zondag, november 01, 2009
VERKEERD VERBONDEN
zondag, september 13, 2009
Verhuisbericht
De Crisis tiert welig en houdt in alle lagen van de bevolking huis. Zelfs de daklozen bij mij op de hoek drinken minder dan normaal en bedelen vaker om een sigaret. Het hele land is in rep en roer en lijdt onder haar lasten. Het kabinet overweegt in een uitgelekte troonrede het openbaar vervoer te ontmantelen en de hypotheekrenteaftrek aan stukken te snijden. Daar zullen we van opknappen! Bestel maar vast een verhuiswagen, want binnen afzienbare tijd kun je het dak boven je hoofd niet meer betalen en staan we met z'n allen voor de Albert Hein. Kortom: het Spook van de Recessie heeft een vers gesteven laken aangetrokken, rammelt met zijn ketenen en roept heel eng 'boe'. Geluk bij een ongeluk: het Griepspook heeft zich teruggetrokken in de Nevelen der Onbenulligheid en probeert nu van 70 miljoen euro aan vaccinaties af te komen.
Aangezien ik nu eenmaal van de dwarsige ben en graag tegen de stroom inzwem, heb ik besloten het Recessiespook een grote dikke middelvinger te geven en op zoek te gaan naar een Nieuw Huis. Al geruime tijd struinen wij stad, land en Funda af op zoek naar een vrijbuitershut in het groen. Geen rijtjeshuisje-boompje-beestje in een kindvriendelijk blok met gunstige aansluitingen op de rest van de wereld, maar een ruimte waar het goed toeven en nog beter creëren is. Een Piratennest, hoewel Mijn Lief het een Stoute Kinderenhuis noemt en dat is ook mooi.
Valt nog niet mee. Wat aanspreekt is te duur of ligt in dorpskernen op grazige vlakten waar geheime boerengenootschappen nog rituele oogstfeesten houden met hooivorken en brandstapels en vrouwonterende praktijken. Te ver van de stadse reuring dus. Maar we houden vol. Vroeg of laat stappen we langs een landweggetje uit onze auto om te plassen of vanwege een lekke band en blijken we zomaar voor een droompaleis te staan, met een groot bord TE KOOP VOOR HEEL WEINIG in de voortuinrimboe, en een lief oud omaatje op een schommelbank op de porch die zegt: 'waar bleven jullie nou? Ik zit hier maar te wachten en te wachten op een bijzonder stel mensen aan wie ik mijn huisje kan geven maar gelukkig, daar zijn jullie dan eindelijk!'En dan drinken we thee met koekjes en geeft ze ons de sleutel.
Om een beetje vooruit te lopen op en te wennen aan deze gebeurtenis heb ik dit weblog én mijn website alvast op de verhuiswagen gezet.
Weblog verhuist naar
http://deurslog.blogspot.com
en Website naar
http://www.fransvandeursen.nl
Ze zijn al gewend en hebben het er erg naar hun zin.
Aangezien ik nu eenmaal van de dwarsige ben en graag tegen de stroom inzwem, heb ik besloten het Recessiespook een grote dikke middelvinger te geven en op zoek te gaan naar een Nieuw Huis. Al geruime tijd struinen wij stad, land en Funda af op zoek naar een vrijbuitershut in het groen. Geen rijtjeshuisje-boompje-beestje in een kindvriendelijk blok met gunstige aansluitingen op de rest van de wereld, maar een ruimte waar het goed toeven en nog beter creëren is. Een Piratennest, hoewel Mijn Lief het een Stoute Kinderenhuis noemt en dat is ook mooi.
