
Als de Olympische Spelen
ergens anders dan in Sydney gehouden zouden worden, zou ik niet
zoveel jaar van tevoren besloten hebben
om ter plekke te gaan kijken. Waarom Sydney dan wel?
Heel eenvoudig: Australië, zo is mij uit diverse eerdere
bezoeken gebleken, blijft mij altijd trekken. Het is er altijd
warmer dan hier (zeker in onze winter!) en daar waar het de
organisatie van een evenement zoals de Olympische Spelen betreft,
een van de beste organisatoren in zn soort. Niet
verwonderlijk, want de Australiers zijn nu eenmaal allemaal
gigantisch sportgek.
Toch vereist zon reis de nodige voorbereiding: immers er werd de nodige verkeersdrukte tussen Europa en Australië verwacht in September 2000. Dus gelijk maar in Februari boeken. Daar ik direct (dus zonder tussenstop of overstap) naar Sydney wilde vliegen, was de maatschappij al gauw gevonden, onze eigen blauwe vogels (of zo U wilt: witte zwanen). Vertrekdatum werd dus in eerste instantie op 15 September gezet, de openingsdag van de Olympische Spelen. Toen gooiden echter de capos van Alitalia roet in het eten: door verbreking van de Spagetti Alliantie was KLM genoodzaakt zn dienstregeling te wijzigen en hing dus Wereldcontact aan de telefoon met de mededeling dat ik een dag eerder zou vertrekken en een dag eerder terug moest vliegen. Nu had ik met het eerste geen probleem, met het tweede wel: ik zou op 11 oktober uit Queensland in Sydney terugkomen, precies een half uur voor vertrek van de KL844 naar Amsterdam. Neen dus. Gauw even internet raadplegen en suggestie aan Wereldcontact: Boek me maar met Ansett (dus Singapore Airlines) op 12 oktober naar Singapore en dan met de KL838 verder naar Amsterdam. Gelukkig weten ze dit soort veranderingen bij Wereldcontact goed op te vangen en maken er weinig problemen over.
Dan is het eindelijk zover: donderdag 14 September. Iris, een van de meiden uit de roeiploeg die ik coach is in het dagelijks leven 2e officier op zon Boeing 747 van de KLM en ze had speciaal geregeld dat ze dezelfde vlucht als ik had tot Singapore, zodat ik een gedeelte van de vlucht vanuit de cockpit mocht meemaken.
De KL843 dus. Een bekende route: zuidenwind = opstijgen van de Aalsmeerbaan, bocht naar bakboord klimmend, over Amersfoort- Apeldoorn- Deventer Hengelo en door naar het Duitse luchtruim. Nog steeds aan hoogte winnen. We vliegen over de Oostzee (!), verder en verder pal oost. We naderen de Baltische Republieken en komen, Moskou nog noordelijk passerend, uiteindelijk terecht boven Oezbekistan met de stad waaraan deze route zijn naam ontleent: Tasjkent. Deze naam en die van het nabijgelegen Samarkand wekken associaties op met de verhalen uit de 1001 nacht en de zijderoute
Ik mag dan op het bovendek komen waar Iris en haar collega Karel in de cockpit de autopiloot in de gaten houden en trachten contact te krijgen met de verkeersleiding in Kabul in Afghanistan (of Talibanland zoals Karel dit noemt).Het wordt schemerig en donker. In de laatste lichtstralen zie ik aan bakboord de eerste Hymalaya toppen. We vliegen nu over het beruchte grensgebied India/ Pakistan/ Afghanistan en komen over de Khyber Pas. Goed om te weten dat we zon 6.000 meter boven de grond vliegen (Karel: Ik kom met deze kist gemakkelijk de hoogste Hymalaya toppen over, maar als de cabinedruk uitvalt hebben we een probleem: boven de Hymalaya valt er weinig te zakken, dus vliegen we maar iets om over de vallei waar Kabul in ligt).Het is nu geheel donker (dat wil zeggen, de maan is nog prima zichtbaar), tot