijn verlanglijstje staan. Iedereen waarschuwde voor de warmte, de vele muggen en sandflys. Van dit alles is er niets: het regent en dus weinig muggen en warm is het zeker niet. Nieuw Zeeland blijft ons verrassen! Het is een bijzonder land. Bij de vuurtoren ontmoetten we een stel (zij van de Falklands en hij uit Engeland die 4 jaar geleden met 20 kg bagage elk met vakantie naar Nieuw Zeeland kwamen en zijn gebleven: ze wonen nu in Wellington.....! M.

Woensdag 26 februari 2003
Cape Reinga ligt al weer zo'n 200 km noordelijker. We staan nu op een camping bij het dorp Opononi. Dit dorp is op de toeristische kaart terechtgekomen door een dolfijn. Zo'n 50 jaar geleden kwam deze dolfijn vanuit zee de baai waaraan het dorp ligt binnenzwemmen en het beviel. Hij/zij werd 'vriendjes' met de zwemmende jeugd. Een speciale jongen kon/mocht zelfs op zijn rug meezwemmen. (Soortgelijke kunstjes worden in het Dolfinarium in Harderwijk ook vertoond, maar dit gebeurde met een niet-gedomesticeerd exemplaar) Op een onzalig moment is de dolfijn het slachtoffer geworden van vissers. Einde verhaal. Rest nog een standbeeld van de bewuste jongen en de dolfijn en natuurlijk ansichtkaarten. Cape Reinga ligt aan het eind van een landtong [De Aupouri Peninsula] en een deel van de westkant bestaat uit een enorm strand. Het heet ''90-mile beach'' al staat in alle gidsen vermeld dat het in werkelijkheid hoogstens 90 kilometer is maar dat '90-mile beach' beter klinkt. Op zich is dat allemaal wel 'behapbaar' maar bij laag water kun je over dit 100 meter brede strand 'gewoon' met een auto of kampeerbus rijden. En dus reden wij een deel van de kilometers die wij vandaag aflegden over deze beach. Prachtig, enerverend! Het liefst zou ik het nog een keer doen want vanochtend werd een goed deel van mijn aandacht in beslag genomen door ''blijft dit wel goed gaan?'' en ''wat doe ik als ik vast kom te zitten; ik heb geen vier-wiel-aandrijving'' en ''ik weet dat er sommige wegen in NZ zijn die niet met een huurcamper bereden mogen worden en is dit er niet een van?'' enzovoort enzovoort. Gemiddeld ben ik niet zo bang uitgevallen maar op dat strand kwam de grens erg dicht bij. Mineke heeft er alleen maar van genoten. Nou ja. Ik heb nu, achteraf gezien, ook alleen maar sterke en stoere verhalen. Th.

Klop, Klop, op de camperdeur: wij hebben stroopwafels... en wij willen jullie deze niet onthouden...!
Naast ons staan sinds ongeveer een uur nederlandse buren: een gezin met 2 jonge kinderen: net begonnen in hun (voor ons) enorme huurcamper, ze hebben 4 weken voor Nieuw Zeeland. Ze komen bij ons kijken, verwonderd over zo'n klein knus huisje, ik kijk bij hen: ja, veel ruimte maar ik mis de gezelligheid die bij ons is. De meeste grote huurcampers hebben alles: van een magnetron tot een oventje en veel kastruimte, maar ook weinig warme kleuren, veel harde materialen en vanzelfsprekend worden deze grotere campers ook gebruikt door kinderen en dat is zichtbaar. Ze vragen advies waar naar toe te gaan, de kaarten komen op tafel. Ik kan ze wijzen op plekken die door ons mooi gevonden werden. Zij beginnen nog, wij zijn bijna aan het eind..
Tijd voor koffie met een stroopwafel! M.

Vrijdag 28 februari 2003
Gisteren "deden" we Kauri bomen: we reden door het Waipoua Forest om, naast veel andere Kauri's, ook Tane Mahuta te ontmoeten, de grootste Kauri-boom van Nieuw Zeeland. "Tane Mahuta", de god van het bos, hoog 51 meter, omvang van 14m en een inhoud van 244,5 m2, een boom om stil bij te staan. De boom wordt geschat op 1500 a 2000 jaar oud en staat tussen vele andere Kauri's met een leeftijd van zeker 1000 jaar. Een indrukwekkende ontmoeting. 's Avonds hadden we een etentje met Gerard gepland en op onze weg richting Orewa Beach (iets ten noorden van Auckland) wilden we nog het Kauri museum bezoeken. Vlak voor het museum waren wij bijna getuige van een afschuwelijk ongeluk. Samen met een auto uit de andere richting,waren wij de eerste aanwezigen: 3 auto's total loss en 2 mensen zwaar gewond: klem zittend in 2 verschillende auto's. De veroorzaker van dit ongeluk was 1 van de gewonden, niet aanspreekbaar. De 2 daarop volgende uren zal ik niet snel kunnen vergeten: het ingewikkelde en trage gesprek wat ik voerde met 111 (het nationale alarmnummer), het regelen van het verkeer door Theo, het blussen van een brandje onder de auto waar een gewonde man in bekneld zat, het beeld van de gewonde, mensen, het eindeloze wachten op officiele hulpverleners (het duurde ruim 1 uur voor de eerste ambulance ter plekke was) het hulpeloze omdat je eigenlijk maar zo weinig kunt doen. Op een bepaald moment stond ik zelfs een infuusfles op hoogte te houden. Uiteindelijk waren er 2 ambulances, 2 brandweerauto's, 1 (huis)arts, 1 helicopter en diverse politieagenten. Achteraf realiseerde ik me dat het lange wachten op hulpverlening inherent is aan een dunbevolkt land. 2 Mensen zijn naar ziekenhuizen afgevoerd en hoewel ik inschat dat er geen levensgevaar was, is het vreemd nu geen kontakt meer te kunnen hebben en niet te weten hoe het met ze gaat. M.

Ik hoef er niet veel over te schrijven. Waarschijnlijk zal ik tot in lengte van dagen de beelden bij mij houden. Wat mij opviel was dat de compressor van de brandweerauto die de knipschaar bedient om gewonden uit de auto te 'knippen' niet goed werkte. De hulpcompressor kwam er bij en die wilde in eerste instantie niet straten. Vele seconden..... Vanochtend kwam Gerard nog even koffie drinken op de camping en om ''gedag te zeggen'' en we hadden het er nog even over. Hoe zou het met die mensen gaan. En met dat duitse echtpaar dat practisch onbeschadigd uit hun 'total-loss' huurauto stapte en tegen elkaar zeiden: ''we hebben een tweede leven''. En met die (ook duitse) man wiens vrouw in de helicopter werd afgevoerd? Th.

Zaterdag 1 maart 2003
Vandaag is er '(rommel)markt' in Thames. Thames is zo'n beetje de poort naar de Coromandel, een landtong aan de oostelijke zijde van de Hauraki Golf. [Aan de westelijke zijde ligt Auckland] We hebben er een uur rondgescharreld. Geen verschil met een braderie/rommelmarkt in Nederland. Je krijgt dus te zien wat Nieuw Zeeland onder meer te bieden heeft. Het is er gezellig en knus. De zon schijnt ook en we vinden het een goed begin van ons laatste stukje. Achter een wasserette vind ik een internet-faciliteit. Net twee weken in bedrijf [het leek de jonge wasserette baas een zinvolle uitbreiding van zijn zaak: surfen op het web terwijl je wasje gedaan wordt!] en vanwege 'marktdag' korting: NZ3$ per half uur. Er staan dus vanaf nu weer foto's op de fotopagina! Na de markt trekken we verder de Coromandel in via een kronkel-kustweg tot aan Coromandel. (Dorp met dezelfde naam) Fourageren en nog 10 kilometer noordwaarts tot een camping aan zee in Papa Aroha. (Het is een Maori naam en betekent 'de moeder van de liefde'). We hebben een plekje aan zee -eigenlijk de Hauraki Golf- en ik kijk dus in westelijke richting naar Auckland en ook Orewa en Hatsfield waar Gerard verblijft. Een goed moment om met een kop thee in het zonnetje nog wat te filosoferen over onze ontmoeting. Een eerste conclusie is: eigenlijk te kort. We hebben samen door een 'alternatief' stuk van Auckland gewandeld en dan gaat het contact over wat we zien en wat we daarbij denken en vinden. Eigenlijk kom je pas later -eventueel- toe aan 'wat er zoal met je aan de hand is op reis'. En dan ga je alweer op weg. Een week later zit dat vreselijke ongeluk 'er tussen'. Er is altijd wat als je reist. Gelukkig komt Gerard op de gedachte om een visje te gaan eten in ''Rock Salt'', een restaurant in Orewa en, even gelukkig, vindt Gerard een fles echte Nieuw Zeelandse witte wijn. (Voor de rode wijn in de prijsklasse die ik bereid ben er voor te betalen moet je het etiket goed lezen. Vaker wel dan niet staat er: 'produce of Chili and Nieuw Zealand' op. Ook mengsels van NZ-wijn met australische wijn komen veelvuldig voor en nimmer met een percentage!) Mineke en ik willen Nieuw Zeeland 'afronden' in de Coromandel. We zetten Gerard de volgende morgen, na een kop koffie af bij 'zijn' backpackers-inn. Kwiek loopt hij naar binnen op weg naar een volgende ontmoeting en/of beleving. Ik stort mij met Mineke in het vierbaans-verkeer om ons door Auckland heen te wurmen. En ergens zie ik hem weer, dat is zeker. Want we hebben wat met elkaar en dat is in feite de tweede conclusie. Th.

We staan, zoals Theo al schreef, aan de kust op het schiereiland Coromandel. Na een paar dagen regen is het gelukkig droog!, weliswaar is het warm maar zeer vochtig. Theo zit achter de laptop in de camper, die zo'n 20 meter van de zee afstaat. Ik heb mijn stoeltje opgenomen en verplaatst naar een plek op de stenen zo'n 3 meter van het klotsende water. De zee is strak- blauw en wijds, met hier en daar een rots-eilandje verderop, een schitterende horizon. Links hiervan zie je de Hybiscuscoast (noordelijk van Auckland) liggen. Ik mijmer en kijk over het water: dolfijnen! De "bewoners" van de caravan naast ons campertje komen mij enthousiast wijzen op de dieren: ik krijg een verrekijker voor mijn neus en zie ze duidelijk "jumpen". "Met Kerst waren er wel 100" vertelden ze mij.
Het is hier vredig, prachtige luchten, zo nu en dan een bootje dat uit of in de zee wordt getrokken, het geluid van een traktor, meeuwen en de klotsende zee.
Vanochtend vroeg een mevrouw mij bij een "gala" in een kerk hoe lang ik al in Nieuw Zeeland was. Op mijn antwoord van "bijna drie maanden" reageerde ze vrolijk: "dan ben je al bijna een Nieuw Zeelander!".
Ze omschreef hoe ik me hier soms kan voelen, welkom, bijna thuis: dit land lijkt me te passen.

Zojuist deed ik mijn laatste filmrol in mijn camera. M.

Zondag 2 maart 2003
Vanuit Papa Aroha zijn we vanochtend het Coromandel-schiereiland overgestoken en we staan weer aan zee. De Grote Oceaan. Het strand heeft ook een naam: ''Hot Water Beach'' en wordt voor de onwetende toerist beschreven als ''one of the top ten beaches in the world''. Wat is er namelijk aan de hand? Thermaal water sijpelt net op de plaats van het strand naar de aardoppervlakte. Het gebied/deel van het strand waar het doorheen komt is zichtbaar van 2 uur voor tot 2 uur na laagwater. Daarna wordt het weer vloed en is er niks te zien. Enkele uren rond eb-tijd kun je dus een kuil in het strand graven en in je eigen prive 'hot-water-pool' gaan zitten. Je moet wel een schep meebrengen want het zand is heet. De waarschuwingsborden vermelden een watertemperatuur van rond 60 graden Celsius. Het water heeft geen speciale therapeutische kwaliteiten anders dan de temperatuur, is scheikundig neutraal [ pH7] en niet 'verbonden' met het zeewater. We kwamen vanmiddag aan op het moment dat de meute met de scheppen weer terug begon te komen. Vannacht, rond half twee is het laag water. Ik denk dat ik dan slaap. Morgenmiddag om 2 uur -dus- weer. Wellicht ga ik dan een foto maken want het lijkt mij een bizar gezicht: al die mensen in een kuiltje warm water op het strand. Nou is die hot-water-beach niet het enige byzondere aan de Coromandel. Vanochtend raakte ik in gesprek met een NZ-echtpaar wat 100 km verder naar het zuiden [aan de ingang van de Coromandel] woont. Zij kwamen om te vissen. ''The only place one can fish properly''. Ze vroegen ''what do you think of New Zealand?'' Mijn antwoord luidde: ''Why don't I live here?''. Hoewel de Coromandel een deel is van het relatief drukkere North Island vind ik het hier rustig, landelijk, levendig met een aantal leuke plaatsjes, dorpjes, stadjes. ''Alternative Lifestyle'', een kreet die vaak in verband gebracht wordt met de Coromandel. Inderdaad veel potte(n?)bakker-studios, weef-ateliers, kunstschilders, materiaal-bewerk(st)ers van jade, hout e.d. Ook 'Organic produce'. Niet bespoten groente en fruit. Geen industrie, geen silicon-valley-achtige toestanden. Alles in een liefelijk landschap met prachtige stranden en kusten. De branding. Altijd beweging in een redelijk traag tempo. Het suggereert [voor mij] rust. Regen, zonneschijn, zomer of winter steeds dat 'betrouwbare' geluid, altijd gelijk en altijd een onverstoorbare kalmte. Ik kan mij voorstellen dat voor sommige mensen een aquarium in hun woonkamer het zelfde betekent. Rustig, langzaam en ook: leven. Naast ons, op de camping, staat een amerikaans echtpaar. Zij komen hier al voor het negende jaar. Het eerste jaar, net als iedere toerist: door het hele land, noord en zuid-eiland. Maar daarna, alleen maar de Coromandel en de Bay of Plenty. [de kuststreek die 'aan de Coromandel' grenst en waar wij zullen stoppen voor onze laatste etappe naar Rotorua] Ik kan mij er veel bij voorstellen. Steeds vaker komt het gesprek met Mineke op 'gaan we volgend jaar weer?' en nu, na zo'n dag als vandaag met de branding op de achtergrond, stel ik vast 'dat ik hier wel zou willen wonen'. Th.

Maandag 3 maart 2003
Afgelopen nacht heeft het behoorlijk geregend maar in de loop van de ochtend klaarde het op. Net tegen laagwater aan heb ik nog 'in de zon' dat fenomeen van warm water zomaar uit de grond [het strand in dit geval] kunnen ervaren. Zonder een stoof-putje te graven. Vele mensen al of niet uitgerust met een schep met mij. Na deze belevenis toch maar weer even op weg richting Rotorua. We zijn gestopt in Waihi Beach en ik hoor weer dat vertrouwde branding-geluid. Verder is er weinig te melden. Mineke belt met United Airlines om te zeggen dat we er vrijdag zullen zijn. En verder stellen we vast dat we het net halen met de pindakaas en de suiker, maar dat er waarschijnlijk olijfolie te kort zal zijn. WC-papier lukt ook, shampoo kopen we in de vorm waarin ze in sommige hotels verstrekt wordt. Trivialer kan het niet, dunkt me. Ondertussen kruipt er bij mij een ''het is klaar''-gevoel naar binnen. Ik hoef nu twee dagen echt niks meer. Bizar, want er is zo ongelofelijk veel moois te zien in dit land. We zouden nog net even dit, we zouden nog net even dat.....Er is sinds gisteren een nationale 'zeil-rouw' want Team New Zealand heeft de America Cup verloren aan Alenghi, een zwitsers bedrijf. Moet je je voorstellen: Zwitserland, zonder een centimeter kustlijn, wint de America Cup! (Misschien wel vergelijkbaar met Mozambique dat de wereldkampioen all-roundschaatsen levert). Th.

Afscheid nemen van Nieuw Zeeland, ik kom er niet onderuit, is mijmerend uitkijken over woeste golven aan de Oostkust van het Noorder-eiland. Is nogmaals prachtige schelpen zoeken, zodat iets van NZ meegaat naar Zuidlaren.
Is ook zittend in een eigen gegraven hot-pool op het strand en is ook het wederom verhuizen van een blik spagetti in tomatensaus, een blik bonen, een fles dressing (ik kreeg deze potten al in Christchurch, waar velen het vliegtuig naar europa terug nemen, nu weer doorgegeven aan anderen). Afscheid nemen is ook het ordenen van de voorraad levensmiddelen: wat kan ik er nog van maken? wat is er te kort? Afscheid nemen is het bevestigen van de vlucht en is bijna zeker weten hier terug te komen(!). Afscheid nemen is ook het realiseren dat deze reis mogelijk was omdat lieve buren bereid waren op mijn huis te passen en anderen meeleefden met wat wij hier allemaal tegenkwamen. Het is ook het voorbereiden op weer alleen wonen in een groot huis, lange broeken moeten dragen, je niet meer verplaatsen, leven in het bekende.

Ik neem me voor morgen nog iets te schrijven over algemene dingen die mij opvielen in Nieuw Zeeland. M.

Dinsdag 4 maart 2003
We kunnen er maar geen genoeg van krijgen: van die prachtige plekjes aan de kust met uitzicht op de South Pacific. (Grote Oceaan staat er, geloof ik, op de hollandse kaarten) De baai waar wij nu zijn heet Bay of Plenty. We staan aan de voet -letterlijk- van de Mount Maunganui, vlak naast de havenstad Tauranga. Vanmiddag hebben we een wandeling van een uur rond de voet van de berg gemaakt. Prachtig. En verder alleen maar zitten kijken naar die branding en de zee. Ook naar tientallen surf-acrobaten die zo tegen vloed aan van de grote rollers gebruik komen maken om hun kunsten te vertonen. Morgen gaan we het binnenland in op weg naar Rotorua en, twee dagen later(vrijdag), naar het vliegveld. Voor mijn vertrek schreef ik dat ik zou weten waarom ik naar Nieuw Zeeland ga als ik terug ben. Ik ben nu bezig met het formuleren van een antwoord. Zeker is dat dat iets moet bevatten van Nieuw Zeeland is 'ingericht' voor vakantiegangers die met een busje, auto met tent, fiets met tent -noem alle vrijbuiter-combinaties maar op- door het land willen trekken. Zeker is ook dat ik op de vraag wat ik niet leuk aan Nieuw Zeeland vind vooralsnog geen antwoord weet te bedenken. Ja, het is een heel gedoe om er vanuit Europa te komen [o.m. 24 uur vliegen] maar juist daarom, denk ik, kan ik niks structureel negatiefs bedenken. Wat ik van het land zou vinden als ik met een georganiseerde busreis in -zeg- vier weken door het land zou trekken? Ik zou alle [veel] bezienswaardigheden gezien hebben. Ik zou genoten hebben van mooie stukken natuur en toch denk ik dat ik nu meer gezien en -vooral- beleefd heb. Ik ben nu veel dichter bij Nieuw Zeeland geweest. Th.

