woensdag, mei 30, 2007
Timmeren en dan op weg
Het Grote Instorten is aanstaande.
Harry Faust is bedankt voor bewezen diensten en met tuinkabouter en al in een Beverwijkse kelder geparkeerd. God willing (of Devil consenting) halen we hem volgende zomer onder het stof vandaan om, ontdaan van hinderlijke spinnewebben, de festivals in binnen- én buitenland af te schuimen. We zijn nog niet klaar met Harry!
De komende week is nog een kwestie van tying up loose ends; een regieklus voorbereiden, hier en daar wat inboeren, besprekinkje hier, brainstormpje daar- de toekomst proberen veilig te stellen vóór ik vertrek.
Er is veel gebeurd het afgelopen seizoen.
Ik heb mezelf herontdekt als muzikant. Componist en Tekstschrijver. Ik heb opnieuw ontdekt (and didn't you know it all along, you silly bugger!) dat ik op mijn gelukkigst ben als ik muziek maak. En ik heb besloten dat uitermate serieus te nemen.
Dus een gerenommeerd boekingsbureau opgezocht. Waar ik me vrij snel op mijn gemak voelde. Agents After All wil graag mijn toekomstige escapades ondersteunen. Ik heb meer credits dan ik dacht, in elk geval bij deze spijkers-met-koppenmeppers. Dat geeft de burger vleugels.
Voorts een aftastend gesprek met een platenproducer gevoerd, die zich wel hard wil maken voor mijn eerste cd door zijn diensten én fonkelnieuwe studio beschikbaar te stellen. Ik moet wel een slordige 20 mille bij elkaar gaan beunen om 'm te kunnen maken, maar soit! Komen zal ie er!
En nu lonkt Italie. Ik heb een heerlijk huis met dito zwembad gehuurd in de Maremma, een nog ongerept brok natuur in het zuiden van Toscane, en daar gaan mijn lief en ik ons een week of wat onderdompelen in Het Grote Niets. Ik ga mij laven aan Leegte, Liefde, en Haruki Murakami.
En sudderen. En borrelen. En gisten.
See ya!
Harry Faust is bedankt voor bewezen diensten en met tuinkabouter en al in een Beverwijkse kelder geparkeerd. God willing (of Devil consenting) halen we hem volgende zomer onder het stof vandaan om, ontdaan van hinderlijke spinnewebben, de festivals in binnen- én buitenland af te schuimen. We zijn nog niet klaar met Harry!
De komende week is nog een kwestie van tying up loose ends; een regieklus voorbereiden, hier en daar wat inboeren, besprekinkje hier, brainstormpje daar- de toekomst proberen veilig te stellen vóór ik vertrek.
Er is veel gebeurd het afgelopen seizoen.
Ik heb mezelf herontdekt als muzikant. Componist en Tekstschrijver. Ik heb opnieuw ontdekt (and didn't you know it all along, you silly bugger!) dat ik op mijn gelukkigst ben als ik muziek maak. En ik heb besloten dat uitermate serieus te nemen.
Dus een gerenommeerd boekingsbureau opgezocht. Waar ik me vrij snel op mijn gemak voelde. Agents After All wil graag mijn toekomstige escapades ondersteunen. Ik heb meer credits dan ik dacht, in elk geval bij deze spijkers-met-koppenmeppers. Dat geeft de burger vleugels.
Voorts een aftastend gesprek met een platenproducer gevoerd, die zich wel hard wil maken voor mijn eerste cd door zijn diensten én fonkelnieuwe studio beschikbaar te stellen. Ik moet wel een slordige 20 mille bij elkaar gaan beunen om 'm te kunnen maken, maar soit! Komen zal ie er!
En nu lonkt Italie. Ik heb een heerlijk huis met dito zwembad gehuurd in de Maremma, een nog ongerept brok natuur in het zuiden van Toscane, en daar gaan mijn lief en ik ons een week of wat onderdompelen in Het Grote Niets. Ik ga mij laven aan Leegte, Liefde, en Haruki Murakami.
En sudderen. En borrelen. En gisten.
See ya!
REAGEER
STUUR DOOR
woensdag, mei 16, 2007
Au.
Mijn goede moeder, zij rust in vree, kon het niet vaak genoeg benadrukken: een mens dient zuinig te zijn op zijn lichaam. De tempel van de ziel, het stoffelijk omhulsel, this ol' bag o' bones; je bent met één exemplaar geboren en ruilen kan niet want je hebt nooit een bonnetje gekregen.