er plotseling een grote lichtvlek beneden opdoemt: New Delhi. Even plotseling als hij opdoemt verdwijnt hij. Dan weer een lichtvlek: Bombay? Of toch Calcutta? In ieder geval komen we nu boven de Golf van Bengalen. Zal wel weer in de touwen worden ivm turbulentie. We zijn immers in de tropische zône? Dat niet alleen, maar het is September en dus moessontijd. Gelukkig valt het nog mee en leidt het bekwame cockpit team ons tussen alle buien door. Verder maar weer: de lichtjes van de Maleisische westkust doemen op en we zakken af langs ons koloniale verleden: Melacca. Inmiddels trekt de bekende ronk door het vliegtuig en het geluid van de Pratt & Whitneys (Iris noemt ze altijd Pruttel en Wil Niet) zwelt aan: de afdaling naar Changi is ingezet. Ik vind de nadering van dit vliegveld altijd weer even indrukwekkend: beneden de lichtjes van honderden zeeschepen op de rede van Singapore en aan de andere kant de wolkenkrabbers aan de rivier van Raffles stad. Deze keer met een extra dimensie: vlak voor het begin van de afdaling mocht ik op de stoel achter de captain plaatsnemen, terwijl Iris naast mij uitleg gaf hoe dit vliegende gevaarte aan de grond werd gezet. We landen en rijden naar een van de pieren en mogen een klein uur onze benen strekken. Afscheid van de bemanning die hier ververst wordt. Aan Iris beloofd dat ik een pluche Koala zal meenemen uit Down Under.
We moeten weer verder: nog ruim 7 uur naar Sydney. Het begint te schemeren en het wordt licht. Tussen de wolken onder ons door het donkergroen van Sumatera. Dan verandering in kobaltblauw, overgaand in azuurblauw: de Timorzee. Na een kleine twee uur: kleurverandering in roestbruin/ zandbeige: we zijn boven Australië! Tussen Broome en Port Hedland komen we het vijfde continent binnen. Maar dan zijn we er nog niet. Na een anderhalf uur: witte stipjes in het zand: Alice Springs. Ik krijg een steeds blijder gevoel, vooral in de wetenschap dat ik over twee weken daar beneden zal rondrijden
Langzaam gaat de woestijn over in groen. We komen boven de Blue Mountains. Inmiddels heeft de captain de landing ingezet. Naarstig speur ik naar meren in de Blue Mountains en probeer uit te vinden waar Penrith Lake is. Hier worden de roeiwedstrijden gehouden. Maar we zijn al boven Sydney! In de aanvliegroute naar Kingsfield Smith Airport ontvouwt zich een schitterend gezicht op de haven met het beroemde Sydney Opera House en de even beroemde Sydney Harbour Bridge, ook wel bekend als de Coathanger. De captain zegt dat we speciaal voor de Olympische Spelen de Grand City View krijgen. Na de landing neemt de purser afscheid met de opmerking dat we allemaal een gouden medaille hebben verdiend door het 20 uur met de KLM uit te houden!
We landen om 16.05 ongeveer twee uur voor de opening van de Spelen. Sydney is helemaal in feeststemming. Ik laat het gelaten over me heen komen en duik om 7 uur s avonds mn bed in totaal dizzy van de jet-lag. De volgende morgen maar even de stad in. Er is al veel oranje op straat te zien en er wordt veel Nederlands gesproken! s Avonds op Circular Quay, aan de voet van het Opera House, alwaar een gigantisch TV scherm aan het treinstation is opgehangen ben ik getuige van het eerste zilver voor Nederland: de dames zwemestafetteploeg wint door toedoen van Inge de Bruin (van de 5e naar de 2e plaats terugkomend) zilver. De Australiërs zijn een beetje ontredderd, want zij blijven in deze race met lege handen achter. Dan voel je je toch wel even trots dat je Nederlander bent .