Gisteren kondigde ik aan iets algemeens over Nieuw Zeeland te willen schrijven; ik ben al tijden bezig met het "verzamelen" van gegevens, maar ben niet zeker of iemand deze wil lezen. Misschien is het interessant als de lezer ook dit geweldige land wil bezoeken. Doen! zou ik zeggen.
Allereerst iets over de bewoners of Kiwi's zo ze zich trots noemen:
Nieuw Zeeland telt ongeveer 4 miljoen inwoners: 2/3 hiervan woont op het Noorder Eiland, 1/3 op het Zuider.
Wat mij opviel is dat men bijzonder aardig is, ik schreef er al eerder over. Aardig en behulpzaam. Altijd een praatje, altijd vragen hoe het met je gaat, wat je van NZ vindt etc.
Ik zag relatief veel dikke Kiwi's, wat mij niet zo verbaasd. Ook ik groeide! Heerlijk gebak bij ieder kopje koffie, het ziet er vaak eigen-gebakken uit, zoals mud-, carrot-, of almondcake. Rijkelijk gevuld met gedroogde vruchten, noten, zaden en meestal bedekt met een zoet laagje.... De Nieuw Zeelander eet veel vlees (is erg goedkoop) en ook de snacks zijn veelvuldig te krijgen.
De kinderen dragen een schooluniform en worden veelal vervoerd in schoolbussen.
De Nieuw Zeelander woont in houten huizen, vrijstaand, laagbouw met altijd een tuin rondom. Vaak een veranda rond het huis met houtsnijwerk. Men kookt altijd elektrisch, de huizen worden verwarmd middels houtvuren en de vele kleine gasflessen die je ziet worden gebruikt voor de barbeque.
Veel NZ-landers dragen een hoed, pet of zelf in de zomer een wollen muts. Een NZ-lander vertelde ons dat er veel energie verloren gaat via je hoofd (felle zon, harde wind en wisselend weer). Zwemmen doen veel mensen met een t-shirt aan. De korte broeken hier zijn decimeters langer dan die in Europa: zoals wij ze dragen zijn ze nauwelijks te koop. Relatief veel Kiwi's en Mauri's lopen op blote voeten (ook in de stad).

Iets over het verkeer. Men rijdt hier links, wat, zoals wij ervaren hebben, snel went. Bij verandering van richting zwiept soms nog de ruitenwisser en andersom, want ook dat zit net anders dan dat wij gewend zijn. Het verkeer is overigens gemakkelijk. De maximum snelheid is 100 km per uur en nergens is het meer! Vierbaanswegen zijn er nauwelijks, slechts rondom Auckland. In de bebouwde kom is het altijd 50 en in bijna alle bochten wordt aangegeven met welke snelheid je er veilig doorheen kunt gaan.
Ik zag in NZ geen bromfiets, wel zo nu en dan een groepje motoren. Fietsers zijn er ook, maar meestal zijn dit vakantiegangers. Fietspaden zijn er niet. Alle fietsers moeten een helm dragen, zelfs kleine kinderen op driewielers dragen zo'n hoofddeksel(tje).
Veel brugovergangen zijn enkelbaans: er wordt aangegeven welke richting eerst mag.

Campings zijn er vele: nooit behoef je te zoeken en bijna altijd is de kwaliteit uitstekend. Rondom en boven Auckland vonden wij het wat minder. Alle campings hebben een uitgebreide keuken, een ruimte om te eten, vaak een t.v. room, internet-faciliteiten, soms een game-room, altijd wasmachines en drogers en vanzelfsprekend douces etc. De prijzen vari"eren van 18 tot 28 NZ dollar (vergelijkbaar met gulden) per nacht voor 2 personen met camper. Op de zeer eenvoudige DOC campgrounds (waar slechts een w.c., kraan en barbequefaciliteit(!) is) betaal je ongeveer 3 - 6 dollar per persoon per nacht.

Morgen nog iets over het weer en de prijzen van b.v. levensmiddelen in dit prachtige land. M.

Woensdag 5 maart 2003
De op een na laatste reisdag in de camper. We reizen van Mount Maunganui naar Waikite Valley. In Waikite valley is een mini-camping naast een thermaal-heet-water-bad. Daar stonden we ook op onze eerste nacht op reis met de camper. [Zie archief: 12 december 2002] Ik houd van dat soort rituelen: eindigen waar je begonnen bent. De cirkel ook geografisch rond maken en sluiten. We lagen binnen een half uur na aankomst al te sudderen in dat thermale water. Heerlijk. Het helpt mij ook om emoties die ik voel bij het eind van de tocht onder controle te houden. Nog wel. De dag begon voor mij heel anders. De 'buurvrouw' op de camping bij Mount Maunganui riep via Mineke mijn hulp in. Ze stond op haar plek al sinds vorig jaar december [caravan en voortent] en het was voor het eerst dat ze daar zonder haar man was. Die was enkel maanden daarvoor overleden. Maar vanochtend ontdekte ze een vieze lucht van rottende beesten onder het houten vloertje van haar voortent. Inspectie leverde twee dode ratten op en die heb ik voor haar met een schop met lange steel weggehaald. (Volgens mij deed de rattenvanger van Hameln het met een fluitje, maar die ratten waren nog niet dood) Ze heeft ze zelf begraven. Wat mij opviel was dat ze behoorlijk doortastend te werk ging. Waarschijnllijk was dit het eerste 'probleem' wat niet door haar man opgelost kon worden. Ze praatte nog wel even over 'haar zoon bellen' maar die was druk met werk, zei ze. Ik vond het geen leuk karweitje maar dat heb ik niet laten blijken: ik wil per slot van rekening aardig gevonden worden. Ik kreeg de indruk dat het gelukt was. Wat even later ook lukte in het dorp Maunganui zelf, was nog wat foto's op de foto-pagina plaatsen. Gaat dat zien! Th.

Ik voel me een gelukkig mens, zo'n reis te kunnen maken met zo'n man...Ik ben blij dat we het hebben doorgezet, ik hoor Theo 5 maanden geleden nog aarzelen: "ik ben 72, wil ik dat nog wel?" Wij hebben er samen geen seconde spijt van en hebben ontzettend genoten, maar dat moet iedere lezer duidelijk zijn!
De camper moet leeg en schoon, dat is om minder gelukkig van te worden... zojuist het laatste maal gekookt, nog 1 x slapen, nog 1 x ontbijten, nog (misschien wel 2 x) in het warme thermaal bad liggen en dan naar Rotorua om de camper in te leveren.
Vanochtend heb ik op de laatste camping aan de oceaan (we stonden prachtig) geinformeerd of ik voor volgend jaar zo'n ocean-view plekje kan bespreken.... ik heb een e mail adres!...
Gisteren kondigde ik aan nog 2 algemene informatieve zaken over NZ te vermelden: het weer en de prijzen.
Ik neem me voor dat op een later tijdstip te doen. M.

Donderdagavond 6 maart 2003
Het campertje is ingeleverd. Er stond ruim 9050 kilometer op de teller meer dan op het moment van vertrek, 86 dagen geleden. Dat is gemiddeld 105,2 kilometer per dag. Toen Rein Klazes, de verhuurder, er mee wegreed, was dat wel even slikken. Het was in die maanden echt ons eigen huisje geworden. Aanstaande zaterdag gaat er een andere huurder mee op stap. Het leven en de zaken gaan door. Wij kwamen om 4 uur bij onze B&B (bed and breakfast) aan, hebben de bus leeggehaald en in de huiskamer van onze B&B-unit gezet. Een enorme puinhoop die morgenochtend om 10 uur in vier koffers verdwenen moet zijn want dan worden wij opgehaald voor de laatste trip naar het vliegveld van Auckland. We maakten ook kennis met Annette, de levenspartner van Rein die sinds enkele maanden ook 'logistiek' bij het camperverhuurbedrijf betrokken is. Dat wil zeggen: bestek, beddegoed, gordijnen, vlekken en lekken en nog zo wat. Zij was een en al luisterend oor, vooral waar het 'gebreken' en 'tekorten' betrof. Het valt mij dan op hoe 'triviaal' eigenlijk dat lijstje is vergeleken bij die prachtige maanden die we met die tekorten geleefd hebben. Maar ja, waarom waren die maanden nou zo prachtig? Om te beginnen: Nieuw Zeeland is ahw 'ingericht' voor toeristen. Hotels, motels, backpackers-places, holiday-parks, campings and campgrounds in overvloed en zelden een bordje met 'no overnight camping'. Maar ook een 'visitor-information centre' in practisch elk dorp evenals internet-acces-faciliteiten. Het wordt je als toerist 'makkelijk' gemaakt. Ik voelde mij welkom. Er is veel te zien. Natuurschoon. Maar ja dat is er in Denemarken en Oostenrijk ook. Er is ook veel ruimte en dat is wellicht wat minder in Europa. Het lijkt wel alsof er alleen maar vriendelijke mensen in Nieuw Zeeland wonen en als ik dit schrijf denk ik dat ik dat alleen maar vind omdat ik het er zo naar mijn zin heb. Er komen gedachten in mij op van 'hier zou ik wel willen wonen'. Vanochtend, voor het vertrek van de Waikite Thermal Pools, sprak ik nog met een Deen, 'mijn' leeftijd en 53 jaar geleden uit Denemarken naar Nieuw Zeeland geemigreerd, en naar zijn zeggen, nooit weer terug geweest. ''Maar'' voegde hij er aan toe, ''het verlangen blijft''. Hij vertelde van een vriend van hem die wel terug ging na 'tig' jaren en eigenlijk teleurgesteld terugkwam naar Nieuw Zeeland met zoiets als: ''Al mijn vrienden van toen, als ik nu tegen ze praat zijn we na een uur uitgepraat, en dan ga ik maar weer''. Als ik, Theo, hier over nadenk dat stel ik vast dat ik misschien wel in Nieuw Zeeland wil wonen -omdat ik het er zo naar mijn zin heb- omdat ik onbewust weet dat ik weer terugga. IK bepaal hoe lang ik blijf. Ik zit er niet aan vast. Ik heb in mijn leven in een aantal landen gewoond [en gewerkt] maar altijd wist ik terug te zullen komen in Holland. Dus wie weet, is 'ik zou hier wel willen wonen' eerder een uiting van 'het reuze naar mijn zin hebben' dan een practisch verlangen om 'schepen te verbranden en te verkassen'. Th.

Vrijdagmiddag 7 maart [16.00 hrs]
Ik zit [met Mineke, maar die is langs de tax-free shops] in de vertrekhal van Auckland International Airport. We hebben boarding passes t/m Schiphol en waarschijnlijk fatsoenlijke plaatsen in het vliegtuig want we waren vroeg. Ik heb net Gerard gebeld voor een laatste ''tot ziens, waar dan ook''. En dan komt Mineke er aanlopen met de mededeling dat zij een van de slachtoffers van het autoongeluk van enkele dagen terug heeft ontmoet. Het is het duitse echtpaar wat onbeschadigd uit hun 'total-loss' stapte. Even later komen ze er aan. Ze vertellen dat ze van de politie gehoord hebben dat die andere duitse mevrouw direct na aankomst [met helicopter] in het ziekenhuis is overleden. Haar man bleek een gebroken enkel te hebben en heeft daar direct na het ongeluk zeker een uur (verdwaasd?) mee rondgelopen! De vermoedelijke veroorzaker van het ongeluk ligt nog zwaar beschadigd in het ziekenhuis en was ten tijde van het ongeval onder de invloed van teveel alcohol en vermoedelijk ook drugs. In mijn, toch wel calvinistische levensvisie, had het precies andersom moeten zijn: hij dood en zij levend. Ik kan mijn emoties nauwelijks in bedwang houden en alleen maar ''onrechtvaardig'' denken. De beelden komen allemaal weer terug en zullen langer levend blijven. Hoe dan ook: het leven gaat verder. Ik probeer dit op de website te krijgen vanuit de vertrekhal. Al wordt het begeleidende plezier sterk overschaduwd door het doodsbericht van die duitse mevrouw. Mineke vertelde mij dat ze, toen ze de infuusfles hoog hield, vele malen oogcontact met die vrouw heeft gehad. Ik zie haar op dit moment wat verlaten rondlopen. Zoals het er nu naar uitziet vliegen we over enkele uren de wereld om naar huis. Th.

Zondagavond 9 maart 2003
Gisterenmorgen zijn we veilig geland op Schiphol. Karen, mijn oudste dochter, stonds ons op te wachten en heeft ons, met een zonnetje aan de hemel, in haar auto naar Bilthoven gereden. We waren maar een kwartier te laat en dat is op een vliegtijd van 27 uur slechts 1%. Beter dan de gemiddelde treinreis in Nederland per NS. Het is even wennen. Wat mij opviel was dat ik zo weinig groen zag. (Al staat de forsythia in de achtertuin al in de knop) De winter in Holland is dus maar net voorbij. En verder zijn er, zoals Gerard opmerkte, alle herinneringen. In de gesprekken met mensen die we dus drie maanden niet zagen pakken we steeds wat van die herinneringen uit. Naast onze koffers en de kleine cadeautjes. Jet-lag herstel vordert. Mineke heeft wat meer moeite dan ik. Langzaam aan 'landen' we ook 'geestelijk'. Realiseren we ons dat er in Nederland ook andere dingen aan de hand zijn dan natuurschoon, ruimte en rust. Th.

Dinsdag 11 maart 2003
Vandaag zijn er verkiezingen voor de Eerste Kamer (indirect via de Provinciale Staten), heeft Chirac geroepen dat hij een VS/UK resolutie in de Veiligheidsraad zal 'veto'en', ruikt de SP-er van Bommel bloed in de Margarita-affaire en begin ik aan de hand van allerlei vragen van allerlei mensen mij te realiseren dat 'het leven' van voor 8 december 2002 weer beslag op mij gaat leggen. Met het jet-lag fenomeen heb ik nauwelijks kennis gemaakt. Ik weet nog precies wat ik met deze website aan moet. Voorlopig heb ik voor belangstellenden een overzichtje gemaakt bij wijze van antwoord op vragen zoals: ''Is Nieuw Zeeland duur?" en "Is het huren van een camper nou niet duurder dan er een kopen en verkopen?". (Natuurlijk heb ik mij zelf ook die vragen gesteld) Maar kijk en vergelijk:

Nieuw Zeeland reis: 2 + 86 + 2 dagen = 90 dagen

Uitgaven in euro's

1	Vliegreis	1700
2	Camperhuur inclusief B&B en halen en brengen	4800
3	Uitgaven in NZ	4300
4	Totaal	10800
5	p.p.p.d	60

Uitgaven in NZ kunnen als volgt opgesplitst worden:

Benzine	550
Campings	850
Excursies etc	800
Tel./Internet	100
Wijn	400
Voedsel en andere huishoudelijke zaken	1600

Iedereen kan conclusie's trekken uit welke getallen dan ook. Bijvoorbeeld: 20% van ons voedselbudget hebben wij besteed aan wijn. Of zichzelf vragen stellen zoals: Geven wij in Holland in 90 dagen ook 2000 euro aan voedsel, drank en andere huishoudelijke zaken zoals zeep, afwasmiddel en toiletpapier uit, oftewel 11 euro p.p.p.d.? Th.

   terug naar boven

3. DE REISROUTE OP KAART

   terug naar boven

DAGBOEK VAN DE TWEEDE NIEUW ZEELAND REIS IN CHRONOLOGISCHE VOLGORDE VANAF 5 DECEMBER 2003 PLUS FOTO’S [HELAAS IN GEEN ENKELE LOGISCHE VOLGORDE!]

5 December 2003
Pakjesavond. Ik pak mijn koffer in. Vanmiddag via zijn secretaresse met de neuroloog gesproken. Op de EEG noch op de CT-scan zijn afwijkingen ontdekt en dat betekent voor mij een grotere opluchting dan ik tot nu toe bereid was 'en publique' toe te geven. Na Nieuw Zeeland volgt evt verder kijken. Morgenavond op weg. Eerste stop Tokyo.

10 december 2003
Terwijl Nederland nog aan de 9e december bezig is type ik deze regels om straks aan het dagboek toe te voegen. We zijn weer in Rotorua. Aan de andere kant van de wereld. Om de consequenties van 12 uur tijdverschil te verzachten hebben we een nacht en een dag in Tokyo doorgebracht. 's Avonds sushi's eten in een restaurant. Een aparte belevenis: allerlei soorten rauwe vis, groene thee en een geroezemoes om je heen -wat, voor mij, op kakelen lijkt omdat ik er geen woord van versta- met tientallen medegasten zittend aan een bar waarachter 8 koks al 'kakelend' sushi's klaarmaken en voor je neerzetten. De volgende ochtend een city-tour. Tempels, paleizen, shopping districts enz. Ik laat mezelf volgieten met indrukken. Tokiyo is druk en groot. Binnen in de tourbus is het lekker rustig met een gids die behoorlijk en verstaanbaar engels spreekt. 's Middags nog wat rondlopen en maar weer naar het vliegveld (Narita, anderhalf uur rijden in een comfortabele bus) voor de vlucht naar Nieuw Zeeland. Weer met enkele honderden medepassagiers in een jumbo-jet, eten op een moment dat je lijf slapen wil, slapen op een moment dat je eten voorgeschoteld krijgt. 4 uur tijdsverschil overbruggen, 10000 kilometer naar het zuiden, de evenaar over en dan is daar Auckland. Rein Klazes, de camperverhuurder, staat er en tegen vijven zijn we in Rotorua. Ons campertje staat al klaar voor het huis waar we eerst een bed&breakfast gaan genieten. Om kwart voor negen ploffen we in bed en worden vanochtend wakker. Het breakfast wordt genuttigd met motregen buiten. We zijn lekker uitgerust en gaan er aan beginnen!

11 december 2003
Het is mij nog niet gelukt een internetverbinding vanuit de kampeerbus tot stand te brengen. De technische situatie t.o.v. maart dit jaar [toen het vanuit Nieuw Zeeland wél lukte] is mijns inziens niet veranderd en wat ik 'verkeerd' doe is tot op dit moment niet helder. Ik ben dus nog even (?) aangewezen op een internet-café en kan nu oefenen in 'denken dat er belangrijkere dingen in deze wereld zijn' en daarvan ook werkelijk overtuigd zijn!

12 december 2003
Ik kwam er gisteren [via een sms-je] achter dat HET koningskind geboren is. Catharina Amalia [ neutrale namen lijkt mij zo] kwam ter wereld terwijl ik op 10 km boven die wereld in de buurt van Tokyo was. Th.

Hoe belangrijk kan een nagelschaartje zijn? Voor mij is het een niet weg te denken atribuut in mijn handtas en ik gebruik het zeer regelmatig. Zonder zo'n ding is mijn handtas niet compleet: ik mis mijn schaartje als het toevallig op mijn tafel is blijven liggen...
Na 11 september wordt ieder voorwerp wat hard en ietwat scherp is onverbiddelijk uit de handbagage in een vliegtuig verwijderd: je bent het kwijt: het gaat zonder pardon in een grote bak. Theo overkwam dit al eens. Sinds die keer waak ik ervoor alles wat scherp en hard is in de koffer op te bergen..... met het probleem dat je de hele vlucht zonder zo'n atribuut moet: zonder pulken aan nagels, zonder schoonmaken van rouwranden, zonder afknippen van haken etc. En dat 2 dagen lang! Je kunt op schiphol (achter de douane) niet eens meer een pincet kopen.....
Deze keer kocht ik speciaal een papieren nagelvijl, een atribuut wat niet mijn geliefde schaartje kan vervangen maar toch enigszins dienst kan doen bij haken, scheuren etc., een tandenstoker moet dienst doen voor de rouwranden: behelpen dus!
Vandaag is mijn handtas weer compleet! Vandaag is alles weer terug naar het normale: wij recoverden van de reis, slapen bij, hebben ons "huisje" weer ingericht, zijn weer terug naar normaal. De reis kan beginnen. M.