Valt nog niet mee. Wat aanspreekt is te duur of ligt in dorpskernen op grazige vlakten waar geheime boerengenootschappen nog rituele oogstfeesten houden met hooivorken en brandstapels en vrouwonterende praktijken. Te ver van de stadse reuring dus. Maar we houden vol. Vroeg of laat stappen we langs een landweggetje uit onze auto om te plassen of vanwege een lekke band en blijken we zomaar voor een droompaleis te staan, met een groot bord TE KOOP VOOR HEEL WEINIG in de voortuinrimboe, en een lief oud omaatje op een schommelbank op de porch die zegt: 'waar bleven jullie nou? Ik zit hier maar te wachten en te wachten op een bijzonder stel mensen aan wie ik mijn huisje kan geven maar gelukkig, daar zijn jullie dan eindelijk!'En dan drinken we thee met koekjes en geeft ze ons de sleutel.
Om een beetje vooruit te lopen op en te wennen aan deze gebeurtenis heb ik dit weblog én mijn website alvast op de verhuiswagen gezet.
Weblog verhuist naar
http://deurslog.blogspot.com
en Website naar
http://www.fransvandeursen.nl
Ze zijn al gewend en hebben het er erg naar hun zin.
REAGEER
STUUR DOOR
vrijdag, juli 10, 2009
Hauser Orkater
Als broekemannetje van pak 'm beet 'n jaar of 13 werd mijn latent aanwezige liefde voor theater voor het eerst echt aangewakkerd door een groep zonderlingen die met bizarre scenes vol absurdistische dialogen en retegoeie muziek een geheel eigen universum op de planken wist te kweken. Hauser Orkater noemde het gezelschap zich. De gebroeders van Warmerdam, de gebroeders Hauser, Thijs van der Poll, Chris Bolzcek, Gerard Atema en nog een hele lange bonte stoet van eigenzinnig potsenmakersvolk maakten een vorm van muziektheater waarin de Fantasie de scepter zwaaide en de Weemoed achter elke muur op de loer lag. Een vorm van muziektheater die ik altijd prachtig heb gevonden.
Hoe mooi is je leven als je dertig jaar na dato met een aantal van die Orkatertjes van het eerste uur op een podium in Wijk aan Zee het muzikale materiaal opnieuw tot leven mag wekken, omdat Egon Kracht, de Grote Voortrekker, weer eens een onzalig goed idee tegen de klippen op heeft weten te realiseren? Hoe groot is je bofkont als je met een dertienkoppig gezelschap het dak van de akoestisch abominabele maar daarom niet minder stemmige festivaltent weet te scheuren? Hoe gelukkig ben je als je Maarten van Roozendaal naast je op onnavolgbare wijze hoort verdrinken in Azijn? En hoe bevoorrecht als je ziet hoe Chris Bolczek zich na een ietwat moeizame repetitie met alle kracht in de smachtende armen van de toeschouwers stort- en glimmend van plezier saxofonist en gitarist aanmoedigt in opzwepende solo's?
Heel mooi, erg groot, zeer gelukkig en uitermate bevoorrecht.
En als dan de kranten ook nog roepen dat 'het speelplezier ervan afspat', dat 'dit geweldige toetje van het theaterseizoen schreeuwt om een tournee', dat 'van Roozendaal en van Deursen laten zien en horen vocale vertolkers van groot formaat te zijn'- dan kun je slechts diep gloeiend van warmte achteroverleunen met een vette glimlach rond de mondhoeken en hopen dat er in de nabije toekomst op enigerlei wijze een vervolg aan wordt gegeven...
Ik heb wel eens verzucht dat in het huidige kunstklimaat alles van waarde weerloos is. Maar zie ik daar nu zowaar een sprankje hoop oplichten?
Hoe mooi is je leven als je dertig jaar na dato met een aantal van die Orkatertjes van het eerste uur op een podium in Wijk aan Zee het muzikale materiaal opnieuw tot leven mag wekken, omdat Egon Kracht, de Grote Voortrekker, weer eens een onzalig goed idee tegen de klippen op heeft weten te realiseren? Hoe groot is je bofkont als je met een dertienkoppig gezelschap het dak van de akoestisch abominabele maar daarom niet minder stemmige festivaltent weet te scheuren? Hoe gelukkig ben je als je Maarten van Roozendaal naast je op onnavolgbare wijze hoort verdrinken in Azijn? En hoe bevoorrecht als je ziet hoe Chris Bolczek zich na een ietwat moeizame repetitie met alle kracht in de smachtende armen van de toeschouwers stort- en glimmend van plezier saxofonist en gitarist aanmoedigt in opzwepende solo's?