Zondag naar de roeibaan in Penrith. Hier hebben de Nederlandse supporters, vooral ouders en clubgenoten van de Nederlandse deelnemers, ter verhoging van de feestvreugde, een compleet Oranje vak op de tribune afgezet. De hele week laten ze van zich horen en zien (allemaal verplicht een oranje shirt aan!) en het resulteert in drie zilveren roeimedailles, een zilvervloot á la Piet Hein. Dit feest werd de hele week iedere avond voortgezet in het Holland Heineken House in Darling Harbour, hartje Sydney. Goed dat deze feesttent stevig geconstrueerd was, want bij de gouden plakken van De Bruin, van den Hoogenband en van Moorsel werd de tent bijna afgebroken .
Aan alle plezier komt echter een eind, jammer dat ik 25 September weer verder moet, met Annsett 5 uur vliegen naar Perth. Deze stad, ontstaan in de tijd van de Oost Indië vaarders, maakte op mij de indruk van een moderne grote, ruim opgezette stad in de nieuwe wereld. Een uitstekend openbaar vervoer (in het centrum en noord- Perth rijdt zelfs een tweetal gratis buslijnen), prachtige groenvoorzieningen aan de Swan River en het strand in Freemantle op slechts 20 minuten met de trein, maken deze stad zeer interessant voor toeristen. Zeker de moeite waard is het Maritime Museum in Freemantle dat de vroegste geschiedenis van de Nederlandse ontdekkingsreizigers in dit gebied vertelt: het VOC tijdperk, de vele scheepsrampen voor de westkust van Australië, de stichting van een kleine nederzetting aan de mond van de Swan River (waar nu Freemantle ligt), alles komt aan bod en dit museum is een must voor iedereen die geinteresserd is in ons koloniale verleden (al is dat niet altijd even brandschoon).
Vanuit Perth was ik in de gelegenheid iets te doen wat ik na 3x in Australië te zijn geweest eigenlijk altijd al had willen doen: met een 4-Wheel drive bus van Perth, dwars door de woestijn via de Great Central Road naar Alice Springs. Hier leer je het echte overleven in de woestijn kennen. Je reist met 8 tot 12 andere lotgenoten en een chauffeur/ reisleider 6 dagen door een van de meest verlaten gebieden van Australië.
1e dag: Perth- Kookynie: s ochtends al om 7.00 werd ik opgehaald in Perth door de bus. We hadden vandaag ook een relatief zeer grote afstand voor de boeg: ruim 850 km tot voorbij Kalgoorlie. Voordeel is dat deze route voert langs de (goed verharde) hoofdweg Perth- Adelaide, zodat in ieder geval tot Kalgoorlie flink opgeschoten kon worden. In Kalgoorlie, waar het al behoorlijk warm was (boven de 30 º C), werden de laatste inkopen gedaan: er is geen normale supermarkt meer tussen hier en Yulara (Ayers Rock Resort). Na vertrek uit Kalgoorlie konden we nog aan het einde van de middag voor het invallen van de duisternis een kijkje nemen bij een van de goudmijnen. Er wordt hier volgens de zgn. dagbouw methode gewerkt, dwz. er wordt een gigantisch groot gat in de grond gegraven waaruit het gouderts opgehaald wordt. Er zijn enkele tonnen erts nodig om 1kg goud te winnen, afhankelijk van de goudprijs wordt bekeken of de betreffende mijn nog rendabel is.
Het werd na bezoek aan de mijn al snel donker. Rond 7 uur s avonds kwamen we aan in Kookynie, een verlaten mijndorp ten noordoosten van Kalgoorlie. Het laatste stuk over onverharde weg. De enige bewoning in Kookynie bestaat uit het Grand Hotel een typische Australische pub in de middle of nowhere. Hier in de buurt werd het eerste bushcamp opgeslagen. Dit bushcamp bestaat uit een aantal dekzeilen waarop je je swaggie uitrolt. Een swaggie is niets anders dan een grote canvas zak met een matras er in, waar je je slaapzak in doet en je vervolgens onder de sterrenhemel gaat slapen. Ondanks de mogelijk koude nachten in dit gebied heb je het s nachts alles behalve koud, want deze canvas zakken isoleren uitstekend!