14 december 2003
Aan de oever van Lake Waikaremoana ga ik de zondag in met een zaterdag-editie van de New Zealand Herald. Een dik pak papier. De koptekst gaat over dat iedere Nieuw Zeelander NZ$ 0.056 per liter benzine extra gaat betalen per 1-4-2005 om zodoende NZ$ 1.5 biljoen bijeen te krijgen voor 'wegen'. (Asfalt heet dat in bepaalde kringen in Nederland) Ergens op een binnenpagina staat een ander probleem wat de regering moet oplossen: als een aan zee grenzend stuk land 'Maori-land' is betekent dat dan ook dat ze de kustlijn 'bezitten' en de baas zijn over het stuk van de zee wat daaraan grenst? [Denk aan visserij-rechten en inkomsten uit toerisme] Of is de zee 'landsbelang' en gaat de centrale regering daarover? Een probleem wat wel in de Waitangi-overeenkomst van zo'n 150 jaar geleden is genoemd maar nog steeds op minstens twee manieren uitgelegd kan worden.......... En natuurlijk zijn er Nieuw Zeelanders die verwachten dat ze straks moeten gaan betalen om op HET [HUN?] strand te mogen vissen.........Op de sportpagina staat breed uitgemeten de ruzie die ontstaan is tussen de Nieuw Zeelandse roeiteams die respectievelijk 1 en 2 werden in de roeiwedstrijd voor 'dubbel-tweeen' van de Canarische eilanden naar Barbados [2900 zeemijlen] over de oceaan. No.2 lag vlak voor de finish nog op de eerste plaats. Het gaat over vertrouwen, geld, echtgenotes, sponsors en (vermeende?) blessures. Een commissie gaat zich erover buigen zodra alle teams over de finish zijn.
De zondag is ook een beetje rustdag. We keren langzaam 'terug' in een ritme en maken een wandeling door de bossen van het Te Urewera National Park. (Het meer ligt ergens in het midden van dit park.) Afgezien van allerlei prachtige varens en een boom van plm 1000 jaar oud ben ik altijd in die bossen onder de indruk waarmee het Department of Conservation, kortweg DOC, (een soort Staatsbosbeheer) de wandelpaden en hun -eenvoudige- kampeerfaciliteiten aanlegt, uitzet en onderhoudt. Overal waar het slipperig kan zijn vindt je plankieren met gaas erop gespijkerd. Bij allerlei varieteiten van varens en bomen staan 'uitlegbordjes'. (Daarom weet ik dat een bepaalde boom 1000 jaar oud is)

Naast de weekendkrant kom ik deze zondag ook nog toe aan literaratuur: J.M.Coetzee's 'In ongenade', over een mislukte wetenschapper en de relatie met zijn dochter in het huidige Zuid Afrika. In 1999 verschenen dus voor hij de Nobelprijs kreeg, al is die Nobelprijs voor mij wel de aanleiding tot de aanschaf van dit boek.

Ik heb nog steeds geen idee wanneer ik deze tekst aan de website kan toevoegen. Hangt af van wanneer ik een internet faciliteit tegenkom, want vanuit de camper lukt het nog niet erg. Een goeie oefening: ik moet oppassen dat ik deze 2e Nieuw Zeeland reis niet ondergeschikt ga maken aan de website. Of, zoals Ton Vaal, een goede vriend, mij aanraadde ga vergeten om te genieten van de reis. Gisteren waren we in Waitiki-valley. Daar is een thermaalbad vlak naast een bron waar het kokende water zomaar uit de grond komt. Ik krijg, vanwege mijn Shell verleden, wel eens te maken met vragen rond de eindigheid van de voorraad olie en aardgas. Ik heb daar altijd wel een sluitend -commercieel getint- antwoord voor. Een aspect van dat antwoord is: 'tegen de tijd dat het echt op is, vinden ze wel wat vervangends uit'. Maar als ik dan in dat bad in Waitiki lig te stoven denk ik wel van wanneer dat warme water opraakt, wat dan? Ik kan niks vervangends vinden, zo een,twee,drie.

15 december 2003
De klassieke muziekzender in Nieuw Zeeland meldde vanmorgen dat Saddam Hussein gepakt was en het eerste wat ik dacht was dat dat goed nieuws betekent voor de herverkiezing van President Bush. Ik ben geen fan van Bush en ook geen fan van Saddam Hussein en zou Saddam Hussein niet vrij willen laten rondlopen om zodoende de herverkiezing van Bush te dwarsbomen. De Gisborne Herald wijdt vanmorgen de gehele voorpagina aan de gevangenneming onder de kop ''We got him". Hoe dan ook: hij is levend gepakt en de kansen dat hij als martelaar de geschiedenis ingaat zijn weer wat geslonken.
We zijn vandaag van 'ons' meer naar de (west)kust van het noordereiland gereden en gaan morgen naar Gisborne. Een rit door dunbevolkt gebied. Heuvelachtig, veel groen en veel schapen. Strakblauwe hemel. Heerlijk om doorheen te rijden. Voldoet volledig aan de verwachting en het beeld wat ik heb bij een reis per camper door Nieuw Zeeland. We overnachten op een kleine camping tegenover de Morere Hot Springs. Alweer een heet waterbron met ditmaal geneeskrachtig water. In de folder wordt het water op een lijn geplaatst met het water uit de Wiesbaden Spa's. Veel soda, kalk en magnesium. Maar ook: 'pay first, cure later'. De toegang kost NZ$ 5 per persoon en daarvoor kun je, als je dat wilt, de gehele dag in dat water liggen stoven. Wij houden het op anderhalf uur met afkoel- en rustperiodes.

16 december 2003
Manganuka Bridge. De naam van een DOC campground zo maar ergens langs de 150 kilometer lange weg tussen Gisborne en Opotiki. We steken Eastland dus van oost naar west over en gaan niet langs de kust. (Een route die we vorig jaar reden) Het plan is om de Kerst op het schiereiland Coromandel door te brengen. De Manganuka Bridge is een houten brug -niet meer in gebruik, wel voorzien van een plaquette met historische gegevens- vormt bij mijn uitzicht een onderbreking van de weelderige bossen. Prachtige plek, absolute rust. Bij het verlaten van Gisborne -de stad, overigens, die het dichtst bij de datumlijn ligt en waar dus bijv het nieuwe jaar het eerst begint- fourageren we bij Pak 'n Save, een super-albert heyn. Op de parkeerplaats tref ik een houten schutting aan die een plekje van het parkeerterrein afgrenst van zo'n 3 x 3 meter en waar enkele medewerkers van de winkel een sigaretje roken. De enige niet-rookvrije plek dus. Ik spreek ze er op aan en het commentaar is iets in de richting van: in de winter is het minder plezierig. Verder een soort gelatenheid en de gebruikelijke babbel. Op mijn mededeling dat in Holland de horeca op zijn achterste benen staat vanwege de rook-vrij plannen van de regering krijg ik te horen dat dat ook in Nieuw Zeeland staat te gebeuren.
Vanochtend in Gisborn zag ik dat mijn website niet helemaal naar behoren functioneert. De reisroute is niet zichtbaar, althans de speciale pagina voor het noorder- resp zuidereiland. Ik studeer op de problemen en bied voorlopig excuses voor het ongemak aan. Ik verwacht dat deze tekst wel overal zichtbaar is. Verder staat de Dominion Post (een regionale krant) vol met de gevangenneming van Saddam Hussein, "Trapped like a rat in a hole''. Discussie of-ie nou wel of niet dood moet. Nieuw Zeeland kent geen doodstraf en dus doet de minister president daar geen uitspraken over. Haar Australische collega wel en die zou zich in een doodstraf wel kunnen vinden. Waar je je al niet druk over kunt maken. Ik denk dat de Iraakse rechtspraak wel weet wat ze met hem aan moeten.

18 december 2003
Waihibeach. Aan de oostkant van het Noordereiland en we kijken uit over de Grote Oceaan. Richting Zuid Amerika veronderstel ik, al is dat niet te zien. We hebben net een uur langs het strand gewandeld. Er staat een straffe wind, zoals dat heet, en het gevaar voor zonnebrand onder de strakblauwe hemel met deze afkoelende wind is groot. Smeren dus. Ik doe alleen mijn oorschelpen, daar heb ik vorig jaar last mee gehad.Verder is het omschakelen: kerstmuzak in de supermarkt en kerstmannetjes op de daken van de vakantiebungalows langs zee.
Inmiddels heb ik Coetzee's ''In ongenade" uit. Prachtboek. Ik heb een gewoonte om, als ik een boek begin, even de laatste zin te lezen. Ook dit keer doe ik dat: lees de zin van vijf woorden en denk er verder niks meer bij dan 'Oh'. Nu ik de laatste zin als echt de laatste zin van het boek gelezen heb vind ik het de mooiste zin van het boek. Het gaat in het boek over relaties. Die tussen de mislukte wetenschapper, David, en zijn dochter, Lucy, die, op haar beurt, in de ogen van haar vader de foute relaties aanknoopt. Die tussen de wetenschapper en de -zieke- honden in het asiel van een vriendin van zijn dochter. ''Ja, ik laat hem gaan'', dat zijn de laatste vijf woorden en het gaat dan over een hond die een spuitje gaat krijgen. Mar de wijsheid die er voor mij uit klinkt slaat ook op de relatie met zijn dochter. Hij realiseert zich dat hij niet eeuwig en altijd de 'vader' kan zijn en kiest met die laatste woorden uit het boek ook daarin voor de afstand. Laat me gaan als je mij hebben wilt. David wil zijn dochter graag houden en laat haar dus gaan. Overtuigd, en niet voor 'de show'. Prachtig!

19 december 2003
5 kilometer ten noorden van Coromandel Town staan we op een camping met de bedoeling om er enkele dagen te blijven. Het is prachtig weer. De zee -eigenlijk de Haurakigolf, deel van de Pacific- is vlakbij en aan de andere kant van het water ligt o.m. Auckland en Welshford waar de ouders van onze Nieuw Zeelandse vriendin Martine wonen. Op weg hierheen hebben we gefourageerd en koffie gedronken in Thames. Als Mineke en ik de supermarkt uitlopen en de spullen in de kampeerbus laden stelt Mineke vast dat de wijn die we kochten niet op het bonnetje staat. We stellen vast dat de wijn wel langs de scanner moet zijn gegaan, van 'ons' boodschappenkarretje in een die klaar staat bij de cassiere waarin zij de artikelen doet. Van (on)bewust smokkelen onzerzijds is dus geen sprake. (Het gaat over 3 liter wijn die luchtdicht verpakt is in een zak in een kartonnen doos met een kraantje eraan. Omdat er uitsluitend vloeistof in de zak zit drukt de buitenlucht als het ware de wijn in je glas. Het pak kost NZ$ 13.50) Ik ben ouderwets waar het wijn betreft, wijn koop je in een fles met een kurk. Maar Mineke wilde ook de rode wijn proberen (onze ervaring met een dergelijk pak witte wijn is positief) en een australische mijnheer die ook zulke wijn kocht adviseerde in positieve zin. Maar daarna op de parkeerplaats ontstaat een ethisch dilemma. Gaan we terug om alsnog de 'fout' te herstellen of niet? Wiens fout eigenlijk? Enorm gedoe etc.Aan argumenten voor en tegen geen gebrek. Ze bieden zich spontaan aan. En de moeilijkste van allemaal: wat doe ik als het pak wijn TWEE kaar was aangeslagen? Ik vind het argument wat mij volledige rust gunt: tijdens onze vorige Nieuw Zeeland reis kreeg ik een bekeuring van NZ$125 voor het niet aan hebben van de veiligheidsgordel. Verzachtende omstandigheden werden toenmaals niet gehonoreerd. Pech. Laat ik er nu maar het geluk van 3 liter gratis wijn tegenover zetten. Wellicht een schaamteloze en nergens kloppende redenering, het zij zo. Maar ja, Mineke denkt er anders over. De mevrouw achter de kassa had ik al gefotografeerd, niet vanwege de ophanden zijnde 'wijnsluipweg' maar gewoon van de engelenkrans in haar haar.

20 december 2003
Rustdag in de buurt van Coromandel Town. We bezoeken de zaterdag-markt met snuisterijen, onbespoten sinaasappels, 2ehands kleding, plaatselijke kunstuitingen en nog veel meer. Ik merk bij het kammen van mijn haar dat er bovenop mijn hoofd niet voldoende meer zit om zonnebrand tegen te gaan. Ik koop dus een hoed die te zien is op de fotosite. Vandaag verjaart mijn enige schoondochter Els. Ze wordt 44. Terwijl ik dit schrijf slaapt zij nog en is dus nog niet toegezongen. Lang zal ze leven!

23 december 2003
De langste dag van 2003 is hier alweer voorbij. We zijn, bij eigen keuze, terecht gekomen op de meest noordelijke punt van het Coromandel schiereiland en hebben besloten er ook de kerstdagen door te brengen. We hebben een plekje op een DOC campground in de buurt van Port Jackson. De branding van de zee (eigenlijk de Hauraki golf) is 20 meter van de kampeerbus en zorgt dag en nacht voor een ritmisch en rustgevend achtergrondgeruis. Colin Lynch is de 'ranger van het Department Of Conservation in residence' die af en toe op zijn motorfiets de boel in de gaten houdt, toiletrollen op de toiletten ververst, kampeergelden -NZ$7 p.p.p.d.- int en een hoed draagt met een speldje 'just ask'. Hij woont -tijdens het seizoen- in een klein kantoortje bij de ingang met een TL- buis en een telefoon. Prachtige man op een prachtige plek. Hij voorspelt dat het erg druk zal gaan worden vanaf de 26e. Op de 25e eet iedereen nog zijn kerstdiner thuis en gaat vervolgens op pad. En voor heel veel, vooral, Aucklanders is dat naar de Coromandel. Wij willen dat ook wel eens meemaken. Port Jackson is overigens niet zomaar te bereiken: je moet er wel zo'n 30 kilometer onverharde weg voor over hebben (en de Aucklanders daarvoor nog 200 kilometer geasfalteerd). Een weg die overigens daar ook ophoudt. Verkeerslichten en stadsgeruis zijn erg ver weg. Gisteren landde er een klein vliegtuigje op het strand voor de camper. Er bleek, naast de piloot, een terminale kankerpatient in te zitten -35 jaar!- die na behandeling in Auckland naar huis gebracht werd. Dat huis (boerderij) staat hier vlakbij en dit was volgens Colin Lynch, 'the most friendly way'. De piloot was overigens een vriend van de familie van de patient. Zo'n gebeurtenis brengt dan even een andere (hardere) realiteit dichtbij in het paradijselijke biotoopje wat deze nederzetting toch ook een beetje is. We hebben gefourageerd en kunnen voort tot en met aanstaande zaterdag en tot die tijd zal het ook op de website 'stil' blijven. Voor nu dus wens ik alle lieve lezeresjes en lezertjes (en de niet-lezeresjes en lezertjes uiteraard ook) een warm en vredig Kerstfeest. Th.

Onwennig dat je niet behoeft door te spoelen na een toiletgang...., hier ontbreekt die knop, touw of handel, de uitwerpselen vallen in een soort echo put.... niet ruikend naar wat erin valt, het ruikt naar een schoonmaakmiddel. Het zou bijna niet vreemd zijn het begin (of einde zo je wilt) van de toiletrol in een puntje gevouwen aan te treffen. De ranger besteedt aandacht aan zijn terrein, zijn taak lijkt beperkt te zijn tot deze zorg en het beantwoorden van vragen. Op zijn grote rangerhoed staat op een batch "just ask"; een vriendelijke goedlachse man.
We dreigen hier met Chrismas te blijven staan en het enige nadeel lijkt dat het meebrengen van de vorig jaar hier in NZ gekochte kerstverlichting (dus met een goede stekker) voor niets is geweest: we hebben hier geen elektra. Morgen gaan we 60 km. terug om voer en kaarsen te kopen. Dan snel weer naar deze mooie rustige plek met slechts het ruisen van de zee, de zon, de regen en de wind.
Ook van mij een heel vredige Kerst! M

27 december 2003
Vanavond hebben we, eigenlijk voor het eerst deze reis, de nederlandse wereldomroep beluisterd. Van alles komt er dan opeens weer 'binnen'. Dat studenten de 'Neeltje Jacoba' hebben gestolen, dat koningin Beatrix publiekelijk boos is op premier Balkenende en dat Friso en Mabel 'verbijsterd' zijn over de beschuldiging van jokken. Daarnaast zijn er ook duizenden doden gevallen in Iran vanwege een aardbeving. Duizenden families in rouw en Balkenende, Friso en Mabel zegt hun niks. De Beagle II, ergens in de buurt van Mars, zegt niks naar de deskundigen in Darmstadt. Ik hoor dit allemaal op het puntje van het Coromandel schiereiland waar ik nu al een week ben en beduidend meer 'wandel' dan 'rij'-kilometers maak. Veel natuur en weinig cultuur. Een van de dingen die ik deze week voor het eerst 'beleefde' is een warme douche. Normaal zijn de DOC campgrounds primitief. Toiletten en een kraan met water. Maar deze campground heeft hokjes met behalve een koud-waterkraan ook een katrol waaraan je een 'campshower' kunt hangen. Camp-shower: een plastic zak met een zwarte kant waar zo'n 20 liter water in kan. 2 uurtjes in de zon en je hebt heerlijk warm douche-water. 20 liter is genoeg voor je hele lijf inclusief een shampoo beurt voor het haar op je hoofd. Wereldschokkend is dit allemaal niet: ik weet het.

Je ziet nog net geen mensen in de zee met een hoofddeksel (wel baden sommigen aardig gekleed -t-shirt, korte of lange broek en schoenen). Op het land dragen bijna alle kinderen en ouderen een hoofddeksel, zo ook wij sinds kort. Het helpt tegen het felle licht en wellicht ook tegen vroegtijdige rimpels... Een beetje fatsoenlijk kapsel hou je er trouwens niet aan over!
We staan nu al 7 nachten op dezelfde plek aan zee en ik vind het heerlijk: prachtig weer, zon, wind en een frisse zeelucht, mooie luchten en ruimte. Dat laatste is overigens wel een beetje afgenomen, sinds 2e kerstdag (hier genoemd boxing day). Het is grote zomervakantie: de scholen zijn 7 weken vrij en de meeste bedrijven sluiten ook rond kerst en oud en nieuw. Vele mensen hebben nu 3 tot 4 weken vakantie en dat is te merken: ook op deze primitieve DOC camping. Veel tenten zijn de afgelopen dagen verschenen, veel bedrijvigheid dus ook. Wij vonden het daarvoor fijner, maar ook dit heeft wel wat.
7 Dagen staan we al hier, 7 dagen ruist de zee in onze oren en kijken we uit op de golven. Het leven is simpel. De enige prestatie die we per dag leveren is een wandeling, soms 8 a 10 kilometer en gisteren zelfs 14! Het enige gezelschap wat we vandaag op onze wandeling hadden waren dikke zwarte glimmende en loeiende koeien, met hier en daar een akelig dikke stier. We hebben het hier heerlijk in Port Jackson, het waren Kerstdagen met een sterretje. Toch zullen we een keer verder "moeten". Op zoek naar een volgende rustige plek. M.