Heel mooi, erg groot, zeer gelukkig en uitermate bevoorrecht.
En als dan de kranten ook nog roepen dat 'het speelplezier ervan afspat', dat 'dit geweldige toetje van het theaterseizoen schreeuwt om een tournee', dat 'van Roozendaal en van Deursen laten zien en horen vocale vertolkers van groot formaat te zijn'- dan kun je slechts diep gloeiend van warmte achteroverleunen met een vette glimlach rond de mondhoeken en hopen dat er in de nabije toekomst op enigerlei wijze een vervolg aan wordt gegeven...
Ik heb wel eens verzucht dat in het huidige kunstklimaat alles van waarde weerloos is. Maar zie ik daar nu zowaar een sprankje hoop oplichten?
REAGEER
STUUR DOOR
vrijdag, juni 19, 2009
Hoort zegt het Voort!
donderdag, juni 18, 2009
Voor de Liefhebber
Sinds vandaag log ik mijn Nieuwe Verslaving.
Ga naar
http://thelittlewhiteball.blogspot.com
Have Fun!
Ga naar
http://thelittlewhiteball.blogspot.com
Have Fun!
REAGEER
STUUR DOOR
dinsdag, juni 02, 2009
Bestemming Onbestemd
Terugkeren naar een plek waar je goede herinneringen aan hebt is niet altijd een garantie voor herbeleving van mooie momenten.
Mijn lief en ik, op drift geraakt door de Mexicaanse Varkenshysterie, legden uiteindelijk aan in Florida, omdat de luchtvaartmaatschappij waar onze toegangsbewijzen tot Maya's en Margaritas geboekt waren verder niet zo veel anders bood. Omboeken, zo bleek later, was een goede keuze; het gehele door ons te ontginnen gebied ligt er tot op de dag van vandaag verlaten, leeg en weerloos bij. Restaurants houden de deuren dicht, stranden zijn uitgestorven. Bij de fameuze ruines van Chichen Itza of Palenque zou je nu de unieke ervaring kunnen hebben er geheel alleen met de brulapen rond te waren, zonder in de nek gehijgd te worden door luidruchtig dagjesvolk of hitsige camcorderinnetjes. Ware het niet dat ook deze attracties de poorten gesloten houden. Nog nooit een land meegemaakt dat zijn eigen toeristenindustrie voor een seizoen de nek omdraait door al wat bloeit en groeit en ons altijd weer boeit tot nader order te sluiten en dan gaat liggen huilen dat er geen toeristen komen.
Enfin, Florida dus, want ook warm én Amerika én mooie herinneringen want getrouwd op Key West en zat daar niet ook onze Favorite Bar of the Universe, Sloppy Joe's?
Bij onze eerste wandeling over ons geliefde eiland voelen we het eigenlijk al meteen: Something's Rotten in the State of Sloppy. Toegegeven, dit oude piratennest ligt al jaren in zieltogende aanbidding voor het Gouden Kalf van de Toeristenindustrie, maar je had er nooit last van. Het eiland had stijl. Sfeer. Iets Ruigs, en dan duid ik niet alleen op het buitenproportionele aantal homoseksuelen dat er de boel bestierde. Wat het precies was weet ik niet, maar Key West was different.
