Een antwoord aan H. Labohm en D. Thoenes

Terug naar: Menu
 

De "Ware Gelovigen" zitten in Het Witte Huis

Een antwoord aan H. Labohm en D. Thoenes

(door Evert Wesker)

In hun bijdrage aan de forum pagina van NRC van 31 juli beginnen de heren Labohm en Thoenes om met nauwelijks verholen cynisme vast te stellen dat het compromis dat in Bonn werd bereikt m.b.t. de Kyoto protocollen een zeer verwaterde versie is van de oorspronkelijke versie. Dat moge waar zijn, maar er is in ieder geval een begin gemaakt met een proces dat in een later stadium alsnog tot meer duidelijke stappen kan leiden. Daarom waren de Amerikanen zo ontstemd. Hun poging tot algehele torpedering is mislukt.

Daarna gaan zij wederom, net als in hun verhaal van 7 juli j.l., ervan uit dat de wetenschappelijke basis zeer zwak zou zijn, en dat er geen consensus onder de wetenschappers zou bestaan. Niets is minder waar: Onder de meteo wetenschappers is er een zeer grote mate van consensus. Het IPCC repport "Climate Change 2001" is heel wat duidelijker in haar conclusies ("It is likely that the increasing concentration of anthropogenic greenhouse gases have contributed substantially to the observed warming over the last 50 years") dan het vorige rapport uit 1995. Dit rapport kan alle standaarden van wetenschappelijke grondigheid doorstaan en is aan een uitgebreide "peer review" onderworpen geweest. Als men dit nog als een zwakke basis beschouwt zou alle wetenschappelijke literatuur in de vuilnisbak kunnen ...

Vervolgens gaan zij in op de tegenstrijdigheden tussen satelliet metingen en grond data m.b.t. de temperatuur. Ik wil erop wijzen dat in recente publicaties door NASA wetenschappers er een correctie op deze data is gekomen. Door baan veranderingen werd er een systematische fout geīntroduceerd. Wat aanvankelijk een kleine daling over de periode 1980 - 1999 leek bleek bij nader inzien een stijging van 0.13 °C per decade te zijn. De controverse rond deze metingen is nog niet geheel ten einde. Echter, en daar is geen enkele controverse over, de gemiddelde temperatuur op Aarde stijgt aan het oppervlak ervan in een rap tempo.

Daarna gaan zij in op onzekerheden in modellen. Het is inderdaad zo dat de wolken op deze planeet het lastigst te modelleren onderdeel van "de weermachinerie" zijn. Toch slaagt men er steeds beter in om zonder "fudge factoren" als "flux adjustments" tot een heel behoorlijke beschrijving te komen van atmosferische processen in samenhang met zeestromings patronen als b.v. El Niņo. Wederom: Het IPCC rapport komt tot hardere conclusies dan 6 jaar geleden.

Tenslotte beklagen zij zich over het feit dat zij worden aangesproken op hun betrekkelijke lekenstatus op het terrein van de meteorologie. Ik wil het volgende tegenvoorbeeld geven: Er is een discussie aan de gang over de veiligheid in de procesindustrie. Wiens oordeel weeg je dan (veel) zwaarder, dat van een groep meteorologen of dat van een gevestigde organisatie van professionele chemische ingenieurs? Het laatste dacht ik zo ...

Er wordt vaak over rampen gesproken in samenhang met het warmer worden van de Aarde. Dat is in mijn ogen nogal vaak "komkommertijdspul". Er is tot nog toe geen stijgende langjarige trend te ontdekken m.b.t. het aantal tropische stormen en hun intensiteit en al evenmin m.b.t. de stormen in de gematigde breedtes.
Toch ben ik van mening dat er voldoende reden is om op voorzichtigheid aan te dringen. Wij zijn als mensheid t.g.v. onze activiteiten op deze planeet bezig de chemische samenstelling van de atmosfeer te veranderen in een tempo dat zijn weerga tijdens het Pleistoceen nauwelijks heeft gekend. We zijn daarmee bezig met een "one shot experiment" dat niet zonder risico is.
Dit experiment kan tot een nogal ongewenst resultaat leiden. Denk aan het drastisch verschuiven van neerslag zones waardoor vele 10-tallen miljoenen mensen geleidelijk in de loop van enkele decaden letterlijk van hun bestaan worden beroofd. Er is weinig fantasie voor nodig om in te zien dat dat (in ieder geval lokaal) tot onoverkomelijke problemen zou leiden.

Ik eindig met de parabel van de gekookte kikker. Als je een kikker in een pan heet water gooit springt hij er snel uit. Als je hem in een pan met koud water stopt en deze vervolgens heel langzaam opwarmt komt de kikker op het idee dat het wel eens te warm zou kunnen worden op het moment dat het al te laat is.
Politici vertonen vaak hetzelfde gedrag. Een bekend voorbeeld: Thabo Mbeki, bepaald niet de slechtste regeringsleider in Afrika, ontkent het verband tussen HIV besmetting en AIDS. Hij wilde het kennelijk niet weten.
Met het klimaat is het niet anders. We weten niet precies wat ons te wachten staat, maar we zouden wel eens in een aantal decaden, net als bij de AIDS pandemie, geleidelijk zeer onaangenaam "verrast" kunnen worden als we doorgaan met "business as usual". Maar in Het Witte Huis wil men het niet weten, negeert men zelfs de eigen National Academy of Sciences. Het zijn niet de "politiek correct gelovigen van het IPCC" die geloof voor wetenschap laten gaan. "De Ware Gelovigen" in deze discussie zitten eerder o.a. in Het Witte Huis.


Terug naar: Menu