28 december 2003
Vandaag is onze laatste dag aan zee op de Port Jackson Campground. 8 prima dagen met nauwelijks een drup regen en erg veel zon en wind. Prima strandweer. Het is goed zo en we gaan verder. Ik merk dat ik eigenlijk meer een 'trekker' ben dan een 'plakker'. Ik ben graag 'on the move'. Mineke neigt naar andersom en we vinden altijd een voor beiden aanvaardbaar compromis. Bovendien hebben we alletwee een indruk dat we de toeristische 'musts' vorig jaar al 'gen edaan' hebben en dat we nu gewoon wat kunnen lanterfanten en genieten van het mooie weer, het mooie land en de ruimte. Meer tijd voor boeken en kranten. Ik heb inmiddels ''Buiten is het maandag'' van Bernlef uitgelezen en ben er minder van onder de indruk dan Mineke die het momenteel leest. Voor deze website en mijn e-mail contacten ben ik nog steeds afhankelijk van internet-cafe's. Het wil vanut de camper nog niet lukken. Met precies dezelfde apperatuur en inbelnummers lukte het in maart van dit jaar nog wel, er is een vraag naar de euronet-helpdesk onderweg. Nieuwe foto's verschijnen na oud-en-nieuw weer op de fotosite. Daarbij ook een foto van het kerstdiner wat Mineke in de kampeerbus serveerde en waarbij, Colin Lynch, de ranger in residence, onze gast was. Groene asperges als hoofdgerecht! We hebben 8 fijne dagen achter de rug op Port Jackson. Met enige weemoed rijden we morgen zuidwaarts en richting 2004.

29 december 2003
Terug in de ''bewoonde wereld''. Vanuit de Coromandel stoppen we vandaag in Thames, aan de voet van het schiereiland, waar we na 8 dagen ''onbewoonde wereld'' in allerlei opzichten moeten tanken. Een nieuwe gasfles, vers voer, drinkwater, de krant van maandag, accu's en batterijen opladen, een kop capucino met taart in een cafe, de website bijwerken en achterstallige e-mail berichten lezen. ''De 'bewoonde wereld'', merkwaardigerwijze ook de titel van het boek van Nicci French waar ik aan begonnen ben, alleen zijn mijn ervaringen vooralsnog totaal anders (en ook in geen enkel ander opzicht vergelijkbaar) dan die van de hoofdpersoon in Nicci French's boek. Toch valt mij daar achter die capucino op dat het in de bewoonde wereld druk is. Weliswaar loopt en slentert men daar in vakantiekledij, sabbelend aan ijsco's met blote kuiten en/of buiken, maar het zijn er zoveel. En er is zoveel bijgeluid. Rust en ritme van de branding zijn weg. Kijken naar die branding had op mij een rustgevend effect. Hoewel ik nooit een huis-aquarium bezat kan ik mij voorstellen dat kijken naar de 'voorstelling' in zo'n aqaurium een rustgevend effect op de waarnemer sorteert. Na een week 'branding-kijken' heeft het waarnemen van het straatgewoel in een toeristenstadje iets van kijken naar een enerverend nintendo-spelletje met race auto's in een onbekende stad. In het internet-cafe (gevestigd achterin een wasserette!) krijg ik bevestigd(t?) dat de tijden veranderen. Bij het rijtje e-mails bevindt zich er een van een van mijn 10-jarige kleinzonen die mij trots meldt dat hij een eigen e-mail adres heeft en, zijn vader kennende, heeft hij het ook zelf geschreven en verzonden! [ erik.voors@raketnet.nl ] voor diegenen die er wat van vinden en hem dat willen laten weten! Ik vind het prachtig en ontroerend tegelijk. De e-mail sessie van vanochtend levert ook een bevestiging op dat meer mensen de website lezen dan ik veronderstel en ook dat is inspirerend. Maar ja, moet ik daarvoor in Nieuw Zeeland zitten? Ik ben ieder geval niet om die reden naar Nieuw Zeeland gegaan maar het gebeurt mij hier wel. Wat mij hier ook gebeurt is dat ik met enige regelmaat, in gesprek zijnde met autochtonen (kiwi's), een gevoel krijg van echt welkom te zijn. En daar lust ik wel pap van! Ook vanmiddag weer in een lunch-cafe: het gesprek ging over de regen die op dat moment in bakken naar beneden kwam en over wat 'men' als kerstdiner had gekookt dan wel genuttigd. En daar tussendoor weer dat gevoel van 'aardige mensen hier, ze vinden het leuk dat we er zijn'. Th.

Ik kocht een engels-talig boek: nieuw voor mij. Mijn spreekvaardigheid in het engels is tameljk groot, maar lezen in het engels was nooit iets wat ik graag deed. Nu "moet" ik bijna: I am running out of dutch books, so...
Ik kocht "Mutuwhenua", geschreven door Patricia Grace, volgens de achterflap " a moving story of contrasts- between light and darkness, old and new, young and old, and Maori and Pakeha": zo snijdt het mes aan twee kanten. En mijn schrijf/leestaal wordt up gegraded, en ik leer meer over de verschillen tussen de Maori's en de Pakeha (de europeanen of de settlers). Ik ben benieuwd, eerst nog Bernlef uitlezen.
Het regent en het is koud, dus tijd voor boeken in de camper en wachten op de zon! M.

31 december 2003
Het besluit is genomen: we gaan de east cape van het noordelijkeiland rondrijden. En daarmee rijden wij in meer dan een opzicht het nieuwe jaar tegemoet. Naast, gewoon, aan het eind van deze dag begint 2004, rijden wij ook de datumlijn tegemoet en komen dus in het gebied van 'de wereld' waar de zon het eerst te zien is in het nieuwe jaar 2004. Als wij de kurk van de champagnefles verwijderen worden in Holland nog oliebollen gebakken etc. We verwachten rond de east cape ook geen grote dichtheid aan internet-cafe's en het zal de komende dagen weer wat stil worden op de website. Er komen in het nieuwe jaar ook weer foto's! Onze laatste tekst in 2003 is voor alle lieve lezeressen en lezers van Mineke en mij: WIJ WENSEN JULLIE EEN VOORSPOEDIG EN VREDIG 2004 TOE

2 januari 2004
Vandaag gaan we echt -vanuit Whakatane, waar we 2003/2004 niet met champagne maar met bier beleefden- op weg langs de east-cape. Gisteren -nieuwjaarsdag- hebben we voor een deel doorgebracht op zee. Een excursie met een speedboot naar een 50 km uit de kust gelegen ''krater-eiland''. Op de kaart aangegeven als White Island. Enkele vierkante kilometers groot. Onbewoond. Geen vliegen en geen begroeing. Het eiland is een semi-actieve krater waar in vroeger tijden zwavel-rijke vloeistof naar boven kwam. Zo zelfs dat er ooit een zwavelfabriek gebouwd is. Maar het bleek niet haalbaar en het eiland is nu prive-bezit van de familie Butler in Auckland. Op de ruine van de fabriek staat wel een webcam die de krater in de gaten houdt. Toeristen onder begeleiding van een uitbater zijn welkom maar die moeten wel met een rubberbootje aangeland worden want faciliteiten zijn er absoluut niet. De uitbater betaalt per toerist een bedrag aan de familie. Ja, wat moet je anders met zo'n eiland? Het is fascinerend om op zo'n totaal verlaten eiland rond te lopen. Overal komt stoom uit de grond. De kleur geel -van het zwavel- overheerst. Maanlandschap-achtig denk ik dan hoewel ik nooit op de maan geweest ben. Als bezoeker wordt je ook voorzien van een 'hard-hat' (=helm) en een gasmasker. Je weet maar nooit en het draagt bij aan het avontuurlijke karakter van het uitje. De reis per speedboot van zo'n anderhalf uur is ook een belevenis. Veel snoezige dolfijnen en een enkele haai onderweg. Een, weer eens wat andere, leuke manier om een jaar te beginnen. Zeer de moeite waard. Th.

Terugdenkend aan oud en nieuw ben ik nog een en al verbazing. Wij liepen in Whakatane, een middelgroot dorp (met stadse allures): het volk had zich verzameld op een trottoir bij een rotonde, een gezellige drukte.
Het daar gevestigde hotel heeft een achterzaal met live muziek, voor alle ingangen zeer omvangrijke mauri mannen die, als je naar binnen wilt,je bestempelen met "approuved": goedgekeurd dus. Waarvoor is mij niet duideljk. Theo wil eerst niet naar binnen, ik natuurlijk wel. Voor de ene ingang is een wachtend groepje, bij de andere kunnen we zo (met goedkeuring) naar binnen. Eigenlijk niets bijzonders, slechts vol, een klein dansvloertje, veel mensen, vrolijkheid en drank. Wij zoeken snel de buitenlucht weer op, waar overigens ook stevig wordt gedronken. Wij bezetten het enige overgebleven tafeltje buiten en hebben kontakt met een stel NZ-landers in het open raam, die binnenzitten. Iedereen is vrolijk en in afwachting van het aftellen tot 00.00 uur. Ik heb mijn ogen uitgekeken: zoveel "lelijke" mensen die ons daar passeerden... Ik zal deze term niet snel in de mond nemen, maar wat ik hier zag kon ik niet anders betitelen. Vormloos, zeer slecht uitgedost, sommigen aangeschoten, bijna iedereen kilo's te zwaar en deze kilo's zijn dan veelal zichtbaar. Wat ik ook zag was dat mauri mannen elkaar begroeten door de neuzen tegenelkaar te wrijven en elkaar daarbij aandachtig in de ogen keken: een roerend gebaar, liefdevol en dat vooral in zo'n drukke, lallende, drinkende, raar uitgedoste menigte. Ik zal deze oudjaarsnacht niet snel vergeten! M.

4 januari 2004
Mensen hier vragen mij wel eens wat ik nou van Nieuw Zeeland vind. Een deel van het aantrekkelijke van dit land is dat ik mij er zo welkom voel. Vanmiddag op onze kampeerplek aan de Tokomaru Bay (zie fotosite) 'kwam de ''buurman'' ons de laatste twee stukjes van de Christmas pudding brengen. Zomaar. Het was voor hem elk jaar weer een Christmaspudding die door een familielid gemaakt werd. En nu kregen wij ook een stukje. Aardige man, aardig gezin enz. Ze zongen, staande in een kring, ook nog met zijn allen een lied. Heel warm, ook in figuurlijke zin daar aan de Tokomaru Bay. (100 km noord van Gisborne aan de oostkust van de East Cape). Ik voel mij welkom in Nieuw Zeeland! Th

Ik lees, zoals ik al schreef, een NZ lands boek Mutuwhenua van Patricia Grace. Het boek gaat over de verschillen tussen de maori's en de settlers (de pakeha). Wat ik mij niet realiseerde is dat door de komst van de settlers ook de maori's verscheurd raken. Kinderen van maori's zien andere gebruiken, zien westerse omgangsvormen, nemen kennis van andere culturen: ouders van deze kinderen willen vasthouden aan hun tradities, normen, gewoonten. Omgaan met Pakeha, gemengde huwelijken etc. zijn een bron van conflicten in maori gezinnen en waarschijnlijk ook in settlers families. Het is alsof je leest over turkse of marokkaanse generatieconflicten in Nederland.
Het is anders om hier voor de tweede keer te zijn: ik zie andere dingen en ik verbaas me dat ik zomaar langs al die prachtige boomvarens kan rijden zonder ze steeds weer op te merken... Het is alsof ik Bennie, de broer van Theo hoor: vaak weet ik mij plaatsen niet te herinneren, maar als ik er ben herken ik ze wel! Ik zal nog eens een langer stukje wijden aan het voor de tweede keer in NZ zijn. M.

8 januari 2004
We zijn al weer voorbij Gisborne en vanmorgen in Napier aangekomen. Vorige keer hebben we deze, in de toeristengidsen aangeduid als Art Deco stad, ook bezocht en we willen er nog wel weer eens kijken. Het is nog steeds prachtig weer -de kranten spreken zelfs van dat de warmtepiek een maand te vroeg gekomen is- en dus is zo'n route langs de kust met vele stranden en zo, zeer goed te doen. Veel kilometers 'maken' we niet. Ons daggemiddelde ligt op 70 kilometer. Gisterochtend raakten we in gesprek met Reinier Lindeman, zijn vrouw en drie dochters. Dat gebeurde omdat hij, hoewel hij zelf geen hollands spreekt, iets hollands aan het spreken tussen Mineke en mij dacht te horen. Reinier's ouders emigreerden n.l. in de jaren vijftig van de vorige eeuw vanuit Rotterdam en hij werd geboren (en groeide op) in Nieuw Zeeland, trouwde een van oorsprong Ierse vrouw en woont nu in Hamilton. Nu in de vijftig is hij in zijn leven tweemaal in Nederland geweest. Afgelopen winter is hij met zijn kinderen naar een cursus hollandse taal geweest want hij vindt toch dat ze er tenminste iets van moeten weten. Aan de andere kant was het ingewikkeld om er achter te komen of er nog iets 'hollands' in hem is over [achter] gebleven. Hij vond dat zelf ook moeilijk maar uiteindelijk noemt hij zichzelf Nieuw Zeelander. Positief vond hij het dat de wet in Nieuw Zeeland recentelijk zodanig gewijzigd is dat zijn kinderen een hollands paspoort kunnen krijgen. Wie weet gaat er nog wel eens een in Holland studeren. Ik vond het een leuk, warm contact en merkte dat ik, hoewel we op het punt van vertrekken waren, moeiteloos er nog eens een half uur voor ben gaan zitten. En vanochtend, voor we van Waipatikibeach [een prachtige baai ergens tussen Gisborne en Napier waar we een nachtje overbleven] vertrokken raakten we in gesprek met David en Irene Fraser. Kamperende buren in de Waipatikibaai. Irene is van Hollandse ouders die ook zo'n halve eeuw geleden hier naar toe kwamen als immigranten. Op de een of andere manier werkt zo'n verleden 'contactbevorderend'. Ik weet geen beter woord. Vanavond zetten we dit contact voort want we kregen een uitnodiging voor ''tea'' in hun huis in Napier. Het huis ligt 500 meter van de camping waar wij staan. We waren beide benieuwd naar de practische invulling van ''tea'' en dat blijkt toch een heuse BBQ met lamsvlees op het terras buiten. Th.

De ontvangst was hartelijk en ongedwongen: Irene begeleide mij door "haar" tuin, de abrikoos is praktisch eetbaar, de kiwi hangt in grote getale te rijpen (mei), de bloesem van de citroen bleek de zeer sporadische nachtvorst van afgelopen juli (min 3 graden!) niet overleefd te hebben en gaf dus dit jaar geen vruchten, de nectarines waren al zo groot als appels, de pruimen moesten nog een maandje hangen, de rabarber stond er goed bij en ook de bonen, courgettes (beide onderdeel van onze BBQ), bietjes en de vele heerlijke kruiden stonden er weelderig bij. Theo onderhield zich met de zoon (wat zou er gebeuren als je met een maori-vrouw thuiskwam?....) en David BBQde erop los. BBQ is zeker 5 van de 7 dagen in de zomer het menu van de NZ-landers. Het smaakte bijzonder goed daar in de tuin, ongedwongen, vrolijk en bijzonder: zomaar bij vreemde mensen aan tafel, ontvangen worden in hun huis, alsof je al jaren vrienden of familie bent. Irene miste de pakjes, die ze vroeger van onbekende tantes met kerst mocht ontvangen: marcepijn, speculaas, dropjes en boterletter. Het laatste bakt ze zelf ook, een recept van haar moeder.
Hoewel nederlands opgevoed, engels moest ze leren op school, spreekt ze bijna nooit meer nederlands. Kinderen en man spreken "slechts" engels, op school kunnen ze kiezen voor japans of vroeger duits als 2e taal. De Frazers zaten midden in een verbouwing: de voorkant van hun huis wordt uitgebreid met 2 garages en daarboven slaapkamers. Wijzend in de lucht waar de 2e slaapkamer moest komen werden wij alvast uitgenodigd daar volgend jaar te komen slapen! M.

9 januari 2004
Voor de tweede keer in mijn leven 'een dagje Napier'. We wandelen er heen [2 km vanaf de camping waar we logeren] drinken een kopje koffie op een terras, en zien Art Deco om ons heen. In de eerste boekwinkel die ik tegenkom koop ik een boek: ''The Penguin History of New Zealand'', geschreven door Michael King, multi-gelauwerd nieuw-zeelands historicus. Het was ''net uit'' en mij aangeraden door Reinier Lindeman, die ik enkele dagen terug ergens tegenkwam. Hij was zelf halverwege en zeer enthousiast. Ruim 500 pagina's: ik heb de komende tijd voldoende leesvoer naast de kranten. Terug naar Art Deco. Het ''doet mij iets''. Vandaag denk ik helderheid gekregen te hebben wat dan wel. Art Deco herinnert mij aan mijn jeugd. Napier is als stad na een aardbeving in de vroege jaren '30 herbouwd in de toen vigerende bouwstijl: Art Deco. Ik ben geboren in 1930 en herinner mij uit mijn vroege jeugd 'art-deco-dingen' uit mijn ouderlijk huis. Niet dat mijn ouders bijzonder 'trendy' mensen waren, maar ja, als je een dressoir nodig had dan was in die tijd de kans groot dat het een Art Deco dressoir was. Ik bewaar tot op de dag van vandaag een Art Deco bonbonniere waar mijn moeder 'ik weet niet wat' in bewaarde. Wellicht was die bonbonniere ooit een geschenk aan haar. Art Deco geeft mij een 'thuis-gevoel', het vertegenwoordigt mijn jonge jaren die op de harde schijf van mijn herinneringen opgeslagen staan als zorgeloos en plezierig. En dus had ik een goeie dag in Napier in Nieuw Zeeland aan de andere kant van de wereld waar ik ruim 73 jaar geleden geboren werd. Th.

Mijn dag in Napier was anders: het waaide zeer stevig, het stormde misschien wel en het was zeer warm, ik schat zeker zo'n 28 graden C. Wind en warmte en geen strakke kleding om mijn lijf doet rare dingen met mij: ik koel snel af, mijn lichaamstemperatuur kan het niet "bijfietsen" en ik voel me ziek, alsof ik koorts heb. Ik heb weer wat geleerd: een tijdje binnen in een winkel en cafe, een topje gekocht voor onder een wijd-vallend hesje en ik kon de art-deco weer aan! Zo had ik toch nog een fijne dag. M.