Een echt goed restaurant is er niet meer te vinden. En pas op: als een eterie kopt dat je er fine casual kunt dinen, ga dan nog liever naar de dichtsbijzijnde MacDonalds, want fine casual dining betekent voornamelijk dat je veel te veel geld betaalt voor gerechten waar veel te veel niet bij elkaar passende ingrediënten lukraak bij elkaar gepleurd zijn om een heeeeeeele lange en dus Indrukwekkende menukaart op te leveren. De bevolking is er al met al ook niet vriendelijker op geworden; een zekere mate van arrogantie kan ze niet ontzegd worden. Je ziet ze denken: What do we care? We got the sunset, you got the dollars. Now drink and shut up! Volendam, maar dan zonder cameraploegen.
En Sloppy? Ach, Sloppy...
De eerste keer dat ik die tent binnenliep en met een Hemmingway Hammer aan de mond de ruisende, ranzige atmosfeer opzoog ging er een wereld voor me open. Nice Crowd! Great Music! Je ging er niet vroeg en zeker niet nuchter en altijd met volslagen onbekende maar goedgemutste mede-drinkebroeders weg. Sloppy Joe's was Rock & Roll!
En nu?
We hebben met twee Sloppy Rita's gepoogd in de stemming te komen. Maar op het podium stond een Komisch Duo ranzige grappen te brouwen voor een zojuist met het zoveelste cruiseschip uitgeladen kudde aangeschoten middelbare middleclassers. Een oeh-wat-zegt-ie-nou-toch-publiek dat voor deze ene keer de remmen eens helemaal los durfde gooien. En dan weet je het wel. Lach of ik schiet. La La La Geld. Bye bye Sloppy.
Wise men guard their memories from fading into the present...
Mijn lief en ik, op drift geraakt door de Mexicaanse Varkenshysterie, legden uiteindelijk aan in Florida, omdat de luchtvaartmaatschappij waar onze toegangsbewijzen tot Maya's en Margaritas geboekt waren verder niet zo veel anders bood. Omboeken, zo bleek later, was een goede keuze; het gehele door ons te ontginnen gebied ligt er tot op de dag van vandaag verlaten, leeg en weerloos bij. Restaurants houden de deuren dicht, stranden zijn uitgestorven. Bij de fameuze ruines van Chichen Itza of Palenque zou je nu de unieke ervaring kunnen hebben er geheel alleen met de brulapen rond te waren, zonder in de nek gehijgd te worden door luidruchtig dagjesvolk of hitsige camcorderinnetjes. Ware het niet dat ook deze attracties de poorten gesloten houden. Nog nooit een land meegemaakt dat zijn eigen toeristenindustrie voor een seizoen de nek omdraait door al wat bloeit en groeit en ons altijd weer boeit tot nader order te sluiten en dan gaat liggen huilen dat er geen toeristen komen.
Enfin, Florida dus, want ook warm én Amerika én mooie herinneringen want getrouwd op Key West en zat daar niet ook onze Favorite Bar of the Universe, Sloppy Joe's?
Bij onze eerste wandeling over ons geliefde eiland voelen we het eigenlijk al meteen: Something's Rotten in the State of Sloppy. Toegegeven, dit oude piratennest ligt al jaren in zieltogende aanbidding voor het Gouden Kalf van de Toeristenindustrie, maar je had er nooit last van. Het eiland had stijl. Sfeer. Iets Ruigs, en dan duid ik niet alleen op het buitenproportionele aantal homoseksuelen dat er de boel bestierde. Wat het precies was weet ik niet, maar Key West was different.
Een echt goed restaurant is er niet meer te vinden. En pas op: als een eterie kopt dat je er fine casual kunt dinen, ga dan nog liever naar de dichtsbijzijnde MacDonalds, want fine casual dining betekent voornamelijk dat je veel te veel geld betaalt voor gerechten waar veel te veel niet bij elkaar passende ingrediënten lukraak bij elkaar gepleurd zijn om een heeeeeeele lange en dus Indrukwekkende menukaart op te leveren. De bevolking is er al met al ook niet vriendelijker op geworden; een zekere mate van arrogantie kan ze niet ontzegd worden. Je ziet ze denken: What do we care? We got the sunset, you got the dollars. Now drink and shut up! Volendam, maar dan zonder cameraploegen.
