Afscheidstekst van Hugo

 

Deze tekst heb ik tijdens de mis op 12 mei 1997, in de kerk van de Heilige Fransiscus voorgelezen:

Allen hier aanwezig in de kerk, allen die op Curaao zijn geweest, bedankt voor uw komst en getoond medeleven.

 

Raoul,

Zoon van Ben an Annemarie Cramer.
Broer van Yvette, Hugo, Armand, Marcel, en Agnes.
Oom van Bas, Bruno, en Matthew.

Raoul, je was een klein beetje het buiten beentje van ons gezin. Zoals met het vieren van Sinterklaas had je altijd iets aparts. Je viel daarmee op.

Je was soms een tikkeltje eigenwijs, maar dat ie iedereen ook.

Wij hebben samen veel reizen gemaakt. Reizen door Amerika, Nederland, Europa, Honduras. Met het vliegtuig, de auto en met de fiets.

Het leven op Aruba, tot 1981, was goed en onbezorgd. In 1981 gingen we met z'n allen naar Nederland. Jij was toen 13.

Nederland was anders, moeilijker, koud en regenachtig. Toch had jij heel snel vrienden, en met neef Olaf kon jij het heel goed vinden.

Tijdens je middelbare school werd je creatieve talent verder ontwikkeld, en uiteindelijk deed je examen in het vak tekenen. Maar voor een goede loopbaan in de maatschappij koos je voor een hogere opleiding. Dit was niets voor jouw. Je bent toen in de Automatiseringswereld terecht gekomen. Net zoals nu was het toen een snel groeiende industrie. Je maakte een gigantische periode mee. Maar de bomen groeiden niet tot in de hemel.

In je avonduren studeerde je hard om eerst het praktijk diploma boekhouden te halen. Daarna volgde het diploma Moderne Bedrijfsadministratie en later het Staats Praktijk diploma boekhouden.

Je ging in 1993 terug naar Aruba, en heel snel had je weer veel vrienden gemaakt.

Met huisdieren kon jij het ook heel goed vinden. Honden, katten, parkieten en love-birds. Jij kon er dingen mee uithalen die anderen niet durfden. Onze parkiet Liesje was echt helemaal weg van je. Ze reageerde bij elke toon die ze van je opving.

Later heb je op Aruba weer een hond gehad. Helaas kon je daar niet lang van genieten.

Raoul, onze geplande duiktrip naar Belize en Honduras gaat niet meer door, maar ik zal bij elke duik die ik vanaf nu maak ook voor jou genieten van de fantastische wereld in het water. Jij hebt mij aangezet om ook te gaan duiken, en daar wil ik je voor bedanken.

Zoals iedereen op een dag er achter komt dat het leven niet altijd roze geur en maneschijn is zo heb jij dat vaker moeten ervaren dan ik. Na elke tegenslag kwam jij er sterker uit. Je gezondheid was bij tijd en wijle niet goed. Maar telkens genas je weer. En je vatte je werk, hobby's , en vele andere liefhebberijen weer vol overgave op.

Je plotselinge vertrek, zonder afscheid, heeft een ieder die je kende overvallen, en we willen weten hoe het kon. Jij kan het ons niet meer vertellen. Wij kunnen alleen maar raden.

We zullen je missen.

Raoul, Raoul,

Deugniet, Je mag niet zomaar weg gaan,

Zeg eerst gedag.

 

Raoul, Raoul,

Wat heb je nu weer gedaan?

Kunnen wij je nog ergens mee helpen?

 

Raoul, Raoul,

Waar ben je?

Weet je nog, al die leuke en fijne dingen die we samen hebben gedaan?

Het plezier en de lol?

 

Raoul, Raoul,

Je maakte menig gedicht.

Apart en soms gewoon standaard.

 

Raoul, Raoul,

Soms tobde je te veel, en keuzes maken is voor later.

 

Raoul, Raoul,

Je was entertainer, je was een graag geziene gast.

Wij genoten van jou en jij genoot van het succes.

 

Raoul, Raoul,

Weet je nog, Flekkie, Nora, Liesje, Jetti.

 

Raoul, Raoul,

Mooie jongen, goed gekleed, leuke auto.

 

Raoul, Raoul,

Muziek, dat was altijd om je heen.

 

Raoul, Raoul,

Waarom nu?

Hoe moet het verder?

 

Raoul, Raoul,

Slaap zacht.......