11 januari 2004
Op weg naar Wellington zijn we het Noordelijk eiland 'overgestoken' en staan nu op een camping in Paekakariki (de spelling is correct maar het zal in de Bos-atlassen in Nederland wel niet te vinden zijn) aan de kust (50 km noord van Wellington) en kijken over de Tasman-zee uit naar Australie. Het doet mij wat: de ene dag vaststellen dat aan de andere kant van de zee Zuid Amerika en enkele dagen later Australie ligt. De branding lijkt wat ontstuimiger, de zee wat minder blauw, de temperatuur een graadje lager maar voor de rest: schitterend zomerweer. Voor een groot deel van de Nieuw Zeelanders zit de Kerst/Nieuwjaar vakantie er weer op. De camping lijkt wel leger evenals het aantal motor/vis-bootjes op trailers achter volgepakte auto's minder. Vannacht hebben we overnacht op een campground als onderdeel van een openbaar park in Dannevirke. Bij ons vertrek vanochtend rond half elf kregen we te maken met een uiterst klant-onvriendelijk optreden van de beheerder die vanuit zijn auto ons verzocht te vertrekken daar de officieele 'check-out-time' 10 uur is. Natuurlijk weet ik dat ook: het staat op vele plaatsen vermeld. En mijn enige 'verweer' tegen het gewezen worden op overtreden van de regels is dan ook dat het wel wat 'vriendelijker' had gekund. Ik heb vele malen in mijn leven check-out times overschreden [ook in hotels e.d.] maar nog nimmer met dit gevolg. [Zo het ooit 'gevolg' had] Hoe dan ook: zijn optreden valt op in een land waar iedereen vriendelijk is. En ik heb nog steeds niet de neiging omdat 'iedereen' te nuanceren. In een ander openbaar park dronken we vanochtend koffie met een zondag's stukje taart. Het Adventurepark in Levin. Als ik zie wat er allemaal aan voorzieningen in dat park is (inclusief schommels voor gehandicapte kinderen met een soort buggy-seat in plaats van gewoon een plankje om op te zitten) dan denk ik dat Nieuw Zeeland 'rijk' is. Ik heb een foto ter ondersteuning van dit gevoel op de foto-site gezet. En nog wat achterstallige herinneringen aan de ''tea'' [= BBQ] bij David en Irene Fraser.

Morgen gaan we met de trein naar Wellington, zo'n 50 km. zuidwaarts. Ik kijk er naar uit weer de greenstone aan te raken in het Te Papa Museum: een manier van "handenschudden" met Nieuw Zeeland. Het gedicht hierbij kan ik niet meer oproepen: morgen zal ik het middels deze website kunnen doorgeven. M.

12 januari 2004
Een dagje Wellington. Drie kwartier met de trein vanuit Paekakariki brengt ons in het hart van de stad. Het is de hoofdstad van Nieuw Zeeland en we willen zeker nog wat tijd in Te Papa -het nationale museum- doorbrengen. Dat gebeurt ook en het is even indrukwekkend als vorige keer. Veel ''Maori'', waarmee ik zeggen wil dat ik er weer uitloop met de gedachte dat het een 'Maori museum' zou kunnen zijn. Ik lees nu de Penguin History of New Zealand en ook daar duurt het zo'n 100 (van de 500) pagina's voor de namen Cook en Tasman verschijnen. We eten het avondmaal in de stad en op de reis terug valt het ons beide op dat we ook nogal wat tijd besteed hebben om 'bekende' punten terug te vinden. Ik heb een behoorlijk tijdje lopen zoeken naar het internet-cafe waarvan ik wist dat ik er 'zaken' kon doen. En Mineke blijkt tijd besteed te hebben om de kapper terug te vinden waar ze vorig maal onder de schaar ging. Wat is dat toch? Hier zijn twee mensen die de halve wereld omvliegen, zo ongeveer elke dag nieuwe en andere bestemmingen tegemoet rijden en dan opeens (?) iets bekends willen terugzien! Een 'originele' bedelaar zag ik vandaag ook: hij zat op een bankje met een groot stuk hardboard voor zich waarop hij in schrift aanbood om in ruil voor een 'donation' uit te leggen hoe makkelijk het is om met roken te stoppen. Ik heb hem op zijn ervaring aangesproken maar die bleek erg beperkt: zijn moeder en hijzelf. Het geld had hij nodig om achterstallige huur te betalen. Th.

Theo vraagt zich af wat het toch is om naar bekende punten te zoeken. We doen het allebei al een tijdje: in iedere stad zeggen we: zie daar, die bakker, zie daar dat en weet je nog dat? Het is voor mij een onderdeel van me hier thuisvoelen. En als je dan die kapper gevonden hebt, helaas was hij op maandag gesloten, dan geeft dat een bevestiging van dat thuis-voelen: erbij horen misschien wel. Het lijkt saaier om voor de tweede keer hier te zijn, maar de dimentie van terugkomen op fijne plekken is heerlijk! Gisteren schreef ik over de greenstone in het museum Te Papa, nu deze steen kon ik maar niet vinden... het hele museum (en dat zijn 7 verdiepingen...) afgezocht. De infobalie wees mij naar de marae, een enorme greenstone, die daar in een bak met water, waarin vele rijstkorrels liggen, ligt om aangeraakt te worden. Maar dat was niet "mijn" steen. Ik had een kleinere "voor ogen" die in een wat donkere ingang lag.. Uiteindelijk kreeg ik de goede info wat een bevestiging was dat mijn geheugen mij niet in de steek had gelaten. De steen die ik bedoelde was enige maanden geleden weggehaald: bezoekers gingen er op zitten, wat gezien de constructie (de steen stond op een staaf) niet de bedoeling was. Jammer. De weergoden waren ons vandaag weer goedgezind: we hebben dit jaar nog geen regen gehad! M.

14 januari 2004
We hebben er nog een dagje Wellington bijgenomen. Mineke gaat o.m. naar de kapper. Ja hoor, dezelfde als waar ze bij de vorige reis op bezoek was. Ik weet niks beters te bedenken om dan ook maar een kapperszaak binnen te lopen. Wereldnieuws is het allemaal niet maar ik kom terecht bij ''Clubman Hair'' en wordt geknipt door de eigenaresse Lee Han voor NZ$ 25. Lee Han blijkt cambodjaanse van origine te zijn en is in 1979 haar land en het regime ontvlucht. Lee Han vraagt mij tijdens het knippen uitdrukkelijk naar wat ik van Cambodja weet. Gaande het beantwoorden en doorvragen stel ik vast dat ik er (bedroevend?) weinig van weet. Lee Han is -ondanks een mislukt huwelijk met een Kiwi- gelukkig in Nieuw Zeeland, wil niet meer terug -zou dat dank zij een Nieuw Zeelands paspoort wel kunnen en durven- en heeft contact via telefoon en brieven. Het leven gaat verder, na drie kwartier sta ik weer op straat, al houdt het gesprek mij nog wel bezig.
Vanochtend zijn we overgevaren van Wellington naar Picton op het Zuidereiland.

15 januari 2004
Eenmaal op het Zuidereiland -Picton is de aanlegplaats- met een prachtig plekje op een campground bij de Waikawa Bay -3 km verderop- gaat het gesprek tussen Mineke en mij over wat dat nu voor ons betekent: voor de 2e keer op het Zuidereiland aankomen. Mineke is duidelijk: ''het is net alsof ik weer op vakantie ga zonder dat ik even thuis ben geweest, dat vereist schakelen''. Ik zelf weet het niet. Het doet mij niet veel. Het is prachtig weer en dat hoort zo te zijn als ik met vakantie ben en ik wil wel een dag aan de Waikawa Bay zitten om mijn ''Penguin History of New Zealand'' verder te lezen. En ik wil ook wel een dag in Picton rondlummelen met hier en daar een kop koffie op een terras. Want ik vind Picton gezellig. Vorig jaar stond Elisabeth Tanner er ergens op straat te musiceren. En zo brengen we de dag door in Picton. Elisabeth was er niet, het bankje, een kopje koffie en de zon wel. We kopen ruim in want morgen gaan we noordwaarts langs de Queen Charlotte Sound en daar wat in de natuur 'zijn' op een van de vele DOC kampeerfaciliteiten. Ik heb het eigenlijk verschrikkelijk naar mijn zin en twijfel er niet aan dat ik dat ook namens Mineke kan melden. In het ''world''-katern van de Dominion Post staat dat een hoge UN-functionaris verongelukt is, dat de NASA zicht op Mars krijgt en de engelse seriemoordenaar, Harold Shipman, zichzelf in zijn gevangeniscel heeft opgehangen. En de Wereldomroep meldt dat er in een middelbare school in Den Haag een adjunctdirecteur door een ontevreden 17-jarige leerling door het hoofd geschoten is. Vreselijk en toch: niet alleen Mars is ver weg: de rest ook. Th.

Eergisteren was ik in Wellington "ineens" mijn rugzakje kwijt: ik had het ergens laten liggen, maar wist niet waar.... Ik vermeld dit omdat ik de reakties van vreemde mensen om mij heen zo hartverwarmend vond. Een totaal vreemde man, zittend op een stoep voor het internetcafe (waar Theo achter een computer had gezeten en waar ik mogelijk mijn zakje had achtergelaten) meldde spontaan: "it is a honest country, so where you leave it, it will be there". Ook in het tegenovergelegen back-packers cafe, waar ik achter een computer had gezeten, was de reaktie eenzelfde en was men uitermate hulpvaardig om mijn tel. nr. op te schrijven, hoe het zakje eruit zag en wat erin zat, zodat men mij kon bellen. Ik vond het inderdaad terug in de laatste shop die ik bezocht had. Vandaag had Theo zijn agenda met floppy's ergens achtergelaten. Met de opmerkingen van eergisteren in mijn hoofd wist ik zeker dat hij ze terugkreeg. En zo gebeurde. Vertrouwen is een groot goed! M.

17 januari 2004
Het is Cowshed Bay geworden. Een van die vele kampeerfaciliteiten langs de Queen Charlotte Sound. Het blijkt ook een water- en aanlegplaats te zijn voor de wandelaars die de totale Queen Charlotte track (70 km) afwandelen, want de eerste avond dat wij er zijn komen er vele 'stellen' met rugzak en tent. Het wordt er zeker niet 'drukker' door. Iedereen gaat zo zijn gangetje en zwemt wat en rust wat uit op het strand. Vervolgens arriveert een oudere 'solitair' in een grote kampeerauto, zoekt een plekje en begint contact te maken. Ook mij spreekt hij aan. Hij blijkt 54 jaar geleden uit Holland vertrokken (hij was toen 20) heeft hier een Nieuw Zeelandse vrouw getrouwd, vijf kinderen, en wordt vier jaar geleden weduwnaar. Sindsdien rijdt hij rond in die grote kampeerbus. Hij kan 'loosdrechtse plassen' nog vrijwel accentloos uitspreken. Het maakt mij een beetje verdrietig als ik hem zo zie rondscharrelen en contact maken en dan weer alleen voor die camper zitten thee drinken. Daar zit veel 'projectie' bij, ik ben het mij bewust. En dan opeens begint hij voor zijn kampeerbus allerlei spullen uit te laden en binnen vijf minuten klinkt uit twee luidsprekers electronische muziek en zie ik hem achter een formidabel keyboard onder zijn luifel zitten spelen. Natuurlijk is het muziek die mij aanspreekt -ik ben net zo oud als hij- maar wellicht niet iedereen van bijvoorbeeld de jeugdigere wandelaars. Maar het blijft bijzonder. Ik heb veel op allerlei plekken onder allerlei omstandigheden in allerlei landen 'gestaan' maar nimmer werd ik op borreltijd verrast met 'My Way', 'In the mood', 'Lily Marleen' etc. Ik sprak hem er op een verraste manier op aan: 'ach, aardigheidje van een maffe hollander' was zijn reactie. Ik vond en vind hem opeens niet zo zielig meer. (Foto op de website komt er aan) Intussen heeft Mineke een maaltijd-pompoen-soep gekookt en serveert die op het strand! Ik kan het zelfde weer zeggen: Ik heb op allerlei plekken enz....... Weer een unieke verrassing. Vandaag hebben wij ook een stuk langs de Queen Charlotte track gelopen. Anderhalf uur heen en dan anderhalf uur terug langs hetzelfde pad. Maar dat merk je nauwelijks, het uitzicht blijft prachtig: de ene 'prentbriefkaart' na de andere. Daarna 'thuis' even zwemmen in zee en afspoelen met de camp-douche met precies warm genoeg water. We maken ook kennis met een jong (25/30) hollands stel. Banen opgezegd, huis in Zwolle onderverhuurd en bezig met een wereldreis. (Zuid Amerika, Nieuw Zeeland, Australie, Indonesie, India enz.) Ik stel mijn verbazing vast. De tijden zijn veranderd. Ik had op die leeftijd mijn handen, energie en aandacht vol aan een gezin, hypotheek en carriere en beschouwde dat toen als de normaalste zaak van de wereld. Hoezo, mijn baan bij Shell opzeggen en de wereld rond trekken met een rugzak? OK, ik leef mijn leven misschien wel 'andersom'. Marieke en Henk ( www.jutenjulopreis.nl ) maken de indruk te weten waar ze voor kiezen, voelen (nog?) niet de sociale huisje-boompje-beestje-druk en genieten van waar ze mee bezig zijn!

18 januari 2004
Vandaag rijden we in winderig, miezer-weer (eigenlijk voor het eerst dit jaar) van Cowshed-bay naar Nelson en staan, althans volgens een mede'bewoner', op de grootste camping van het zuidelijk halfrond. We kijken uit op de Tasmanbaai

21 januari 2004
Puponga, op loopafstand van Cape Farewell (plm 1 uur), en, als ik de kaart juist interpreteer, de meest noordelijke nederzetting van het zuidereiland. Op weg van Nelson naar het zuiden, slaan we bij Motueka rechtsaf en rijden dan een dikke 100 kilometer op een, als het ware, doodlopende weg noordwaarts om te komen waar we nu zijn. We staan op een kleine camping anex back-packers faciliteit (vrij kamperen, wat we wel zouden willen, mag in dit beschermd gebied niet) en het is er (nog) heerlijk rustig. We hebben vanochtend enkele uren langs de Hilltop track gelopen met uitzicht op de Tasmanzee. De nadruk van het aanbod van de toeristenindustrie ligt hier op een tour met een 'hoogwielig' voertuig helemaal naar het uiteinde van Farewell Spit (geen typefout) waar veel vogels leven en dus te bezichtigen zijn. Op de Wadden in Nederland worden dergelijke tours ook aangeboden. Een bezoek op eigen houtje is niet mogelijk. Een belangrijke soort die er in de NZ-zomer te zien is wordt hier 'waders' genoemd. Vogels die na 12000 km vliegen (weer geen typefout) vanuit Siberie en Alaska komen overwinteren. Het gebied heeft ook een -macabere- bekendheid vanwege het 'aanspoelen' van walvissen maar op dat soort incidenteele voorvallen kun je geen toeristenindustrie laten draaien. Als het gebeurt dan komt er een vrijwilligers-organisatie op gang waarvan de succesfactor bepaald wordt door het percentage levend vlotgetrokken dieren. Een statistiek: in 1997: 23 van de 28 levend vlotgetrokken. Mineke en ik kiezen voor een wandeling en hebben na afloop geen spijt. Tijdens de lunch met uitzicht op een geprepareerd geraamte van een walvis die het niet haalde stellen we weer vast: Nieuw Zeeland is (ook) een land voor wandelaars. Er is nog iets -triviaals- waardoor in mijn ogen de plek waar we nu zijn opvalt. De prijs voor een overnachting is NZ$ 27 (omgerekend: € 14,50) en dat is hoger dan we tot nu toe betaalden. Op een DOC campground betaal je ongeveer de helft maar daar is dan ook geen electra, warme douche en een broodrooster plus magnetron in de keuken. Nog een ander beeld van prijzen in Nieuw Zeeland: in een gesprek met een vrouwelijk lid van het winkelpersoneel van Woolworth (soort Albert Heyn) werd het duidelijk dat zij en haar man -ze hebben drie kinderen- pas een huis kochten voor NZ$ 300.000 (=€ 165.000). Hun gezamelijk jaarinkomen bedraagt NZ $ 70.000 (=€ 38.500). Th.

Regelmatig komen wij mensen tegen die na of voor 3 of 4 maanden reizen in NZ naar de VS gaan, of Indonesie bezoeken, via Australie, of b.v.enkele maanden in Zuid-Amerika hebben gereisd. Je hoort dan vergelijkingen tussen NZ en Peru.... Ik luister hiernaar met verbazing: voor mij heeft NZ zoveel prachtigs, dat ik onmogelijk een ander land ervoor of er achteraan zou kunnen "doen". Zoals vandaag, de wijdsheid van dit stukje lands-end: een groot stuk onbewoond (soort wadden)-eiland, vastgeplakt aan een rotskust, waarachter mooie heuvels met schapen en koeien. Mensen mogen dwars door deze weilanden, heuvel op, heuvel af, een stevige wandeling met prachtige vergezichten. De kusten zijn wederom (maar nu wel) erg spectaculair! We genoten. Terug op de camping hang ik de was op, vergezeld door het geluid van de bell-bird (een 2 tonige fluit, hoog-laag, heel helder en zuiver). Wassen in machines op campings is tot op heden geen plezier: het resultaat stelt mij altijd teleur. NZ-landers wassen met koud water (zegt men) omdat het water hier extreem zacht is. Het zal wel.
Terug naar de bell-bird: een fantastisch geluid! Een beetje koek-koek achtig maar dan veel hoger. Ik herken de toonsoort niet, maar ik zou me kunnen voorstellen dat zangers (zich) op de fluittoon van de bell-bird kunnen (af)stemmen. Tijd voor het gebruikelijke glaasje witte wijn, wat nu vergezeld kan gaan door ons zojuist aangeboden gerookte vis... gerookt door de camping"baas", gevangen door een mede campinggast. Het ruikt heerlijk! M.

22 januari 2004.
We staan op een vrije plek, in een scenic reserve, waar eigenlijk niet gekampeerd behoord te worden.. maar de grasmaai-meneer vond het goed dat we bleven staan.... Na ons kwam er op dit prachtige terrein nog een camper, we zien hun (2 vrouwen en een hond) vanuit hier niet. Werkelijk prachtig hoe de natuur-plekjes worden onderhouden: w.c., picknick bankjes, zeer grote onderhouden grasvelden, midden in prachtige natuur. Palmen om ons heen, bomen waarin apen zouden kunnen slingeren, vele varen-soorten.
Het is 21.00 uur en de vogels inspireren me om de computer (uit) te pakken.Vanwege de muggen zitten we binnen, maar alles wat een hor heeft staat open, dus horen we ieder geluid: tjilp, tjilp, vergezeld van puur, puur,prr prr, fluut fluut, sjulp, sje, sje, piip, piip, fjul, sje, sje, sjerp sjer, tjip tjuup, hoog en lager, zacht en harder. Een kakafonie van geluiden op een vredig stukje, net gemaaid grasveld, omringd door een stromend riviertje, waaruit ik water haalde om de prei voor de pasta te wassen... het is hier vredig en goed.
Nog even en we sluiten de gordijntjes en leggen ons neer. Ik zou willen dat ik de geluiden die ons omringen beter weer kon geven. M.

En ondertussen lees ik Michael King's Penguin History of New Zealand en wordt het pijnlijke proces gewaar van een land met een volk (Maori's, die heus niet allemaal evengoed met elkaar overweg kunnen) waar plotseling een ander volk zich komt vertonen. En met zich meebrengt de vaardigheid om messen, koelmachines en bier en zo te maken. En anders met elkaar omgaan. En dan ook nog de beelden die beide volken (groepen?) van elkaar hebben.....Th.