2e dag: Kookynie- Tjukayirla Roadhouse: Na wat rondgekeken te hebben in het verlaten dorp en een bezoek te hebben gebracht aan het mijnwerkers kerkhof, werd er koers gezet naar het laatste stukje bewoonde wereld in West Australië: Laverton. Hier begint de Great Central Road, nog 1.587 kilometer naar Alice Springs (of, wat dichter bij: ongeveer 1.000 km naar Ayers Rock). De Great Central Road is een zgn. Dirt Roaddwz. geheel onverhard (behalve 1½ km bij Tjukayirla Roadhouse, maar daarover later meer).
Onderweg moest er tot 3x toe diesel overgeheveld worden in een vrachtwagen met daarin een aboriginal familie, die zonder brandstof aan de kant van de weg stond. Opmerking van onze chauffeur: De wet van de woestijn is: laat niemand zonder brandstof en/ of water aan de kant staan.
Hierdoor en mede door het een aantal keren moeten opduwenvan die vrachtwagen, werd het eigenlijk te laat om ons tweede bushcamp in te richten, dus werd besloten om ons kamp op te slaan op de camping bij het Tjukayira Roadhouse. Dit benzinestation langs de Great Central Road is een van de meest afgelegen in Australië, de dichtstbijzijnde buren wonen ca. 300km verder. Bij dit roadhouse is de Great Central Road over een lengte van 1½ km verhard, de reden hiervoor is dat dit stuk in gebruik is als landingsbaan voor de Royal Flying Doctor Service. Het is dus wel zeer komisch om midden in de woestijn opeens met je bus over een heuse landingsbaan te rijden!
3e dag: Tjukayira Roadhouse- Schwerin Ranges: Onderweg langs de Great Central Road zie je behalve allerlei typische borden met teksten als: Stay on main road, No shootingen No Grog ook nog veel verlaten autowrakken. De reden hiervoor: als je auto het midden in de woestijn opgeeft, kun je hem beter achterlaten dan te proberen hem naar de bewoonde wereld terug te krijgen. Rond het middaguur arriveren we in Warburton, de laatste nederzetting op het grondgebied van West Australië.
Warburton is hoofdzakelijk bewoond door Aboriginals.
Na te hebben bijgetankt (vooral water), rijden we door naar de
plaats waar we ons kamp opslaan, aan de voet van de Schwerin
Ranges. Onderweg zien we dat de lucht in Noordelijke richting
bloedrood gekleurd is, er zijn daar grote Bushfires
aan de gang. Niets om je zorgen over te maken, dit is een
natuurlijk proces en houdt de grond in conditie. Het gebied heeft
wel de geografische titel woestijn, maar dit komt
omdat de jaarlijkse neerslag minder dan 200 mm is. Er groeit nog
genoeg kreupelhout en savannegras. Ik ben eerder geneigd om dit
gebied als Steppe of Savanne te
omschrijven. In het kamp ontstond nog even lichte paniek toen
iemand een ca. 25cm lange slang ontdekte. De chauffeur wist het
beest met behulp van een vorkvormige tak te pakken te krijgen en
het dier een paar honderd meter verder de Bush in te smijten. Wel
even gekeken in het boek, maar deze slang werd niet als giftig cq.
Gevaarlijk beschouwd.
4e dag:
Schwerin Ranges Yulara: in de loop van de ochtend werd de
grens met Northern Territory gepasseerd. Hier dient tevens je
horloge 1½ uur vooruit gezet worden. De grens zelf wordt
gemarkeerd door een hele rij borden met teksten als: Welcome
to Nature Territory en We like our lizzards frilled,
not grilleden meer van dit soort ongein. De eerste
nederzetting, ca. 8 km van de grens is Docker River, in principe
alleen toegenkelijk voor Aboriginals. Het gebied waar we doorheen
rijden is Aboriginal reservaat en derhalve aan zeer strenge
regels voor bezoekers gebonden. Ondanks het feit dat dit gebied
nog steeds als woestijn beschreven staat, zie je zeer veel
begroeiing langs de weg. Er loopt hier een ondergrondse rivier.