Als je nog aan de goeie kant van de dertig zit kun je het je nog met gemak permitteren je lijf zo nu en dan eens stevig af te rossen. Een marathonnetje zonder voorbereiding, nachtbraken tot de ochtend gloort, beginnen met drinken bij de lunch en niet kwijlend weer wakker worden voor het dinér, een verbouwinkje bij een verhuizende vriendin: eitje, tante Marie! Je stort je hele spierwinkel in de strijd, komt er blakend van overleefde zelfkastijding weer uit en trekt een lange neus naar al die stumpers die na het sloophameren van een keukenblokje grimassend van de rugverrekking naar de Midalgan grijpen.
De verkeerde kant van de veertig brengt echter onherroepelijk met zich mee dat men afscheid moet nemen van de fysieke branie van de jeugd. Parting is such sweet sorrow! Het zaterdagse is-het-al-tijd-voor-koffie-partijtje voetbal op de speelweide behoeft enkelversterkende sporttape vooraf en een recupererend bad met spierontspannende middelen toe, het leggen van een tegelvloertje laat de gewrichten kraken in al hun voegen, en na nachtbraken dienen de ledematen zeker drie dagen tandwielknarsend gereanimeerd te worden.
Maar je bent natuurlijk een mega-watje als je dat erkent en dus besluit je met twee evenzo dappere vrienden de door de tand des tijds aangetaste steiger bij je boot zelf te vervangen.
Little did you know.
Voor het bouwen van een stevige steiger van 10 meter 50 heb je negentien Hele Zware Hardhouten Palen van 3 meter en een Hele Zware Hamer nodig. Elke paal moet zeker twee en een halve meter de ogenschijnlijk meegevende maar Onverwacht Weerbarstige veenbodem in gejast worden. Met voornoemde Hele Zware Hamer. Vervolgens moeten daar dito Hele Zware Balken op gemonteerd worden, waarna je er zeven Nog Veel Zwaardere Steenschotten op kunt leggen. Als je dan tenminste nog gevoel in je handen, je armen, je rug, je oorlellen, en je stuitbeen hebt.
Het resultaat: een schitterende, fonkelnieuwe, zonder verdrinkingsgevaar beloopbare want immens stabiele steiger. En het gevoel alsof een volwassen mannetjesmastodont je als zitzak heeft gebruikt.
Als ik over een paar weken mijn rugspieren weer heb overtuigd van het praktisch belang van beweging, mijn handen doorhebben dat ze geen hamer meer vasthouden, en mijn onderarmen niet meer aanvoelen als twee elastiekjes met Parkinson, zal ik mij trots op mijn steiger hijsen en roepen: Ik Ben Een Jonge God In Het Diepst Van Mijn Gedachten!
Als je nog aan de goeie kant van de dertig zit kun je het je nog met gemak permitteren je lijf zo nu en dan eens stevig af te rossen. Een marathonnetje zonder voorbereiding, nachtbraken tot de ochtend gloort, beginnen met drinken bij de lunch en niet kwijlend weer wakker worden voor het dinér, een verbouwinkje bij een verhuizende vriendin: eitje, tante Marie! Je stort je hele spierwinkel in de strijd, komt er blakend van overleefde zelfkastijding weer uit en trekt een lange neus naar al die stumpers die na het sloophameren van een keukenblokje grimassend van de rugverrekking naar de Midalgan grijpen.
De verkeerde kant van de veertig brengt echter onherroepelijk met zich mee dat men afscheid moet nemen van de fysieke branie van de jeugd. Parting is such sweet sorrow! Het zaterdagse is-het-al-tijd-voor-koffie-partijtje voetbal op de speelweide behoeft enkelversterkende sporttape vooraf en een recupererend bad met spierontspannende middelen toe, het leggen van een tegelvloertje laat de gewrichten kraken in al hun voegen, en na nachtbraken dienen de ledematen zeker drie dagen tandwielknarsend gereanimeerd te worden.
Maar je bent natuurlijk een mega-watje als je dat erkent en dus besluit je met twee evenzo dappere vrienden de door de tand des tijds aangetaste steiger bij je boot zelf te vervangen.
Little did you know.