24 januari 2004
Vanuit dat vredige plekje in de 'W.F.Moss scenic reserve' trekken we verder zuidwaarts via Matueka en Murchison naar Westport aan de kust. In Mutueka is een school(tje) omgebouwd tot het plaatselijk museum met een -permanente?- tentoonstelling gewijd aan de 'settlers'. De naam van het museum: Abel Tasman museum. De settlers dus, families die in de 2e helft van de 19e eeuw per schip naar Nieuw Zeeland voeren, de ontberingen van die reis en de 'hardschip' die hen in Nieuw Zeeland te wachten stond. Toegang is NZ$ 2,50. Drie dingen vallen mij op: 1.Een deel van de expositie is gewijd aan Abel Tasman inclusief een tot poster vergrootte afdruk van zijn handtekening. Terwijl de man nooir een voet aan wal zette en dus zeker niet behoort tot de settlers. Ik sprak iemand van de staf er op aan en diens reactie was: ''he has put New Zealand on the map, it means something to be the first''. 2. Een mooie driedimensionale tekening van zo'n imigrantenschip. Het ruim omgebouwd tot jeugdherberg-achtige britsen. Ernaast -in de expositieruimte- was de ruimte die een familie van vier ter beschikking had op ware grootte nagebouwd. De familie lag in 'bed', vier kopjes met haar boven de dekens zichtbaar. Wat is er in die hoofden omgegaan? Je moet toch wel van goed hout gesneden zijn om dit aan te durven. En vervolgens te overleven. Ik heb weleens gelezen dat er verbanden worden gelegd tussen de 'sporten' (rugby, oceaan-roeien, etc) waar Nieuw Zeeland goed in is, de algemene voorliefde voor de 'ruigere' vormen van vrije tijdsbesteding (kayakken, wild-river rafting, bungee jumpen) en de 'no-nonsense/niet zeuren houding' van de settlers. 3. De toegewijde houding van de oudere vrijwillige staf van het museum. Een vraag leidt al snel tot een rondleiding etc. Al met al zeer de moeite waard! Een van de klaslokalen is omgebouwd tot cafe. We drinken er een kop koffie en lopen als gevolg van een misverstand [Mineke veronderstelde dat ik betaald had en andersom] zonder af te rekenen de deur uit. We worden er charmant aan herinnerd
Even verderop koopt Mineke heus 'volkorenbrood' bij een bakker. In de schappen ligt ook 'meegranenbrood' en 'oma's appeltaart' -letterlijk zo aangegeven- en, ja hoor, de bakker is van hollandse komaf. Toeval of niet: oma is op dat moment ook -als klant- in de winkel. Natuurlijk raak je aan de praat. Zij komt uit Sneek en heeft een aantal (klein)kinderen verspreid over Nieuw Zeeland wonen en reist gedurende de nederlandse winter haar nazaten in Nieuw Zeeland af. Geweldig. Ik kan mij die reizende oma goed voorstellen. Maar hoe zit het met die 'settlers'?. Huis en haard verlaten. Wil je nog wel eens terug? Verlang je ernaar? En waar wil je dan naar terug en waar verlang je dan naar? Ik heb zelf ook in vreemde landen gewoond en gewerkt. Maar er was altijd die zekerheid van 'ooit weer naar Holland (=thuis?) terug te gaan'. De settlers -pakeha's- willen niet terug, kunnen niet terug of wat dan ook. En gaan vervolgens (daarom?) de dingen net zoals 'thuis' inrichten. Waarschijnlijk neem ik op basis van 'weet ik wat dan ook voor verborgen behoeften' op deze reis twee tubes mee zodat ik de tandpasta van thuis niet hoef te missen. Het merk is in Nieuw Zeeland niet te koop.

25 januari 2004
In Greymouth, aan de westkust, waar we aan het eind van de middag arriveren begint het te regenen. Er is, eigenlijk voor het eerst dit jaar, geen blauwe lucht te zien. We vinden het helemaal niet erg en trekken ons terug in onze 'bus-biotoop met een pot thee. Ik ga verder met The Weekend Press (10 katernen). Hoofdartikel: ''School plan for Muslims''. Het gaat over een moslimschool in Christchurch die gefinancierd gaat worden door de regering van Kuweit middels NZ$ 30 miljoen (=€ 16,5 miljoen). Een 'nuchter' artikel. Zo van: er komen moslim families naar ons land en om te voorkomen dat hun kinderen verstrikt raken in twee verschillende culturen en daardoor het familieleven destabiliseren zijn moslim scholen zinvol. Natuurlijk voldoen ze aan de NZ normen en de vakken 'Arabisch' en 'Islam religie' zijn extra. Vanaf het 10e jaar jongens en meisjes apart in een klas. Het wordt, naast 2 in Auckland, de 3e moslim school in Nieuw Zeeland. Ik lees het artikel 2x kritisch en graaf naar wat ik er van vind en bij denk. Ik denk dat het niet 'uit de hand zal lopen'. Ik heb een gevoel van dat 'men' in Nieuw Zeeland ''fair but firm'' is. Vertrouwen wekkend. Th.

Vandaag reden we langs de westkust van Westport naar Greymouth: een prachtige route: een vegetatie, zo weelderig, zoveel variatie: het is alsof je door een enorme hortus rijdt!
Tussen Westport en Greymouth kom je langs Punakaki: rotsen in de vorm van pannenkoeken, the pancakes nog steeds een geologisch raadsel. Vorig jaar bezochten wij de pancakes en keken we rond in het informatiecentrum. Ik ontmoette toen totaal onverwachts een ex-collega... een zeer eenerverende ervaring. Vandaag was ik daar erg mee bezig en ik verwachtte bijna opnieuw zo'n bijzondere ervaring op deze plek. De pan-cakes lagen er nog precies als vorig jaar, alleen regende het nu niet, maar helaas liep er niemand die ik kende... Het was bijna een teleurstelling. Als je zoals ik, "de bewoonde wereld" van Nicci French leest, verwacht je iets anders! M

28 januari 2004
We staan weer naast de alp Franz Jozef. De camping wordt heringericht en is dus veranderd, de berg is nog hetzelfde: majestueus met sneeuw op de toppen. Ik kijk er met genoegen naar en beleef, nu zonder er met een heli opgezet te worden, de wandeltocht over de gletsjer van vorig jaar opnieuw: ik voel de gehuurde schoenen met spikes aan mijn voeten!
De weg langs de westkust was tot nu toe nog even prachtig als vorig jaar: schitterende boomvarens, dicht, weelderig regenwoud. Toen dacht ik, en dat gaf een vreemd triest gevoel in mijn leven, "dit zie ik nooit meer".. En zie, hier ben ik, gewoon voor een 2e keer rijden wij deze prachtige weg door het regenwoud van de westkust van het zuidereiland!
Ik weet nog van vorig jaar dat op het eind van onze reis er spruitjes in de schappen van de supermarkt verschenen.....vandaag zag ik voor het eerst (weer) witlof.... M.

We komen langs de westkust van het zuidereiland in een gebied waar de internet-cafe-dichtheid duidelijk afneemt. De bevolkingsdichtheid trouwens ook en dat zal wel wat met elkaar te maken hebben. Hiaten in de berichtgeving via dit dagboek kunnen dus voorkomen. Gisterenochtend las ik in ''The Press'' (gepubliceerd in Christchurch) een stuk(je:400 woorden plus foto) over het overlijden van Fanny Blankers-Koen. ''Best female athlete dies''. Zo'n bericht zet mij weer even in een andere realiteit: het leven, hoe plezierig het voor mij hier in Nieuw Zeeland dan ook verloopt, is eindig. Zij is van mijn generatie -weliswaar 12 jaar ouder, maar toch- en ik was 18 toen ze haar triomfen beleefde in Londen tijdens de Olympische Spelen en het maakte toen grote indruk op mij. Th.

30 januari 2004
Vanuit Franz Josef verder langs de kust naar het zuiden via Haast. Dan, over de Haast-pas ietsje het binnenland in, langs Wanaka naar Queenstown. Een paar honderd kilometer -ons daggemiddelde is tot plm 80 km per dag opgelopen- en een hernieuwde kennismaking met twee elementen van de natuur in deze omgeving: ''sandflies'' en een ''weelderige imponerende groenheid''. Beiden zeer indrukwekkend met diametraal tegenover elkaar gelegen effecten op mijn humeur. Smeren en sproeien en van je afslaan -het laatste heb ik de sandflie-move horen noemen- en/of bedekken van top tot en met teen: het helpt enigzins. Als je een vierkante centimeter vergeet weet je dat onmiddellijk: er gaat een sandflie zich te goed doen aan jouw bloed. De natuur wint het uiteindelijk omdat de tijd die ik daarin rijd langer is dan die van de prik en jeuk-resultaten van de sandflies. En dus schrijf ik deze tekst nog steeds onder de indruk van dit prachtige stuk van het Zuidereiland. Nauwelijks bewoond: in Haast staat een bord met de mededeling dat het volgende benzinestation respectievelijk 100 en 140 km verder ligt. Geen dekking voor mijn mobiele telefoon en dus ook geen sms-ende of bellende teenagers langs de weg. En langs die weg zou je om de kilometer wel een uitzicht-punt kunnen maken. Het geeft mij een extra rijk en bevoorrecht gevoel hier langs te rijden. Th.

We staan aan het meer van Wanaka. Vandaag reden we er aan diverse kanten langs, fantastische uitzichten, adembenemende vergezichten. Een immens groot meer, 181 vierkante kilometers, omringd door bergen met toppen, van diverse hoogten en verschillende kleuren, die zich weerspiegelen in het mysterieuze water. Ik word er stil van M.

31 januari 2004
Queenstown. Bewoonde wereld. Dekking voor de mobiele telefoon. Supermarkt, kranten, Terrasjes en slenterende vakantiegangers. In de omgeving zijn vele scenes van ''The Lord of the Rings'' opgenomen. Met ons in het busje reist mee het ''Location Guidebook'' van de film. Alle lokaties waar men voor opnames geweest is staan vermeld. Tot het moment van aanschaf van dit 'opname-boekje' was ik in Lord of the Rings nauwelijks geinteresseerd en verbaasde mij slechts over dat bijvoorbeeld in het Te Papa museum in Wellington -in een aantal opzichten vergelijkbaar met 'ons' Rijksmuseum- veel aandacht aan Lord of the Rings is besteed. Nu is het al zover dat ik sommige 'uitzichten' als 'Lord of the Rings-uitzichten' kwalificeer. Wie weet komt het nog zover dat ik in Holland de film ga zien en/of de boeken ga lezen. Voorlopig geniet ik nog van de Penguin History of New Zealand. Het geeft een extra dimensie door het land te rijden waarvan je de geschiedenis aan het lezen bent. Achter de naam van een straat verschijnt nu een beeld van een vooraanstaande figuur. Veelal regeringsfunctionarissen. Veelal met een groot percentage brits bloed. De effecten zijn zichtbaar, merkbaar en bijna voelbaar. Toch is er ook een 'onafhankelijk willen zijn' wat zich bijvoorbeeld manifesteert in de discussie over een nieuwe nationale vlag. Zonder Union Jack in de linkerbovenhoek en een andere kleur dan dat Brits Marinedonkerblauw. Een veel aandacht trekkend voorstel gaat uit naar een zwarte vlag met in het midden een zilverkleurige ontluikend varenblad. Voorlopig zijn de 'conservatieve' stemmen het luidst: 'kalm aan jongens, iets van waarde wat veel voor dit land betekent zet je niet zomaar in een hoek voor een of andere populair gemaakt logootje'.Th.

We aten vandaag als toetje de gebruikelijke yogurt maar nu met zelf geplukte frambozen! (op een fruit-farm met een bord bij de weg van PQU raspberries). Het was alsof ik weer even in de tuin van mijn geboortehuis stond, frambozen plukken en in iedere framboos een blik werpen of er ook een wormpje in zit. Het was jaren geleden. Ze waren heerlijk! M.

2 februari 2004
Als het goed is staan er vanaf nu weer nieuwe foto's op de fotosite. Voordat we naar Manapouri -van waaruit we een Wilderness cruise naar Doubtful Sound gaan maken- vertrekken, ga ik nog even langs een internet cafe terwijl Mineke de kokin van trendy eettent gaat consulteren mbt het recept van een taart die ze zondagochtend bij de koffie bestelde en waarvan ze zeer onder de indruk was. Via een van mijn trouwe bezoekers van mijn site vernam ik per e-mail dat het dagboek even niet 'bereikbaar' is geweest. Achteraf klopt dat voor mij want tijdens een vorige sessie in een internetcafe ging er iets mis al wist ik op dat moment nog niets van de gevolgen. Het dagboek is weer beschikbaar hoorde ik via een SMSje uit ander terugkoppelkanaal. Een weekend in Queenstown ben ik half toerist en half een gepensioneerde die toevallig in Queenstown is. Mineke heeft op de camping een BBQ ontdekt en serveert op 3 achtereenvolgende dagen steeds weer andere op de BBQ getoverde maaltijden. Als desert was er steeds 'iets' met de zelfgeplukte frambozen. (Even buiten Wanaka op weg naar Queenstown ligt een ecologische fruitboerderij waar men P[ick] Y[our] O[wn] raspberries aanbiedt en Mineke heeft daar een half uurtje gevolg aan gegeven). Ik bezoek het ''Food & Wine Festival" in het plaatselijke openbare park, besteed veel tijd aan de weekend-editie van de Otago Daily Times, lees in mijn Penguin History of New Zealand en drink een kopje koffie op een terras. Geen cathedralen en geen cultuur. In het 'world'katern van de weekend krant lees ik in een artikel over het slechte weer in Europa van -volgens de ANWB- severe conditions in Holland. Ik heb al eens eerder melding gemaakt van de grote openbare-toiletten-dichtheid in Nieuw Zeeland. Queenstown is bepaald geen uitzondering in dit aspect maar mogelijk wel wat betreft de kwaliteit. Aan de ingang van dat plaatselijke park staat er een die je opent met een druk op de knop en, eenmaal binnen, ook weer sluit. Een winkelcentrummuziekje komt uit het plafond (!) en voor wc-papier druk je op een andere knop en komt er keurig een velletje beschikbaar. Wastafeltje met zeep-dispenser (druk op een knop!) en een keurige spiegel. Brandschoon en gratis!!

5 februari 2004
Doubtful Sound ontleent zijn naam aan Captain Cook die tijdens zijn ontdekkingstocht twijfelachtig was over of hij wel met zijn schepen de sound UIT zou kunnen zeilen nadat hij er met de voornamelijk westenwind ingezeild was. Alle prentjes die ik tot nu toe van Doubtful Sound zie zijn gemaakt met zonneschijn en blauwe luchten. Indrukwekkend. Als wij 3 februari scheep gaan voor een 'dagje Doubtful Sound' regent het en het ziet er niet naar uit dat dit op korte termijn veranderen zal. De toergids heeft troostende teksten in voorraad: bij regen zijn de watervallen veelvuldiger en mooier, en bij regen is ook de Tasmanzee, waarwe uiteindelijk uit zullen komen, 'rustiger'. Hoe dan ook: Doubtful Sound is voor mij vanwege de weersomstandigheden -regen, mist en laaghangende bewolking- een heel andere ervaring geworden dan de ansichtkaarten en de foto's op de brochures voorspellen. Woorden als 'mooi' en 'schitterend' komen niet bij mij op. Wel: indrukwekkend en mysterieus. Ik realiseer mij door een deel van de wereld te varen wat er nog net zo uit ziet als toen Cook het niet aan durfde verder te gaan kijken. En toen Cook het zag was het daar al enkele duizenden jaren. Het regent -volgens de statistieken- in Doubtful Sound 200 dagen per jaar. Vandaag -3 februari, de dag dat ik er door heen vaar- is dus normaal. De Sound is alleen maar bereikbaar via open zee of via het Lake Manapouri en een stuk weg over een bergpas. Lake Manapouri ligt ongeveer 200 meter boven zeenivo (en dus boven het Doubtful Sound nivo) en de weg brengt je dus via de Wilmot Pass over 15 kilometer 200 meter naar beneden. Een -voor mij- zeer indrukwekkend item van de excursie is de electriciteitscentrale die men daar gebouwd heeft om van dat natuurlijke hoogteverschil van zo'n 200 meter gebruik te maken. In de eerste plaats was het bouwen van een dam niet nodig. Wel was nodig het uithakken van een ruimte voor een waterkrachtcentrale zo'n 180 meter onder de grond in een granieten berg. Plus een weg naar de generatorhal en tunnels om het 'gebruikte' water in de Doubtful Sound af te voeren. De weg over de Wilmot pass hoort daar dus bij. Etc. etc. De bus rijdt iedereen practisch tot in de generatorhal. Fenomenaal: 8 jaar volcontinue werk. 16 doden volgens de herinneringspaquette. Opvallend vind ik dat er -de centrale is zo'n 30 jaar operationeel- twee jaar geleden een tweede afvoertunnel voor het 'gebruikte' water in bedrijf genomen is waardoor de opbrengst van de centrale met 25 % toeneemt zonder extra poespas. In het oorspronkelijke ontwerp was de 'weerstand' van de afvoertunnel te laag ingeschat. Het water kan nu makkelijker de Doubtful Sound instromen. Ik begrijp wel iets van de centrale zelf. Gewoon: recht toe recht aan net als een dynamo op een fietswiel. Maar dat een afvoer 25% 'fout' geschat wordt....... Toch doet men er in de brochures en op de uitlegborden van de centrale heel nuchter over: ''verkeerd ingeschat, nu hebben we electra voor 64000 huishoudens extra zonder er een molecuul CO2 extra voor in de atmosfeer uit te stoten.Th.

De overgangen in weertypes zijn hier soms groot; gisteren zaten we in stromende regen en mist in de Doubtful Sound. Bergen verhuld in nevelen, honderden watervallen, mysterieuze vergezichten, "witte wyven weer", zoals de Sounds denk ik behoren te zijn, ook al zou je graag een zonnige droge dag hebben om er doorheen te varen, zodat je alle bergtoppen (met sneeuw) kunt zien.... Lekker in een korte broek boven aan dek.... Gisteren was dat wel anders: kraag op, pijpen aangeritst, fleece- en regenjack aan, storm en regen weerstaan. Ik kon er tegen, mijn fototoestel werd het vocht (tijdelijk) teveel.
Vanochtend zat ik heerlijk, ingesmeerd tegen de sandflies en oorlog-voerend met de muskieten, van de zon te genieten, alvorens we op pad zouden gaan. Een schotse buurman op de camping toonde zijn (nu) vele medicijnen tegen zijn akelige bijna gebrandmerkte opgezette benen: oorzaak sandflies. Hij had gisteren een arts bezocht en slikte nu een anti bioticum. Het blijkt dat kiwi's standaard een anti hystamine in hun first aid koffertje hebben: tabletten anti hystamine zijn hier vrij verkrijgbaar. Wij weten met smeren en repellant (ook slik ik al een paar weken vitamine B 1) de narigheden aardig te voorkomen: ook sokken en lange pijpen helpen!
Nu zitten we zo'n 200 km. zuid-oorst waarts in de Catlins, een sound of music achtige setting, mooi, pretty. Het is hier KOUD! Bijna guur te noemen. Zo kan het weer in Nieuw Zeeland veranderen: soms 3 seizoenen op 1 dag.
We staan op een prachtig stuk land, in een natuurpark op een camping van het Department of Conservation (vergelijkbaar met bij ons een natuurterrein). Het is ruim, wijds, veel vogels en zeer groen met prachtige uitzichten. Er zijn weinig gasten, het seizoen loopt hier toch wat ten einde.
Het is hier voor de sandflies (en eigenlijk ook voor mij) te koud. De over het veld rennende konijnen schijnen er geen last van te hebben. Wij sluiten de gordijntjes. Misschien wordt het vannacht voor de tweede keer slapen met een extra dekentje! We zitten per slot van rekening ook op het meest zuidelijke puntje van onze reis dus het dichtst bij de zuidpool. M.