En Sloppy? Ach, Sloppy...
De eerste keer dat ik die tent binnenliep en met een Hemmingway Hammer aan de mond de ruisende, ranzige atmosfeer opzoog ging er een wereld voor me open. Nice Crowd! Great Music! Je ging er niet vroeg en zeker niet nuchter en altijd met volslagen onbekende maar goedgemutste mede-drinkebroeders weg. Sloppy Joe's was Rock & Roll!
En nu?
We hebben met twee Sloppy Rita's gepoogd in de stemming te komen. Maar op het podium stond een Komisch Duo ranzige grappen te brouwen voor een zojuist met het zoveelste cruiseschip uitgeladen kudde aangeschoten middelbare middleclassers. Een oeh-wat-zegt-ie-nou-toch-publiek dat voor deze ene keer de remmen eens helemaal los durfde gooien. En dan weet je het wel. Lach of ik schiet. La La La Geld. Bye bye Sloppy.
Wise men guard their memories from fading into the present...
REAGEER
STUUR DOOR
vrijdag, mei 22, 2009
Golfen aan de Gulf
Het hemelwater sodemietert met bakken uit het grauwe zwerk. Tropische donderstormen leggen de baai van Naples onder een natte grijze deken en onttrekken de witte boten aan het zicht. Zelfs de vissen schuilen onder de steigers en heel even vraag je je af waarom ze Florida The Sunshine State hebben gedoopt. De dakgoten kraken onder het geweld van al dat gutsende vocht, en dan is dit nog maar een onschuldig buitje. Ik kan me ineens een veel betere voorstelling maken van hoe het er hier bijhangt tijdens Hurricane Season. Hier zijn ze er dolblij mee, want aanhoudende droogte en dreigende bosbranden. Alarmfase 4 of zo.
Heel Florida riekt overigens naar Flood en Thunderstorm, vooral aan de oostkust, waar wij dus gelukkig niet zitten. Op The Weather Channel, waar het weer wordt gepresenteerd alsof het één grote spannende aaneenschakeling van natuurrampen is, zie ik met enige regelmaat een springvloed trotserende verslaggever uit zijn regenanorakje gespoeld worden, of een allerliefst Helga van Leurtje haar permanent in de waagschaal gooien tegen een achtergrond van neerhozend water en doorbuigende Koningspalmen. Mijn favoriet is de Weerknuppel die het Vortex 2-project van commentaar moet voorzien en elke avond met een pruillipje zijn leed klaagt over het uitblijven van alles-in-hun-wake-vernietigende tornado’s. Erwin Krol is een deurmatje vergeleken bij deze Klimatologische Superhelden.
Ook op Sanibel Island, een voor de gemiddelde toerist onbekende tropische verrassing in Floridaase kokosmelk, waar het leven laid-back en de natuur alomtegenwoordig is, worden wij des nachts uit onze slaap getrommeld door de stortbuien die ons moteldak teisteren. Wet on a hot tin roof.
'Goed voor de tuin’, willen wij Hollanders nog wel eens roepen in zo’n geval. In Florida bezigen inwoners een ander adagium: ‘goed voor de golfbaan!’ Want welbeschouwd is Florida één Grote Groene Geriatrische Golfkliniek, waar de bejaarden van Amerika hun laatste dagen, schouderpartijen en rugspieren komen slijten. Een oppervlakkige telling in het gebied rond Naples leverde maar liefst 95 golfcourses op, de één nog ingenieuzer aangelegd dan de ander. Ware vormen van landschapskunst zitten er bij, waar de kunstgebitte Tiger Woodsen op de clubhuistelevisie hun aandelen zien kelderen om daarna hun ballen de mangrove in te meppen, lodderig nagestaard door een lui alligator-oog, een nieuwsgierig wasberenjong, een arrogante langsparaderende ibis of een kudde nerveuze iguana’s.
Je kan het slechter treffen in de schemerdagen van je leven…
REAGEER
STUUR DOOR