Voor het bouwen van een stevige steiger van 10 meter 50 heb je negentien Hele Zware Hardhouten Palen van 3 meter en een Hele Zware Hamer nodig. Elke paal moet zeker twee en een halve meter de ogenschijnlijk meegevende maar Onverwacht Weerbarstige veenbodem in gejast worden. Met voornoemde Hele Zware Hamer. Vervolgens moeten daar dito Hele Zware Balken op gemonteerd worden, waarna je er zeven Nog Veel Zwaardere Steenschotten op kunt leggen. Als je dan tenminste nog gevoel in je handen, je armen, je rug, je oorlellen, en je stuitbeen hebt.
Het resultaat: een schitterende, fonkelnieuwe, zonder verdrinkingsgevaar beloopbare want immens stabiele steiger. En het gevoel alsof een volwassen mannetjesmastodont je als zitzak heeft gebruikt.
Als ik over een paar weken mijn rugspieren weer heb overtuigd van het praktisch belang van beweging, mijn handen doorhebben dat ze geen hamer meer vasthouden, en mijn onderarmen niet meer aanvoelen als twee elastiekjes met Parkinson, zal ik mij trots op mijn steiger hijsen en roepen: Ik Ben Een Jonge God In Het Diepst Van Mijn Gedachten!
REAGEER
STUUR DOOR
maandag, mei 07, 2007
Murakami
De Wereld Draait Door heeft mij enige tijd geleden een enorme dienst bewezen door Tim Krabbé in het programma te noden. Niet om eigen werk aan te prijzen, maar om de loftrompet te tuiten over een collega: Haruki Murakami.
Een beter uithangbord op de Nederlandse Boekenmarkt kon de Japanse auteur zich niet wensen. Krabbé ging dermate enthousiast tekeer, dat mijn nieuwsgierigheid onmiddelijk was gewekt.
Toen ik een paar dagen later in het Nooit Van De Buis Mogen Verdwijnende Uur Van De Wolf een aandoenlijke roedel Japanners teksten van de man hoorde voorlezen, was het pleit beslecht; er moest Murakami gelezen.
Norwegian Wood was de eerste kennismaking. Een schitterend schrijnende coming-of-age roman waar Salinger jaloers op zou zijn geweest. En zojuist heb ik Kafka on the Shore verslonden. Weird, fantastisch, unheimisch, surrealistisch, magisch-realistisch, je kan er van alles op los laten. Een boek om in je top 3 te zetten. En daar staat het nu dan ook; tussen Honderd Jaar Eenzaamheid van Marquez en Middernachtskinderen van Rushdie.
Afgezien van het feit dat de man een enorme stylist is die elk genre lijkt te beheersen, is het vooral de compassie waarmee hij zijn romanpersonages door het leven slingert die me raakt. Beeldschone figuren die zich een weg door het labyrinth van hun keuzes banen en er gelouterd uitkomen. Net als de lezer...
Snel lezen kun je Murakami niet. Daarvoor zit er in elke bladzijde teveel om van te genieten of bij stil te staan. En o welk een feest: er ligt nog een hele stapel in de kast.
Lees HIER waarom Tim Krabbé zo enthousiast tekeer ging.
Een beter uithangbord op de Nederlandse Boekenmarkt kon de Japanse auteur zich niet wensen. Krabbé ging dermate enthousiast tekeer, dat mijn nieuwsgierigheid onmiddelijk was gewekt.
Toen ik een paar dagen later in het Nooit Van De Buis Mogen Verdwijnende Uur Van De Wolf een aandoenlijke roedel Japanners teksten van de man hoorde voorlezen, was het pleit beslecht; er moest Murakami gelezen.
Norwegian Wood was de eerste kennismaking. Een schitterend schrijnende coming-of-age roman waar Salinger jaloers op zou zijn geweest. En zojuist heb ik Kafka on the Shore verslonden. Weird, fantastisch, unheimisch, surrealistisch, magisch-realistisch, je kan er van alles op los laten. Een boek om in je top 3 te zetten. En daar staat het nu dan ook; tussen Honderd Jaar Eenzaamheid van Marquez en Middernachtskinderen van Rushdie.
Afgezien van het feit dat de man een enorme stylist is die elk genre lijkt te beheersen, is het vooral de compassie waarmee hij zijn romanpersonages door het leven slingert die me raakt. Beeldschone figuren die zich een weg door het labyrinth van hun keuzes banen en er gelouterd uitkomen. Net als de lezer...
Snel lezen kun je Murakami niet. Daarvoor zit er in elke bladzijde teveel om van te genieten of bij stil te staan. En o welk een feest: er ligt nog een hele stapel in de kast.
Lees HIER waarom Tim Krabbé zo enthousiast tekeer ging.
REAGEER
STUUR DOOR