6 februari 2004
Op 6 februari viert/herdenkt(?) Nieuw Zeeland de 'geboorte' van de natie: de ondertekening van het verdrag van Waitangi. 6 februari is Waitangi-day en een nationale feestdag. Wij zullen de dag in de stad Dunedin beleven. Er is daar van alles georganiseerd. Mijn buurman op de camping in St.Kilda (vlak bij Dunedin) denkt er anders over: hij vindt niet dat hij wat te vieren heeft. Er zijn een paar Maori's die erg veel lawaai maken met betrekking tot hun rechten en plichten die (zouden?) voortvloeien uit het verdrag en er wordt teveel naar hen geluisterd.

7 februari 2004
Het hart van Dunedin -The Octagon, ook letterlijk een achthoekig plein, dat in de stad net zo'n plaats inneemt als de Dam in Amsterdam of de Grote Markt in Groningen- is ter gelegenheid van Waitangi-day een grote braderie met een podium voor muziek van allerlei aard en soort. Pakeha en Maori entertainment door elkaar en gemengd. Veel vrolijkheid. In schril contrast hiermee is de kop van de O(tago) D(aily) T(imes) : ''P(rime) M(inister) faces Waitangi anger''. De ODT heeft haar redactiezetel op 100m van het Octagon. En de anger gaat ditmaal over een regeringsvoorstel mbt tot wie het op de stranden en de aanpalende zee voor het zeggen heeft: de bezitter van het land waar het strand aan grenst of 'de regering' die het strand als landgrens beschouwt. Ik lees enkele artikelen, reportages en commentaren en afhankelijk van wie aan het woord is doet de regering het uitstekend of besteelt ze een bevolkingsgroep. Ik weet de oplossing -uiteraard- ook niet en stel vast dat in Nieuw Zeeland de democratie werkt inclusief het recht op vrije meningsuiting en dat hier en daar die oppositie, naar mijn smaak, iets te ver gaat. Gisteren werd een landsminister ergens in het land 'op bezoek' met modder bekogeld.......

8 februari 2004
Twee dagen Dunedin zijn uitgelopen op twee dagen cultuur en een vleugje politiek. Op 6 februari waren we zo gelukkig dat we nog kaarten konden krijgen voor ''Timeless Land'' een concert met videobeelden ondersteund door het Southern Symphonie Orkest. Of misschien wel een videopresentatie met ondersteunende voorgelezen verhalen begeleid door het Southern Symphonie Orkest. Of misschien wel een multimedia-spektakel. Hoe dan ook: het was een geweldige ervaring in de Dunedin Concert Hall. (Formaat Concertgebouw in Amsterdam) Met onze 'zondagse' kleren aan en een diner vooraf op het Octagon was de feestavond compleet. Het thema 'Timeless Land' is eigenlijk een hommage aan South Otago, het -dunbevolkte- deel van het Zuidereiland. Het openingsnummer was een Maori-welkomst dans compleet met half ontblootte en zich op de borst slaande mannen. Maar ja, zou ik mij een manifestatie in het Concertgebouw in Amsterdam kunnen bedenken met het complete orkest op het podium plus een Surinaamse dansgroep in surinaamse kledij dansend en zingend daarvoor? Op 7 februari -gisteren dus- bezochten we de tentoonstelling in het Gemeentemuseum van Dunedin met de titel: ''The pre-Raphaelite Dream'' Uit de Tate collection in London was een serie werken van de PRB (The Pre-Raphaelite Brotherhood) overgebracht. PRB was een groep(je: plm 7) schilders in Engeland rond de tijd dat in Nieuw Zeeland het Waitangi verdrag getekend werd en die vond dat het met de schilderkunst weer terug moest naar de tijd voor Raphael. Ik heb er met plezier anderhalf uur rondgelopen. Wat ik op de tentoonstelling ook leerde was dat (Sir Richard) Tate rijk geworden is vanwege het 'octrooi' wat hij had op het vervaardigen van suikerklontjes en dat hij met dat geld thans 5 Tate galleries in stand houdt. En dan nog het vleugje politiek: op de Waitangi-day Braderie was naast het podium ook een protest-spandoek te zien. Ik nam er een foto van: zie mijn foto-site. Een tweede vleugje was waarneembaar bij het het concert. Een zangeres-gitariste (onderdeel van het totale programma) kwam op met de voorgestelde 'nieuwe' nationale vlag van Nieuw Zeeland: geheel zwart maar nu met een varenblad zonder blaadjes en maakte daar een semi-politiek getinte opmerking bij. In het verslag van het concert in de Otago Daily Times maakte de verslaggever met geen letter gewag van dit vlag-''incident''. Een apart weekend ook al omdat ik voor de 2e keer sinds mijn aankomst in Auckland begin december vorig jaar een lange broek en een net overhemd aan had. We zijn nu op weg naar Christchurch.Th.

Ik mis mijn klassieke muziek. Ook hier zijn er in de zomer, net als in Nederland, geen concerten of theaters te bezoeken: het seizoen begint hier in de 2e helft van maart. Ik ben dan ook al snel tevreden als ik toch iets tegenkom wat klassieke muziek inhoudt. En, ik had een heerlijke avond: mooie muziek, enthousiaste mensen, een mooie concert-zaal (de town hall) en prachtige beelden als eerbetoon aan het land. Ik betrapte mij er op dat ik zelfs om me heen keek of ik ook bekenden zag...... Ik kan niet anders concluderen dan dat dat toch een gevolg is van mij thuis voelen, het voelt zo normaal om hier te zijn.
Na "thuis"komst drinken we nog een glas wijn, buiten bij een kaarsje. Ik pak mijn lange jurk weer in en constateer dat luchten niet nodig is: zowel in het restaurant als in het theater werd er niet gerookt! M.

10 februari 2004
Op weg naar Christchurch betekent niet ''langs de oostkust noordwaarts'' vanuit Dunedin,maar we maken na een bezoek aan de Moeraki-boulders (zie fotosite), een omweg via de Mt Cook. De alp zelf is de moeite van de om-reis al waard -vorig jaar hebben we hier meer tijd besteed- maar de weg erheen is werkelijk schitterend. Prachtig weer en omdat het Mineke's beurt was om te rijden 'werd ik gereden' en heb dan alle tijd en aandacht voor mijn eigen blijdschap. Een dunbevolkt gebied, slechts een enkel dorpje. Duntroon bijvoorbeeld, 120 inwoners, waar we koffie drinken en een uurtje op de plaatselijke braderie doorbrengen. Als je dan het dorpsaccordeonorkest (1 heer, 11 dames en mannelijke dirigent) ''My Bonny is over the ocean'' hoort spelen weet ik weer eens wat nostalgie is en wat herinneringen aan vroeger met mij doen. We komen door Twizel, waar we een stukje verse zalm bij de zalm-farm kopen (wisten we nog van vorig jaar) en besluiten te overnachten op een camping op 20 km van de voet van Mt Cook. We zitten dan nog een middagje krant en boek te lezen en kijken af en toe over ons kopje thee heen naar die Mt Cook in de verte. Wat mij opvalt langs de weg erheen is dat Mt Cook ook met de Maorinaam -Aoraki- wordt aangegeven. Het geeft weer eens aan dat twee culturen eigenlijk niet echt en volledig te integreren zijn. We hebben vanuit Twizel -voor het eerst- een liftster meegenomen voor -naar bleek- 20 kilometer. Een meisje woonachtig in Praag, ongeveer een kwart eeuw oud, met een rugzak op reis door Nieuw Zeeland. Ik denk dat het in de keurige, vrijwel gelijk gekapte, hoofden van de dames van het accordeonorkest op die leeftijd niet opgekomen is om maar eens een tijdje door Tsjecho-Slowakije te reizen.

Bij de zalm"farm" raakten we verzeild in een gedeelte van een enorme groep fietsers: een soort wielertiendaagse. Aantal deelnemers over de 600. Er moet totaal ruim 800 kilometer worden afgelegd; bagage wordt vervoerd en men kan er 8 tot 10 dagen over doen. Een sociaal gebeuren, geen tijdrit of iets dergelijks. Onderweg lunch-en diner-stops (men wordt gevoerd!). Wat altijd weer opvalt is dat NZlanders graag een praatje beginnen. Hoe je het maakt, waar je vandaan komt etc. Daarna blijkt bijna altijd weer hoe gelukkig NZ-landers zelf met hun land zijn, hoe ze het waarderen en koesteren. We have it all and we enjoy it very much. Ik constateer dat deze tevredenheid mij telkens weer raakt. Overigens was de zalm wederom verrukkelijk! M.

13 februari 2004
We hebben nog een omweggetje gemaakt op weg naar Christchurch. Ditmaal via het Banks schiereiland zo'n 50 kilometer Z.O. van de stad. De gidsen schrijven over dat de fransen hier het allereerst aan land gingen en dat het maar een haar scheelde of dit stuk was een franse kolonie geworden (Of althans door het toenmalige franse gouvernement van de Maori's gekocht). Akaroa is de belangrijkste nederzetting en daar gaan we dus heen. De franse invloed is merkbaar (zelfs dusdanig dat ik de plaatselijke middenstand en gemeenteraad er van verdenk een en ander kunstmatig in stand te houden -zie fotosite-) en verder is het een lieflijk stadje aan een schilderachtige baai. Waar de gidsen niet over schrijven is de belangstelling van honderden Harley Davidson eigenaars/liefhebbers/berijders [elke volgorde klopt overigens] die dit weekend bezit nemen van Akaroa. Er is een enorme tent midden in de stad waar de deelnemers congregeren en van waaruit morgen, zaterdag, een retour-rit naar Christchurch vertrekt. Een van de liefhebbers verzekerde mij dat dat het mooiste spektakel van het weekend gaat worden. Om half negen in colonne naar Christchurch. Het grootste deel van de deelnemers is in 'tenue' dat wil zeggen, zwart leer met een uitmonstering van medailles en emblemen op de vesten. Zonnebrillen, kettinkjes en mobiele telefoons in lederen holsters en een, in mijn ogen, stoere tred. De hoofdstraat van Akaroa is veranderd in een soort spaanse ramblas met paraderende Harley Davidsonners. En er is veel moois aan motors te zien. Hoe anders was het sfeertje rond de viering van het 100-jarig bestaan van de Rolls Royce. Een sterrit rond Christchurch -als onderdeel van een wereldwijde tour- van 'oude' exemplaren met berijders veelal in passende kledij van die tijd gehuld. Wij zagen er -op weg naar Mt Cook enkele dagen terug- een drietal geparkeerd op een mooi plekje met de Mt Cook als achtergrond voor een fotootje. Bij het andere sfeertje wat ik meld hoort ook een overeenkomend aspect: de passie/zorg/toewijding voor het bezit met als resultaat dat alles glimt wat glom toen het voor het eerst uit de fabriek kwam.

15 februari 2004
Christchurch. Het is lunchtijd, winderig en koud, ondanks een 'schraal zonnetje' als we de stad binnen rijden. Wat vorig jaar nog in de steigers stond, het Christchurch Museum of Modern Art, is nu in bedrijf. Hypermodern a la Guggenheim Bilbao of de Opera in Sydney. Weelderige vormen, weinig steen, veel glas en staal. In het inpandige cafe lunchen we met 'soep van de dag' en koffie. De suikerzakjes bij de koffie zijn van Douwe Egberts(!) Enkele dagen terug viel mij dat ook al op in Darfield. Heerlijke koffie in een typisch engels theehuis met veel rozenstruiken in de tuin en suikerzakjes van Douwe Egberts. Op mijn vraag, toen, aan de mevrouw achter de koffiemachine of de koffie ook van Douwe Egberts kwam was het antwoord ontkennend. En dat Douwe Egberts een 'oeroude' hollandse koffiebrander is was voor haar ook nieuw (en waarschijnlijk geen relavante en interessante informatie). Het zij zo. Wat Christchurch betreft: het geeft mij een goed gevoel weer 'terug te zijn'. Ik ken de stad nauwelijks, maar, zoals mijn broer Bennie zou zeggen, ik HERken de dingen wel! En dat is ook lekker. Bovendien: na een aantal dagen natuur, vogels, mooie uitzichten, rust, branding en schapen ben ik wel weer aan een stoplcht en een terrasje toe. We zijn ook in Christchurch -nu- omdat we morgen een nicht van Mineke en haar heer gemaal op het vliegveld ontmoeten. Zij komen daar aan omdat zij in Adelaide hun studerende zoon bezocht hebben en nu enkele weken in een camper door Nieuw Zeeland gaan rondrijden. Ten opzichte van hen kan ik de 'ervaringsdeskundige' uithangen. In andere hoedanigheden kijk ik er echter ook naar uit. Th.

17 februari 2004
Marga en Luuk komen keurig op tijd aan. Ze herkennen ons onmiddellijk want we hebben borden met hun achternamen net als de professionele afhalers. Maf hoor: familie/vrienden verwelkomen aan de andere kant van de wereld, ze in ons kampeerbusje naar hun hotel -voor 3 dagen- brengen alsof we al jaaaaaren in Christchurch rondrijden en 's avonds met hen ergens in de stad een visje gaan eten. Byzonder. Wat ik eergisteren bij binnenkomst in Christchurch nog Christchurch Museum of Modern Art noemde blijkt anders te boek te staan: Christchurch Art Gallery. Het gebouw is er niet minder indrukwekkend om. Ik besteed er een uur -voor we naar het vliegveld gaan- en loop alleen maar naar de architectuur binnen en buiten te kijken. Ik denk hetzelfde als wat ik dacht toen ik enkele jaren terug voor de eerste keer het Groninger Museum bezocht: ''Jammer dat er een collectie te bezichtigen is: het gebouw zelf is al zo mooi''. Ik vind het heerlijk om er rond te dwalen, ik word er zo ongeveer 'high' van. Wat mij betreft zegt het ook wat over de stad en het land: kunstuitingen -zeker van je eigen volk- verdienen een ''kosten noch moeite gespaard''-soort omgeving. Aanrader met twee stippen.

18 februari 2004
Nog een dag 'Christchurch'. Ontspannen keuvelend en kleppend met Marga en Luuk in een, vooral 's middags, plezierig zonnetje en 's avonds een maaltijd op het terras. Zie voor foto's van de Christchurch Art Gallery de fotosite. De foto's blijven er tot het eind van deze maand te bezichtigen. Dan worden ze weggepoetst en is op een enkele dag na onze tocht ook weer voorbij. Morgen gaan we weer op pad. Wij noordwaarts en Luuk en Marga naar het zuiden.

19 februari 2004
Op pad betekent vandaag ''vroeg op''. Vandaag ga ik een stuk met de Tranzalpine mee rijden. De brochures omschrijven deze treinreis als een van de meest fascinerende van de wereld. De rit gaat dwars over het Zuidereiland en dus over de Southern Alpes (The Main Divide) van Christchurch naar Greymouth en kruist daarom de Arthur Pass (924 m boven zeenivo). Met Mineke rijd ik de kampeerbus naar Darfield. Daar stap ik op de trein, Mineke rijdt de bus verder en ik verwacht haar op Arthur' Pass, waar ik uit zal stappen, te treffen. Men zegt dat dit het mooiste stuk van het traject is, maar het valt mij tegen. Bruggen over rivieren en tunnels genoeg. Veelal ruig, onbewoond maar ik heb met de kampeerbus door, naar mijn smaak, mooiere stukken van Nieuw Zeeland gereden. Treinen fascineren mij altijd, de 'klasse' die ik rijd wordt in de folder met ''airline-style seating'' aangeprezen en het doet mij goed de drie kanjers van diesellokomotieven voortdurend te horen 'zuchten' (en af en toe in een scherpe bocht ook te zien) als ze tegen de helling opklauteren. Tijdens een stop op een tussenstation haal ik snel een kop koffie in het restauratierijtuig want ik zie mij dit zonder morsen in de rijdende trein niet voor elkaar krijgen. Het weer werkt ook niet echt mee. Vertrek in het zonnetje maar halverwege kan ik al regenbogen fotograferen en ja, hoor, op de Arthur's Pass heersen wind, regen en kou. Mineke is er ook en de beslissing om weer naar de warme en zonnige kant van het eiland terug te rijden is snel genomen. Op de -niet geplande- terugrit zie ik voor een groot deel de spoorlijn door het land slingeren en tegelijkertijd dezelfde vergezichten als vanuit mijn airline-style-seating en ontkom niet aan de vraag of ik dit allemaal de moeite waard vond om zo vroeg op te staan etc. Het antwoord is ''ja'' want ''had ik het nou toch maar gedaan!'' zal niet meer in mij opkomen. De eerste trein reed in 1927 (dus 3 jaar voor ik geboren werd) over dit traject na zo'n 20 jaar klussen. Het is een indrukwekkende prestatie en dat kwam met regelmaat in mij boven tijdens de rit.

20 februari 2004
Vandaag verjaart een vriendin van ons (Ghislaine) en morgen mijn oudste zus Sonja, en die voor de 72e maal. Ik zal proberen een e-mail vanuit het dorp te sturen al dan niet voorzien van excuses. Het dorp, Hanmer Springs, ligt vlak naast de camping waar we overnachten en ontleent zijn populariteit aan de warmwaterbronnen. Het is er 'druk' hoewel de gemiddelde Nieuw-Zeelander al weer aan zijn werk is en de (even) gemiddelde scholier weer in zijn schooluniform rondloopt. Hanmer Springs ligt aan de goede (=droge) kant van de Southern Alpes en we genieten weer van de zon waarbij de wind voor een afkoelend effect zorgt. Toch lijkt het 'echt' slechte weer achter de rug. De extreme regenval in het noorden -met overstromingen [zoals we die uit Zuid Europa ook wel gerapporteerd krijgen] in o.m. Picton en Wellington- zijn geen voorpagina nieuws meer. Voor ons vertrek raken we in gesprek met een ouder Nieuw Zeelands echtpaar. Hij, al 17 jaar gepensioneerd, woont met zijn vrouw in een stacaravan elders op het Zuidereiland en samen reizen ze voor een groot deel van het jaar rond in een kleine (Bedford) kampeerauto. Gewoon, zomaar een gesprek over het weer, de prijzen, het klimaat en de drukte in Europa. De indruk waar we mee vertrekken is dat -en ik weet dat ik generaliseer- Nieuw Zeelanders van hun land houden. Er blij mee zijn. Ik denk dat zoiets bijdraagt aan het plezier waarmee ook wij in dit land rondzwerven. Onderweg drinken we koffie op een 'wereldplek' waar we vorig jaar overnachtten. Niks nieuws, gewoon daar even zitten en genieten van het uitzicht en denken dat het alweer/maar een jaar geleden is dat we hier ook zaten. En, wellicht hopen(?), daar volgend jaar weer te kunnen zijn. Want het einde van onze reis nadert [er zijn nog 9 reisdagen in de camper over] en af en toe valt er een (in)directe opmerking over 'volgend jaar'. Vorig jaar hebben we hier in de buurt ook een nacht doorgebracht op een camping in Amberley. Niks byzonders, ware het niet dat het -jonge- echtpaar wat de camping net 'overgenomen' had, ook nog in blijde verwachting was. Mineke kan de verleiding bij de doortocht door Amberley niet weerstaan en gaat even op de camping op -verlaat- kraambezoek. Een prachtig jongetje -Jacob-, geboren op 23 maart vorig jaar; wij waren daar op 11 februari. Er is vandaag ook veel SMS-verkeer tussen Marga en Mineke. Marga en Luuk zijn nu goed onderweg en Mineke leest/hoort van de plekken en ervaringen. Maf en dierbaar gedoe. Th.