Als je een gat van ca.30 cm graaft stuit je op zoet water!
s Middags komt eindelijk het eind van de bush bush in zicht:
de Olgas. Deze rotsformatie behoort tot het Uluru
National park tezamen met Ayers Rock. De Olgas, of Kata
Tjuta (vele koppen) in de Aboriginal taal, zijn uit hetzelfde
gesteente opgebouwd als Ayers Rock. Er zijn zelfs onderzoeken
gaande om uit te vinden of Ayers Rock en de Olgas niet
ondergronds met elkaar verbonden zijn.
Na een wandeling tussen deze imposante rotsformaties door, rijden we snel verder naar de bekendste rots van Australië: Uluru ofwel Ayers Rock. Wisselende voorstelling de hele dag door: de ondergaande zon zet de rots telkens in een andere kleur. Je moet er echt zelf geweest zijn om de kleuren te kunnen omschrijven. Aan de andere kant is het jammer dat het geheel zo gigantisch toeristisch is. Busladingen vol toeristen (vooral uit Japan) komen iedere dag dit spektakel bekijken. Wij hebben hier op speciale manier van genoten: met zn achten op het dak van onze bus gezeten, boven de mensenmenigte uitkijkend.
Hierna snel door naar Yulara, het dorp even buiten het park, alwaar we ons kamp opsloegen.
5e dag: Ayers Rock- Kings Canyon: s
Ochtends in alle vroegte de bus in om de zonsopgang bij Ayers
Rock mee te maken, na dit spektakel de gelegenheid om rond de
rots te gaan lopen ofwel er op te klauteren. Dat laatste wordt
inmiddels sterk afgeraden: Ayers Rock is een heilige plaats voor
de Aboriginals en deze rots beklimmen is te vergelijken met
hordes toeristen die het dak van je huis oplopen. Buiten dat
staat er boven op de rots altijd een stevige wind en worden er
gemiddeld 4 personen per jaar van de rots af geblazen met
dodelijk gevolg.
Na bezoek aan de rots
rijden we verder richting Kings Canyon. Halverwege passeren we Mt.Connor.
Als je van Alice Springs naar Ayers Rock rijdt kom je deze
monoliet tegen en veel mensen denken dat dit Ayers Rock al is.
Niet dus, het is vanaf hier nog ongeveer een uur rijden naar
Yulara!
Na Mt. Connor slaan we linksaf en komen na ongeveer 100km op een
campground vlakbij Kings Canyon.
6e dag: Kings Canyon- Alice Springs: s Ochtends in alle vroegte naar Kings Canyon om de zonsopgang te zien. Na alle sunrises die we de laatste dagen hebben gezien kan deze er ook nog wel bij. Het mooiste is om er voor te zorgen dat je voor zonsopkomst boven aan de canyon bent. Een ongeveer twee uur durende wandelroute is door en langs de canyon uitgezet. Ook zwemspullen kunnen hier in sommige jaargetijden handig zijn: onder in de canyon is de Garden of Eden met een groot waterreservoir.
Rond het middag uur vertrekken we uit dit gebied
voor de laatste etappe naar Alice Springs, nog altijd zon
400km ofwel 4½ uur rijden. Je kunt afsnijden door niet terug te
rijden naar de hoofdweg Ayers Rock- Stuart Highway, maar door de
Dirt Road (onverhard, maar prima met 80km/u
bereidbaar) direct van Kings Canyon naar de Stuart Higway te
nemen. Dit scheelt zeker een uur omrijden!