Ik vind Nieuw Zeelanders over het algmeen aardig. Het zijn prettige mensen, positief ingesteld, vaak vrolijk en weinig knorrig. Toen wij vandaag op die "wereldplek" waar we vorig jaar kampeerden, koffie dronken tufte er een bemande maaimachine rond. Spontaan nodigde ik de maaier uit voor een kop koffie. Hij klom van de maaimachine, deed zijn gehoorbeschermers af, liep naar mij toe en bedankte toen voor mijn aanbod. Op de vraag van Theo waarom ik dat deed kon ik alleen maar antwoorden: "ik durf net zo aardig te zijn als de Nieuw Zeelanders..". Ik vraag mij vaak af wat toch de reden kan zijn dat wij europeanen zo langs elkaar heenleven, zo weinig belangstellend zijn naar elkaar. Ik kan mij niet vergissen: de mensen zijn hier oprecht anders en ik ervaar dat als zeer prettig. M.

22 februari 2004
Ik ontdekte -te laat- dat er weer iets mis is met de dagboek-pagina op de site. Even verdwenen. Iedereen die dit leest weet dus nu dat het allemaal weer gerepareerd is. (Er ging gisteren tijdens het overzetten van de pagina iets fout met de jet-stream verbinding van het internet-access point in een motel in Hanmer Springs.) Mineke was op dat moment bezig aan haar''soak and sauna session'' in het thermaalbad. Na de middag vertrokken we -er zit niks anders op, we dienen eind van de maand de camper in Rotorua in te leveren- noordwaarts. Even ten zuiden van Kaikoura (waar we vorig jaar potvissen op zee bekeken en ik een bekeuring kreeg vanwege rijden zonder veiligheidsgordel) vonden we een plekje op 20 m van de branding en dronken thee in de zon onder het oog van de meeuwen en pelsrobben op de rotsen. De Weekend Press besteedt 90% van de voorpagina aan ''kinder-prostituees'' in Christchurch en een kolom aan de rechterkant aan het opstappen immigratie minister Lianne Dalziel wegens het veronderstelde lekken van een brief over een asielzoekster uit Sri Lanka naar de TV. Minister President Helen Clarke moest daarvoor 180 graden ''om'' teneinde haar eigen 'kop' te redden. Alleen professionele politici kunnen (en willen) dat. In de ''World'' katern staat o.m.dat er een piranha uit de Thames in Londen is gevist. En natuurlijk aandacht voor de komende politieke strijd tussen Bush en Kerry. Voor mij -de Weekend Press is vooralsnog neutraal- mag Bush vertrekken. Of we met Kerry van de regen in de drup komen weet ik nog niet. Het is inmiddels zo dat we aanstaande dinsdag weer 'terugvaren' naar het noordelijk eiland. We overnachten vanavond aan de kust (op een DOC campground) even ten zuiden van Blenheim. Vanwege het stralende weer (de douche zak ligt ook weer op te warmen want op de DOC plekken vindt je alleen een kraan en een WC) kunnen we af en toe het Noordelijk eiland al zien liggen in de verte. We zijn ook wel een beetje benieuwd hoe wij Picton na de overstromingen aan zullen treffen.

23 februari 2004
Picton ziet er weer 'opgeruimd' uit na de overstromingen van enkele dagen terug. Vanuit Kaikoure via Blenheim reden we erheen langs de weg waarvan ik vorig jaar meldde dat ik dat wellicht de mooiste 40 km weg van Nieuw Zeeland vond. Dat stuk weg, o.m. door de heuvels langs Queen Charlotte-sound, droeg nog wel de sproren van zeer veel regen en storm. Herstel was in volle gang. Op de DOC campground, Martels Beach reserve, langs het Lake Grassmere (20 km zuidwest van Blenheim) kregen we van de buurman een crayfish (kreeft, langoeste), gekookt en wel aangeboden. Ik weet nu dat de uitdrukking 'zo rood als een kreeft' klopt. (zie mijn fotosite) Crayfish is een zeer gewild export-artikel (o.m. naar Japan) en de vangst door 'amateurs' is gelimiteerd in afmeting per stuk en tot 6 stuks per persoon per dag. Ik heb de kreeft ook gegeten -voor het eerst in mijn 73-jarig leven- als borrelhapje ('entree' noemen de Nieuw Zeelanders dat) met een glas witte wijn. Heerlijk. Mijn gevoel van 'welkom te zijn' kan niet meer stuk. Th.

Ik pak mijn stoeltje op richting branding om de laatste zonnestralen op deze weer heerlijke dag op te vangen; ik had inspiratie om een stukje op de website te schrijven, dus ben ik vergezeld van een bloknootje.
De eerste regels staan op papier ik kijk op en zie de buurman zwaaien: kom hierheen: hier zit je lekker nog een tijdje in de zon, hier is het gezellig, lijkt zijn armzwaai te duiden. Ik had slechts kennis gemaakt met deze buurman door de gebruikelijke zinnen "nice day, of lovely day" how are you?
De armzwaai is uitnodigend, mijn glaasje wijn wil niet blijven staan op ons tafeltje wat te schuin staat op dit stukje strand, dus geef ik gevolg aan zijn uitnodiging om te verhuizen. Mijn bloknootje blijft even leeg... en mijn verhaal verandert. Ruth, Clive, Pete and Maureen, 2 echtparen, die maanden op deze plaats verblijven, een eenvoudige DOC camping aan het strand. Clive and Ruth vissen, onder leiding van Pete: zijn vrouw blijft achter vanwege zee-ziekte. Men vist, als het even kan, 3 x per week. Wij krijgen onze eerste cray-fish: een hard, angstig ogend beest, met lange poten, mooie oranje kleur. De kreeft wordt doormidden gesneden, bijna gehakt, de poten worden losgedraaid en ons wordt voorgedaan hoe we zo'n beest tot eetbare stukjes moeten verwerken. Het is gezellig, de wijn vloeit rijkelijk, ik haal mijn blauwe brie en toast erbij, wij maken kontakt.
Dat is nu juist wat deze reis, in vergelijking met die van vorig jaar, bijzonder maakt. Wij hebben meer kontakt met de Kiwi's, verblijven meer op minder toeristische plekken en zijn meer relaxed. Er hoeft minder. Ik verbaas me telkensweer over de vriendelijkheid van de NZ-landers: zo open in kontakt, meestal zijn zij de eersten die wat zeggen. En als je je dan bedenkt dat dit land 7 miljoen toeristen per jaar te verwerken krijgt terwijl er op het zuider-eiland ruim 1 miljoen wonen... ik vind het fantastisch. Wij voelen ons niet alleen welkom, men zegt ook telkenmale dat wij dat zijn! Het maakt dat ik heel graag terug zou willen komen. Wij vertrekken 's ochtends met nog een cray-fish en een heerlijk, zojuist gevangen, maaltje blue cod.
Na de langzame weg van Blenheim naar Picton (50 km. over een scenic dirt road) komen we weer aan in Picton, waar we 41 dagen geleden ook waren. We hebben het volbracht op het zuider-eiland, we komen na 2 dagen primitieve campings (in natuur met geen of weinig comfort) weer aan op een Top 10 met heerlijke douces, maar ook met kleinere kampeer-plaatsen, veel minder uitzicht en muziek uit de muur in de weliswaar zeer schone, warme douces. Het ruisen van de branding wordt ingewisseld voor het geluid van luxe. Morgen gaan we over: nog 7 dagen te gaan. M.

24 februari 2004
Na 41 dagen zuider- zijn we weer terug op het noordereiland. Terug van wat ik soms denk bijna een vakantie-oord aan het worden is: er wonen zo weinig mensen er is zoveel natuurschoon en er komen zoveel toeristen. Ik las onlangs in een boekje over de nadelen van reizen: " nu reizen zo gemakkelijk is geworden en de commercie zo opdringerig, wordt elk warm, met stranden afgezet land tegenwoordig onherroepelijk gehoereerd voor westerse dollars, worden de inwoners gedegradeerd tot kelners,souvernirverkopers en prostituees....". Op het zuidereiland wonen 1 miljoen mensen: ieder jaar komen er 7 miljoen toeristen. Dit aantal is de laatste 5 jaar verdrievoudigd... Ik ben niet bang dat het overspoeld zal geraken, maar voor sommige plaatsen op het zuidereiland geldt wel dat het toerisme ze een heel ander aanzien heeft gegeven.
Het noordereiland voelt weer gewoner: weer minder vakantiepark-achtig. Het is weer heerlijk hier te zijn en de temperaturen zijn hier over het algemeen hoger. Weer terugzijn op het noordereiland betekent echter ook dat we over korte tijd een vliegtuig moeten nemen.... en daar kijk ik nog niet naar uit. M

We kwamen tegen het middaguur in Wellington aan met de veerboot Santa Regina. Die is van een concurerende maatschappij en er varen nu sinds een jaar 2 maatschappijen met veerboten tussen de beide eilanden heen en weer. Lang leve de markterking! Bluebridge, de nieuwkomer, vervoerde tot nu toe voornamelijk schapen en is nu op de toer van dat er wellicht nog meer goed betalende makke toeristen met hun schepen te vervoeren zijn. Th.

25 februari 2004
Vanuit Wellington zijn we 100 km in NO-richting opgeschoten richting ons eindpunt otorua. Op weg naar Masterton, waar we nu overnachten, komen we door Featherstone waar we in het plaatselijke park geanimeerd door prachtig weer de stoeltjes buiten zetten en een lunch naar binnen werken. Tegenover ons een grasveld met een minispoorbaan en een aantal mensen die een gebouwtje langs het 'traject' opschilderen. Ik ga kijken en het blijkt dat het mensen van de plaatselijke ''Lions'' zijn en de minispoorbaan een soort herinnering aan de spoorlijn die hier vroeger was. Aan de andere kant van de straat staat in een museum(pje) de laatste locomotief. Het is ook niet zomaar een spoorverbinding geweest: het traject liep over een pas tussen twee bergkammen door, was slingerend en had een stijgingshoek van 1 : 15. Dus voor elke 15 meter spoorlijn 1 meter stijgen. In het museum wordt het allemaal uitgelegd. Van de korte locomotieven vanwege de bochten en de speciale rem-wagons vanwege de steilheid. Met foto's van trots personeel, kolenschoppen en machinist-petten. Veel hero-iek. (Wie ooit het Spoorwegmuseum in Utrecht bezocht kan zich hier wellicht makkelijker wat bij voorstellen) Ik loop een half uur in het museum rond met alsmaar het beeld van mijzelf als 8/9/10-jarig jongetje toen ik in Utrecht met een perronkaartje ook uren op het Centraal Station doorbracht. Heerlijk! Wat ik mij ook weer eens bewust word als ik die vrijwilligers met zoveel toewijding bezig zie is dat zo'n spoorlijn voor de huidige bewoners zo ongeveer het begin van de moderne geschiedenis van hun land is. Veel ouder is er voor hen nauwelijks. Geen voorvaderen die 400 jaar geleden een cathedraal ergens bouwden. Geen 'gouden eeuw'-kunstenaar die een schilderij maakte. Er liep, om zo te zeggen, nog geen schaap rond toen de eerste 'settlers' voet aan wal zetten. En weer komt de reactie van een geboren en getogen Nieuw Zeelander bij mij binnen toen ik hem antwoordde op zijn vraag 'wat ik van NIeuw Zeeland vond' : ''Prachtig land. Veel ruimte. Ik voel mij welkom. Waarom woon ik hier niet?'' Zijn reactie was: ''You are going to miss history!'' Ik kon toen al iets bij dat antwoord denken, maar na die minispoorweg in Featherstone weer wat meer. Echt helemaal 'pakken' kan ik het (nog) niet. Ik loop in Holland ook niet de ganse dag blij te zijn met de Nachtwacht of de Dom in Utrecht. Waarschijnlijk moet je daarvoor, net als die Nieuw Zeelander hierboven, je [geboorte]land verlaten om elders opnieuw te beginnen. (Kijk nog even naar een drietal foto's op de fotosite over de minispoorbaan in Featherstone, ze staan nog tot eind februari te bezichtigen)

26 februari 2004
Voor het vertrek uit Masterton koop ik een Dominion Post, een krant die voor vandaag een foto-bijlage van de stormvloed van 15 februari en volgend beloofde. Dat we vandaag door het gebied zouden rijden wat veel schade heeft wisten we al maar toch komen we als verrassing regelmatig een bord ''road closed'' tegen. We veronderstellen dat daar bruggen geheel of gedeeltelijk weg zijn, er erg veel omgewaaide bomen en zo op de weg liggen etc. We schieten qua kilometers dus ook niet erg op en stoppen tegen 4 uur in Marton. Daar is een gemeentelijke kampeerplaats die er heel vriendelijk uitziet en we strijken er neer. Op een fietser met een tent zijn we de enige bezoekers. Stoeltjes buiten -het is heerlijk weer- kopje thee en de fotobijlage van de krant erbij. Dan blijkt dat we, ongewild, ramptoeristen zouden kunnen zijn, want we zitten middenin een ravagegebied. De krant vermeldt dat Marton een van de erg getroffen plaatsen is. De krant spreekt ook van de ergste natuurramp in 100 jaar. Het heeft alles bij elkaar een week geduurd en de schaderekening is nu al 100 miljoen NZ dollar. Bij het zien van de foto's komen herinneringen aan de Nederlandse stormvloed van 1953 boven. Alsof het allemaal nou eenmaal bij het leven in Nieuw Zeeland hoort vermeldt de krant ook dat de Tropische Cycloon 'Ivy' in aantocht is. De kans is 50/50 dat komend weekend 28/29 februari de cycloon dwars over Nieuw Zeeland trekt. De richting is moeilijk voorspelbaar, zeggen de deskundigen, maar ALS Nieuw Zeeland op het traject ligt is het ook weer snel voorbij want cyclonen reizen snel......! Ik zou wel eens willen weten of die cycloon Ivy ook in Nederlandse kranten komt te staan. In ieder geval kunnen we waarschijnlijk, cycloon over Nieuw Zeeland of niet, onder normale omstandigheden maandagavond naar Auckland rijden om daar dinsdagmorgen op het vliegtuig richting Schiphol te stappen.

29 februari 2004
Dit is de laatste 'entree' voor het reisjournaal van onze 2e Nieuw Zeelandreis. Schrikkeldag 2004. Vanochtend vertrokken vanuit Waitike -waar we weer eens lekker hebben liggen stoven in het thermaalbad- naar Rotorua en daar staan we nu op dezelfde camping als waar we 11 december vorig jaar 'begonnen'. Morgen gaan we de camper inleveren bij Rein Klazes en hij zal ons daarna naar Auckland brengen. Het is, net als de tropische cycloon Ivy, weer voorbij. Het weer was, mede dank zij die cycloon, bar en boos het afgelopen weekend. Eigenlijk niet om over naar huis te schrijven. En een beetje zon voor de laatste uren van de reis was wellicht ook plezieriger geweest. Waar praat ik eigenlijk over? 83 prachtige reisdagen in de camper. 7500 kilometer door Nieuw Zeeland, dus gemiddeld 90 kilometer per dag. Veel verder dan dit soort rationaliteit kom ik nu niet. Mineke heeft zichzelf op dit moment getransformeerd in een sorteer, opruim en weggooicycloon. Ik kijk er naar uit om straks in Nederland een aantal mensen en mensjes te zien, te horen en te voelen. Maar daarna zou ik eigenlijk hier wel weer verder willen gaan. Th.

Inpakken, schoonmaken, sorteren, opruimen de camper uitruimen.... ik vind het niet leuk!
Weggaan, loslaten, ophouden met dit vrije leven. In Nederland wacht de kou, verplichtingen en ook lieve mensen. Er wacht weer een geheel ander leven en de verbinding hiermee is nog moeilijk te maken. M.

4 maart 2004
Ik ben weer thuis en deze tekst wordt vanuit mijn huis in Bilthoven aan het dagboek toegevoegd. Dat thuis zijn is even wennen. Er ligt een stapel post en, zag ik in de gauwigheid, minstens een aanmaning wegens te laat betalen van een rekening. Ik heb weinig of geen last van 'jetlag' en, ja, dat is het dan. Mijn dochter, Karen, haalde ons van het vliegveld en zo'n rit naar Bilthoven is dan prima om te beginnen met bijpraten afgezien nog van het feit dat ik het een heerlijk begin van het hollandse leven vindt om door haar afgehaald te worden. Van de vlucht vanuit Auckland via Tokyo -waar we overnachtten in een hotel- naar Amsterdam zullen mij twee dingen bijblijven. Het eerste beleefde ik in de liften van het 'overnachtingshotel in Tokyo: daarin zijn naast de genummerde knoppen voor de diverse verdiepingen ook braille-tekens aangebracht. Blinde mensen die het brailleschrift beheersen kunnen dat dus 'lezen'. Als ik met mijn vingers over die puntjes 'ga' voel ik geen of nauwelijks verschil tussen de cijfers. Ik realiseer mij de gevoeligheid van de vingertoppen van die mensen die dat wel kunnen en heb daar in stilte bewondering voor. Het tweede, van geheel andere orde, is Siberie vanuit de lucht. Vanuit Tokyo is de vliegroute voor een zeer groot deel over Siberie. Uren lang vliegen over dat bergachtig en bebost gebied. Onbewoond, onheilspellend, maar ook zou ik daar wel eens met een kampeerbusje doorheen willen rijden. En wat heb je er aan als zo'n gebied bij je land hoort? Oh ja, je kunt er mensen heen verbannen en ik kan mij nu goed voorstellen dat dat, op zijn minst, zo heet. Die gevoelige vingertoppen en dat machtige, onherbergzame, woeste terrein: twee belevingen aan de extreme einden van welke schaal dan ook.

De februari-foto's zijn van de site af. Er is nu alleen nog maar een laatste weergave te zien van de 'ontmanteling' van het campertje waar we drie maanden ons 'thuis' van maakten. Dat is, ook in relationeel opzicht, een intensieve belevenis en ook daar moeten we waarschijnlijk even van afkicken. Tenslotte: een berekening van de kosten van de reis plus een gemiddelde vergelijking met die van vorige keer komt er aan.

9 maart 2004
Het heeft even geduurd -ik laat ook zoveel andere dingen op mij afkomen- maar het beloofde kostenplaatje is samengesteld. Het levert geen schokkend verschil op met dat van vorig jaar. (€ 60 p.p.p.d.) We gaven nu plm 10% meer uit per dag. Wellicht is alles in Nieuw Zeeland duurder geworden. Wij hebben niet het gevoel dat ons bestedingspatroon drastisch afgeweken is tov vorig jaar. In de krant las ik slechts iets over de huizenprijzen die tusen de 10 en 30 procent stegen gedurende het afgelopen jaar.

1	Vliegreis inclusief verzekering etc.	€ 2294
2	Stopover Tokyo incl. hotel, excursie	€ 514
3	Camperhuur incl. halen/brengen/ b&b	€ 4789
4	Voedsel etc. in NZ + camping/excursie	€ 4321
5	Totaal	€ 11968
6	P.P.P.D. (88 dagen)	€ 68

Ik zal mij van verdere bespiegelingen onthouden. Onder post 4 vallen ook nog de kosten die ik maakte met de mobiele telefoon en in internetcafe's (plm NZ$ 100 = € 54) tbv deze website.

TERUG NAAR ETALAGE