In Alice Springs moest ik afscheid nemen van de groep waarmee ik de laatste 6 dagen opgetrokken was. Ik bleef nog 1 dag over in Alice Springs, o.a. om de basis van de RFDS (Flying Doctors) te bezoeken. Voor iedereen die in Alice Springs komt: dit is echt de moeite waard, zeker als je de outback en de red centre aan den lijve ervaren hebt.
Omdat noch Qantas, noch Ansett een rechtstreekse dienst naar mijn volgende doel (Townsville) onderhoudt, er is zelfs geen directe dienst naar Brisbane (!), moet ik noodgedwongen de hele dag in vliegtuigen en op luchthavens doorbrengen: Eerst van Alice Springs naar Sydney (2uur vliegen) dan van Sydney naar Brisbane en tenslotte van Brisbane naar Townsville. Een andere optie was Alice Springs- Cairns Townsville, maar dan zou ik nog later s avonds in Townsville geweest zijn.
Townsville is
hoofdzakelijk het jump off point voor Magnetic Island
en het begin van de (lange) weg via Mount Isa naar Tennant Creek,
alwaar deze weg uitkomt op de Stuart Higway (Adelaide
Darwin).
Bezienswaardigheden: het gigantisch grote aquarium (waar een stuk
Great Barrier reef nagebouwd is) en het museum of Tropical
Queensland. Tevens is deze provinciestad een van de
belangrijke havensteden van Australië, hetgeen eigenlijk in het
dagelijkse leven niet erg merkbaar is
Vanuit Townsville met de bus naar Airlie Beach (ongeveer 3½ uur rijden). Airlie Beach was (en is eigenlijk nog steeds) het backpackers paradise van midden Queensland. Vanuit een fantastische jachthaven vertrekken dagelijks vele zeilboten voor een of meerdaagse tours in de Whitsunday groep. Deze groep eilanden werd voor het eerst ontdekt door kapitein James Cook, toen hij een weg zocht om via Noord Australië naar Nederlands Indië te komen. Dit gebeurde op 3 Juli 1770. Echter omdat Cook uit Hawai was gekomen, maakte hij de fout door het passeren van de internationale datumgrens niet in zn logboek op te nemen. Hij dacht dus dat het 1e Pinksterdag was toen hij de eilanden ontdekte, maar het was al Maandag, vandaar de naamgeving Whitsunday!
Met de boot waar ik al tijdens mijn vorige drie bezoeken aan Australië mee gezeild had (de Mollo), een driedaagse tour gemaakt door deze eilandengroep. De groep bestaat uit rond de 70 eilanden waarvan er op 6 een resort (zeg maar hotel) gevestigd is. Er is hier onderdak te vinden in alle prijsklassen, van goedkoop (Whitsunday Island) via middenklasse (South Molle Island) naar extreem duur (Hayman Island). Het grootste resort is op Hamilton Island, een dorp op zich met rond de 6.000 bedden, een eigen jachthaven en een heus vliegveld met een 2,5 km landingsbaan, geschikt voor vliegtuigen van het type Boeing 767 of Airbus A310. Het eiland was altijd eigendom van Ansett, maar is onlangs in andere handen overgegaan zodat ook Qantas in de nabije toekomst naar Hamilton Island kan vliegen.
Het leukste blijft nog altijd om een meerdaagse tour per (zeil)boot langs de eilanden te maken, waarbij je aan boord overnacht. Het aanbod is groot, de concurrentie eveneens, maar laat je bij diverse travel agencies in Airlie Beach informeren om voor jezelf de beste boot uit te kiezen!
Na Airlie Beach met de bus naar het vliegveld van Proserpine, op 40 minuten rijden. Hier stond een Qantas Bae146 (door mijn KLM vriendinnetje steevast Jumbolino genoemd) klaar om mij naar Brisbane te brengen, alwaar de aansluitende vlucht naar Sydney vertrok. Nog een halve dag genieten van Sydney, en dan via Singapore naar huis. Vier weken waren snel voorbij gegaan!
PRACTISCHE INFORMATIE : zie aparte pagina op deze site)
December 2000, Ernst Debets